### ယွင်ချဲ့ ရောက်လာပြီ!
“မြေပေါ်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါက မင်းကို ကူထူပေးရဦးမှာလား။”
ကျိုးဝမ်သည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့သည့်အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ယောင်နှင့် သူမ၏သားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ ပို၍ပင် စိတ်တိုလာခဲ့သည်။ အခြားသူတွေလည်း အားလုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြသည်။
“မေမေ…”
မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကာကွယ်ခံထားရသော ချန်ချန်သည် သူ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိခင်၏ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။
လိမ္မာပြီး နားလည်မှုရှိလွန်းသော သားလေးကို ကြည့်ရင်း ယွင်ယောင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သားလေးကို ပွေ့ချီလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“အမေ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”
သူတို့က ဗီလာအိမ်ကြီးမှာ နေကြပြီး အိမ်အကူတွေနဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေလည်း ရှိကြသည်။ ဒါဆို ဘာလို့ သူမဆီကို ရောက်လာကြတာလဲ။
“ကျိုးကျွင်းက မင်းနဲ့ မင်းသားကို ခေါ်သွားဖို့ မပြောခဲ့ရင် ငါက ဒီကိုလာချင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါတို့အတွက် ဟင်းချက်ပေးစမ်း!”
တကယ်တော့ သူတို့ ဒီကိုရောက်လာတာက သားဖြစ်သူကြောင့် မဟုတ်ပေ။
မနေ့ညကတည်းက စစ်တပ်ရဲ့ ဖုန်းလိုင်းတွေ အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းဆီ ဖုန်းဆက်သွယ်လို့ရခဲ့သော်လည်း ခင်ပွန်းက သူတို့ကို အိမ်မှာပဲနေပြီး စောင့်နေဖို့သာ ပြောခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး လာခေါ်ခိုင်းမည်ဟုလည်း ပြောထားခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ သူတို့ ယွင်ယောင်ဆီ သွားဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။
ဒါပေမဲ့ မနက်ရောက်လာသည့်အခါ အိမ်မှာရှိသော အိမ်အကူတွေနဲ့ ကိုယ်ရံတော်အများစုက မိစ္ဆာကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့သည် လူတစ်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့် ကိုက်ခဲတိုက်ခိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ကြရသည်။
မူလက မြို့တော်ဆီကို တိုက်ရိုက်မောင်းသွားဖို့ စီစဉ်ထားကြသော်လည်း ကိုယ်ရံတော်အတော်များများ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး မြို့ထဲမှာလည်း ဇွန်ဘီတွေ ပိုပိုများလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှေ့ဆက်သွားဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ကျိုးကျွင်းက အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား။”
ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမနဲ့ သားလေးအကြောင်းကို စဉ်းစားပေးနေသေးကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယွင်ယောင်၏ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခင်ပွန်း၏ဖုန်းကို ဆက်မရသည့်အတွက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မကျေနပ်မှုတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ရင်ထဲက နစ်နာသလို ခံစားချက်တွေလည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို ချစ်နေသရွေ့ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ နစ်နာခံရပါစေ ကိစ္စမရှိပေ။ မဟုတ်ရင် ခင်ပွန်း၏ မိသားစုဝင်တွေက သူ့ကို ဘယ်သူမှ မကြိုက်ကြောင်း သိထားပါလျက်နဲ့ သူမက သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။
“သူက ဘယ်လိုလုပ် အဆင်မပြေဘဲ နေမှာလဲ။ မင်းက သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလား။ မိန်းမယုတ်မ၊ မင်းက လူကောင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ ငါ့သား သေသွားစေချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါမှ မင်းက အပြင်ထွက်ပြီး ယောက်ျားတွေနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပလူးပလဲနေလို့ရမှာလေ!”
ကျိုးဝမ်သည် ဒေါသတကြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ယွင်ယောင်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။
အနားမှာရှိနေသော ကိုယ်ရံတော်များကလည်း တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အသိစိတ်ကတော့ အဘွားကြီးသည် အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းလွန်းနေကြောင်း သိနေကြသည်။ သို့သော် လက်တွေ့အခြေအနေအရ သူတို့က ဝင်ကူညီပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“အမေ၊ သမီး အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။”
“မဟုတ်ဘူးတဲ့လား။ မင်းမှာ မကောင်းတဲ့စိတ်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ အဲဒီကောင်စုတ်လေးက ငါ့မြေးတောင် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပေါ့။”
“အမေ၊ ချန်ချန်က ကျိုးကျွင်းရဲ့ သားပါ။ သမီး ကျိုးကျွင်းနဲ့ တွဲခဲ့တုန်းကလည်း သမီးက အပျိုစင်ပါ။ အမေ သမီးကို ဘယ်လိုပဲ စော်ကားပါစေ သမီး ခံနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့သားကိုတော့ မစော်ကားပါနဲ့။ သူက ကျိုးမိသားစုရဲ့ သွေးသားတစ်ယောက်ပါ။”
ယွင်ယောင်သည် ဘယ်လိုအနိုင်ကျင့်မှုမျိုးကိုမဆို သည်းခံနိုင်သည်။ သို့သော် သူမ၏သားကို စော်ကားတာမျိုးကိုတော့ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။
ကျိုးဝမ်သည် ယွင်ယောင်ကို ပါးရိုက်ရန် ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယွင်ယောင်၏ အကြီးဆုံးခယ်မ လင်ရှောင်ဟန်က အလျင်အမြန် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“အမေ၊ အပြင်က မိစ္ဆာကောင်တွေက အသံကြားမှ လူတွေကို လိုက်တိုက်ခိုက်ကြတာ။ အမေ ဆူဆဲမနေနဲ့တော့။ သူ့ကို ငါတို့အတွက် ဟင်းချက်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဟောင်ဟောင်နဲ့ လန်လန်လည်း ဗိုက်ဆာနေကြပြီ။”
လင်ရှောင်ဟန်သည် ယွင်ယောင်ကို ကာကွယ်ပေးချင်၍ ပြောခြင်းမဟုတ်ပေ။ လက်တွေ့အခြေအနေအရ စဉ်းစားပြီး ပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လင်ရှောင်ဟန်သည် လက်မထပ်ခင်က မြို့တော်ဝန်၏ သမီးဖြစ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ဟင်းချက်တတ်သူလည်း မဟုတ်ပေ။ မနက်အစောကြီးကတည်းက အသက်လုထွက်ပြေးလာခဲ့ကြရသဖြင့် သူတို့အားလုံး ဗိုက်ဆာနေကြပြီဖြစ်သည်။
“ရှောင်ဟန်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မင်းကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သွားပြီး ဟင်းမချက်သေးဘူးလား!”
ကျိုးဝမ်သည် ယွင်ယောင်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေးလေးနှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ချိုသာသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဘွားရဲ့ ချစ်စရာမြေးလေးတို့၊ ဗိုက်ဆာနေကြပြီလား။ ခဏနေရင် စားစရာရတော့မှာနော်။”
ဒီလို ခွဲခြားဆက်ဆံခံရတာမျိုးကို အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်သော ယွင်ယောင်သည် ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို တိတ်တဆိတ် မျိုသိပ်လိုက်သည်။
သားလေးကို ပွေ့ချီကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ အရင်ဆုံး ချန်ချန်ကို နို့မှုန့်ဖျော်တိုက်ပြီးမှ ဟင်းစချက်တော့သည်။
ဟင်းချက်ပြီးသည့်အခါ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးထားကြကြောင်း သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွင်ယောင်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်နေရသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်မှာ အစားအသောက် အများကြီး သိုလှောင်ထားခြင်း မရှိပေ။ ဝယ်ထားသမျှအများစုက သရေစာတွေနဲ့ သစ်သီးတွေသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာတွေအားလုံးကို ဒီလူတွေက စားပစ်ကြပြီး အမှိုက်တွေကိုလည်း နေရာအနှံ့ ပစ်ချထားခဲ့ကြသည်။
“အဘွား၊ သမီးလည်း နို့သောက်ချင်တယ်။”
ချန်ချန်က နို့ဘူးကိုင်ပြီး နို့သောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ရှောင်ဟန်၏ လေးနှစ်အရွယ်သမီးလေးက ကျိုးဝမ်၏လက်ကို ဆွဲကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
နောက်ထပ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကလည်း နို့သောက်ချင်နေသည်။
ကျိုးဝမ်သည် ချစ်စရာမြေးမလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နို့မှုန့်ဘူး ဘယ်မှာလဲ။ လန်လန်က နို့သောက်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ မကြားဘူးလား။ သွားပြီး နှစ်ခွက် ဖျော်လာခဲ့!”
“အမေ၊ အဲဒါ ချန်ချန်ရဲ့ နို့မှုန့်ပါ။”
ယွင်ယောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နို့မှုန့်ကို အချိန်ကြာကြာ သိမ်းထားရင် မကောင်းမှာစိုးသဖြင့် တစ်ခါဝယ်တိုင်း သံဘူးတစ်ဝက်မပြည့်တပြည့်လောက်သာ ဝယ်ထားခဲ့သည်။ ယခု အပြင်ဘက်မှာ မိစ္ဆာကောင်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေသဖြင့် ချန်ချန်အတွက် နို့မှုန့်အချို့ကို ချန်ထားရပေမည်။
“ရေသောက်လိုက်ပေါ့၊ ကောင်စုတ်လေးရဲ့!”
“အမေ…”
ကျိုးဝမ်က သူတို့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာကို သတိရသွားပြီး ယွင်ယောင်ကို တွန်းဖယ်ကာ အထဲဝင်သွားသည်။ နို့မှုန့်ဘူးကို မီးဖိုချောင်က စင်ပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့သည်။ ယွင်ယောင် တားချိန်ပင် မရလိုက်တော့ပေ။
ကျိုးဝမ်သည် သူမသား၏ စားစရာကို ကိုင်ပြီး ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယွင်ယောင်သည် မျက်ရည်များ ထပ်မံကျလာခဲ့သည်။
ချန်ချန်က နို့ဘူးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိခင်၏ ပေါင်ကို ဖက်လိုက်သည်။
“မေမေ၊ သား ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။”
သူ့အမြင်မှာတော့ အခု ဗိုက်ပြည့်သွားပြီလို့ ထင်နေပေမဲ့ နောက်တစ်နပ်ကျရင် ဘာစားရမလဲ။
“အင်း…”
ယွင်ယောင်သည် သားလေးကို အမှန်အတိုင်း မပြောရဲသဖြင့် မျက်ရည်ဝဲလျက်သာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျိုးမိသားစု၏ မွေးစားသမီး ကျိုးထင်သည် နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းမယုတ်ဆိုတာ မိန်းမယုတ်ပဲလေ။”
“စားချင်စိတ်မရှိရင် ငါချက်ထားတဲ့ဟင်းကို မစားနဲ့ပေါ့။”
ကျိုးဝမ်က သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သဖြင့် ယွင်ယောင်သည် သူမနှင့် အချေအတင် မပြောချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကျိုးထင်နဲ့ပတ်သက်လာလျှင်တော့ သူမ နောက်ဆုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါ။
ကျိုးထင်၏ မျက်လုံးတွေထဲမှာ သူမ၏ခင်ပွန်းအပေါ် ချစ်ခင်စိတ်ရှိနေကြောင်း ယွင်ယောင်သည် တစ်ကြိမ်မက တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ အမျိုးသမီးတွေက ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ အာရုံခံစားမှု ပြင်းထန်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဒီလိုအဖြစ်မျိုးကို လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပေ။
“အမေ၊ သူ့ကို ကြည့်ပါဦး!”
ကျိုးထင်သည် ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျိုးဝမ်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ကျိုးဝမ်ကလည်း ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ထပ်ဆူဆဲတော့မည့်အချိန်မှာ ယွင်ယောင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး အသင့်ပြင်ထားသော ဟင်းတွေကို ယူထွက်လာခဲ့သည်။
ချန်ချန်ကလည်း နို့ဘူးကို ပွေ့ထားရင်း မိခင်နောက်မှ လိမ္မာစွာ လိုက်လာခဲ့သည်။
“အရင်စားလိုက်ကြ…”
“ဒေါက်! ဒေါက်! ဒေါက်!”
“အစ်မ၊ တံခါးဖွင့်ပါဦး။ ငါ ယွင်ချဲ့ပါ။”
စားပွဲပေါ်မှာ ဟင်းတွေ တင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ဗိုက်ဆာနေခဲ့ကြသူတွေအတွက်တော့ အဲဒီဟင်းတွေက အလွန်စားကောင်းနေခဲ့သည်။
ကျိုးဝမ်နဲ့ အခြားသူတွေက ယွင်ယောင်နဲ့ သူမသားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စားပွဲဆီ တန်းသွားကြသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ယွင်ချဲ့က တံခါးကို ထပ်ခေါက်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ရောက်လာခဲ့ပြီ။
“ဦးလေးပဲ!”
ချန်ချန်သည် ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။
ယွင်ယောင်က အလျင်အမြန် တံခါးဖွင့်ပေးရန် လုပ်လိုက်သော်လည်း ကျိုးဝမ်က သူမကို တားလိုက်သည်။
“တံခါးမဖွင့်နဲ့! အပြင်မှာ မိစ္ဆာကောင်တွေ အပြည့်ပဲ။ ငါတို့အားလုံးကို သေစေချင်နေတာလား!”
ကျိုးဝမ်သည် ယွင်ယောင်၏ရှေ့သို့ ဝင်ရပ်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ယွင်ယောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“အမေ၊ အပြင်မှာရှိနေတာ သမီးရဲ့မောင်လေးပါ။ တံခါးမဖွင့်ပေးရင် သူ သေသွားလိမ့်မယ်။”
“ငါတို့အားလုံး သေသွားတာထက်စာရင် သူတစ်ယောက် သေတာက ပိုကောင်းတယ်!”
ကျိုးဝမ်၏ နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းသည် ယွင်ယောင်၏ ဒေါသကို ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။
သူမအပေါ် ဒီလောက်အထိ မုန်းတီးနေကြလိမ့်မည်ဟု ယွင်ယောင် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ အပြင်မှာ ရှိနေသူက သူမ ဆယ်နှစ်ကြာ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရသော မောင်လေးဖြစ်သည်။ သူတို့တွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ။