### လူ့သဘာဝရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှု
“ကျွန်တော် ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့အမြင်ကို သဘောတူပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့အများစုရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။”
“ကျွန်မလည်း သဘောတူပါတယ်။ အချင်းချင်း စစ်ဆေးကြမယ်ဆိုရင် အားလုံး စိတ်အေးရမှာပေါ့။”
“ဒီထဲက တစ်ယောက်ယောက် တကယ်ပဲ ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားလို့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး သေကုန်ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါတယ်…”
ဒီမေးခွန်းကြောင့် လူတိုင်း အခက်တွေ့နေကြပြီး အားကစားရုံတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်လာသည်။ လူတစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထောက်ခံကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ်လူများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်လာကြသည်။
ပါမောက္ခဝမ်ဟု ခေါ်ကြသည့် အမျိုးသားက ဆူညံသံများကို တားဆီးရန် လက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်သည်။
“အများစုက သဘောတူကြပြီဆိုတော့ အချိန်မဆွဲကြနဲ့တော့။ နှစ်ယောက်တစ်တွဲစီ ဖွဲ့ပြီး အချင်းချင်း စစ်ဆေးကြ။ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးတွေကို သီးခြားခွဲထားရမယ်။ အခုလိုအချိန်မျိုးမှာ နည်းနည်းလေး ပေါ့ဆမိတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်း နားလည်ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လို လေသံမျိုးနဲ့ ပြောနေစဉ် ပါမောက္ခဝမ်က ယွင်ချန်ရှိရာဘက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လန်ယဲ့ဟန် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒဏ်ရာမရထားသူတွေကတော့ သဘာဝအတိုင်း ကန့်ကွက်စရာမရှိကြပေ။ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ဟာ နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်ဖွဲ့စီ ခွဲထွက်သွားကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာရထားသူတွေကတော့ ပူးပေါင်းဖို့ ငြင်းဆန်ကြသည်။
သူတို့အားလုံးက ပါမောက္ခဝမ်ကို မကျေမနပ်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တချို့ကတော့ လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားကြသည်။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခြင်းမရှိသေးသရွေ့ ဘယ်သူကမှ ကိုယ့်အသက်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်လွှတ်ချင်မှာ မဟုတ်ပေ။
“သူတို့ကို ဖမ်းကြ!”
ပါမောက္ခဝမ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အနားရှိလူတွေက အံ့အားသင့်သွားကြပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဒဏ်ရာရသူတွေကို လိုက်ဖမ်းဖို့ စတင်ကြတော့သည်။
“မလုပ်ကြပါနဲ့! ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး။ ကျွန်တော် ဘီလူးမဖြစ်ပါဘူး။ မဖြစ်ပါဘူး…!”
“ကျွန်တော်တို့က လူသားတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ခင်ဗျားတို့မှာ ကျွန်တော်တို့အသက်ကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး…!”
“အားးး! ကျွန်မ မသေချင်ဘူး…!”
ဒဏ်ရာရထားသူ တစ်ဒါဇင်လောက်ဟာ ငိုယိုရင်း ပြေးလွှားနေကြသည်။ ဒါပေမဲ့ အားကစားရုံရဲ့ တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် သူတို့ လုံးဝ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နေရာအနှံ့ကို ခွဲပြေးကြရတော့သည်။
သူတို့အားလုံး သိနေကြသည်။ တစ်ဖက်လူတွေရဲ့ လက်ထဲ ဖမ်းမိသွားတာနဲ့ အဲဒီအရူးတွေက သူတို့ကို သတ်ပစ်ကြတော့မှာပင်။
“မြန်မြန်ဖမ်းကြ! သူတို့သာ ဘီလူးတွေ ဖြစ်သွားရင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်!”
တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်ကနေ လိုက်ဖမ်းနေကြသူတွေဟာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အားအင်တွေ ရုတ်တရက် ပြည့်လာကြပြီး ခြေလှမ်းတွေကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေကြသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တစ်ယောက်မှ မစဉ်းစားမိကြတာက အဲဒီဒဏ်ရာရသူတွေဟာ အခုအချိန်အထိ လူသားတွေ ဖြစ်နေဆဲဆိုတာပင်။ သူတို့ဟာ ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်မသွားကြသေးဘူး။ ဇွန်ဘီတွေ တကယ်ဖြစ်လာမှ သတ်ပစ်လည်း နောက်မကျသေးဘူး မဟုတ်လား။
ဘီလူးတွေက ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့ လူ့သဘာဝကတော့ အဲဒီထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။
### Huai University ရှိ စူပါမားကတ်ခွဲ
“ချန်…!”
စူပါမားကတ်ထဲမှာ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို မြင်လိုက်ရချိန် ယွင်ယောင်ဟာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး အသံထွက်ငိုမိသည်။ ယွင်ချဲ့လည်း ထပ်တူပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
ဒါဟာ ယွင်ချန် နောက်ဆုံးအကြိမ် သူတို့ဆီကို ပို့ပေးခဲ့တဲ့ နေရာလိပ်စာပဲ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စူပါမားကတ်တစ်ခုလုံး ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီ။
“မျှော်လင့်ချက်ကို လက်မလျှော့ကြနဲ့ဦး။ ယွင်ချန်က တခြားနေရာတစ်ခုကို ရွှေ့ပြီး ပုန်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။”
ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကို ဆုံးရှုံးရတဲ့ နာကျင်မှုကို ယွင်ချဲ့ထက် ပိုနားလည်သူ မရှိသလောက်ပင်။ သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားတာကို မြင်တော့ ကျိုးဇယ်ယွီက အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။
“ဟို… ဟို…”
“ဟေ့! အသံကို နည်းနည်းလောက် တိုးလို့မရဘူးလား!”
သူ အော်ဟစ်လိုက်တဲ့အသံကြောင့် စူပါမားကတ်အပြင်ဘက်မှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက သူတို့ရှိရာကို သတိထားမိသွားကြသည်။ ချက်ချင်းပင် အုပ်လိုက်ကြီး သူတို့ဆီကို ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။
ယွင်ချဲ့က သူ့အစ်မကို ချက်ချင်းဆွဲခေါ်ပြီး ပြေးတော့သည်။
ကျိုးဇယ်ယွီလည်း အားနာသလိုမျက်နှာနဲ့ သူတို့နောက်က လိုက်ပြေးလာသည်။
“ငါက အဲဒီလို ပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ယွင်ချန် ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေနိုင်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ကြပါဦး။”
သူတို့သုံးယောက်ဟာ ပြေးရင်းနဲ့ ရှေ့ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖြတ်နေရသည်။ Huai University ထဲမှာ ဇွန်ဘီအရေအတွက်က အလွန်များလွန်းတာကြောင့် သူတို့ဟာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးနဲ့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ မရဲကြပေ။
“ယွင်ချန်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ အခြေအနေက အရမ်းအရေးမကြီးဘူးဆိုရင် သူ ဒီလိုမျိုး နေရာတစ်ခုကနေ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်နည်းပြောရရင် သူ ပုန်းနေတဲ့နေရာကို သာမန်အတွေးနဲ့ လိုက်ရှာလို့ မရနိုင်ဘူး။”
ဒါ့အပြင် သူကများ… ယွင်ချဲ့ဟာ အဲဒီစကားကို ပါးစပ်ကနေ မထွက်ရဲခဲ့ပေ။
သူ ကြောက်နေမိကြောင်း ဝန်ခံရမည်။ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်သာ သူ့ရင်ထဲမှာ ဒီလိုခံစားချက်တွေ ရှိနေတာက သူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သက်သေပြနေသလိုပင်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အစ်မ စိတ်ဓာတ်လုံးဝကျသွားမှာကိုတော့ သူ ပိုကြောက်နေမိသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း ယွင်ချန်ကို သွားမရှာနိုင်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက အရာအားလုံးဟာ သူ စီစဉ်ထားခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို ငါတို့က ခေါင်းမရှိတဲ့ ယင်ကောင်တွေလို နေရာအနှံ့ လျှောက်ပြေးပြီး ရှာရတော့မှာလား?”
ဘေးတိုက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ ဇွန်ဘီရဲ့ခေါင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်ရင်း ကျိုးဇယ်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
Huai University ဟာ အနည်းဆုံး စတုရန်းမီတာ တစ်သောင်းလောက် ကျယ်ဝန်းသည်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့နေရာမှာ သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။ ဒီအတိုင်းသာ လျှောက်ရှာနေရင် သေဖို့ပဲ ရှိတော့သည်။
“မဟုတ်ဘူး! ရှေ့နားမှာ လူတွေအော်ဟစ်နေတဲ့အသံ ကြားရတယ်။ လူတွေစုဝေးနေတဲ့နေရာကို သွားကြမယ်။”
နွေဦးရေကြောင့် ယွင်ချဲ့ရဲ့ အာရုံငါးပါးဟာ သာမန်လူတွေထက် ပိုမိုထက်မြက်လာခဲ့သည်။ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာတောင် အဝေးကနေ လူတွေရဲ့အော်ဟစ်သံတွေကို မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရသလိုပင်။ သူ့ရဲ့ မည်းနက်တဲ့မျက်လုံးတွေက ရှေ့တည့်တည့်ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း… ငါ… ငါ့ကို လာကိုက်ရဲတယ်ပေါ့ကွာ!”
ကျိုးဇယ်ယွီက သတိမထားမိခင်မှာပဲ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က သူ့ညာဘက်လက်မောင်းကို ဝင်ကိုက်လိုက်သည်။ သူဟာ ချက်ချင်းပင် ဓားကိုင်ထားတဲ့လက်ကို ပြောင်းကိုင်ပြီး ဇွန်ဘီကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။
“ဒါကို သောက်လိုက်။”
ယွင်ချဲ့က နွေဦးရေကို ရေနဲ့ရောထားတဲ့ ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ယွင်ယောင်လည်း သူမရဲ့ဝမ်းနည်းမှုကို ခဏမေ့ထားပြီး ရှေ့တိုးကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်။
ကျိုးဇယ်ယွီဟာ ကန့်ကွက်မနေတော့ဘဲ ပုလင်းကိုယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ ယွင်ချဲ့က သူ့ကို ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ်ပေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ ယုံကြည်ထားသည်။
“ဘယ်ဘက် ရှေ့မီတာ သုံးရာလောက်မှာ လူအတော်များများ ရှိနေပုံပဲ။ ကျိုးဇယ်ယွီ၊ တောင့်ခံထားဦး။ မင်းကို ငါ အထင်သေးသွားအောင် မလုပ်နဲ့။”
“ငါ့ကို မင်းက ဘယ်တုန်းက အထင်ကြီးခဲ့ဖူးလို့လဲကွ! ပြေးလေ၊ မပြေးဘူးလား!”
လက်မောင်းက ဒဏ်ရာဟာ မနက်ရှိုင်းလှတာကြောင့် ကျိုးဇယ်ယွီရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် စကားများရင်းနဲ့ သုံးယောက်သား ခြေလှမ်းညီညီ ပြေးလွှားကာ သူတို့သွားရမယ့်နေရာဆီ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။