အခန်း ၆၂
Translator - D
ရှင်းဟီဂျူက နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလို မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ထပ်ပြောစရာ စကားလည်းမရှိတဲ့ ငါကတော့ အခုအထိ စိတ်တိုနေတုန်းပဲပေါ့။ ဘာလို့ နားလည်သလိုလို မလည်သလိုလို မျက်နှာထား လုပ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ ဘာမှမပတ်သက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုမျိုး ကြည့်နေရတာလဲ... ငါ့ကို သဘောကျနေတဲ့ ဖြစ်တည်မှုကများ...။ ကျိန်းသေပေါက် တကယ်တမ်းမှာ ရှင်းဟီဂျူက ငါ့ရဲ့အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တာတော့ အမှန်ပဲပေါ့။ သူ့နေရာလည်း သူသိတယ်လေ။ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ်မသိဘဲ ပတ်သက်နေသလိုပုံစံမျိုးသာ ပြုမူခဲ့ရင် ချက်ချင်း ရွံရှာမိမှာပါ။
ငါ ရှင်းဟီဂျူရဲ့ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို အသာလေး စိုက်ကြည့်နေမိခဲ့တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ရှင်းဟီဂျူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစိတ်အနှောင့်အယှက်အပေးဆုံးလူဆီမှာမှ မိုက်မိုက်မဲမဲ အဝယ်ခံလိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကြောင့် ပြောစရာစကားရှာမတွေ့ဘဲ စိတ်တိုစရာကောင်းနေတာလေ။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် ငါ့ကို ခိုးခိုးကြည့်ပြီး သူ့စိတ်တိုင်းကျ သဘောကျနေရုံနဲ့ မလုံလောက်သေးလို့လား။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီလောက်အထိ စိတ်တိုနေရတာပေါ့။
မွန်းလွဲပိုင်းကရောက်ခဲ့တဲ့ ကောက်ချက်ကို သိပ်ပြီးတော့ နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။ အကြောင်းရင်းကိုလည်း မသိတော့ဘူး။
ဘာတစ်ခုမှပဲ။
ဂင်ယွန်းဟျောင်းဆိုတဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရခဲ့တာက အဲ့ဒီအချိန်ဝန်းကျင်လောက်မှာပါ။
ထောင့်ချိုးကို မကွေ့ခင်အထိတော့ တခြားဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။ ရှင်းဟီဂျူရဲ့ လေသံအေးအေးလေးက အရှိအတိုင်းပြောရရင် အဲ့ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုမျိုးမရှိပေမဲ့ အံ့သြဖို့ကောင်းလောက်အောင် ငါ့နားထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း သေချာကြားနေရတတ်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်လေ။ ပြောချင်တာက ဒီတစ်ခေါက်လည်း အဝေးကြီးကတည်းက တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းကြားလာခဲ့တာဖြစ်သလို၊ တကယ်တမ်း ရှင်းဟီဂျူရဲ့ပုံရိပ်ကို အဝေးကနေ လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီးမှပဲ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံရှင်ကို ခွဲခြားမိလိုက်တာပါ။
“ဘာလဲ၊ တကယ်… ငါ ဘာမှမသိဘူးလို့ ပြောနေတာကို ဘာလို့ ဆက်ပြီး ဒီလိုလုပ်နေတာလဲ။ ဖြစ်ချင်ဖြစ် ဂင်ယွန်းဟျောင်း နင်ပဲ သိမှာပေါ့၊ ငါက ဘာသိလို့လဲ…”
ရင်းနှီးနေပေမဲ့ ကွဲပြားတဲ့လေသံဖြစ်ပြီး၊ လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်လို အသုံးအနှုန်းမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ ရှင်းဟီဂျူပါပဲ။ ရယ်သံနည်းနည်းစွက်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ အမူအရာ။ ဘယ်နားကမှန်းမသိ စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေတဲ့ အရိပ်အယောင်…။ အပြင်ဘက် ဝရန်တာနဲ့ ဆက်ထားတဲ့ စင်္ကြံရှည်ကြီးရဲ့ အဆုံးမှာ ဖုန်းကို နားနဲ့ ပုခုံးကြားထဲ ညှပ်ထားပြီး နံရံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီရပ်နေတဲ့ မိန်းမက ရယ်မောလို့ပါ။
မွန်းလွဲပိုင်းအထိ တောက်လျှောက် ဝတ်ထားခဲ့တဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကတော့ တစ်နေရာရာမှာ ချွတ်ထားခဲ့လို့လားမသိ မရှိတော့ပါဘူး။ လျော့တိလျော့ရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ပိုးသားအင်္ကျီနဲ့ ဆန့်ကျင်စွာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကပ်နေတဲ့ Pencil skirt က ကောက်ကြောင်းတွေကို အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေစေခဲ့တယ်။ နဂိုကရှိတဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် တည်ငြိမ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဘယ်ဆီရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်တည်းနဲ့ တစ်နေ့ခင်းလုံး အဲ့ဒီပုံစံကို ဖုံးကွယ်ပြီး သွားလာနေခဲ့တာကို အမြင်ကတ်မိသလို တစ်ဖက်မှာလည်း တစ်နေ့ခင်းလုံး နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာက ဗိုက်ထဲကို အေးစက်စက်နဲ့ လာဆွပေးနေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သာမန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် အဲ့ဒီလိုအရာက ရှင်းဟီဂျူ အပြုံးရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။
“…နေပါဦး၊ အဲ့ဒီတော့ ယူဂျောင်းနဲ့ အဲ့ဒီအစ်ကိုကို ဆုံပေးခဲ့တာ နင်ပဲမဟုတ်လား။ အာ… ဂင်ယွန်းဟျောင်း နင်ကတော့ တကယ်ပဲ နောက်တစ်ခါ ငါ့ဆီကြည့်ကြပ်လွှဲချပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးပြန်ပြီ။”
ပြီးတော့ ရှင်းဟီဂျူ တစ်စက်ကလေးမှ မုန်းတဲ့စိတ်မပါဘဲ ခေါ်ပြီး အပြစ်တင်နေတဲ့ နာမည်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်အသံထွက်လိုက်ရုံနဲ့တင် အတိုင်းအဆမရှိ ရင်းနှီးနေတဲ့ သံယောဇဉ်တွေ အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ အဲ့ဒီနာမည်။
“အဲ့ဒါကြောင့် အကုန်လုံးက နင့်အပြစ်ပဲလေ၊ ငါက ဘာလို့လဲ။ ငါက အစကတည်းက ဆွန်းဟိုနဲ့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်မှန်း သိနေတာပဲ။ အစကတည်းက အခြေအနေကို အဲ့ဒီဘက်ပဲ ဦးတည်အောင် ဖန်တီးတာပေါ့လို့ ပြောခဲ့သားပဲ… နေပါဦး၊ နင် အလယ်တန်းတုန်းက ဆွန်းဟို မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းတုန်းက ဆွန်းဟို။ သူ။ အလယ်တန်းတုန်းကကောင်က အမှိုက်လေ… လူကောင်းဖြစ်တဲ့ ဆွန်းဟိုနဲ့ ချိတ်ပေးရအောင်လို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ခဲ့တာကို။”
“…….”
“အေးပါ၊ အလယ်တန်းတုန်းက ဆွန်းဟိုက ပိုချောမှန်းသိပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က စိတ်ကောင်းရှိဖို့… ယွန်းဟျောင်းရယ်။ နင့်သူငယ်ချင်းက အစကတည်းက နင့်မျက်စိထဲမှာပဲ စိတ်ကောင်းရှိတာလေ၊ အမှိုက်က အမှိုက်အချင်းချင်းရဲ့မျက်စိထဲမှာပဲ စိတ်ကောင်းရှိတာပေါ့……. ဘာလို့ အဲ့ဒါကို မသိရတာလဲ။”
ရှင်းဟီဂျူက သာမန်လူတွေလိုမျိုး အဲ့ဒီလို အရေးမပါတဲ့ စကားတွေကို ပြောတတ်တာကပဲ အရေးကြီးနေလို့လား။ အဓိက ဘာက အရေးကြီးနေလို့ ဒီလိုခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေရတာလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီလိုဆိုပေမဲ့လည်း မရေမရာ ခံစားချက်က ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာ ဆန်းသစ်သလိုရှိပြီး မနှစ်မြို့စရာကောင်းနေခဲ့တယ်။
ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ရုတ်တရက် ဘာစကားပြောလိုက်လဲမသိ၊ ရှင်းဟီဂျူက ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ရယ်တော့တယ်။ အဲ့ဒီလို ရယ်တတ်မှန်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိခဲ့ရတာပါ။
“တော်ပြီ၊ ရပြီ၊ နောက်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ သတိထား။ ဆက်ပြီးတော့။ ငါတို့ ယူဂျောင်းက ရုပ်ချောတဲ့ အမှိုက်တွေကို ဆွဲဆောင်တဲ့ သံလိုက်လိုဖြစ်နေတာ တစ်ရက်နှစ်ရက်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့…. နည်းနည်း အမှိုက်လို ထင်ရတဲ့ကောင်တွေကိုတော့ နင့်ဘာသာနင် ကြည့်ကြပ်ပြီး ပေးမတွေ့နဲ့လေ။ အင်း၊ နင်က တွဲဖို့အတွက် စီစဉ်ပေးတာ မဟုတ်မှန်းသိတယ်။ အင်း။ အေး၊ အဲ့ဒီလို အဓိပ္ပာယ်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ပွဲမဟုတ်မှန်းလည်း သိတယ်…”
“…….”
“အေးလေ။ ဂင်ယွန်းဟျောင်းလေး ခံပြင်းနေတာပဲ။”
အရှေ့တည့်တည့်မှာ တစ်ဖက်လူ ရှိနေသလိုမျိုး ရှင်းဟီဂျူက လှလှပပ ပြုံးနေခဲ့တယ်။ ချော့နေတဲ့ပုံစံနဲ့ တစ်ဆက်တည်း ‘နော်’ လို့ မေးရင်း၊ နွေးထွေးတဲ့ ရယ်သံတွေကို လွင့်ပျံစေပြီး… လိုအပ်ချက်ရှိသလိုနဲ့ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။ ငါ့ခြေသံကြောင့် နောက်ကျမှ ခေါင်းလှည့်လာပြီး ငါ့ကို မတွေ့ခင်အထိပေါ့။
တကယ် ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာ ရှင်းဟီဂျူရဲ့ အရာရာတိုင်းက ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။ အကာကွယ်မဲ့နေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကအစ တွက်ချက်မှုမရှိတဲ့ အပြုံး၊ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အသံအထိ။
“ယွန်းဟျောင်းရေ၊ အလုပ်ဆင်းရင် ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်မယ်။”
“…….”
“အင်း… ဟင့်အင်း၊ ငါပဲ အဲ့ဒီဘက်ကို လာခဲ့မယ်။ ဒီအတိုင်း စတူဒီယိုမှာပဲ ရှိနေ။ အင်း။ အေးပါ…”
ငါ့ကို မြင်လိုက်ရုံလေးနဲ့။
“ရည်းစားလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းပါ။”
သူငယ်ချင်း။ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် မတွဲခင်စပ်ကြားက သူငယ်ချင်းလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရင် အတော်အတန် နားလည်ပေးလို့ရမဲ့ အဖြေပါပဲ။ ငါလည်း ရှင်းဟီဂျူကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ အမှန်တော့ သူ ဘာပဲဖြေဖြေ အရေးကြီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတာက အံ့သြစရာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခံစားချက်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က လုံးဝ သီးသန့်စီ လှုပ်ရှားနေတဲ့ မိန်းမမို့လို့။ ပြီးတော့ မိန်းမကောင်းမို့လို့။
အဲ့ဒီလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ အဖြေတွေထက်စာရင် ပိုပြီးတော့ တိကျတဲ့ အဖြေမှန်ကို သိနေခဲ့တယ်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အသံက အဖြေမှန်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အပြုံးကတော့ သက်သေပဲပေါ့။
အဲ့ဒီကောင်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါမှမဟုတ်တာ။
မင်းအတွက် ငါက ဘာမှမဟုတ်ဘူးလေ။
အဲ့ဒီညက... မင်းအကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်။ နံရံဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး၊ လေဟာနယ်ကို ငေးကြည့်ရင်း၊ မြင်တောင်မမြင်ရတဲ့ ဖုန်းတစ်ဖက်က လူကို ပြုံးပြနေခဲ့သလိုပဲ... မင်းက ငါ့ကိုကြည့်ပြီး အဲ့ဒီအတိုင်း ပြုံးပြနေတာပေါ့။
‘ရောက်လာပြီလား...’ ဂင်ယွန်းဟျောင်းကို မေးနေသလိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ချိုသာလွန်းတဲ့ မင်းရဲ့အသံတိုးတိုးက ငါ့နားထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားတော့တယ်။ နွဲ့နှောင်းတဲ့ မင်းရဲ့လက်မောင်းတွေက ငါ့လည်တိုင်ကို သိုင်းဖက်လာတယ်။ ငါက မင်းကို ခုတင်ပေါ် ဖိချရင်း အပေါ်ကနေ တက်ခွလိုက်မိတယ်။ မင်းရဲ့ ရင်သားအစုံကို ကြေမွလုမတတ် ဆုပ်ကိုင်ညှစ်ခြေပြီး၊ ပါးစပ်ထဲက လျှာကို ငမ်းငမ်းတက် စုပ်ယူရင်း... မင်းရဲ့ခြေတံတွေကို ငါ့အောက်မှာ ကားပေးလာအောင် လုပ်ရင်းနဲ့ပေါ့။ အာ... ငါ ိုး... အတွင်းခံတောင် မချွတ်ရသေးတဲ့ မင်းရဲ့ ဗဟိုချက်ကို ထောင်မတ်နေတဲ့ ငါ့ရဲ့လိင်တံနဲ့ပွတ်တိုက်ရင်း ပျင်းတိပျင်းတွဲ ဆဲရေးသံကို မျိုချလိုက်မိတော့ မင်းက အသာအယာပြုံးပြီး ငါ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ကိုက်ခဲ့တယ်။
ညစ်ထေးမှုတစ်စက်မရှိ စင်ကြယ်လွန်းတဲ့ မင်းရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရမ္မက်စိတ်ကြောင့် ဝေဝါးလမ်းလွဲနေတဲ့ အမူအရာတွေ ပေါ်လွင်နေတော့တယ်။ ခြေတံတွေကို အကျယ်ကြီးကားပြီး ငါ့ကို လက်ခံပေးနေရင်းနဲ့တောင် ညည်းသံကို အသည်းအသန် အောင့်အည်းမျိုချနေတဲ့ မင်းရဲ့ပုံစံက တော်တော့်ကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ ငါက မင်းရဲ့ပါးပြင်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပါးစပ်ကို ဟခိုင်းလိုက်တယ်။ အောက်ပိုင်းက လိင်တံကို အဆုံးအထိ ထိုးသွင်းမြှုပ်နှံလိုက်တော့... အပေါ်ကနေ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေး ထွက်လာတော့တာပဲ။ ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ဟနေတဲ့ မင်းရဲ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးထဲကနေ ပူပြင်းတဲ့ပင့်သက်တွေ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထွက်လာတတ်တယ်။ မင်း ငိုကြွေးပြီး တောင်းပန်လာလေ.. အရူးလို ပြီးပစ်ချင်တဲ့ ရမ္မက်စိတ်တွေက ပိုပြီး ဒလဟော တိုးဝှေ့လာလေပဲပေါ့။
ထပ်လုပ်ပေးပါဦး... ထပ်ပြီးတော့…… ငါ့လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ရင်း မင်းက အသနားခံလာခဲ့တယ်။ ပိုပြီးတော့ ကြမ်းကြမ်းလေး လုပ်ပေး... တစ်ကိုယ်လုံး ကြေမွသွားအောင် လုပ်ပေး။ အရမ်း ကောင်းတယ်.. အား၊ အား… ဟင့်.... အင်း.... အရမ်း... ကောင်းတယ်။ သေတော့မယ်ထင်တယ်။ နင်... ငါ့ထဲကို...ဝင်လာတိုင်း... ဟင့်၊ သေတော့မလိုပဲ။ ယွန်းဟျောင်း……. ယွန်းဟျောင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး.......
ကျောရိုးတစ်လျှောက် ပိုးကောင် ရာပေါင်းများစွာ ပြိုင်တူတွားသွားနေသလိုမျိုး... ရမ္မက်ဆန္ဒတွေကလည်း ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ပြေးလွှားနေခဲ့တယ်။ ယွန်းဟျောင်း... လို့ မင်း ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တိုင်း ရင်ထဲကနေ ပျို့အန်ချင်စိတ်တွေ လှိုက်တက်လာတာပေါ့။ ပျို့အန်ချင်စိတ်နဲ့ ရမ္မက်စိတ်ကို ခွဲခြားလို့တောင် မရတော့တဲ့အထိ။
ငါ ခေါင်းမော့ပြီး အိပ်မက်ထဲက မင်းကို တစ်ခါပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ မင်းက ငါ့မျက်နှာကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်၊ ငါ့မျက်လုံးတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆုံကြည့်ရင်း မြှူဆွယ်ဖြားယောင်းသလိုအပြုံးနဲ့ ပြုံးနေခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုရိုင်းစိုင်းတဲ့ကိစ္စမျိုးပဲလုပ်လုပ် အဆင်ပြေတယ်ဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့... ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အဆောင့်ခံနေရရင်းနဲ့တောင် အဆုံးအစမရှိ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေတဲ့ မင်းရဲ့မျက်ဝန်းတွေက ငါ့ဆီကိုပဲ ဦးတည်လို့ပေါ့။ မင်းက အံ့သြဖို့ကောင်းလောက်အောင် ရွံစရာကောင်းနေပြီး၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ဆန်းကြယ်လွန်းတဲ့အထိ ချစ်ဖို့ကောင်းနေပြန်တော့... သုက်လွှတ်ပြီးမြောက်တာမဟုတ်ဘဲ အန်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်တယ်လို့ပါ တွေးမိလာတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မင်းရဲ့အဖြေက ငါ မဟုတ်ခဲ့ပါလား။
ဂင်ယွန်းဟျောင်းကို သတ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်လာမိတယ်။ မင်းကို မုန်းလွန်းလို့။ စိတ်ကူးယဉ်အာရုံထဲမှာတောင် မင်းရဲ့ ဆံပင်လေးတစ်မျှင်လောက်မှ အထိမခံနိုင်လို့။
ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူးပဲ။
အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်ခဲ့တဲ့ မာနတွေကို ပြန်ကောက်သိမ်းပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တတ်တဲ့ လူအေးကြီးအဖြစ်ကို ပြန်ရောက်သွားတာပေါ့။ အဲ့ဒါထက်ပိုပြီး ငါ့အတွက် သဘာဝကျတာ မရှိတော့လို့။ ရှင်းဟီဂျူအပေါ်မှာလည်း တော်တော်လေးကို အေးစက်စက် ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ရှင်းဟီဂျူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ တစ်နေ့ခင်းလုံး ငါ့ရဲ့မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို အကဲခတ်နေခဲ့တာလေ။ တစ်ခါတလေကျရင် တကယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အကျပ်ရိုက်နေတဲ့ မျက်နှာထားမျိုးနဲ့ပေါ့။
ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို သဘောကျနေမိမှန်း ကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ဘူး။ ငါ ကာကွယ်မပေးတော့တဲ့အချိန်ကစပြီး၊ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ လူတွေတိုက်သမျှ အရက်ကို အကုန် မငြင်းဘဲသောက်နေတဲ့ ရှင်းဟီဂျူရဲ့ မျက်နှာထားပျက်ယွင်းမှုကလည်း ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေနေတုန်းပဲ။ ရှင်းဟီဂျူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရက်သောက်နိုင်သလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မူးတတ်တဲ့လူလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ တော်တော်လည်းတတ်နိုင်တာပဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ငါလည်း စိုးရိမ်မနေဘဲ ရှင်းဟီဂျူကို ခြံရံလာတဲ့ နောက်လိုက်တွေရဲ့ စားပွဲမှာပဲ ပစ်ထားလိုက်တော့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်လိုက်တွေကြားထဲမှာ ရုတ်တရက် ဝိုင်နည်းနည်းသောက်ပြီးတော့ မူးပြီးယိမ်းထိုးနေတဲ့ သူ့ရဲ့ပုံရိပ်ကို မမြင်ရခင်အထိပေါ့။
“...ဆာကေးတစ်ပုလင်းလုံးကျတော့ အဆင်ပြေပြီး ဘာလို့ ဝိုင်တစ်ခွက်နှစ်ခွက်ကျတော့ မရတာလဲ။”
ဘယ်လိုစံနှုန်းမျိုးမို့လို့ အဲ့ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲဆိုပြီး သွေးအေးစွာနဲ့ပဲ စုတ်သပ်လိုက်မိတယ်။ မူးနေတဲ့လူရဲ့ နားထဲမှာတော့ ကြားရပုံမပေါ်ပါဘူး။ လူတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ရုန်းထွက်လာနိုင်ခဲ့တာ တော်သေးတာပေါ့။ ရှိသမျှအားအင်နဲ့ အဲ့ဒီနေရာအထိပဲ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ပုံရတဲ့ ရှင်းဟီဂျူက ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး အော့အန်မသွားအောင် အသက်ကို အောင့်ထားတဲ့ပုံပါပဲ။
ဒီအတိုင်းဆို ရှေ့လျှောက် မသောက်ခိုင်းတာ ပိုကောင်းမယ်။ ချက်ချင်းပဲ သဘောထား ပြောင်းလိုက်မိတယ်။ ပစ်ထားလိုက်တာထက်စာရင် ဒါက ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းနေလို့လေ။ ၂ နှစ်တာကာလအတွင်း ရှင်းဟီဂျူ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပါ။
ငါလည်း အသာလေး ကုန်းနေတဲ့ သူ့ရဲ့ကျောပြင်ကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ အားနည်းနည်းပဲသုံးပြီး ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ရှင်းဟီဂျူက အလျင်အမြန် ငါ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလာခဲ့တယ်။
“...အဲ့ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့...”
သိပ်ပြီး အထောက်အကူမပြုဘူးလို့ ပြောချင်တာထင်ပါရဲ့။ ငါကတော့ ငါ့လက်မောင်းပေါ် ရောက်နေတဲ့ ရှင်းဟီဂျူရဲ့လက်ကလေး အလိုလို ပြုတ်ကျသွားတဲ့အထိ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေမိတယ်။ ဧည့်ခန်းအဝင်ဝဆီကို ယိမ်းထိုးပြီး လျှောက်သွားနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကိုလည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေမိပြန်တယ်။ ငါ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုကိုတောင် မေ့သွားပြီး၊ ဒီအတိုင်း အပြင်က လေအေးလေးပဲ အမြန်ဝဝလင်လင် ရှူလိုက်ရရင် ကောင်းမှာပဲဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ရှင်းဟီဂျူက တော်တော်လေး အသည်းအသန် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။
ခဏနေလို့ အနောက်ကနေ လိုက်ထွက်သွားတော့ ဧည့်ခန်းထဲကအတိုင်းပဲ ရှိနေသေးတဲ့ မိန်းမရဲ့ပုံစံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အန်ချင်စိတ်ဖြစ်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်း အန်ရမှာကို ကြောက်နေသလိုမျိုး... အန်ချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေရင်သေပါစေ လုံးဝမအန်ဘူးလို့ ဇွတ်မှိတ်ထားတာလား မသိရအောင် တုန်ယင်နေတဲ့ ပခုံးလေးတွေက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာဖြစ်စရာပါပဲ။ သူက အားပြတ်နေတဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ဆံနွယ်တွေကို နားနောက်မှာ သပ်တင်လိုက်ရင်း ခပ်ပြင်းပြင်း သက်ပြင်းချခဲ့တယ်။
နားရွက်တစ်ခုလုံးက ရဲရဲနီလို့ပါ။ ချမ်းနေမှာပဲ။ မသိစိတ်ကနေ အဲ့ဒီလို တွေးမိရင်း ရှင်းဟီဂျူရဲ့ ဆံနွယ်ရှည်တွေကို ပခုံးတစ်ဖက်ဆီ သတိထားပြီး သပ်တင်ပေးလိုက်တဲ့အခါ သွယ်လျတဲ့ လည်တိုင်ဖြူဖြူလေးက တစ်ဝက်လောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ နားရွက်လေးတွေလိုပဲ လည်ပင်းအနောက်ဘက်ကလည်း နီမြန်းလို့ပါ။ ဖြစ်ချင်ဖြစ် အန်တာကိုပဲ အကျအန အန်ထုတ်ပစ်လိုက်ဖို့ စေတနာနဲ့ လုပ်ပေးခဲ့တာဆိုပေမဲ့... ရှင်းဟီဂျူက တစ်ချက်လေး ငါ့ကို အကျပ်ရိုက်သလို မော့ကြည့်လာပြီးနောက် အဲ့ဒီနေရာမှာတင် ထိုင်ချပစ်လိုက်တယ်။ ဒူးပေါ် ခေါင်းမှောက်ထားလို့ နီရဲနေတဲ့ လည်ပင်းလေး တစ်ခါပေါ်လာပြန်ပါရော။ ထုံးစံအတိုင်း အာခြောက်လာတော့တယ်။
တကယ်ပဲ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘာမှ အားကိုးလို့မရတဲ့ မိန်းမ။
“……ဒီနေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေဦးမှာလား။”
အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းသံ။
“ဟီဂျူကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ဖြစ်မလား။”
တစ်ခါထပ်ပြီး အဖြေအစား အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းသံ။ ဒီတစ်ခါတော့ ခေါင်းကို နည်းနည်းညိတ်ပြတာမျိုးနဲ့ အတူတူပေါ့။ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း အဖြေတောင် ပြန်မဖြေနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးဆိုတော့ မေးနေဖို့တောင် မလိုတော့ပါဘူး။ ရှင်းဟီဂျူကို ပစ်ထားခဲ့မဲ့အစား ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ်ပဲ ကျောပေါ်ပိုးပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို တစ်ခါပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးရင်လည်း ဘယ်လိုစိတ်အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကိုယ့်အိမ်တံခါးကိုယ် ဖွင့်နိုင်ပါ့မလဲဆိုပြီး တွေးမိတာကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့။
မသိမသာလေးဖြစ်ဖြစ် ရုန်းကန်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ဓာတ်လှေကားထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်းကျန်နေခဲ့တဲ့အထိ တော်တော်လေး ငြိမ်နေခဲ့တယ်။
“...အန်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”
အဲ့ဒီလိုနဲ့ အခန်းရှိရာဆီ ရောက်ခါနီးအချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် ကျောပြင်ဆီကနေ တီးတိုးရေရွတ်သံ ထွက်လာတော့တယ်။ ငါ့ပခုံးပေါ်မှာ မျက်နှာကို အပ်ထားလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ့ပုံစံနဲ့မလိုက်အောင် ထူးဆန်းတဲ့စကားတွေကို တိုးတိုးလေး မသဲမကွဲရေရွတ်နေတဲ့ မိန်းမကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့တယ်။
****
Miel’s Translations