အခန်း (၉) - ပြတ်သားစွာ စူးစမ်းလေ့လာသူ
ချူစစ်ဟန် အိမ်ရောက်ချိန်တွင် လက်ထပ်မည့် မိန်းကလေး ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ က တိုင်းပြည်၏နတ်ဆရာ ပြောသည်ကို စိုးရိမ်ပြီး လျိုယွဲ့ကျေးရွာမှ သူမကို ရှာဖွေရန် သူ့လူတွေကို တရားသူကြီးရုံးသို့ အစီရင်ခံရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ချူစစ်ဟန် သည် ဤအကြောင်းကိုကြားပြီး ချူယွမ်၊ အရာရှိဝမ်နှင့် အခြားအရာရှိ ၁၀ ဦး ကို လျိုယွဲ့ရွာဆီ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤအိမ်ထောင်ရေး ကို သူသဘောမတူပါ။ ယခုတိုင် ပျောက်ဆုံးနေသည့် ကိစ္စသာ ရှိသေးသည်။ သူ က လင်းဂျန်ရုံးတော်ကြီး၏တရားသူကြီးအဖြစ် ရောက်လာရမည့်သူဖြစ်သည်။
ခြံထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ချူစစ်ဟန် သည် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။ သူ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်သော်လည်း ထိုနေရာ၌ မည်သူမျှ မရှိသည့်အတွက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆက်မကြည့်တော့ပေ။
လုရှန်း သည် အံ့ဩနေသည်။ သူ စိုက်ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထား။ မည်သူကမှ သတိမထားမိသော်လည်း သူမ ဘက် ဆီ ဦးတည်နေသည်ကို သူမ ချက်ချင်း သိသည်။
"ဘာလို့လဲ။ မင်းတို့ အားလုံး ဘာလို့လာကြတာလဲ"
အမျိုးသမီးလျို သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေပြီး တရားရုံးမှ အရာရှိများ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြည့်ရင်း ပို၍စိုးရိမ်လာသည်။ လုနိုင်း က အစကတည်းက ကြောက်လန့်နေသည်။ သူတို့ကိုမြင်သောအခါ အလွန်ကြောက်သွားပြီး အမျိုးသမီးလျို၏ အနောက်မှာ ဝင်ပုန်းသည်။
ချူယွမ် သည် မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျနေသော အဝါရောင်ဂါထာစာရွက်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် သံသယများဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။
အရာရှိဝမ် က အမျိုးသမီးလျိုကို ဦးညွှတ်၍ ပြောပြသည်- "လုမိသားစု က မိန်းကလေး ပျောက်နေတယ်လို့ ချူမိသားစု က ပြောလို့ပါ။ သူတို့ က ဒီအမှုကို သတင်းပို့ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသည်ဆိုတာကို နားလည်ဖို့ ဒီကိုလာဖို့ ပြောထားလို့ပါ”
"အင်း။ ငါတို့လည်း မသိဘူး" အမျိုးသမီးလျို သည် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားရင်း ပြောပြသည်- "မနေ့က ညစာမစားခင် က ဒီမှာရှိနေတုန်းပဲ"
ချူစစ်ဟန် သည် တရားသူကြီးအဖြစ် ၂ နှစ်တာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့လေရာ အကြီးစား နှင့် အသေးစား အမှုအခင်းများစွာကို ကြီးကြပ်ခဲ့သည်။ တရားခံတွေ၏အကြည့်တွေမှာ တူညီတာတွေ ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အမျိုးသမီးလျို သည် အလွန်တည်ငြိမ်သော ပုံပေါက်နေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲမှ အပြစ်၏အရိပ်အမြွက်ကို တွေ့နေရသည်။
"ခင်ဗျားရဲ့အိမ်မှာ ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဝင်ဝမှာ အဝါရောင်ဂါထာစာရွက် က ဘာကြောင့် ရှိတာလဲ" ဟု ချူယွမ် က မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးလျို က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ပြောပြသည်- "လုရှန်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီး တစ်ရွာလုံးအနှံ့ ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် နတ်ဆရာတစ်ပါး ကို လာကြည့်ဖို့ ပင့်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီနတ်ဆရာ က အတုဖြစ်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ သူ က သံသယတွေပိုများလာပြီး ဒေါသတကြီး စားပွဲကို လှန်ချသွားတယ်"
လုရှန်း သည် သူတို့ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်မိသည်။ အမျိုးသမီးလျို ၏ မတုန်လှုပ်ဘဲ လိမ်ညာပြောဆိုနိုင်စွမ်းက တကယ်ကို ထိပ်တန်းပဲ။
"တကယ်လား?"
ရွာသားများက အလွန်အယူသီးကြသည်မို့ အမျိုးသမီးလျို ပြောသည်ကိုကြားပြီးနောက် ချူစစ်ဟန်တွင် သံသယအများကြီး မရှိခဲ့ပေ။
အရာရှိဝမ် က လုရှန်း မပျောက်ဆုံးမီ ဘယ်လို ပြုမူခဲ့သည်ကို အမျိုးသမီးလျို အား မေးမြန်းခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးလျိုက သူ၏မေးခွန်းများကို အထစ်အငေါ့မရှိ ပြန်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ဆရာ ဘယ်လိုထင်လဲ" လုမိသားစု၏အိမ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိဝမ် က ချူစစ်ဟန်ကို လေးစားစွာ မေးလိုက်သည်။
"ဒီအမျိုးသမီး က ဘာလို့ မိန်းကလေးပျောက်သွားတာလဲဆိုတာ သိနိုင်လောက်တယ်"
"ဟင်?" အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိဝမ် သည် အံ့သြသွားသည်- "မိန်းကလေးကို ဝှက်ထားတာ လို့ ဆိုလိုတာလား?"
ချူစစ်ဟန် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်- “ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ပတ်သက်တာတော့ သေချာတယ်"
"သူတို့ကို အရင်ဖမ်းပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ဘာလို့ ရုံးမပို့ရမှာလဲ?" ချူယွမ် က အကြံပေးသည်။
ချူစစ်ဟန်က ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်- "သက်သေမရှိဘဲ ရူးရူးမိုက်မိုက် မလုပ်နဲ့"
ဤသို့ပြောနေသော်လည်း ချူယွမ် သည် အမျိုးသမီးလျိုမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်ဆိုသော် သူ့သခင်ရဲ့သံသယတွေက ဘယ်တုန်းကမှ မမှားဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လုမိသားစုကနေ ပြန်လာပြီးနောက် အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိဝမ် သည် ပျောက်ဆုံးနေသော မိန်းကလေးကို ရှာဖွေရန် အနောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်ကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ချူစစ်ဟန်နှင့် ချူယွမ်တို့ကမူ လီကျန်း (ရွာသူကြီး)၏အိမ်ကို သွားကြသည်။ လုမိသားစုထံ မှ သေချာပေါက် မရယူနိုင်တဲ့ အချက်အလက်အချို့ ရှိနေသေးသောကြောင့် အခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို မေးရမည် ဖြစ်သည်။
ချူစစ်ဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် လုရှန်း သည် အမျိုးသမီးလျို က ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချူစစ်ဟန် သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏အကြည့်တွေက ဓားလို ထက်မြက်ပြီး ပြင်းထန်သည်။ သူ့မျက်လုံး က သူတို့၏နှလုံးသားကို မှန်ကန်စွာ မြင်နိုင်သည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည်။