🌷 Chapter 31

ဝတ္ထုက ဝတ္ထုပဲ၊ ဝတ္ထုဆီက အရိပ်အမြွက်တွေနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပြန်အမှတ်ရနေပေမယ့်လည်း ငါ အရာအားလုံးမသိနိုင်ဘူး။

ငါ အခုချလိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက အနာဂတ်မှာအများကြီးသက်ရောက်မှုရှိနိုင်တယ်။

ချမ်းသာတဲ့တတိယမျိုးဆက်က လူဘော်ကြော့တစ်ယောက်လိုနေထိုင်ဖို့ ဘာ့ကြောင့် ဒီလောက်တောင်ခက်ခဲနေရတာလဲ ?

အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး ဧပြီလအလယ်ပိုင်းသို့ရောက်လာသည်။

နေသာသော စနေ၊ တနင်္ဂနွေပိတ်ရက်ဖြစ်သော်လည်း ဖေးယွင်ကျင်း မနက်အစောကြီးအပြင်ထွက်ကာ ဘေးအိမ်မှ လီရီပိုင်နှင့်ပျော်ပါးနေခဲ့သည်။ နန်ယု သူ့အား မည်သို့မျှဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ကလေးတွေပြေးလွှားဆော့ကစားတာက ပုံမှန်ပင်။ ဒီနေရာမှာ လုံခြုံရေးနှင့် စောင့်ကြည့်ရေးမှာ အရမ်းတင်းကျပ်နေသလို ဖေးယွင်ကျင်းမှာလည်း အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေရှိနေသဖြင့် သူ့ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘူးဟု နန်ယု တွေးလိုက်သည်။

နန်ယု ဥယျာဉ်ထဲရှိ လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ တစ်ဝက်လောက်လဲလျောင်းနေသည်။ ထိုမနက်မှ နန်မိသားစု၏ ဥယျာဉ်ခြံမှ ပို့ပေးလိုက်သော သဘာဝသစ်သီးများကိုစားရင်း၊ နွေးထွေးသော လေညှင်းအားခံစားနေသည်။ သူမ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အိပ်ပျော်သွားတော့မလိုပင် ခံစားနေရသည်။

"ဂတ်"

“အင့်” ဟုဆိုကာ သူမ၏တစ်ဝက်ပိတ်နေသော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာသည်။

ငါ ဘဲသံကြားလိုက်တာလား ? မဖြစ်နိုင်တာ... ဗီလာနားမှာ ဘဲက ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ ?

နန်ယု တွေးနေရင်း မျက်လုံးများအားပြန်မှိတ်လိုက်သည်။

"ဂတ် ဂတ် ဂတ် ဂတ် ဂတ်"

အိုး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ တကယ်အကြားအာရုံလွဲမှားတာ မဟုတ်တော့ချေ။

နန်ယု အံ့သြစွာထထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်အားလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တွေးနေတုန်းမှာပင် သေးငယ်သောပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရှေ့တံခါးသို့ ရုတ်ချည်းပြေးဝင်လာသည်။

"အန်တီ! ကြည့်!"

၎င်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဖေးယွင်ကျင်းပင်။

သူ့လက်ထဲမှ သတ္တဝါလေးမှာ အဖြူရောင်အမွှေးအတောင်များ၊ ပြားချပ်သော နှုတ်သီးနှင့် ရေကူးခြေထောက်များ ပါရှိရာ ထိုသည်မှာ ဘဲတစ်ကောင်မဟုတ်ပါလား ?

"ဒါ ဘဲလေ! ရှောင်ပိုင် ခုလေးတင်မွေးထားတာ၊ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်မလား"

ဖေးယွင်ကျင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒါကို အန်တီအတွက် အထူး ရှောင်ပိုင်ဆီကနေငှားလာခဲ့တာ!"

နန်ယု- "...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တခြားဘဲများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ထိုဘဲလေးသည် ပိုမိုချစ်စရာကောင်းပြီး ပိုဖြူကာပိုသေးငယ်သည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝကြီးပြင်းသေးပုံမရသော ဘဲပေါက်စလေးစစ်စစ်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့်လည်း ဖေးယွင်ကျင်း ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ယခုနှစ်များအတွင်း အွန်လိုင်းတွင် ရေပန်းစားသော “Call duck” ဖြစ်နိုင်သည်။ ဈေးနှုန်းမှာ ဒေါ်လာထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဘဲတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

ဖေးယွင်ကျင်း ငယ်သေးသောကြောင့် ထိုဘဲပေါက်စလေးအား ဒီအထိသယ်လာရသည်မှာ ပင်ပန်းနေမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ ဂရုတစိုက် ချပေးလိုက်ပြီး နန်ယုအား ပို၍နီးကပ်စွာ ကြည့်ခိုင်းရန် လုပ်လိုက်စဉ် မမျှော်လင့်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

"ဝူး! အန်တီ!"

"ဂတ်! ဂတ်! ဂတ်!"

နန်ယု- "...?"

ဖေးယွင်ကျင်းအား ဘဲမှ ရုတ်တရက်လိုက်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် နန်ယု မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ဟားဟားဟား၊ ဟားဟားဟား!"

ဒါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေရတာလဲ!

ဖေးယွင်ကျင်း သူ့ခြေတိုလေးများဖြင့် ရှေ့ကိုပြေးနေပြီး ဘဲပေါက်စလေးမှာ သူ့နောက်မှ အတောင်ပံများအား ခတ်ရင်း လိုက်နေသည့် မြင်ကွင်းသည် ဂန္တဝင် ကြောင်နှင့်ကြွက် မြင် ကွင်းတစ်ခုလိုပင်။

ဒီလိုလုပ်တာ မကောင်းပေမယ့်လည်း တကယ်ကို...

"ဟားဟားဟား!"

ဥယျာဉ်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အကူအညီတောင်းသံ၊ ဘဲသံနှင့် ရယ်သံများ ရောနှောကာအသက်ဝင်လို့နေသည်။

ခုနကရှိနေတဲ့ ဦးလေးကျိုးကရော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ ?

နန်ယု အေးအေးဆေးဆေး နားယူလို၍တခြားအလုပ်သမားများအား အရင်ကတည်းကပြန်လွှတ်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဦးလေးကျိုးသာ ဒီမှာရှိနေသေးပါက ဖေးယွင်ကျင်းအားချက် ချင်းကူညီရန် ပြေးလာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးတွင် လူနှစ်ယောက်နှင့် ဘဲတစ်ကောင်သာ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုမျှဆူညံသံများကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်တော့ မကြာမီ ရောက်လာမှာသေချာသည်။

"အန်တီ! ကူညီပါဦး!"

"ဂတ်၊ ဂတ်!"

မျက်ရည်များဝဲလာသည်အထိရယ်မောနေသော နန်ယု ဗိုက်အားပွတ်သပ်ရင်း ဖေးယွင်ကျင်းဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်းလှမ်းသွားသည်။ ရယ်မောရလွန်းလို့လား၊ လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ကြာကြာထိုင်နေမိလို့လားတော့ မသိ၊ သူ့ ခြေထောက်များမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေသည်။

"သခင်မလေး!"

သူမ နောက်ကျောဘက်မှ ဦးလေးကျိုး၏ စိုးရိမ်တကြီးအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ပြေးတာက ကျန်းမာရေးအ တွက်ပိုကောင်းပါတယ်၊ ဘဲက... အရမ်း... အရမ်းသေး.."

နန်ယု သူ့ စကားဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးလေးကျိုးဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသူ တစ်ယောက်အားတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပိန်သွယ်သော ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သူမ၏ စျေးပေါသောခင်ပွန်းနှင့်အဘယ့်ကြောင့်တူနေရသနည်းလဲ ?

နန်ယု အကြည့်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်းမော့တက်သွားကာ နောက် ခံအလင်းရောင်ကြောင့် သေချာစွာမမြင်ရသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်။ ထိုသူမှာဖေးယီကျန့်ဖြစ်နေသည်။

နေပါဦး! သူက သူ့သားကို သူ့အဖေရှေ့မှာ အနိုင်ကျင့်နေမိတာလား ?

နန်ယု၊ ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် ဖေးယီကျန့်တို့ ဥယျာဉ်ထဲရှိစားပွဲဝိုင်းသေးသေးလေးတွင်ထိုင်နေကြသည်။ စားပွဲပေါ်၌ နန်ယု ပြင် ဆင်ထားသည့် မုန့်နှင့် သစ်သီးများအပြင် အချစ်ဝတ္ထုနှစ်အုပ်လည်း ရှိနေသည်။

အရောင်အသွေးစုံလင်သော စာလုံးဖောင့်နှင့် အဖုံးဒီဇိုင်းမှာ ဂန္ထဝင်စာအုပ်များမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပြသနေပြီး အပေါ်ဆုံးဝတ္ထု၏ခေါင်းစဉ်မှာ “အေးစက်သောမင်းသား၏ အချိန်ခရီးသွားဇနီးသည်” ဖြစ်သည်။

နန်ယု- "..."

ငါ မရှက်ပေမယ့် တခြားလူတွေသာဆို ရှက်သွားကြမှာပဲ။

သူ အေးအေးဆေးဆေးပင် သစ်သီးလက်ဖက်ရည်ယူသောက်လိုက်ပြီး ဖေးယွင်ကျင်း၏စိတ်ဆိုးနေသည့် အကြည့်အားရင် ဆိုင်လိုက်သည်။

ထိုကလေးလေးမှာ ဦးလေးကျိုး မကယ်တင်ခင် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးအားပြေးလွှားခဲ့ရသဖြင့် သူ့မျက်နှာသည်နီရဲကာ အသက် ပြင်းပြင်းရှူနေလေသည်။

ပြဿနာဖြစ်စေသည့် ဘဲကိုလည်း အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြန်လည်အပ်နှံပြီးဖြစ်ရာ ဖေးယွင်ကျင်း ဒီည ဘဲသားစားကာ သူ့ဒေါသအားဖြေဖျောက်မည်လားဟု နန်ယု စိတ်ထဲမှတွေးနေမိတော့သည်။

အသိစိတ်မရှိသလို နန်ယု အပြစ်အား ချက်ချင်းလွှဲရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ကျင်း၊ ဒီလူကို သိလား"

သူ ဖေးယီကျန့်ရှိရာသို့ လက်ညိုးထိုးပြရင်း ဥယျာဉ်ဘက်ကို တစ်ဝက်လှည့်နေသော သူ့အကြည့်အားဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ဖေးယွင်ကျင်း သူ့ခေါင်းအား ရိုးသားစွာဖြင့်ခါလိုက်သည်။

ဒီအဖြစ်ကိုမြင်တော့ ဖေးယီကျန့်သည် မဒေါသထွက်၊ မဝမ်း နည်းဘဲ နန်ယု မိတ်မဆက်ပေးခင်မှာပင်ပြုံးလိုက်သည်။

"ယွင်ကျင်း၊ ငါက မင်းရဲ့အဖေပါ"

အတွေးတစ်ခုဝင်သွားပုံရသည့်အလား ဖေးယွင်ကျင်း မျက် လုံးများ ရုတ်တရက်ပြူးကျယ်သွားသည်ကို မြင်တော့ သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ခုနက မင်း တကယ်မြန်မြန်ပြေးနိုင်တာပဲ၊ တကယ် အံ့သြဖို့ ကောင်းတယ်"

သူ ချီးကျူးနေတာလား ?

ဖေးယွင်ကျင်း၏နဂိုကတည်းက နီရဲနေသောမျက်နှာမှာ လုံးဝကိုမီးတောက်နေသော်လည်း နန်ယုကတော့ ဒါရှက်လို့မဟုတ်ဘဲ ဒေါသကြောင့်ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူ မပြောပြနိုင်ခဲ့ပေ။

နန်ယု အပြုံးအားဖိနှိပ်ထားရင်း တည်ငြိမ်စွာပင် အကြောင်းအ ရာကိုပြောင်းလိုက်သည်။ ကလေးအား တစ်ခါတစ်ရံနောက်ပြောင်တာအဆင်ပြေသော်ငြား ငိုစပြုလာရင်တော့ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"ဘာလို့ ဒီကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာလဲ"

နှုတ်ဆက်စကားပင်မပြောဘဲ တစ်ယောက်ယောက်ရဲနောက် ကျောမှာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာက စိတ်အားနည်းတဲ့ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကြောက်လန့်စေနိုင်သည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

"မမျှော်လင့်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ပြန်လာတာပါ၊ မင်းကိုမပြောဘဲ ရုတ်တရက်ရောက်လာပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"