🌷 Chapter 28

"ဒီတစ်ရုပ်ကို တကယ်ကောက်ရတော့မှာလား"

ဖေးယွင်ကျင်း၏ကလေးဆန်သော လေသံထဲ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်များပေါ်နေသဖြင့်၊ လှမ်းကြည့်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ထိုကလေးလေးအား အမှန်ပင် ပွေ့ဖက်ပြီးချစ်ခင်လိုစိတ်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ကျန်ရှိနေသော သတိဖြင့် "မလုပ်နဲ့"ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တားမြစ်လိုက်သည်။ ဒီလိုလုပ်လျှင် သူ့ကိုထူးဆန်း တဲ့ သူလို့ ထင်သွားကြလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ကလေးမှာ အမှန်ပင်ချစ်စရာကောင်းသည်။

ထို့အပြင် ထိုမိန်းကလေးမှာ နန်ယုအားခိုးကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်လှတာ၊ နာမည်ကြီးတွေထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်၊ နှုတ်ခမ်းနီက ဘယ်အရောင်လဲ ? အရမ်းလှတာပဲ"

"အိုး၊ ငါ ကျဲကျဲအလှလေးနဲ့ ခင်ချင်လိုက်တာ"

သူမ လောင်းကြေးထပ်ရဲသည်မှာ ကြည့်နေသူများ၏တစ်ဝက်မှာ ကလေးအားကြည့်ရန်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ အလှလေးအားကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ရုပ်! နောက်ဆုံးတစ်ရုပ်!"

နန်ယု လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထောင်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေ ထောက်အနီးတွင် ကြီးမားပြီးဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အိတ်ကြီးတစ်လုံးရှိပြီး အမျိုးမျိုးသောအရွယ်အစားနှင့် ပုံစံရှိ အရုပ်ဆယ်ရုပ်ခန့်ဖြင့်ပြည့်နေသည်။ ၎င်းမှာ ပေါများသောရိတ်သိမ်း မှုပင်ဖြစ်သည်။

ဖေးယွင်ကျင်း၏အရုပ်ဖမ်းနိုင်စွမ်းအား ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် နန်ယု ဂိမ်းကစားရန် ဒင်္ဂါးများစွာကိုဝယ်ယူခဲ့သည်။ တစ်နာရီပြီး တစ်နာရီကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်ကြီးတစ်စု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"တကယ် နောက်ဆုံးတစ်ရုပ်ပဲ!"

ဖေးယွင်ကျင်း ပါးများကိုဖောင်းလိုက်ပြီး ခလုတ်အားထပ်မံနှိပ်ကာ ညင်သာစွာဆွဲချလိုက်သည်။ သူ့အနိုင်ရမှုနှုန်းမှာ သုံးကြိမ်တွင် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဂိမ်းစက်အတွက် အလွန်မြင့်မားသောရလဒ်ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ရုပ်ကိုဖမ်းရန် လေးကြိမ်တိုင် ကြိုးစားပြီးဖြစ်ကာ ထပ်မရပါက နန်ယု အတင်းအကျပ်ယူခိုင်းတော့မည်လားဟု သူ တွေးနေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ကလေးအလုပ်သမား ခိုင်းစေသူအား ကောင်းကင်ဘုံမှမမြင်ခဲ့သဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ နောက်ဆုံး၌ အောင်မြင်စွာဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။

~~ လက်ခုပ်တီးသံ ~~

လက်ခုပ်သံများ တပြိုင်တည်းပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ အရုပ်မှာ အပေါက်ထဲသို့ အောင်မြင်စွာပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် ဖမ်းမိသူထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပသော အပြုံးများကိုဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အချို့ကမူ ချီးကျူးစကားများ ပြောဆိုနေကြသည်။

"ကလေး၊ မင်း တကယ်တော်တယ်ကွာ!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ လုံးဝကိုတော်တာ!"

"ဟိုကလေးကိုကြည့်စမ်း၊ မင်းက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး!"

ဖေးယွင်ကျင်းတစ်ယောက် ဤလူအများရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ရှိနေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် လူအများချီးကျူးမှုအား ပထမဆုံးအကြိမ်ခံရခြင်းလားဆိုသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ သူ့မျက်နှာလေးမှာ ဖြူရာမှ နီရဲလာပြီး ခုံမှခုန်ဆင်းကာ နန်ယု နောက်တွင် ရှက်ရွံ့စွာပုန်းလိုက်သည်။

ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်းထံမှ နောက်တစ်ကြိမ်ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာရပြန်သည်။

"ရပြီ၊ ရပြီ၊ တခြားဟာ သွားကစားရအောင်၊ ကောကောနဲ့ ကျဲကျဲ တွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး"

နန်ယု ရယ်စရာသဘောဖြင့် အရုပ်များကိုသိမ်းဆည်းပေးရန်ဝန် ထမ်းအားတောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့နောက်မှ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာသော ဖေးယွင်ကျင်းအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာလေးမှာ ကြက်ဥတစ်လုံးကိုပြုတ်နိုင်လောက်အောင် နီရဲနေသော်လည်း သူ တည်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ကောကောတို့ ကျဲကျဲတို့"

သူ့အသံမှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေခဲ့သော်လည်း သူ ထိုစကားအားပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ အိုး၊ ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ! အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်!"

မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် လက်တစ်ဖက်အား ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ပြီး အသက်ရှူရန် ကြိုးစားနေဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပေါင်ပေ့လေး မင်း ဘယ်လိုအရောင် အိတ်ကိုကြိုက်လဲ"

မေးခွန်းအမှတ်အသားတစ်ခု ဖေးယွင်ကျင်း ခေါင်းပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ်လာပြီး သူ ထိုမိန်းကလေး၏မေးခွန်းအား ဂရုတစိုက် တစ်လုံးချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်

"ကျွန်တော် အိတ်တွေကိုမကြိုက်ဘူး"

ဒါဆို "အိတ်" တွေဆိုတာ ဘာတွေလဲ ? စားလို့ရတာလား ?

ထိုအဖြေမှာ နန်ယုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းအား ကျယ်လောင်စွာရယ်မောစေခဲ့သည်။

"သွားရအောင်၊ သွားရအောင် ? မင်း ဗိုက်ဆာနေလား၊ တစ်ခုခု စားချင်လား"

"မဆာဘူး"

"ဒါဆို ရေ နည်းနည်းသောက်လိုက်"

ဖေးယွင်ကျင်း အသက်နှင့် အရပ်အကန့်အသတ်များကြောင့် သူ စမ်းသပ်နိုင်သည့် ဂိမ်းများစွာမရှိသော်လည်း သူ လုပ်ခဲ့သည့်အရာအနည်းငယ်ကပ်ကမူ သူ့အပြုံးအားပိုမိုတောက်ပစေခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်အားမျက်တောင်မခတ်ဘဲ လိုက်လံကြည့်ရှုနေသည်။ ၎င်းမှာ လုံခြုံသောဇုန်မှ ထွက်ခွင့်ရထားသည့် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကမ္ဘာကြီးအား ဂရုတစိုက် စူးစမ်းရှာဖွေနေခြင်းပင်။

မကြာမီ နှစ်ဦးသား ဂိမ်းခန်းမ၏လူစည်းကားသော အခြမ်းဖြစ်သည့် street dance area သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် လူပိုများပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံဖွဲ့ကာကခုန်နေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ လက်ခုပ်သံများနှင့် အားပေးသံများပေါ်ထွက်လာကာ စည်းချက်ကျကျတက်ကြွသော ဂီတသံနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ခံစားချက်များကိုဖန်တီးပေးနေသည်။

နန်ယု ဖေးယွင်ကျင်းအား လူအများဆုံး စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။ လူများကြားမှတဆင့် အလယ်ဗဟိုရှိ အကသမားအား သူတို့ ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်နှင့် ဟစ်ဟော့ပ်ပုံစံ အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသည့် ကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် အသက်တူပုံရသည်။

သို့သော် ထိုကလေး၏ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် တစ်ခါ တစ်ရံပြသတတ်သည့် အရည်အချင်းများမှာ နန်ယုအား သူသည် မွေးကတည်းက ကခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

"ဝိုး၊ အရမ်းတော်တာပဲ!"

ဖေးယွင်ကျင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။

သူနှင့် ရွယ်တူကလေးတစ်ဦးဖြစ်နေသော်လည်း အရမ်းမိုက် သော လှုပ်ရှားမှုများစွာအား လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာအမှန်ပင်အံ့ဩသင့်စရာကောင်းသည်။

၎င်းမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်းပင်။

"မင်း သင်ချင်လား"

နန်ယု ဖေးယွင်ကျင်းအား အကသင်ယူရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခြင်းမရှိပေ။ ဘဝမှာ ဝါသနာတစ်ခုမှမရှိရင် ဘယ် လောက် ပျင်းဖို့ကောင်းလိုက်မလဲ ??

၎င်းမှာ ခဏတာ စိတ်ဝင်စားမှုတစ်ခုသာဖြစ်နေခဲ့လျှင်လည်း ပြဿနာမရှိပေ။ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတာပဲလေ။

နန်ယု ရုတ်တရက် ခေတ်ပေါ်သူဌေးမတစ်ဦး၏ ခံစားချက်မျိုး ဝင်လာပြီး ဖေးယွင်ကျင်းပါးအား ဖွဖွလေးညှစ်လိုက်သည်။ ဆိုးသွမ်းသော မိထွေး၏ နှိပ်စက်မှုတွေ မရှိတော့သည့်နောက်ပိုင်းတွင် သူ့မှာ တကယ်ကို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ကလေးဘဝလေးအား ပိုင်ဆိုင်သင့်ပြီလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား ?

"ရလားဟင်"

ဖေးယွင်ကျင်း မျက်လုံးများတောက်ပစွာဖြင့် နန်ယုအားမော့ ကြည့်လိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့၊ မင်း မငိုသရွေ့တော့ ရတယ်"

ကောင်လေး အကကိုမြင်ရသောအခါ သူ့လေ့ကျင့်မှုမှာ အလွန်ခက်ခဲခဲ့မည်ဟု နန်ယုတွေးမိသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကို ဖေးယွင်ကျင်းအား ပြောရန်မလိုအပ်ပေ။ သူ့ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်စေပြီးမှ အမှန်တရားအား သူ သိလာလိမ့်မည်။

နှစ်ဦးသား အပြင်တွင်ရပ်ပြီး ကောင်လေး၏အကပြီးဆုံး သည်အထိ စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် အားကုန်သွားဟန်ဖြင့် အကပြီးဆုံးသည်နှင့် အင်္ကျီအားကောက်ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

သူ နန်ယုတို့ ရှိရာသို့တည့်တည့်လာပြီး ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် တစ်ပေခွဲအကွာတွင်ရပ်လိုက်သည်။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို အကဲ ခတ်ကြည့်နေသည်မှာ ထိုအရွယ်ကလေးသည် ဂိမ်းခန်းမသို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာစရာအကြောင်းမရှိသဖြင့် လူကြီးတစ်ဦးအား စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု နန်ယု နား လည်လိုက်သည်။

နန်ယု တောက်ပနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကောင်လေးကို ခိုးကြည့်နေသော ဖေးယွင်ကျင်းအား သတိထားမိသောအခါ၊ သူမ မျက်ခုံးတို့ စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"ဟိုင်း၊ မင်း ခုနက အရမ်းကောင်းကောင်းကနိုင်တာပဲ"

သူမ ကလေးနှင့် စကားပြောရန် ခါးကိုကုန်း၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျဲ"