🌷 Chapter 15

ရှုယွီဝေ အနည်းငယ်မျက်စောင်းထိုးပြီးနောက် အရင်ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကျောင်းကျောင်း၊ ဒီအသေးအမွှားလေးကိုလွှတ်ထားလိုက်ရအောင်၊ အရေးကြီးတာက နန်ယု ဒီနေ့ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ နင်မထင်ဘူးလား”

စိတ်ငြိမ်သွားသောအခါ ဒီမနက်ကနေ အခုထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးအား ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သည်။ အရာအား လုံးမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။ နန်ယု ကလေးအ တွက်လက်ဆောင်တောင်းတာက မယဉ်ကျေးတဲ့လုပ်ရပ်တော့မဟုတ်ပေ။

နန်ယု စကားပြောသည့်အခါ တခြားသူများအား ဘယ်တော့မှ ထည့်မတွက်ဘဲ အချို့အချိန်တွေမှာ ရိုင်းလည်းရိုင်းတတ် သည်။

သူမသာ နန်မိသားစု၏သမီး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ရှုယွီဝေ သူ့ ပါးစပ်ပုတ်အား ယခုလောက်ကြာအောင်သည်းခံနေမည်မဟုတ်ပေ။

အခွင့်အရေးသမားများမှာ နန်ယု ရိုင်းနေလျှင်ပင် သူ၏သဘာ ဝကျပြီးရိုးသားသည့်စိတ်အား ချီးကျူးကြလိမ့်မည်။ အတို ချုပ်ပြောရရင် နန်ယုလုပ်သမျှ အရာအားလုံးကောင်းသည်။

ဘာလို့လဲ ??

မွေးဖွားလာတဲ့ နေရာကောင်းလို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား ??

“တစ်ခုခုမှားနေတာလား၊ အဆင်ပြေပါတယ်”

တုကျောင်းကျောင်း မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်စားဖို့ နေရာရှာကြရအောင်၊ ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ၊ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီသခင်မလေးပြီးသွားရင် ငါတို့ကို ပြန်ခေါ်လိမ့်ဦးမယ်”

တုကျောင်းကျောင်းစကားကြောင့် ရှုယွီဝေဗိုက်မှာ အသံမြည်လာပြီး သူ ထပ်တွေးကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက် ဒီလောက်အကြာကြီးသိကျွမ်းခဲ့ကြတာ နန်ယု ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မသိကြဘူးလား ??

ရင်သားကြီးပြီး ဦးနှောက်မရှိသည့်အပြင် မျက်နှာသစ်တစ်ဦးနှင့် သုံးဘဝစာကုန်ဆုံးပစ်မည့်သူပင်။

သူသာ နန်မိသားစုမှာ မမွေးဖွားခဲ့လျှင် အခြားမည်သည့်မိသားစုတွင်မဆို အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒီနေ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသာဖြစ်လိမ့်မည်။ ဒီညကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် သူမ ယွမ် ၈၀၀,၀၀၀ ကျော်အား ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပြန်ရှာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုရှာရမည်။

နန်ယု သူ့အတွက် အစားအသောက်တွေအများကြီးမှာလိုက်ပြီး ဖေးယွင်ကျင်းအတွက် ကလေးစားသောက်ဖွယ်ရာများမှာပေးလိုက်သည်။

အစားအသောက်များချပေးနေစဉ်၊ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး ရင်ထိုးနှစ်ခုအား ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အပိုဖြစ်သော ရှုပ်ထွေးသည့် ထုပ်ပိုးမှုများကိုမူဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ သူ လမ်းဘေးဈေး သည်တစ်ဦးထံမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ္စည်းနှစ်ခုအားကောက်ယူခဲ့ပုံနှယ်။

“လာ၊ ငါတို့ ရတဲ့ဟာတွေကို ခွဲယူကြအောင်—မဟုတ်ဘူး၊ အောင်ပွဲခံကြရအောင်”

“ဒါက နင့်အတွက်ပဲ၊ တော်တယ်! ဒီအတိုင်း ဆက်ကြိုးစား!”

နန်ယု ပိုမိုတန်ဖိုးကြီးသောရင်ထိုးအား ဖေးယွင်ကျင်းဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ခုကိုမူ သူ့အိတ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

သူ့ထံ ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ အများအပြား ရှိနေပြီး၊ ၎င်းမှာ သာမန်အဆင့်သာရှိသည်။ ထိုပစ္စည်းအား ရွေးချယ်ခဲ့ရခြင်းမှာ တုကျောင်းကျောင်းနှင့်ရှုယွီဝေတို့၏ကန့်သတ်ချက်အား ထိစေရန် ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ၎င်းထက် ပိုတန်ဖိုးကြီးပါက သူတို့လက်လှမ်းမမီနိုင်တော့ ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

ဖေးယွင်ကျင်းတွင် ၎င်းအားထားရန် နေရာမရှိပုံပေါ်နေသည်ကိုနန်ယုမြင်သည်နှင့် ၎င်း၏တန်ဖိုးကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ရိုးရိုးလေးမတ်တပ်ရပ်ကာ သူ့ကုတ်အင်္ကျီပေါ်သို့တပ်ပေးလိုက်သည်။

“အန်တီ၊ နန်…”

ဖေးယွင်ကျင်း၏မျက်နှာထက် ရှုပ်ထွေးနေသည်အား နန်ယု ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ နင် ကြိုက်သလိုခေါ်လို့ရတယ်၊ အရေးမကြီးဘူး”

ဥာဏ်ကောင်းပြီးချစ်စရာကောင်းသော ကလေးတစ်ယောက်သည် မည်သည့်အခါမျှ စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေပေ။ နန်ယုအမြဲတမ်း မိမိလမ်းကိုသာလျှောက်လှမ်းလေ့ရှိပြီး ဖေးယွင်ကျင်းနှင့် တမင်တကာ ခပ်ခွာခွာနေရန် မလိုဟုယူဆခဲ့သည်။ သူသာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေရင် သူမ သူ့အပေါ် ပိုအာရုံ စိုက်ပေးမည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသည့်ကိစ္စပင်။

“အန်တီ”

ဖေးယွင်ကျင်း ချက်ချင်းအခေါ်အဝေါ်ကို ရွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ကြောင့် အသံ ထွက် မမှန်ဘဲ နန်ယုက "ယီယီ" ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

(T/N : အန်တီ = အားရီလို့ ခေါ်လိုက်တာကို ယီယီလို့ကြားတာပါ)

၎င်းမှာ ဖေးယွင်ကျင်းအတွက် ပထမဆုံးသောလက်ဆောင်ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိပြီး နန်ယုဆီမှဖြစ်သောကြောင့် သူ သိသိသာသာ ကျေနပ်နေသည်။

သူ့လက်ကလေးများမှာ ရင်ထိုးအားမထိဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး သူ့အပြုံးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။

ဖေးယွင်ကျင်း အမှန်တကယ်တွင် မည်သူက ပိုက်ဆံရှင်းပေးခဲ့သည်အား လုံးဝမေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ”

၎င်းသည် တီဗီမှ အသုံးအနှုန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖေးယွင်ကျင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမှတ်မိနေသည်။

“ရပါတယ်”

နန်ယု အပြစ်ရှိသည်ဟု လုံးဝမခံစားရဘဲ စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားအားလက်ခံလိုက်သည်။

တုကျောင်းကျောင်းနှင့် ရှုယွီဝေတို့ ဥာဏ်ကောင်းပါက သူမနှင့် မကြာမီ ခပ်ခွာခွာနေလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးသည်။ သူတို့ သူမအား ဆက်လက်ချဉ်းကပ်လာပါက နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်၍ ရှင်းခိုင်းသည့်အတွက် သူမကို အပြစ်မတင်သင့်ပေ။ နေ့လည် 1:30 တွင် အစာအနည်းငယ်သာစားပြီး နန်ယု စိတ်ပူစွာစောင့်နေမည်အား စိုးရိမ်နေကြသော တုကျောင်းကျောင်းနှင့် ရှုယွီဝေတို့ Which စားသောက်ဆိုင်သို့ အပြေးအလွှားသွားနေစဉ် အဖွဲ့လိုက်ချက် (group chat) တွင် နန်ယု၏မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။

"နန်ယု: ငါ အလုပ်ရှိလို့ ပြန်လိုက်တော့မယ်၊ နင်တို့ နှစ်ယောက်တည်း စျေးဆက်ဝယ်လိုက်ကြ"

တုကျောင်းကျောင်းနှင့် ရှုယွီဝေ: “…”

အား! သူတို့ တကယ်စိတ်ဆိုးတယ်။

တစ်ခေါက်တည်းနှင့် ယွမ်ငွေ နှစ်သန်းနီးပါးရလိုက်သည့် နန်ယုက ဗီလာသို့ ကျေနပ်စွာပြန်လာခဲ့သည်။ သူ တုကျောင်းကျောင်းနှင့် တခြားသူများအားလိမ်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ့ထံတကယ်ပဲအလုပ်တစ်ခုရှိနေခဲ့တာဖြစ်သည်။

သို့သော် ပထမကတည်းက သူမ သူတို့နှင့်ဈေးဆက်ဝယ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

“မစ္စဖေး”

ဆိုဖာပေါ်မှာ တစ်နာရီနီးပါး စောင့်နေခဲ့သည့် ဝူကျန့်ဝေသည် လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကြိုဆိုလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်မရှည်တဲ့ အရိပ်အယောင်လုံးဝမရှိပေ။

“မစ္စတာဝူ၊ ထိုင်ပါဦး”

အိမ်အကူကို ဖေးယွင်ကျင်းအား အပေါ်ထပ်ခေါ်သွားခိုင်းပြီး နန်ယု အရင်ထိုင်လိုက်သည်။

“မထိုင်တော့ပါဘူး၊ ဒီတိုင်းပဲ ရပ်နေလိုက်ပါ့မယ်”

ဝူကျန့်ဝေ မထိုင်ပေ။ သူ တောင်းပန်ဖို့အတွက် သီးသန့်လာခဲ့တာဖြစ်လို့ ရိုကျိုးရပေမည်။

သူ သူ့အမေနှင့် သားအား ခေါ်လာသင့်သော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ အကူအညီထက် ပြဿနာပိုဖြစ်စေပြီး ခေါ်လာပါကအခြေ အနေမှာ ပို၍သာဆိုးရွားသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဝူကျန့်ဝေ မထိုင်ချင်တာကြောင့် နန်ယု အတင်းအကြပ်မလုပ်တော့ပေ။

ဝူကျန့်ဝေ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကိုမူ သူ ကောင်းစွာသိသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စကိုသေးငယ်အောင်၊ သေးငယ်သောကိစ္စကို ပိုမကြီးထွားခင် အလျင်အမြန်ဖြေရှင်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အထူးတလည် ပြောဆိုခြင်းမရှိဘဲ ဝူကျန့်ဝေယူ ဆောင်လာသည့် တောင်းပန်စာကိုပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ကြပေ။

“မစ္စတာဝူ”

တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ရောက်ရှိတော့မည့် အခြေအနေတွင် နန်ယု စတင်စကားပြောလိုက်သည်။

“ရှင် ချင်းချန်မှာစီမံကိန်းတစ်ခုယူထားတယ်လို့ကြားတယ်”

ဝူကျန့်ဝေ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ရပ်တန့်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ နန်ယုက ဒီစီမံကိန်းကို လိုချင်တာလား ??

ဤစီမံကိန်းမှာ ဝူကျန့်ဝေအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သည်မှာ သေချာသော်လည်း နန်နှင့် ဖေးမိသားစုတို့အတွက်မူ စိတ်ဝင် စားဖွယ်ရာ မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ မစ္စဖေး၊ ခင်ဗျားလည်း စိတ် ဝင်စားလို့လား ?”

မစ္စတာဝူ တောင်းပန်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရတယ်၊ ကျွန်မ ပျင်းလို့လုပ်စရာတစ်ခုခုရှာနေတာ”

နန်ယု တည်ငြိမ်စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ကိုယ်ပိုင်နာမည်နဲ့လျှောက်ထားချင်တယ်၊ မစ္စတာဝူအတွက် အဆင်ပြေပါ့မလား”

သူမ သုံးဖြုန်းရန် ငွေများလွန်းနေသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြရန် စီမံကိန်းတစ်ခုအား စတင်လိုသည့်ဟန်ပေါ် လွင်နေသည်။

ထိုသို့သောငယ်ရွယ်သည့် အမျိုးသမီးများအားလုံး လုပ်နေကျ အရာတွေပဲမဟုတ်ပါလား။ ၎င်းတို့သည် သူတို့မိသားစု၏ငွေကိုသုံးပြီး သေချာပေါက်အောင်မြင်မည့် လုပ်ငန်းတစ်ခုအားလုပ်ကြသည်။ သူတို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်အမွှန်းတင်ကြပြီး စကား ပြောသည့်အခါ ကောင်းမွန်မွန်ဖြစ်အောင်လုပ်ကြသည်။