အပိုင်း ၃၅
အထုပ်အပိုးလို သယ်သွားကာ ခုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်ခံလိုက်ရချိန်တွင် အီယွန်းတစ်ယောက် ရယ်စရာကောင်းစွာပင် သူနှင့် ဒုတိယအကြိမ် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်မိသည်။ သစ်ပင်လူသားအခြေအနေမှ နိုးထလာကာ မိမိကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ထိုအခိုက်အတန့်။
“ဂွမ်... ဂွမ်ချယ်ဝူရှင့်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
သူက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် အီယွန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော မိုးရာသီ၏ အငွေ့အသက်များက အီယွန်းကို လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။
“ဒါကလေ... ဒီလိုကိစ္စမျိုးက...”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အားလုံးက နေမကောင်းလို့ ဖြစ်ရတာပါ။”
သူက လေးတိလေးပင် ရွဲ့ပြောရင်း ကော်လံမှ ဆွဲချုပ်သည့်အလား အီယွန်း၏ အင်္ကျီလည်ပင်းကို ဆွဲမခဲ့သည်။ အေးစက်သော မျက်နှာက နီးကပ်လာကာ နှုတ်ခမ်းများက ကြမ်းတမ်းစွာ အတင်းအဓမ္မ နမ်းရှိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အီယွန်းတစ်ယောက် ကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ မေးရိုးကို တင်းတင်းစေ့ထားမိ၏။ ရုတ်တရက် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။
ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသော ဂွမ်ချယ်ဝူက မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာပင် တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွား၏။
“……”
အဆုံးမရှိ ကြာမြင့်သည့်အချိန်အလား ထင်မှတ်ရသည်။
သူ၏မျက်တောင်များ တုန်ယင်သွားကာ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော ကျုံ့ရာများ ထင်လာ၏။ ဒဏ်ရာရသွားသလို နာကျင်သည့် သက်ပြင်းတစ်ချက်က တင်းမာနေသော သူ၏နှုတ်ခမ်းများကြားမှ တိုးထွက်လာသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဂွမ်ချယ်ဝူက ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသလိုပင်။ အီယွန်းလည်း ထိုအခြေအနေကို ခံပြင်းမိကာ ဝမ်းနည်းစိတ်များ ပေါက်ကွဲလာရပြန်သည်။
တကယ် ကြောက်နေရတာက ဘယ်သူလဲလို့...
“ဒီ...ဒီလိုနည်းမျိုးနဲ့ ဒေါသမပေါက်ကွဲပါနဲ့။”
“……”
“ဂွမ်ချယ်ဝူက ဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”
အီယွန်းတစ်ယောက် ကိုယ်တိုင်သတိမထားမိခင်မှာပင် သူ့အား စိတ်ရင်းဖြင့် အပြစ်တင်နေမိပေပြီ။
အသစ်တစ်ဖန် သိခွင့်ရခဲ့သော ဂွမ်ချယ်ဝူက ပြဿနာကို ဤကဲ့သို့ ဖြေရှင်းတတ်သောလူ မဟုတ်ပေ။
အီယွန်း၏ သဘောထားကို ပယ်ချပြီး အိယွန်း ထိခိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မထိခိုက်သည်ဖြစ်စေ မိမိအလိုအတိုင်းသာ ပြုမူတတ်သူမဟုတ်။
“ဒါဆို ကိုယ်က တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်အထိ ဒီအတိုင်း အသာကျော်သွားပေးရဦးမှာလဲ။”
သူက နွမ်းလျနေပုံရသော်လည်း ခက်ထန်မှုများ မပြယ်သေးသည့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် အီယွန်းကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
“ဒီနေ့တစ်နေ့တည်းမှာတင် အတင်းဆွဲချုပ်ထားချင်တဲ့စိတ်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ထိန်းထားခဲ့ရလဲ သိရဲ့လား။”
ထောက်ခနဲ အံကြိတ်သံကြောင့် အီယွန်း ပုခုံးလေးများ တွန့်သွားမိ၏။
“တောင်ပေါ်မှာ ကိုယ့်ကို တွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းက၊ တခြားမိန်းမဆီ ကိုယ့်ယောက်ျားကိုယ် အတင်းထိုးပေးတုန်းက၊ ပြီးတော့ ပေါက်တတ်ကရ ရောဂါလက္ခဏာ စကားတွေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုနေတဲ့ အခုအချိန်အထိ။”
“……”
“အီယွန်းပဲ ပြောကြည့်စမ်းပါ။ တကယ် တရားလွန်နေတာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ။”
သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် သွေးကြောများ နီမြန်းလာသည်။
တခြားမဟုတ်ဘဲ သူက အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေပုံပင်။
စဉ်းစားကြည့်လျှင် မနေ့ကတည်းက ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ သူက ကြာမြင့်စွာ မေ့မြောနေရာမှ နိုးထလာသည်နှင့် ဟွမ်ဂျိုယွန်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့၊ မတက်ဖူးသော သစ်ပင်ပေါ် တက်ခဲ့၊ ကုမ္ပဏီညစာစားပွဲ အတူစားခဲ့၊ မနက်က ဆေးရုံသို့သွားကာ စစ်ဆေးမှုများ ခံယူခဲ့ရ၏။
ထိုမှတစ်ဖန် အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် တောဝက်ကိုပါ ဖမ်းခဲ့သေးသည်ဖြစ်ရာ ကျိန်းသေပေါက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အတော်လေး စုပုံနေမည်ပင်။
သို့သော် ထိုလှုပ်ရှားမှုများ အားလုံးထက် အီယွန်း၏ စကားတစ်ခွန်းက သူ၏ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နေ၏။ ဂွမ်ချယ်ဝူက အီယွန်း၏ ထွက်သက်ဝင်သက် တစ်ချက်ချင်းစီ၌ပင် ယိမ်းယိုင်တုန်လှုပ်တတ်သည်။
ခေါင်းကို ထိခိုက်ထားလို့ပဲလား၊ စိတ်ကလည်း တော်တော်လေး ပျော့တဲ့ပုံပဲဟု အီယွန်း ကြောင်တောင်တောင် တွေးလိုက်မိ၏။
“မဟုတ်မှ ကိုယ်က အရူးမို့လို့ ကိုယ့်ကို ကစားနေတာလား။”
“……”
……အင်း၊ အတိအကျ ပြောရရင် မှားတော့ မမှားဘူးဆိုပေမဲ့……
အီယွန်းတစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်မိသည်။
“ကိုယ် ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီးသည်းခံရဦးမှာလဲ။”
“……တောင်းပန်ပါတယ်။”
အီယွန်းက အချိန်မရွေး အသံမြှင့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှေ့နေလိုက်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ အနည်းဆုံး ထိုအတိုင်းအတာလောက်တော့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်၊ ဤလှည့်စားမှုတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်ရှိသည်ဟူ၍။
သို့သော် ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင်က လှည့်စားမှု၏ အနှစ်သာရကို ထွင်းဖောက်မြင်သွားသည့်အခါ အီယွန်းတစ်ယေက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှိုက်သဖွယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
'....ကိုယ်က အရူးမို့လို့ ကစားနေတာလား။'
အင်း…… အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ……
မှတ်ဉာဏ်ပျောက်နေသည်ဟုဆိုသဖြင့် ဝမ်းသာအားရနှင့် ဝင်သက်တိုင်းတွင် အလိမ်အညာများပြော၊ ထွက်သက်တိုင်းတွင် ဦးနှောက်ကျင်းမှုများ လုပ်ခဲ့မိ၏။
“ကျွန်မ ဒီအတိုင်း ရှုပ်ထွေးသွားလို့၊ အဲ့ဒါကြောင့်ပါ။”
ဦးစွာ အီယွန်းက မျက်မှောက်တွင်ဖြစ်နေသော ပြဿနာကို အရင်ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူ့ကို အချိုသပ် သိမ်းသွင်းရန်ဆိုသည်မှာ သာမန်ယုတ္တိရှိပြီး၊ သင့်တော်သော စကားအတတ်နှင့် သတ္တိအနည်းငယ်ရှိလျှင်ပင် သိပ်မခက်ခဲလှပေ။ အထူးသဖြင့် သူက မှတ်ဉာဏ်မရှိခြင်းဟူသော အားနည်းချက်ကြောင့် အခြေခံကျသော စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများကို မကြာခဏ ခံစားရသူဖြစ်ရာ အီယွန်း၏ စကားကို သံသယဝင်ခြင်းထက် လက်ခံခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုစိတ်ရှိသူဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံး ယခုအချိန်အထိ အီယွန်းတွေ့မြင်ခဲ့ရသော ဂွမ်ချယ်ဝူက ထိုသို့ပင်။
သို့သော်....
“တကယ် အရိုးထဲအထိ ကိုင်လှုပ်ခံနေရတာ ဘယ်သူလဲ။”
သူက အီယွန်း၏ ခေါင်းလေးကို သူ့နဖူးဖြင့် ဒုန်းခနဲ တိုက်ခဲ့သည်။ နှာတံချင်း ထိစပ်သွားကာ ဆံနွယ်များ ရှုပ်ထွေးကုန်၏။
အီယွန်းတစ်ယောက် ရုတ်တရက် အတိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ပြောမည့်စကားများအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားကာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရသည်။
ထူးဆန်းစွာပင် စကားတစ်လုံးမှ ထွက်မလာခဲ့။ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးက ခေါင်းထဲတွင် စီတန်းနေသော်လည်း ဆင်ခြေပေးရုံသက်သက်သာရှိသည့် ပါးစပ်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့နေခဲ့သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက……”
'ကျွန်မက ခံစားချက်တွေကို မယုံပါဘူး။'
ထိုစကားက အီယွန်း၏ စိတ်ရင်းနှင့် အနီးစပ်ဆုံးစကားဖြစ်သော်လည်း ဇနီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသော ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝ အသိပေး၍မဖြစ်သော အတွင်းစိတ်ပင်။
“ကျွန်မက ဒီအတိုင်း ဂွမ်ချယ်ဝူကို စိတ်ပူလို့……”
“ဟုတ်လား။”
အသူတစ်ရာချောက်နက်ကြီးထက် ပို၍မှောင်မိုက်သော အသံပင်။
“ဒါဆို ကိုယ်က ဒီအတိုင်း အရူးကောင် လုပ်ပေးမယ်။”
“……”
သူက အီယွန်း၏ အင်္ကျီကို ပင့်တင်ကာ အေးစက်နေသော ဝမ်းဗိုက်သားလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်သပ်နေပေပြီ။ အအေးဓာတ်ကြောင့်ပဲလားမသိ၊ အသားပေါ်တွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ချက်ချင်း ထလာ၏။
“ီးတောင်တဲ့ရောဂါ ဖြစ်နေတဲ့ အရူး၊ အဲ့ဒီကောင် လုပ်ပေးမယ်။”
―အဲ့ဒါက ဘာလို့ ရောဂါဖြစ်နေရတာလဲတော့ မသိပေမဲ့ဟု ရေရွတ်နေသော မျက်ဝန်းတို့က ရမ္မက်ဇောဖြင့် တောက်ပနေ၏။
“အဲ့ဒါကြောင့် အလိုက်သင့်နေပေးပါ။ ယောက်ျားဖြစ်သူက နေမကောင်းဘူးမဟုတ်လား။”
“……”
သူက အီယွန်း၏ ဘရာစီယာကို အတင်းတွန်းတင်ကာ ဖြူဝင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသော အသားစိုင်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တုတ်ခိုင်ပြီး ပူနွေးသော လက်ချောင်းများကြားတွင် နူးညံ့သောအသားစိုင်လေးများ ကြိတ်ချေခံလိုက်ရကာ ဘေးသို့လျှံကျလာ၏။
“ဂွမ်၊ ဂွမ်ချယ်ဝူရှင့်၊ ခဏလေးပါ……”
သူက အီယွန်း၏ မို့မောက်နေသော ရင်သားကို တစ်ကိုက်တည်း ငုံခဲလိုက်သည်။
“ဟားး... ဂွမ်ချယ်ဝူရှင့်။”
သူက တင်းမာလာသော ရင်သားထိပ်ပိုင်းကို လျှာဖြင့် လှိမ့်ကစားရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အီယွန်း၏ ဘောင်းဘီနှင့် အတွင်းခံကိုပါ အတူတူ ဆွဲချခဲ့သည်။
“……”
အေးစက်သော လေထုက ဗလာကျင်းသွားသော ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းသို့ ထိတွေ့လာသည့် ခံစားချက်မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းကာ ရှက်ဖွယ်အတိပင်။
အီယွန်းက သူ၏ခေါင်းကို ဆက်တိုက် တွန်းထုတ်နေသော်လည်း ထိုသို့လုပ်တိုင်း သူက နို့သီးခေါင်းလေးကို သွားဖြင့်ခြစ်ရင်း ပြတ်ထွက်လုမတတ် ကိုက်ခဲပစ်၏။ ထိုအခါ နို့သီးခေါင်းလေး တကယ်ပဲ ပြတ်ထွက်သွားမလားဟု အီယွန်း ကြောက်လန့်လာမိတော့သည်။
ဂွမ်ချယ်ဝူက ညာဘက်ရင်သားကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံခဲထားပြီး ဘယ်ဘက်ရင်သားကို မုန့်နယ်သလို ဆုပ်နယ်ကာ သာယာနေရာမှ အီယွန်းကို မော့ကြည့်လာ၏။
“ဟင်း……”
လက်ချောင်းများကြားတွင် နို့သီးခေါင်းလေး ညှပ်သွားကာ နူးညံ့သောလျှာဖြင့် ခံစားတုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမြင့်သော ထိပ်ဖျားလေးကို ဖိကြိတ်ခံရတိုင်း အီယွန်းတစ်ယောက် ပေါင်အတွင်းသားများက တဆစ်ဆစ် တုန်လာရသည်။
အီယွန်းက မိမိ၏ ထိုအပြောင်းအလဲကို စိမ်းသက်နေကာ လက်မခံလိုခဲ့ပေ။ အလိုအလျောက်သိစိတ်ဖြင့် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားစဉ် ပြွတ်ခနဲအသံနှင့်အတူ စုပ်ယူခံနေရသော နို့သီးခေါင်းလေးက ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အီယွန်း၊ ကိုယ့်ကို ချစ်တယ်မဟုတ်လား။”
သွားရည်တို့ဖြင့် စိုစွတ်နေသော နို့သီးခေါင်းလေးက ရောင်ရမ်းကာ နီမြန်းနေချေပြီ။ သူ့နှုတ်ခမ်းအရောင်နှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။
“ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားကို သံသယဝင်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
သူက ထူးဆန်းစွာပြုံးရင်း ကိုယ်ကို လျှောချသွားသည်။
အီယွန်းက ဒူးနှစ်ဖက်ကို အတင်းစေ့ထားသော်လည်း သူက ဖြူဝင်းသော ပေါင်တံများကို အလွယ်တကူပင် ဆွဲဖြဲလိုက်၏။ တင်ပါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဆစ်များက တောင့်တင်းနေသည်။ ဂွမ်ချယ်ဝူက ပေါင်ကြားထဲသို့ နှုတ်ခမ်းများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နှစ်မြှုပ်ပစ်လေတော့၏။
နူးညံ့သော နေရာလေးဆီသို့ တစ်ခါမှ မထိတွေ့ဖူးသည့် စိုစွတ်သော ဝင်သက်ထွက်သက်များ ကပ်တွယ်လာသည်။ အီယွန်းတစ်ယောက် ဤသည်က ငြင်းဆန်လိုစိတ်လား၊ အပြစ်ရှိစိတ်လား သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ချက်လားဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ပေ။
“ဟားး……”
သူ၏နှာတံက နူးညံ့သော အမွေးနုလေးများကို ပွတ်တိုက်သွားကာ ယောနိကို အားပါးတရ လျှာဖြင့် ပင့်လျက်ခဲ့သည်။ စားချင်စဖွယ် ဖောင်းကြွနေသော ယောနိ၏ ဘေးနှုတ်ခမ်းလေးများပါ မကျန်အောင် စုပ်လိုက်လျက်လိုက်လုပ်ရင်း လျှာဖျားကို အသုံးပြုကာ အစေ့လေးကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့၏။
“အင်း... ဟင်းး...”
“တကယ်ပဲ သစ်တုံးလို မလှုပ်မယှက်နေတယ်ဆိုတာက ဘယ်သူလဲ။”
သူက ယောနိတစ်ပြင်လုံးကို သွားရည်တို့ဖြင့် စိုစွတ်စေကာ တစ်ကိုက်တည်းဖြင့် ငုံခဲလိုက်သည်။ အစေ့နားတစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်ပွတ်သပ်ပေးနေရာမှ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ထိုအထွတ်အထိပ်နေရာလေးကိုသာ စုပ်ယူကာ ဖိအားပေးခဲ့၏။
“ဟင်းး..."
အီယွန်း၏ မေးဖျားလေး ပင့်တက်သွားကာ ခါးလေးကလည်း အလိုအလျောက် တွန့်လိမ်သွားရသည်။ ခံစားတုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမြင့်သော နေရာများအားလုံး စိုစွတ်သော ပါးစပ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အခါ အီယွန်းတစ်ယောက် ရူးမတတ် ခံစားရတော့၏။
“ဟား... ဟား...”
သူက လက်မဖြင့် ယောနိနှုတ်ခမ်းကို ပို၍အတင်းအကျပ် ဖြဲလိုက်သည်။ ချောမွတ်သော ပန်းရောင်ရင့်ရင့် အတွင်းသားများက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခွာထားသော ခုံးကောင်၏အသားကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် သူက ပို၍ပင် ဇွဲကောင်းလာတော့၏။
အပေါ်မှ အုပ်မိုးထားသော အသားလွှာလေးနှစ်ခုကို လျှာဖျားဖြင့်ပင့်ကာ လျက်ပေးနေရာမှ နှုတ်ခမ်းဖြင့် အားပါးတရငုံခဲပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလေသည်။ အာရုံခံစားမှုများ တုန်ခါလာလေ၊ ပူပြင်းသော ခံစားချက်ကလည်း ပို၍ပြင်းထန်လာလေပင်။
ထိုစဉ် ခဏအတွင်းမှာပင် မျက်စိရှေ့၌ ဖျတ်ခနဲလင်းသွားကာ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူထူတက်လာ၏။
“အား... အား... ဟင်းးးး... အားးးး...”
သူက ဒလဟော စီးကျလာသော အချစ်ရည်များကို တစ်စက်ကလေးမှ အလွတ်မပေးဘဲ သောက်သုံးပစ်သည်။ နှုတ်ခမ်းများက အရည်များကို အကုန်အစင် စုပ်ယူနေသည့် အရိုင်းဆန်ဆန်အသံများ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။
“ဟင်းး...”
အသိစိတ်ပြန်ကပ်အောင် ကြိုးစားတိုင်း ဂွမ်ချယ်ဝူက အီယွန်း၏ တင်ပါးကို အနားသို့ ပို၍ဆွဲယူဖိကပ်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဂွမ်ချယ်ဝူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် အီယွန်း၏ ယောနိကြားတွင် အကြားအလပ်မရှိဘဲ တစ်သားတည်း ကပ်သွားတော့၏။
သူက နူးညံ့သောအသားလေးများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူရင်း နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်အာလာသော အပေါက်လေးတစ်ဝိုက်ကို လျှာဖြင့် ထိုးဆွတော့သည်။ လှုပ်ရှားနေသော လျှာက အီယွန်း၏ စိတ်ကို အလွယ်တကူပင် မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးပစ်လေ၏။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ အားအင်များကုန်ခန်းကာ ပျော့ခွေကျသွားချိန်တွင်....
ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်....
ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်က ချက်ချင်းပင် လန့်နိုးလာသည်။
“...တစ်ယောက်...တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်ရှင့်။”
အီယွန်း ဂွမ်ချယ်ဝူ၏ ခေါင်းကို တွန်းထုတ်ရင်း အော်ပြောလိုက်မိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဆက်သွယ်ထားသော သံလှေကားအတိုင်း တက်လာနေခြင်းပင်။
“ဂွမ်ချယ်ဝူရှင့်။”
အီယွန်းတစ်ယောက် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း ဝတ်လစ်စားလစ်ဖြစ်နေကာ ယောနိကို အစုပ်ခံနေရသော ဤအခြေအနေအတိုင်း အခြားသူ မြင်သွားမည်စိုးသဖြင့် ရင်အတုန်တုန်နှင့် ဇောချွေးများပင်ပြန်လာတော့သည်။
သို့သော် ဂွယ်ချယ်ဝူ၏ လျှာလှုပ်ရှားမှုက ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ ထိုအစား ရယ်လိုက်၍ပဲလားမသိ၊ ပူနွေးသော လေငွေ့က ယောနိအပေါ် တစ်ချက်ကလေး ဖြတ်သန်းသွား၏။
“ဂွမ်... ချယ်ဝူရှင့်...”
“……”
“ခဏနေရင် ဆရာဝန် ရောက်လာတော့မှာပါဆို။”
“အတော်ပဲပေါ့။”
“ဘာရှင့်။”
အီယွန်းက ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ဆတ်ခနဲပင့်ထူကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီ...ဒီအရူးကောင်တော့။”
အစွန်းရောက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ အီယွန်း၏နှုတ်ဖျားမှ မကြားဝံ့မနာသာ စကားများ ထွက်လာတော့သည်။
“ကျွန်မရဲ့ လူမှုရေးသိက္ခာကိုရော ထည့်မစဉ်းစားဘူးလား။”
“အဲ့ဒီကောင်လည်း အခု သိထားမှဖြစ်မှာပေါ့။ သူများ ကြင်စဦးလင်မယားအိမ်ကို ကြွက်လို ခိုးဝင်ရင် ဘယ်လိုအဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံရမလဲဆိုတာ။”
“……”
“ပြီးတော့ ကိုယ်က ဘယ်သူ့ယောက်ျားလဲဆိုတာကိုရော။”
သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အကြည်ရောင် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် စိုစွတ်ပြောင်လက်နေသည်။ အီယွန်းလည်း ထိုအရာကို ဘာမှန်းသိသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလွှဲလိုက်မိတော့၏။
~~~~
Miel's Translations