အခန်း (၉၀)

"ဖြားယောင်းသွေးဆောင်သူ"

ရှဲ့ယန် ဒေါသထွက်လာလျှင် နှိပ်စက်တတ်သည့် ပုံစံကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတူမရှိကြသေးခင်အချိန်က ရှဲ့ယန်သည် ဒေါသထွက်တိုင်း ရွဲ့တဲ့တဲ့ပြောဆိုခြင်း၊ လူကြီးလူကောင်းဆန်မှုကို ဘေးဖယ်ကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါ်နေသော အသားစများကို နာကျင်အောင် ကိုက်ခဲခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တတ်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ရှဲ့ယန်သည် လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် ရန်ငြိုးကြီးတတ်ပြီး တစ်ဖက်လူက အမှားဝန်ခံကာ အသနားခံပြီး နောက်နောင် မလုပ်တော့ပါဟု ကတိမပေးမချင်း သူ၏ထက်မြက်သော အစွယ်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလေ့မရှိပေ။

သူတို့ ချစ်သူများဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ အမျက်ဒေါသကို အမြဲလိုလို ရှောင်ရှားကာ အစစအရာရာ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှဲ့ယန်၏ ဒေါသမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားပြီး ရန်ရှာခြင်းလည်း နည်းပါးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ကောင်းသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်၊ ဆိုးသည်ဟုလည်း မဆိုသာဘဲ အတူရှိနေကြသေးသည်ဟုပင် မခံစားရတော့ပေ။ မကြာသေးမီက ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို မြင်ပြင်းကတ်နေသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အေးစက်နေခဲ့သည်။ သူ သွားရှာသည့် အခါတိုင်းတွင်လည်း မလိုလားအပ်သော ဧည့်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ပြီဟု ဆိုရမည်ဆိုလျှင်လည်း ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အားဆေးအမျိုးမျိုးကို အခန်းထဲအထိ ပို့ပေးပြီး သူကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ကာ အကုန်သောက်ခိုင်းတတ်ပြန်သည်။

ရှဲ့ယန်က အရင်လို သူ့ကို နှိပ်စက်ပြီး ကိုက်ခဲမည်ကို ကြောက်သော်လည်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က မသွားဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ရှဲ့ယန်၏ လက်ပေါ်က ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးရန် လိုအပ်နေသည်။ ရှဲ့ယန်၏ စရိုက်အရ သူသာ မသွားပေးလျှင် ရှဲ့ယန်သည် လက်ထဲက ကြွေကွဲစများကို ဖယ်ရှားမည်မဟုတ်ဘဲ အနာကို ရင်းစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် သတ္တိမွေးကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဝှီးချဲဖြင့် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နံနက်စာ စားချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း စားပွဲပေါ်က အစားအစာများကို တစ်ချက်မျှ မတို့ရသေးပေ။ ပန်းကန်ခွက်ယောက် နှစ်စုံကို သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး နွေးထွေးသော ဆန်ပြုတ်ငွေ့များသာ နံနက်ခင်း လေပြည်နှင့်အတူ လွင့်ပျံနေသည်။

ပန်းကန်နှစ်စုံ ပြင်ထားသည်ကို မြင်မှပင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မနေ့က မနက်ပိုင်းကလည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ ရှဲ့ယန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အတူ အစားစားရန် စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ မနေ့ကမူ သူသည် ဆရာဖြစ်သူနှင့် တွေ့ရန် လောနေသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရသည်။

ယနေ့ ရှဲ့ယန်သည် ရွှေချည်ထိုးထားသော ဇာပန်းထိုး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် သူ့လက်မှ ထွက်နေသော သွေးများကြောင့် ဝတ်ရုံပေါ်မှ ပန်းပုံစံများသည် သွေးဖြင့် လောင်းထားသော သေမင်းတမန် ပန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဆံပင်များကို ကျောက်စိမ်းသရဖူဖြင့် ထိန်းထားသဖြင့် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များပေါ်တွင် နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည် ကျရောက်နေသည်မှာ လှပလှသော်လည်း တင်းမာနေသော နှုတ်ခမ်းများကြောင့် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းနေသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ခြေထောက်နားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး "မင်းလက်ထဲက ကြွေစတွေကို ဖယ်ရမယ်။ ငါ သမားတော်ဆီက ဆေးပတ်တီးနဲ့ ဇာဂနာ သွားယူလိုက်ဦးမယ်။ ခဏလေး စောင့်ပေးနော်" ဟု နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ မထိခိုက်ထားသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မေးစေ့ကို အတင်းညှစ်လိုက်သည်။ "ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်းက လူတွေကို မဖြားယောင်းရရင် မနေနိုင်ဘူးလား?" ဟု ရှဲ့ယန်က ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန် ပြောနေသည်ကို နားမလည်ပေ။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မဖြားယောင်းခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် ဝမ်းနည်းအားငယ်စွာဖြင့် "မင်း ဘာတွေပြောနေမှန်း ငါ မသိဘူး။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဖြားယောင်းဖူးပါဘူး" ဟု မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ပထမတော့ အိမ်ရှေ့စံစံအိမ်က ပန်းဥယျာဉ်မှူး၊ အခုကျတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး။ ပန်းဥယျာဉ်မှူးကနေ တပ်မှူးအထိဆိုတော့ မင်းရဲ့ အကြိုက်က တိုးတက်လာတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့" ရှဲ့ယန်က ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းနေရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းများက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မေးစေ့ကို ပို၍ တင်းတင်းညှစ်ထားသဖြင့် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ရှဲ့ယန်က သူ့အပေါ် မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲနေသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အလွန် ခံရခက်နေသည်။ ရှဲ့ယန်ပြောသော ပန်းဥယျာဉ်မှူးမှာ မည်သူနည်း။ ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးမှာမူ သူ့ဆရာ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် ပန်းဥယျာဉ်မှူးအကြောင်းကိုမူ သူ လုံးဝ သတိမရပေ။

ရှဲ့ယန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဆောင်းရာသီ၏ နှင်းများကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ထိုပန်းဥယျာဉ်မှူးမှာ သူ့ကို ပန်းစိုက်နည်းသင်ပေးပြီးမှ ရုတ်တရက် အလုပ်ထွက်သွားသော လူကြီးများ ဖြစ်နေမလားဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူသည် ဆရာဖြစ်စေ၊ ပန်းဥယျာဉ်မှူးဖြစ်စေ ပညာသင်လိုစိတ်ဖြင့်သာ ချဉ်းကပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယန်က ဘာကြောင့် သူ့ကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲပြီး နှိပ်စက်နေရသနည်း။

"ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဖြားယောင်းဘူး။ ရှဲ့ယန်... ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တာ တော်ပါတော့"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ အသံကိုမြှင့်၍ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် ရှဲ့ယန်ကမူ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "ဒါဆိုရင် အဲဒီတုန်းက မင်း ဘာလို့ ပန်းဥယျာဉ်မှူးနဲ့ပဲ အချိန်ဖြုန်းနေရတာလဲ။ ထမင်းစားချိန်တောင် မေ့တဲ့အထိပေါ့။ အခုလည်း ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးနဲ့ ညစာ အတူစားနေတာလား။ ငါ့အတွက် နွားနို့လက်ဖက်ရည် ပို့ပေးဖို့တောင် မေ့တဲ့အထိ သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင်ရတာ တန်ရဲ့လား" ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူက ရှဲ့ယန် သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ယန်က သူ နွားနို့လက်ဖက်ရည် မပို့ပေးသည့် တစ်ရက်လေးကိုပင် အမှတ်တေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယန်က ဒေါသတကြီးနှင့် "အဲဒီလူကြမ်းကြီးက မင်းကို ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်နိုင်လို့လဲ။ သူက တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ သိတာ။ မင်းက အဲဒီလောက်တောင် အောက်တန်းကျတာလား။ သူက မိသားစုရှိတဲ့သူနော်၊ မင်းက သူတို့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးချင်တာလား" ဟု ဆက်လက် စော်ကားလိုက်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီလာပြီး ရှဲ့ယန်၏ လက်များကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူ့ဆရာထံတွင် ပညာသင်ခြင်းမှာ ရှဲ့ယန်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ရှဲ့ယန်ကမူ သူ့ကို အထင်သေးစွာ ပြောဆိုနေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားရသည်။ ရှဲ့ယန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် မည်သူနှင့်မဆို ပတ်သက်နိုင်သော အောက်တန်းစားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ယန်ကို ချစ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် လက်လျှော့လိုက်ပြီး ရှဲ့ယန်က သူ့ပါးကို ညှစ်ထားသည်ကို ငြိမ်ခံနေလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့အနားသို့ တိုးလာသည့်အခါ သူက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို သူ မနမ်းချင်တော့ပေ။

"ဖုန့်.. ကျိုး.. ယွဲ့.."

ရှဲ့ယန်က အံကြိတ်ကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်တောင်အောက်က မှဲ့လေးကို နာကျင်အောင် ကိုက်လိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နာကျင်၍ ငိုလိုက်သည့်အခါမှ ရှဲ့ယန်က ကိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်ရည်များကို လျှာဖြင့် လိုက်လံသုတ်ပေးသည်။

ထို့နောက် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်ပြီး "မင်းကို ငါ စစ်ဆေးရမယ်။ ငါ့စကားကို နားထောင်ရင် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရုန်းကန်သော်လည်း ရှဲ့ယန်က သူ့ကို အနိုင်ယူကာ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားသည်။

ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ စိတ်ရင်းကို နားမလည်ဘဲ သူ့ကို စော်ကားသော စကားများဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ရင်ထဲတွင် နာကျင်လွန်းလှသည်။ သူသည် ရှဲ့ယန် စိတ်တိုင်းကျဖြစ်စေရန် လိုက်လျောလိုက်ရသော်လည်း မျက်ရည်များမှာမူ မရပ်မနား ကျဆင်းနေသည်။

ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို နှိပ်စက်ပြီးနောက်တွင်မှ စိတ်ချမ်းသာသွားပုံရသည်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို လှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ပေးကာ ချော့မြူနေပြန်သည်။ သို့သော် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာမူ သစ်သားရုပ်ကဲ့သို့ အသက်မပါတော့ပေ။

မကြာမီတွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ဆရာဖြစ်သူ ဝင်လာသည်။ ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို အတင်းဖက်ထားပြီး ဆရာဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ရင်းနှီးမှုကို ပြသကာ ဆရာဖြစ်သူကို အနေရခက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှဲ့ယန်ကို စိတ်ပြေစေရန် ဟင်းရည်ခွံပေးခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ယန်ကမူ ဆရာဖြစ်သူကို သူ့ဇနီးမယားနှင့် ပတ်သက်သော ကတိကဝတ်များ ပြုခိုင်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်၏ ရက်စက်သော စကားလုံးများကြောင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ အစာမစားဘဲ နေခဲ့သည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို အတင်းအကျပ် ကျွေးသော်လည်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က အန်ထုတ်ပစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှဲ့ယန်က အရှုံးပေးလိုက်ပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ဖျောင်းဖျရတော့သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က သူ၏ ရင်ထဲမှ ခံစားချက်များကို ရင်ဖွင့်လိုက်သည် "ရှဲ့ယန်... အဲဒီနေ့က ငါ အရမ်းနာကျင်ခဲ့တာ။ မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်၊ စော်ကားတယ်။ ငါ မင်းအပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်တွေ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ လျော့နည်းလာပြီ။ ငါ့ကို လူရှေ့မှာ ဒီလို နှိပ်စက်တာကို မကြိုက်ဘူး"

ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပုံရသည်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး "မင်းမှာ ခံစားချက်ရှိရင် အကုန်ပြောပါ။ ငါ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်လောက် ပေးပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ရှဲ့ယန်နှင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့တို့ ပြန်လည် အဆင်ပြေသွားကြသည်။ ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ပို၍ ဂရုစိုက်လာသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သမားတော်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို သတင်းကောင်းတစ်ခု လာပြောသည်။

"အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ခြေထောက်ကို ကုပေးနိုင်မယ့် သမားတော်တစ်ယောက် ချုံလုံတောင်မှာ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူက သေလူကိုတောင် ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်တဲ့"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရှဲ့ယန်ကို မပြောဘဲ ထိုတောင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်တည်း တက်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့ယန်၏ ခြေထောက်များ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် မည်သို့ပင် ခက်ခဲပါစေ ကြိုးစားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားတော့သည်။

…….