အခန်း (၂၀)
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အလိုလိုက်မှုကြောင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ဆိုးနွဲ့တတ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူကို မည်သို့ချော့မော့ရမည်၊ မည်သို့အလိုလိုက်ရမည်ကိုမူ အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။
ရှဲ့ယန်၏ နားရွက်လေးများ နီရဲနေသည်ကို သူ သိသိကြီးနှင့်ပင် မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှဲ့ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သန်မာသောခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်အုပ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ သူ့အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး နူးညံ့အောင်ပြုလျက် ချော့မော့မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ရှဲ့ယန် ... မင်းရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြလို့ရမလား။ ငါ မင်းအကြောင်း ဘာမှမသိသေးဘူးဆိုတာ အခုမှ သတိထားမိလို့ပါ။ မင်းကို အချစ်ဆုံးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းအကြောင်းတွေကို ငါ ပိုပြီး သိချင်တယ်"
"ငါ့ကို ပြောပြမှာလားဟင်?"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် တိုးညင်းစွာ ပြောရင်း ရှဲ့ယန်၏ အမူအရာကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာတွင် စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဒေါသရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မီးခိုးရောင် မျက်ဝန်းများမှာ မုန်တိုင်းအပြီး ငြိမ်သက်သွားသော ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။
အကြည့်ချင်း ဆုံမိသောအခါ ရှဲ့ယန်၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှာ နက်ရှိုင်းသွားကာ သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို အသာအယာ လာရောက်ထိတွေ့သည်။ ထိုထိတွေ့မှုက မြတ်နိုးမှုလည်း ဆန်သလို တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေသကဲ့သို့လည်း ရှိလှသည်။
ထိုမျှလေး ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နားရွက်များပါ ပူထူသွားသည်။ ရှဲ့ယန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့ချလာပြီး လက်မဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ အနမ်းများကို ချပေးလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ် အနမ်းမှာ စောစောကကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းခြင်းမရှိဘဲ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည့်အလား နူးညံ့လှသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ရှဲ့ယန်၏ အနမ်းများကြားတွင် ဦးတည်ချက်များ ပျောက်ဆုံးကာ မူးဝေနေတော့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှဲ့ယန်သည် မကြမ်းတမ်းတော့ဘဲ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တယုတယ ကိုင်ကာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာတစ်ခုကို နမ်းရှိုက်နေသည့်အလား စူးစိုက်နမ်းနေခဲ့သည်။
အနမ်းများ အဆုံးသတ်သွားသည့်အခါ နှစ်ယောက်သား အနီးရှိ ထိုင်ခုံတန်းတွင် အတူထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ရှဲ့ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ပင် မှိန်းနေမိသည်။ ရှဲ့ယန်၏ လက်ချောင်းများက သူ၏ နားသီးလေးကို ကစားနေသဖြင့် နားရွက်တစ်ခုလုံး ပူထွက်နေရသည်။
အသက်ရှုသံများ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည့် အခါမှသာ ရှဲ့ယန်က အေးစက်လှသော အသံဖြင့် စကားစလာသည်။
"ငါ ငယ်ငယ်က ခွေးလေးတစ်ကောင် ရှိဖူးတယ်။ သူ့အမွေးတွေက ပြောင်လက်နေပြီး အရမ်းလည်း လိမ္မာတယ်။ တစ်နေ့လုံး ငါ့အနားမှာ အမြီးလေးနန့်ပြီး ကပ်နေတတ်တာ။ အေးစက်တဲ့ နန်းဆောင်ထဲမှာ သူက ငါနဲ့အတူ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခဲ့ရတယ်။ အစားအသောက်လည်း မပြည့်စုံဘူး၊ ခဏခဏလည်း နေမကောင်းဖြစ်တတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်က ငါ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ အဲဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မိဖုရားကြီးက ငါ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ခွေးလေးကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါ အပြင်ကို ထွက်ချင်ရင် ခွေးလေးကို သူ့ဆီ ပေးခဲ့ရမယ်တဲ့"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေမိသည်။ ရှဲ့ယန်သည် သူ ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အနည်းငယ်မျှသာ ပြောသော်လည်း ခွေးလေးအကြောင်းကိုမူ အသေးစိတ် ပြောပြနေသည်။ ရှဲ့ယန်သည် ထိုခွေးလေးကို အလွန်တန်ဖိုးထားခဲ့ပုံရသည်။
ရှဲ့ယန်က ရှောင်ပိုင်ကို မြင်တိုင်း ဘာကြောင့် ရှောင်ဖယ်နေသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှောင်ပိုင်ကို မြင်တိုင်း ရှဲ့ယန်မှာ သူ၏ ငယ်ဘဝက ခွေးလေးကို သတိရနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"နောက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ"
"ငါ ခွေးလေးကို သူ့ဆီ ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်က ငါ ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ လူတိုင်းမှာ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း ရှိမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တယ်။ ခွေးလေးက ငါနဲ့ရှိတာထက် မိဖုရားကြီးဆီမှာဆိုရင် ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေရမယ်လို့ ငါယူဆခဲ့တာ"
ရှဲ့ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်နေသည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ခံစားမိသည်။ ရှဲ့ယန်သည် ဒေါသကြောင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ခါးကို အားဖြင့် ညှစ်ထားမိရာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှဲ့ယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုနှင့် ဒေါသများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကလဲ့စားချေမည့် အငြိုးကြီးဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခက်ထန်နေပြီး နှုတ်ခမ်းပါးတို့က အေးစက်စွာ ပြုံးနေသည်။
"နောက်တော့ ... သူက ငါ့ဆီကို အဲဒီခွေးလေးရဲ့ အမွေးတွေကို ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ငါ ပြောနိုင်ခဲ့တာကတော့ 'ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယ်တော်ကြီး' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်း ကြောက်သွားပြီလား”
ရှဲ့ယန်သည် သူ၏လက်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ လည်ပင်းပေါ် တင်လိုက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်းကျပ်လိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ မြွေဆိုးတစ်ကောင်၏ ရစ်ပတ်မှုကို ခံနေရသကဲ့သို့ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားရသည်။ သို့သော် ရှဲ့ယန်သည် သူ့ကို အဝေးသို့ တွန်းပို့ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သူ့ကို မခွဲခွာရန် တောင်းဆိုနေသည်ကို သူ ကြားနေရသည်။
ရှဲ့ယန်သည် သူ့ကို စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဉ်ပါးသွားသော သားရဲတစ်ကောင်က နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်ခုခံသည့်အလား သူ၏ အချစ်တွေက စစ်မှန်ရဲ့လားဆိုသည်ကို အဆုံးအဖြတ်ခံယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မစစ်မှန်ပါက ရှဲ့ယန်သည် သူ့ကို ထာဝရ စွန့်ခွာသွားပေလိမ့်မည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှဲ့ယန် ... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့တော့။ သူ တကယ်ပဲ ဝဋ်လည်ပါလိမ့်မယ်။ အမှန်တကယ်ပါ"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ယန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က လှောင်ပြုံးမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်ရှလှသည်။
"သူ ပေးဆပ်ရမှာပါ။ စောစောနဲ့ နောက်ကျတာပဲ ကွာလိမ့်မယ်"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရှဲ့ယန်၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပြီး တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးတန်းများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
"ငါ့အဖေကို ကူညီခိုင်းလို့ ရပါတယ်"
"ဪ" ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ လှောင်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ကူညီဖို့ မလိုပါဘူး"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က သူ့ဖခင်ကို အထင်သေးသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်ဆိုးသွားသည်။ "ငါ့အဖေက အခု ဝန်ကြီးချုပ်ပဲ။ သူက အာဏာရှိပါတယ်။ သူ့ကို အထင်မသေးနဲ့"
"အဲဒါက မင်းအဖေလေ။ မင်းကော ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ"
ရှဲ့ယန်က သူ့ကို စနောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်အပြင် ရှဲ့ယန်၏ ခွေးလေးကဲ့သို့ အဖော်လုပ်ပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ ထိုအတွေးကြောင့် သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရပြန်သည်။
လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ သူ့ကို အကောင်းဆုံးတွေ ပေးချင်သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်က ဘာမှမတတ်နိုင်သည်ကို သိရသည့်အခါ မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးမိတတ်သည်။
"ရှဲ့ယန်... ငါ တကယ်ပဲ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ ငါက မင်းရဲ့ ခွေးလေးလိုပါပဲ။ မင်းအနားမှာ အမြီးနန့်ပြမယ်၊ မင်းလက်ကို လျက်ပေးမယ်၊ မင်းနောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်နေမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ဆိုရင်တော့ ငါ့မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိဘူး"
ရှဲ့ယန်က တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဆက်ပြောသည်။
"ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ မင်းနဲ့ မထိုက်တန်သလိုတောင် ခံစားရတယ်။ တကယ်လို့ တစ်နေ့မှာ တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ရွေးမှာလား”
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မေးခွန်းကြောင့် ရှဲ့ယန်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားကာ သေချာစဉ်းစားနေပုံရသည်။ ထိုအခါမှ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ အဖြေကို သိရမှာ ကြောက်သွားသဖြင့် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို စွန့်ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ငါ့ကို ကြိုပြောပါနော် …… ငါ့ဘာသာ ငါ ထွက်သွားပါ့မယ်"
စကားဆုံးသည်နှင့် ရှဲ့ယန်က သူ၏ ပါးကို ဆွဲညှစ်ကာ ကိုက်လိုက်သည်။ ပြီးမှ ရှဲ့ယန်က သူ၏ ပါးကို ပုတ်ကာ "လိမ္မာစမ်း" ဟု ဟိန်းလိုက်သည်။
လိမ္မာနေလျှင် စွန့်ပစ်မခံရဘူးလား … ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မသိပေ။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန်အတွက် လမ်းတွင် ကြားခဲ့သော ကဗျာအကြောင်းကို ရှဲ့ယန်အား ပြောပြလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်သည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်။
"အဲဒါက တကယ်ပဲ အရေးကြီးလားဟင်၊ ကလေးတွေရဲ့ မိဘတွေကို သတိပေးခိုင်းရင်ကော မရဘူးလား”
"ပြဿနာမရှာနဲ့။ ငါပဲ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်" ဟု ရှဲ့ယန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ ကတိကြောင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ စိတ်အေးသွားကာ ရှဲ့ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
နက်ဖြန်မနက် နိုးလာသောအခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ရှဲ့ယန်၏ အိမ်တော်တွင် အိပ်ခဲ့မိသဖြင့် လန့်သွားသည်။ သူ၏ ဖခင် စိုးရိမ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန်ပြန်ရန် ပြင်သော်လည်း ရှဲ့ယန်က ဝန်ကြီးချုပ်ထံ အကြောင်းကြားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောသဖြင့် စိတ်အေးသွားရသည်။
ရှဲ့ယန်သည် ထိုကဗျာကိစ္စကို အမြန်ဖြေရှင်းပေးခဲ့သဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ကောက်ရိုးဖြင့် ကျစ်ထားသော လက်စွပ်လေးတစ်ကွင်း လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ရှဲ့ယန်က မကျေမနပ် ဖြစ်သယောင်ပြသော်လည်း လက်စွပ်ကို သူ၏ ခါးပိုက်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းထားလိုက်သည်။
ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကစ၍ ရှဲ့ယန်မှာ နေ့ခင်းဘက်တွင် အပြင်သို့ ခဏခဏ ထွက်နေခဲ့သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မေးသော်လည်း ရှဲ့ယန်က မဖြေဘဲ ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်ကာ ထွက်သွားတတ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင်မှ ရှဲ့ယန်သည် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ဖြင့် ဝန်ကြီးတစ်ဦး၏ သမီးနှင့်အတူ လှေစီးကာ လည်ပတ်နေသည်ဟု အစေခံများထံမှ ကြားလိုက်ရသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ရှဲ့ယန်သည် သူ၏ လက်စွပ်ကို ယူထားပြီးသား ဖြစ်ရာ သူနှင့်သာ ဆိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုကဲ့သို့ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် သွားလာနေခြင်းကို သူ လုံးဝသည်းမခံနိုင်ပေ။
"မင်းက ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုတော့လည်း ငါက မင်းရဲ့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာပေါ့" ဟု ကြုံးဝါးရင်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ကာ ကြံစည်ပါတော့သည်။
………..