အခန်း (၈၈)
"ရင်သွေးလေး ယူကြမယ်"
"မင်း လိမ်နေတာ"
"င့ါကို လှည့်စားနေတာပဲ"
"တကယ်တော့ အဲဒီလိုမဟုတ်တာ မင်းသိပါတယ်။ မင်း... မင်းက..." ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားမိသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် "မင်းက ငါ့ကို တကယ်ချစ်နေတာပဲ" ဟု ယုံကြည်ချက်မရှိစွာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ရှဲ့ယန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တစ်ချက်ချင်း စွပ်စွဲတော့သည်။ "ငါ ထိခိုက်မှာကို မင်းတကယ် ကြောက်နေတာ။ မင်းအနားမှာဆိုရင် ငါ့ကို မစောင့်ရှောက်နိုင်မှာ စိုးရိမ်လို့ အတင်းမောင်းထုတ်နေတာ မဟုတ်လား?"
"မင်း ငါ့ကို တကယ်ချစ်နေရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ အမြဲတမ်း လိမ်ညာနေရတာလဲ။ ဘာလို့ ဘာမှ ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ"
"ငါ ထွက်မသွားဘူး"
"မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ချစ်နေတာပဲ၊ ငါက ဘာလို့ ထွက်သွားရမှာလဲ?"
"ငါကတော့ တစ်သက်လုံး ကပ်တွယ်နေမှာပဲ။ မင်းခြေထောက်တွေက ငါ့ကြောင့် ကျိုးသွားတာဆိုတော့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် ငါ တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ကုသပြီးလို့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ရင်တောင် မင်းအတွက် တစ်သက်စာ ချိုင်းထောက် ဖြစ်ပေးပါ့မယ်"
"မင်းသွားတဲ့ နေရာတိုင်းကို ငါ လိုက်မယ်"
"မင်းအတွက် ရင်သွေးလေးတောင် မွေးပေးနိုင်တယ်။ ဒါဆိုရင် ငါတို့မှာ သွေးသားရင်းချာ မိသားစု ရှိလာလိမ့်မယ်။ အမေကြီးလန်ကျီရဲ့ ပုံတူကားချပ်ကို ကြည့်ပြီး မင်း ငိုနေစရာ မလိုတော့ဘူး"
"ငါတို့ မိသားစုလေး အနာဂတ်မှာ သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းမှာ"
"ရှဲ့ယန်... ငါ မင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ"
"ငါ့ကို လက်မလွှတ်ပါနဲ့နော်... ဟုတ်ပြီလား"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားများကို ရှည်လျားစွာ ပြောနေသော်လည်း ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာထားမှာမူ အလွန်အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယန်သည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေပြီးမှ "နှစ်သက်တယ် ဟုတ်လား.. ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်းကိုယ်မင်း နတ်မိမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်၏ အေးစက်သော လက်ချောင်းများက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မေးစေ့ကို နာကျင်အောင် ညှစ်ထားလိုက်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နွေးထွေးသော မျက်ရည်များက ရှဲ့ယန်၏ လက်ချောင်းများပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နာကျင်၍ ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ရှဲ့ယန်က အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။
"ငါ မင်းကို မထိတွေ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ဆိုတာ မင်းမတွေးမိဘူးလား။ အခုဆို မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရင် ငါ ဘာစိတ်မှ မလာတော့ဘူး"
"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်း သိက္ခာရှိရှိနဲ့ ငါ့အနားက ထွက်သွားစမ်းပါ"
"ဒီမှာ လာပြီး အရှက်အကွဲ မခံပါနဲ့တော့"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကြောင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ဖက်ထားပေးရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး" ဟု သူက ငြင်းဆိုနေမိသည်။
ရှဲ့ယန်သည် အမြဲတမ်း သူတို့၏ ရင်းနှီးမှုကို နှစ်သက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရှဲ့ယန်၏ လိုလားချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အမြဲ ကြိုးစားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း မမျှသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နာကျင်ရသော်လည်း ရှဲ့ယန်အတွက်ဆိုလျှင် သူက အမြဲ လိုက်လျောခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် လေ့လောင်ဟူ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှဲ့ယန်ကို "တိရစ္ဆာန်" ဟု ဆဲရေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မကြိုက်လျှင် နောက်ထပ် မလုပ်တော့ဟု ကတိပေးခဲ့သဖြင့် သူတို့ အတူမနေဖြစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှဲ့ယန် သူ့ကို ဖက်ထားသည့် အချိန်တိုင်းတွင် ရှဲ့ယန်၏ ပြင်းပြသော ဆန္ဒများကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ခံစားသိရှိနေခဲ့သည်။ ယခုမူ ရှဲ့ယန်က စိတ်မဝင်စားတော့ဟု ပြောနေခြင်းမှာ အလိမ်အညာသာ ဖြစ်သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ ငါ စိတ်ဆိုးလို့ မလုပ်တော့တာ မဟုတ်လား"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က မျက်နှာနီမြန်းလျက် ဆက်ပြောသည်။
"ငါ့ကို ဖက်ထားပေးပါတော့... ငါ ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်း ဖက်ထားတာပဲ လိုချင်တယ်"
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ လူကို အမြဲ အနိုင်ကျင့်တယ်"
"အနာဂတ်မှာ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့၊ စောင့်ရှောက်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်။ ငါ့ကို စောင့်ပေးလို့ မရဘူးလား?"
"ငါက ရုပ်မလှသလို ဉာဏ်လည်း မကောင်းဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ငါက မတန်မရာ ဖြစ်နေတာပါ။ ငါ့ကို အားမရတာလည်း မဆန်းပါဘူး"
"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆို ငါ တကယ် လိမ္မာပါ့မယ်။ အကြောင်းမဲ့ စိတ်မဆိုးတော့ဘူး။ မင်း အတူနေချင်တဲ့ အချိန်တိုင်းလည်း နေလို့ရပါတယ်။ ငါ့ကို မောင်းမထုတ်ပါနဲ့နော်... ငါ အလိုလိုက်ပါ့မယ်"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်ကို အသည်းအသန် ဖျောင်းဖျနေသော်လည်း ရှဲ့ယန်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှဲ့ယန်သည် သူ၏စကားများကို နားမထောင်ဘဲ အင်္ကျီလက်ကြားမှ ပေါ်ထွက်နေသော သူ၏ ဖြူလွလွ လက်မောင်းလေးများကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှဲ့ယန်၏ အကြည့်များမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အစာငတ်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်က အသားနုလေးကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းပြနေသည်။
အခန်းတွင်းရှိ ဆီမီးခွက်၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အသားအရေမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးတောက်ပနေသည်။ ရှဲ့ယန်၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များကြောင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လက်များကို အင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်မိသည်။
သူ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ လက်ကိုသာ ကြည့်နေသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က "ဘာလို့ ကျွန်တော့်လက်ကိုပဲ ကြည့်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်ပြောတာ နားမထောင်ဘဲနဲ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မူနွဲ့သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်ရှေ့သို့ ရောက်လျှင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အသံမှာ အလိုလိုက်ခံရသော ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလိုလို နူးညံ့သွားတတ်သည်။ ရှဲ့ယန်ကမူ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုံးကွယ်ထားသော လက်ကောက်ဝတ်များကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရှဲ့ယန်က ရုတ်တရက် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ကာ နမ်းရှိုက်တော့သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း မလှုပ်ရဲတော့ပေ။
ရှဲ့ယန်သည် အချိန်အတော်ကြာ နမ်းရှိုက်ပြီးမှ အသက်ရှုပြင်းပြင်းဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်က စိတ်မဝင်စားတော့ဟု ပြောသော်လည်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ လက်မောင်းလေးများကို မြင်ရုံ၊ တစ်ကြိမ်မျှ နမ်းရုံဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှဲ့ယန်၏ နီရဲနေသော နားရွက်ကို လက်ဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်ရာ ရှဲ့ယန်က သူ၏လက်ကို နာကျင်အောင် ညှစ်ထားလိုက်သည်။ "အား... နာတယ် ရှဲ့ယန်။ ငါ မှားသွားပါတယ်" ဟု ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ချော့လိုက်ရသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် စနောက်ချင်သော စိတ်ဖြင့် ရှဲ့ယန်၏ လည်စိကို လျှာဖြင့် ခဏမျှ တို့လိုက်သည်။
"ဖုန့်.. ကျိုး.. ယွဲ့" ရှဲ့ယန်က သွားကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ယုန်ကလေးတစ်ကောင်လို မကာ ဘေးသို့ ချထားလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်သည် ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကမူ မကြောက်တော့ဘဲ ပို၍ပင် သတ္တိရှိလာသည်။
ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ထိခိုက်မှာ စိုး၍သာ မောင်းထုတ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသွားခဲ့ပြီ။ "ရှဲ့ယန်... ငါ့လက်ကောက်ဝတ်တွေ နာနေပြီ။ လွှတ်ပါဦး" ဟု သူက ဆိုသည်။ ရှဲ့ယန်က နီမြန်းနေသော အမှတ်အသားများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အားနာသလို အကြည့်ဖြင့် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ သန်မာလှသော ရင်ခွင်က သူ့ကို လုံခြုံမှု ပေးစွမ်းသည်။ ရှဲ့ယန်၏ တည်ငြိမ်သော နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း သူသည် ဤကဲ့သို့ ရှဲ့ယန်အနားတွင် ထာဝရ နေသွားချင်မိသည်။
"ရှဲ့ယန်... ငါ့ကို မောင်းမထုတ်ပါနဲ့"
"ငါ ထွက်မသွားဘူး"
"ငါ့ကို တကယ်ကြီး မောင်းထုတ်ချင်တာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်သွားအောင် အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ငါ သိနေပြီ။ မင်းစကားတွေ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်စရာ ကောင်းပါစေ ငါကတော့ ဆက်နေမှာပဲ"
ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ပါးကို ဆွဲလိုက်ပြီး "တကယ်လို့ ငါက မင်းကို ရှဲ့ရှင်းဆီ အတင်းပြန်ပို့ရင်ကော မင်း ဘာလုပ်မလဲ" ဟု မေးသည်။
"ဘာမှမလုပ်ဘူး" ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က "ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းဆီကိုပဲ ပြန်ပြေးလာမှာ။ ငါက အယုံလွယ်တော့ လမ်းမှာ လူကုန်ကူးသူတွေနဲ့ တွေ့ရင်လည်း တွေ့သွားမှာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်သည် ဒေါသထွက်ကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ပါးကို နီသွားအောင် ဆွဲလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း ငါကိုယ်တိုင်ပဲ မင်းကို လူကုန်ကူးသူတွေလက်ထဲ ရောင်းစားလိုက်မယ်" ဟု သွားကြိတ်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် "ရှဲ့ယန်... မင်းက လူဆိုးကြီးပဲ" ဟု စွပ်စွဲလိုက်သည်။
ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို စနောက်ရင်း သူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ငိုနေသည်ကို မြင်လျှင် သဘောကျနေတတ်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ထပ်မံ၍ အသည်းအသန် နမ်းရှိုက်ပြန်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားရင်း "ရှဲ့ယန်... ငါတို့ ရင်သွေးလေး ယူကြမယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို တညလုံး အိပ်ခွင့်မပေးဘဲ ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ မိုးလင်းခါနီးမှသာ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
---
သူ နိုးလာသည့်အခါ မွန်းလွဲပိုင်းပင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် အစားစားနေစဉ်မှာပင် သမားတော် ရောက်လာသည်။ ရှဲ့ယန်က သမားတော်ကို အခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
သမားတော်သည် အိုမင်းသော်လည်း ကျန်းမာသွက်လက်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှဲ့ယန်ကို အလေးပြုပြီးနောက် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ကြည့်ကာ "အိမ်ရှေ့စံ... သခင်လေး နေမကောင်းလို့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာလား" ဟု မေးသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေစဉ် ရှဲ့ယန်က "ငါ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခြေထောက်များကို ကုသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ဝိုင်းလာသည်။
သမားတော်သည် ရှဲ့ယန်၏ ဘောင်းဘီနားကို ဒူးဆစ်အထိ လိပ်တင်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ ခြေထောက်များမှာ အားမရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေသည်။ ဆရာဝန်က အပ်စိုက်ခြင်း၊ ဒူးဆစ်ကို ခေါက်ခြင်းများ ပြုလုပ်သော်လည်း ရှဲ့ယန်မှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။
"ဘာမှ မခံစားရဘူးလား" ဟု သမားတော်က မေးရာ ရှဲ့ယန်က ခေါင်းခါပြသည်။
သမားတော်က ရှဲ့ယန်၏ ဒူးဆစ်အရိုးများကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အိမ်ရှေ့စံ... ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့…."
ရှဲ့ယန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူ၏ ဝှီးချဲ လက်တန်းပေါ်တွင် အားစိုက်ညှစ်ထားသော လက်ရာများ ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သမားတော်ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ကာ "ဆရာ... အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဒူးဆစ်က အရိုးတွေ ကြေသွားတာဆိုရင် ငါ့အရိုးတွေနဲ့ အစားထိုးလို့ မရဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆရာဝန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ စိတ်ထားကို ချီးကျူးသော်လည်း "အဲဒီလို အစားထိုးဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့စံကလည်း မင်းကို အဲဒီလို အနစ်နာခံခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ထက် ပိုတော်တဲ့ ဆရာဝန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"
သမားတော် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်အနားတွင် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေမိသည်။ ရှဲ့ယန်သည် သူ့ဝှီးချဲကို တွန်းကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ သူ့ကျောပြင်မှာ အထီးကျန်ပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းနေသည်။
ရှဲ့ယန်သည် ရဲရင့်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သမားတော်၏ မှတ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်သည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ နားလည်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်ကို တစ်ယောက်တည်း အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး "ညမှ မင်းဆီ လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်တော့သည်။
………