အခန်း (၈၆)

"မင်းကို ငါသိပ်ချစ်တယ်"

ရှဲ့ယန်၏ နောက်ကွယ်တွင် သဲဖုန်များမှာ ရူးသွပ်စွာ ဝဲလည်နေသည်။ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသော မြေပြင်မှာ မှောင်မှောက်ညို့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်နှင့် ထိစပ်နေပြီး လင်းတများက အတောင်ပံများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးဆိတ်နေကြသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများကြား၌ပင် သူ၏ ထူးကဲသော အလှတရားမှာ မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိပေ။

ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ထိုရှုခင်းများကြား၌ ထိုင်နေရင်း သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ မီးခိုးရောင်မျက်ဝန်းများမှာ စမ်းချောင်းလေးပမာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခဏတာ ဆင်းသက်လာသော ကျောက်စိမ်းနတ်ဘုရားရုပ်ပွားတော်နှင့် တူသော်လည်း ထိုရုပ်ပွားတော်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းကို ငါက အစကတည်းက ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာ။ အခု ထွက်သွားတယ်ဆိုတာကလည်း မင်းအရင်ရှိခဲ့တဲ့ နေရာကို ပြန်သွားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ရှဲ့ယန်က အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများကမူ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ ပြတ်ရှဒဏ်ရာကို အလွန်နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ "ပုန်ကန်သူတွေရဲ့ ပစ်မှတ်က ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ။ အရှေ့ဘက်ကို ထွက်ပြေးပါ... အဲဒီမှာ ရှဲ့ရှင်းရဲ့ စစ်တပ်ရှိတယ်"

"ငါက သေရမှာကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် သွေးစွန်းနေသော သူ့လက်ဖြင့် ရှဲ့ယန်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားစေလိုက်သည်။

"ရှဲ့ယန်... ငါက သေရမှာကို တစ်ခါမှ မကြောက်ခဲ့ဖူးဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မင်းသေသွားမှာကို၊ မင်းဒဏ်ရာရမှာကိုတော့ သေမတတ် ကြောက်တယ်"

"သူတို့က မင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါလည်း ထွက်မသွားဘူး"

မြင်းခွာသံများမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှဲ့ယန်လက်ကို ချိတ်ကာ သူ့မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည်။ ထူထဲသော မျက်တောင်များအောက်ရှိ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များ ကိန်းအောင်းနေသယောင် ရှိသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် "ရှဲ့ယန်... တကယ်လို့ အခြေအနေက လွတ်လမ်း မရှိတော့ရင် ငါတို့ အတူတူ သေကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ သိပ်ချစ်တယ်"

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်ရည်များမှာ သွေးကွက်များ ပေကျံနေသော မျက်နှာပေါ်သို့ မိုးပေါက်များနှယ် စီးကျလာသည်။ သူ့နားရွက်များနှင့် မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ နီရဲနေသော်လည်း ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော အသွင်အပြင်နှင့် ဖုန်မှုန့်များက ထိုနာကျင်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်ကို မရန်အတွက် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်သော်လည်း အေးစက်သော လက်တစ်စုံက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ထက် အများကြီး ပို၍ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်နေကာ "ရထားလုံးထဲက ဝှီးချဲကို ဆွဲထုတ်လိုက်" ဟု တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..." ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က သဘောမတူဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ဝှီးချဲကို သုံးရင် ပုန်ကန်သူတွေက မြေပြင်ပေါ်က အမှတ်အသားတွေကို ကြည့်ပြီး ငါတို့နောက်ကို မြန်မြန် လိုက်လာနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ရှဲ့ယန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။ သူ့နဖူးမှ ဒဏ်ရာမှာ သွေးများ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာနှင့် နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များမှာမူ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လိမ်နေသည်။ မျက်တောင်များမှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက် အကူအညီမဲ့မှုမျိုးဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ သူ့ကို ပိုးပြီး မသယ်နိုင်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း လမ်းမလျှောက်နိုင်သဖြင့် ဝှီးချဲမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ရှဲ့ယန်၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပါသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ထွက်မပြေးဟု ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် ဤနေရာတွင် ထိုင်ပြီး အသေခံမည့်အစား ဝှီးချဲကို သုံးပြီး အချိန်ဆွဲရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရထားလုံး မှောက်စဉ်က ဒဏ်ရာရသွားသော ဝှီးချဲမှာ အလိုအလျောက် ရွေ့လျား၍ မရတော့ဘဲ နောက်မှ တွန်းပေးမည့်သူ လိုအပ်နေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်ကို ဝှီးချဲပေါ်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ မတင်လိုက်ပြီး သဲပြင်ကြီးပေါ်တွင် အလျင်အမြန် တွန်းသွားတော့သည်။

ကျောက်ခဲများ ပြည့်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘီးများကို လှိမ့်ရခြင်းက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အင်အားများကို ကုန်ခမ်းစေသည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှုသံများမှာ နားထဲတွင် ဟိန်းနေသည်။ "ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... ခဏလေးပဲ အားတင်းထားပါဦး။ ခဏလေးပါပဲ" ဟု သူကိုယ်သူ အားပေးနေမိသည်။

"ဟိုရှေ့က တဲအိမ်လေးဆီကို သွားရအောင်" ရှဲ့ယန်က ပျက်စီးနေသော သက်ကယ်တဲလေး တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုနေရာမှာ အလွန်ပင် ခြောက်ကပ်လှသည်။ ပုန်ကန်သူများ ရောက်လာပါက အိမ်များကို တစ်အိမ်တက်ဆင်း ရှာဖွေရုံဖြင့် သူတို့ကို တွေ့သွားနိုင်ပေသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း သူ့လက်များမှာ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် တုန်ရီနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှဲ့ယန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ထိုတဲအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ရသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုတဲအိမ်မှာ လူသူကင်းမဲ့ပြီး စွန့်ပစ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်မှုန့်များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေသဖြင့် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရှဲ့ယန်ကို ထောင့်စွန်းတစ်ခုသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

မြင်းခွာသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားနေရသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ ဘာမှမကြောက်တော့ပေ။ ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို သူ့နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေရန် ပြောသည်။ ထောင့်တွင် ကပ်ထိုင်နေစဉ် ရှဲ့ယန်၏ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးရိပ်က သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသည်ကို မြင်နေရသည်။

"အတူတူ သေရမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အတူတူ အိုမင်းသွားကြတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား" ဟု ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တွေးမိသည်။

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... ငါ့နောက်မှာနေပြီး ဘာမှမလုပ်နဲ့" ဟု ရှဲ့ယန်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ခပ်အေးအေး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓား၏ အေးစက်သော အလင်းရောင်မှာ ပျက်စီးနေသော နံရံများပေါ်တွင် ထင်ဟပ်သွားသည်။

"တဲအိမ်တိုင်းကို တစ်အိမ်မကျန် ရှာကြစမ်း"

မြင်းခွာသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စစ်သည်များ၏ ပြေးလွှားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် လက်ချောင်းများကို ကိုက်ရင်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။ ပထမဆုံးအိမ်မှာ ပုန်းမိသဖြင့် ပုန်ကန်သူများ သူတို့ကို မြန်မြန်တွေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

မကြာခင်မှာပင် သစ်သားတံခါးကြီးမှာ ဝုန်းကနဲ ပြိုကျသွားပြီး လူအုပ်စုတစ်စု ဝင်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ မြေခွေးကဲ့သို့ မျက်နှာရှိပြီး ရှဲ့ယန်နှင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို မြင်သောအခါ သွားဖြဲကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အိမ်ရှေ့စံ... ငါတို့ မင်းကို နေရာအနှံ့ ရှာနေတာ"

သူသည် ရှဲ့ယန်၏ ရှေ့တွင် စကားကြီးစကားကျယ်များ ပြောဆိုကာ "အိမ်ရှေ့စံ... ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ သေချင်သလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသဖြင့် ထိုလူမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ဒီလောက်အထိ မာနကြီးမနေနဲ့ဦး အိမ်ရှေ့စံ။ ဒီနေ့တော့ ဗိုလ်ချုပ်လေ့ရဲ့ အသက်အတွက် မင်း ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်"

ထို့နောက် သူသည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို ညစ်ညမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ "ဟော... ဒါက အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အလှလေး မဟုတ်လား။ သိပ်လှတာပဲ။ ရှဲ့ယန်ကို အရင်ရှင်းပြီးရင် ငါတို့ တစ်လှည့်စီ ပျော်ပါးကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားကြောင့် နောက်ကွယ်မှ စစ်သည်များမှာလည်း တဟဲဟဲ ရယ်မောကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း လာခဲ့ကြလေ"

ရှဲ့ယန်၏ အသံမှာ ဆောင်းရာသီက ရေခဲတုံးတစ်ခုအလား အေးစက်လှသည်။

"ဘာကို ကြောက်နေကြတာလဲ။ သူက ဒုက္ခိတ တစ်ယောက်ပဲ”

စစ်သည်တစ်ယောက်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာသော်လည်း ရှဲ့ယန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။

ကျန်ရှိသော စစ်သည်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှဲ့ယန်ကို ဝိုင်းတိုက်ကြတော့သည်။

ရှဲ့ယန်မှာမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနေသည်။ သူသည် ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေရသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ လျင်မြန်ပြီး သေစေနိုင်သည်။ အကယ်၍ အပြင်ဘက်တွင်ဆိုပါက လူအများကြီးကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခန်းထောင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူသည် ရှေ့မှလာသမျှကိုသာ အာရုံစိုက်တိုက်ခိုက်ရုံ ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲမှာ နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ရှဲ့ယန် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည့်အခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖုန့်ကျိုးယွဲ့..." ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "ပုန်ကန်သူတွေရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လဲလိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်ကို ထွက်ပြေးတော့" ဟု ပြောသည်။

ဒါဟာ သူ၏ အစကတည်းက စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ် ဖြစ်သည်။ ဤတဲထဲတွင် ပုန်းနေရခြင်းမှာ ပုန်ကန်သူများကို သတ်ပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ယူကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို မင်းကော။ မင်းက ကိုယ်ကိုယ်ကိုအတွက် မစဉ်းစားဘူးလား" ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အသံမှာ ငိုလွန်းသဖြင့် အက်ကွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလူတွေ ပြောတာကို မင်းကြားတယ်မဟုတ်လား။ မင်း ဒီမှာနေရင် အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ရှဲ့ယန်က အေးစက်စွာ ပြောသော်လည်း ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်ချောင်းလေးများ တုန်ရီနေသည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန် ကြောက်နေသည်။

"ရှဲ့ယန်... မင်းသွားရင် ငါ လိုက်မယ်။ မင်းနေခဲ့မယ်ဆို ငါလည်း နေမယ်"

"ငါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က မင်းကို တစ်သက်လုံး စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး "ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... မင်းက ငါ ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်တဲ့ အိပ်ရာဖော် တစ်ယောက်ပဲ။ ငါနဲ့အတူ သေဖို့ မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ" ဟု စိတ်နာစရာ စကားများကို ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ။

ရှဲ့ယန်သည် သူ့ကို ထွက်ပြေးစေရန် ရက်စက်သော စကားများကို သုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လှည့်ကွက်ထဲသို့ မကျရောက်တော့ပေ။ ရှဲ့ယန်သည် သူ့ကို ကာကွယ်ချင်၍သာ ထိုသို့ ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

"မင်းက ထွက်သွားလို့ ပြောဦးမယ်ဆိုရင်"

ရှဲ့ယန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ အတင်းအဓမ္မ နမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ရှဲ့ယန်ကို အားရှိသမျှ ပြန်ကိုက်ကာ ဒေါသများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်ကလည်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ကာ ပြန်လည် နမ်းရှိုက်လာသည်။

သူတို့ ခဏနားလိုက်သည့်အခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က "ငါ ဂျီကျနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို ထားမသွားဘူးလို့ ပြောနေတာ။ သေရမယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ပုန်ကန်သူများ၏ အဝတ်ကို ဝတ်ပြီး လွတ်မြောက်သွားစေရန် ရှဲ့ယန်က အသေအချာ စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ့အစီအစဉ်တွင် သူကိုယ်တိုင် ဘေးကင်းဖို့ကိုမူ ထည့်မတွက်ခဲ့ပေ။

သူသည် အမြဲတမ်း ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အတွက်သာ စဉ်းစားပေးခဲ့သည်။

အတိတ်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်ကို အာဏာမက်သော လူယုတ်မာတစ်ဦးဟု အထင်မှားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ ရှဲ့ယန်သည် သူ့အတွက်ဆိုလျှင် ဘာမဆို လုပ်ပေးနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ ဧကရာဇ်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အဖေကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့စဉ်ကပင် ရှဲ့ယန်သည် ဧကရာဇ်ကို လိမ်လည်ကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ အဖေကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးကို သိသော်လည်း ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကိုသာ အမြဲ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသည့်အခါ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ မျက်ရည်များမှာ တားမရဘဲ စီးကျလာပြန်သည်။ သူသည် ရှဲ့ယန်၏လက်ကို တင်းတင်းဖက်ကာ "ရှဲ့ယန်... အရာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း မခံစားပါနဲ့။ ငါလည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ကူထမ်းပေးပါ့မယ်"

"ငါ့ကို မောင်းမထုတ်ပါနဲ့နော်" ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ငိုယိုကာ တောင်းပန်ရင်း ရှဲ့ယန်၏ လက်ချောင်းလေးများကို မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်နေမိတော့သည်။

……….