အခန်း (၈၉) - "မင်းကို ငါ မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ဘူး"
အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိလျှင် အိမ်ရှေ့စံ၏ စံအိမ်ရှေ့တွင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားသော ရထားလုံးနှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည့်နေ့ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေပါသေးသည်။ ထိုနေ့က မွန်းတည့်ချိန်မှ ညမိုးချုပ်သည်အထိ စောင့်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်အားလျော်စွာ ပြန်ခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့က ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်ခြည်သည် ယနေ့ကဲ့သို့ပင် နွေးထွေးလှပြီး သူ၏ပါးပြင်များကို နီမြန်းစေခဲ့သည်။ အချိန်ဟူသည် လက်ချောင်းကြားမှ စီးကျသွားသော ရေကဲ့သို့ပင် အရာအားလုံးကို တိုက်စားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်က ခေါင်းမာခဲ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသည့်အခါ သည်းခံနိုင်မှုနှင့် နားလည်ပေးနိုင်မှုတို့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ အခန်းတံခါးပြင်ပတွင် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေမိသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ တောက်ပနေသော နေမင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ဝေးကွာသော တောင်တန်းများ နောက်ကွယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အေးမြသော လေပြေနှင့်အတူ ထမင်းချက်မီးခိုးနံ့သင်းသင်းလေး ပါလာသော်လည်း သူ့နှလုံးသားမှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ရှဲ့ယန် ယခုကဲ့သို့ နာကျင်နေရခြင်းမှာ သူ့အမှားကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ နှစ်သိမ့်စကားများ ပြောရန် သူက မထိုက်တန်သော်လည်း ရှဲ့ယန်၏ အနားတွင်သာ ရှိနေပြီး ဤဒုက္ခကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ချင်မိသည်။
ရှဲ့ယန်၏ ခြေထောက်များကို ကုသရန် သူ စိတ်မလျှော့သေးပေ။ ရှဲ့ယန်၏ ခံစားချက် မည်မျှ နက်ရှိုင်းမည်ကို သူ နားလည်လာသည်။ ကုသရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ မည်မျှ သတ္တိမွေးခဲ့ရမည်နည်း၊ ထိုမျှ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြီး ပြိုလဲသွားသည့်အခါ မည်မျှအထိ နာကျင်ရမည်နည်း ဆိုသည်ကို သူ မတွေးရဲပေ။ ရှဲ့ယန် ခံစားနေရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုကို ခံစားမိရုံနှင့်ပင် သူ အသက်ရှုကျပ်မတတ် ဖြစ်ရသည်။
သူ ရှဲ့ယန်အနားမှာ ရှိနေပေးချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ဆိတ်ငြိမ်သော ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များမှာ မီးခိုးပြာရောင် သန်းနေပြီး အထီးကျန်ဆန်မှုကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ စာကလေးအချို့ ပျံသန်းသွားရင်း အော်ဟစ်သံများက ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေသည်။ လေပြေကြောင့် အင်္ကျီအနားသတ်များ လွင့်တက်သွားသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှဲ့ယန်၏ တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
"ရှဲ့ယန်... ညစာ စားရအောင်လေ"
မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တံခါးတွင် နားကပ်၍ နားထောင်သော်လည်း ဘာမှ မကြားရသဖြင့် "မင်း ဘာမှ ပြန်မပြောရင် ငါ ဝင်လာမှာနော်" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
တံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရှိနေသော ရှဲ့ယန်၏ ဝှီးချဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ညလေကြောင့် လိုက်ကာစများ လွင့်နေသော်လည်း ရှဲ့ယန်မှာမူ ဝှီးချဲလေးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူသည် တရားထိုင်နေသည့်အလား ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို လှည့်မကြည့်ပေ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ မြင်နေရသည်မှာ ရှဲ့ယန်၏ မတ်စပြုသော ကျောပြင်နှင့် တင်းမာနေသော ကိုယ်နေဟန်ထားသာ ဖြစ်သည်။ ထိုပုံရိပ်တွင် အထီးကျန်မှုနှင့် အားငယ်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ရှဲ့ယန်"
သူ ရှဲ့ယန်၏ အမည်ကို ထပ်ခါခေါ်ရင်း တံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ ခြေဖျားလေး ထောက်၍ အနားသို့ တိုးသွားသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှဲ့ယန် နာရီပေါင်းများစွာ စိုက်ကြည့်နေသော မြင်ကွင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား လှပမနေဘဲ တိမ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းများသာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ စိတ်ပျက်သွားသည်။
အခန်းထဲတွင် မီးမထွန်းထားသဖြင့် ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကြည့်ရသည်။ ရှဲ့ယန်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ နက်ရှိုင်းပြီး မျက်နှာမှာ ထွင်းထုထားသည့်အလား လှပသော်လည်း အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းနေသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရှဲ့ယန် ပျော်နေသည့်အခါ မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေတတ်သော်လည်း ယခုမူ တိမ်တိုက်များက ထိုကြယ်စင်များကို ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သမားတော်၏ မှတ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ ရှဲ့ယန်သည် ပျော်ရွှင်မှု ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က မျှော်လင့်ချက် မပျက်ရန်၊ နောက်ထပ် ပိုတော်သော သမားတော်များ ရှိနိုင်သေးကြောင်းနှင့် လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့လျှင်တောင် သူက ချိုင်းထောက် ဖြစ်ပေးမည့်အကြောင်းများ ပြောပြချင်သော်လည်း ဤဒုက္ခကို သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ့စကားများသည် ရှဲ့ယန်အတွက် အနာပေါ် ဆားဖြူးသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် "ရှဲ့ယန်... ညစာ စားရအောင်" ဟုသာ အားမပါစွာ ပြောလိုက်မိသည်။
ရှဲ့ယန်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို မမြင်ရသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုထားပြီး အပြင်ဘက်မှ ခြောက်ကပ်ကပ် မြင်ကွင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့သဖြင့် ရှဲ့ယန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ "ရှဲ့ယန်... ငါ့ကို စကားပြောပါဦး" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"ငါ မင်းအတွက် စိုးရိမ်တယ်"
"မင်း ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုတွေအတွက် ငါ ပြောပိုင်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ အားလုံးက ငါ့အမှားတွေပဲ"
"ငါက အပြစ်ရှိတဲ့သူပါ။ ငါ့ကြောင့် မင်း ဒီလို ဖြစ်ရတာ။ ငါ့ကို မုန်းရင် ရိုက်ပါ၊ ဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး တစ်ယောက်တည်း ပိတ်လှောင်မနေပါနဲ့"
သို့သော် ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှဲ့ယန်၏လက်ကို ဆွဲယူကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းနေပြီး အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့က သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ပါးရိုက်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ မျက်စိကို တင်းတင်းမှိတ်ထားမိသည်။
သို့သော် မည်သည့် ရိုက်ချက်မျှ ကျရောက်မလာပေ။
တိမ်တိုက်များ ကင်းစင်သွားပြီး လရောင်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရှဲ့ယန်၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "မင်း အခု ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ?" ဟု ဒေါသသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ "ငါ မှားသွားပါတယ်။ မင်း ဝမ်းနည်းနေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မပေးပါနဲ့။ ငါ့ကိုပဲ ရိုက်ပါ၊ ဆဲပါ။ ငါပြန်မလုပ်ပါဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
"ရှဲ့ယန်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မနှိပ်စက်ပါနဲ့။ ငါရင်ကျိုးရပါတယ်"
ရှဲ့ယန်က ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များမှာ မင်္ဂလာဦးညကကဲ့သို့ပင် တည်ကြည်နေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာပြီးနောက် "မင်းကို ငါ မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ဘူး" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားမလည်ဘဲ "အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါ နားမလည်ဘူး" ဟု တုန်ရီစွာ မေးလိုက်မိသည်။
ရှဲ့ယန်က အဝေးမှ တောင်တန်းများကို ပြန်ကြည့်ကာ "ဖုန့်ကျိုးယွဲ့... ငါ့ဆီကို နောက်ထပ် လာမရှာနဲ့တော့" ဟု အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ… ငါ့ကို ဘာလို့ မလိုချင်တော့တာလဲ။ ငါ.. မင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ ရှဲ့ယန်။ ငါ မှားခဲ့မှန်း သိပါတယ်၊ နောက်ဆို မင်းအပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါ့မယ်" ဟု ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ငိုယိုကာ မေးသည်။
အရင်ကဆိုလျှင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ငိုသံကြားပါက ရှဲ့ယန်က ဖက်ထားပေးတတ်သော်လည်း ယခုမူ မျက်နှာလွှဲထားကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ကို အေးစက်စွာ လျစ်လျူရှုထားသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ ထိုအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ပေ။ သူသည် ရှဲ့ယန်၏အနားတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေချင်သေးသည်။
"ရှဲ့ယန်... ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံရတာလဲ။ ငါ မှားမှန်း သိကတည်းက မင်းဘဝကို မနှောင့်ယှက်ချင်ခဲ့တာ။ မင်းခြေထောက်ကို ကျိုးအောင် လုပ်ခဲ့မိလို့ နေ့ညမပြတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းနေခဲ့ရတာ"
"ငါ မင်းကို ဒီတစ်သက် ထပ်မတွေ့တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးသား။ ဘာလို့ ငါ့ကို လာနှောင့်ယှက်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးပြီးမှ အခုလို ရက်ရက်စက်စက် ပြန်ရိုက်ချရတာလဲ"
"ဘာလို့လဲ.. ဒါက ငါ့ကို ကလဲ့စားချေတာလား?"
"ဟုတ်တယ်" ရှဲ့ယန်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာပြီး— "အဲဒါ ငါတွေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ အခု မင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် နှလုံးသားကို မြှားတစ်စင်းဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှုရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ချောင်းဆိုးရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ နားထဲတွင် ဆူညံသံများ ကြားနေရပြီး အသက်ရှုရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသည်။
ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ခု မြေပေါ်သို့ ကျသွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပွေ့ချီကာ အသက်ရှုရန် ကြိုးစားပေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှဲ့ယန်၏ ငိုသံကို ကြားနေရသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မည်ဟု ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ တွေးမိသည်။ ရှဲ့ယန်က သူ့ကို မုန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။
"ရှောင်ချိုး... ငါ့ကို မခြောက်ပါနဲ့... ငါ မှားသွားပါတယ်... ငါ မင်းကို သိပ်ချစ်တာပါ"
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် သတိမလွတ်ခင် ရှဲ့ယန်၏ သွေးမရှိသော နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှဲ့ယန်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အသက်ကယ်ရန် ကြိုးစားပေးနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ အသက်ရှုနိုင်သွားပြီး ရှဲ့ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်သည် သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း "ရှဲ့ယန်... ငါ မင်းကို ထားမသွားဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"အင်း"
ထိုညက ဖုန့်ကျိုးယွဲ့မှာ အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။ ရှဲ့ယန်သည် သူ့ခြေထောက်အကြောင်း မေ့ထားကာ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့အတွက် ဆေးကောင်းများ ဖော်စပ်ပေးရန် ဆရာဝန်ကို ဖိအားပေးခဲ့သည်။
ရှဲ့ယန်သည် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အလွန်ဂရုစိုက်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေတတ်သည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့က ရှဲ့ယန်နှင့် နီးစပ်အောင် ကြိုးစားသော်လည်း ရှဲ့ယန်က သူ့ကို တစ်ဖက်တွင် ဂရုစိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိနေခဲ့သည်။
တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ဖုန့်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုမြို့မှာ စည်ကားပြီး သာယာလှသည်။ သူတို့ နေထိုင်သော စံအိမ်မှာလည်း အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်၏ ခြေထောက်များအတွက် သမားတော်ထံတွင် ဆေးပညာနှင့် နှိပ်နယ်နည်းများကို သင်ယူခဲ့သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်ရန်နှင့် ရှဲ့ယန်ကို ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် အမာရွတ်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကို ပြန်တွေ့ခဲ့ပြီး ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်က သူ့ကို ကိုယ်ခံပညာ အခြေခံများနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နည်းများကို သင်ကြားပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် ရှဲ့ယန်အတွက် နွားနို့လက်ဖက်ရည် ပို့ပေးပြီးနောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဗိုလ်ချုပ်ထံမှ သင်ခန်းစာများကို စိတ်ဝင်တစား သင်ယူနေစဉ် ဗိုလ်ချုပ်က သူ့ကို နောက်ကွယ်မှ ဖမ်းချုပ်လာပါက မည်သို့ ရုန်းထွက်ရမည်ကို လက်တွေ့ သရုပ်ပြနေသည်။
ထိုစဉ် စစ်သည်တစ်ယောက်က ရှဲ့ယန်က သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းနေကြောင်း လာပြောသည်။
ဖုန့်ကျိုးယွဲ့သည် အပေါ်ထပ် ဝရံတာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက် ကွဲအက်သွားသည်အထိ ဒေါသထွက်နေသော ရှဲ့ယန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှဲ့ယန်၏ အကြည့်များမှာ ဝါးစားမတတ် ပြင်းထန်နေသဖြင့် ဖုန့်ကျိုးယွဲ့ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
……….