အခန်း (၉)
---
ထာဝရအလင်းရောင်ဘုရားကျောင်းတွင် ရှင်းဝူဧကရာဇ်နှင့် လော့ကျစ်ချိုးတို့သည် နန်းတော်၏ ဤခမ်းနားသော အခန်းထဲတွင် လူနှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေကြသည်။
“လော့ဝေက လော့ကျီကျင်းနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် တူနေရတာလဲ” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် လော့ကျစ်ချိုးအား ဤမေးခွန်းတစ်ခုတည်းသာ မေး၏။ “ဧကရာဇ်ကို လိမ်ညာတာဟာ ဘယ်လောက် ပြစ်မှုကြီးလဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ် မဟုတ်လား”
လော့ကျစ်ချိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေ၏။ ယနေ့ လော့ဝေကို မြင်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် သူ့ကို ဤမေးခွန်းကို မေးလိမ့်မည်ကို သူ သိခဲ့သည်။
“အခု ပြောရင် မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်” ရှင်းဝူဧကရာဇ်က ပြောသည်။ “တူက အဒေါ်နဲ့ တူလေ့ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားမျိုး ငါ့ကို မပြောပါနဲ့၊ မင်း ကြိုက်တဲ့သူကို အဲဒီလို ဖုံးကွယ်ပြောဆိုနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အပေါ် အဲဒါကို အသုံးချနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့”
လော့ကျစ်ချိုးသည် အတွင်းစိတ်၌ အနည်းငယ် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အားလုံးက ဘုရင်တွေဟာ နှလုံးသား မရှိဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘုရင်က ဘာလို့ ဒီလောက် စွဲလန်းနေရတာလဲ။
“ပြောစမ်း” ရှင်းဝူဧကရာဇ် ရုတ်တရက် အသံမြှင့်လိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး” လော့ကျစ်ချိုးသည် ထပ်မံ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့သည်ကို သိသောကြောင့် အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ “လော့ဝေက ကျစ်ကျင်းရဲ့ သားပါ”
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် စားပွဲပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။ “လော့ကျစ်ချိုးရယ်၊ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်နှစ်တွေကြာအောင် လိမ်ညာရဲတယ်ပေါ့”
လော့ကျစ်ချိုးသည် ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး သူ့ အမှားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဝန်ခံလိုက်၏။
“ကျစ်ကျင်း ဘယ်လို သေဆုံးသွားတာလဲ” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် သူ့ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ပြီး မေးသည်။
“လော့ဝေ မွေးပြီး တစ်လအကြာမှာ ကျစ်ကျင်းဟာ ရွှေမျိုချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့ပါတယ်” ဧကရာဇ်၏ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လော့ကျစ်ချိုးသည် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြော၏။
သို့သော် ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်သွားပြီး သူ့ အသံသည် တုန်ယင်လျက် ပြောသည်။ “ကျစ်ကျင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့တာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘာလို့လဲ” ရှင်းဝူဧကရာဇ် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး။ အဲဒီလမှာ ကျစ်ကျင်းက ဝေအာကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ဘဲ ကျွန်တော်မျိုးကို ပြောခဲ့ပြီး တခြား ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး” ဆယ့်သုံးနှစ် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် လော့ကျီကျင်း၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လော့ကျစ်ချိုးသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် လက်ခံထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုမူနိုင်သည်။
“ဒါဆို ဝေအာ့ရဲ့ အဖေက ဘယ်သူလဲ” ဧကရာဇ်က ထပ်မံ မေးသည်။
လော့ကျစ်ချိုးက ပြန်ဖြေ၏။ “ကျစ်ကျင်းက သူ့နာမည် ‘ဝေ’ ဆိုတာကို သူ့အဖေက ပေးခဲ့တာလို့ပဲ ပြောပါတယ်။ ကံကြမ္မာသာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ဖခင်နဲ့ သား ပြန်လည် ဆုံတွေ့နိုင်ပေမဲ့ ကျစ်ကျင်းကတော့ ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်မလာစေချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်”
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ပလ္လင်ပေါ်သို့ ယိုင်လဲကျသွား၏။ ခဏကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လော့ကျစ်ချိုးအား ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဝေအာကို အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာပဲ။ အမှန်တရားကို မင်း သိတယ် မဟုတ်လား”
လော့ကျစ်ချိုးသည် ရှင်းဝူဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြော၏။“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သာမန်လက်အောက်ခံတစ်ဦးအနေနဲ့ ဝေအာကို ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားအရင်းအဖြစ် အမြဲ သဘောထားခဲ့ပါတယ်၊ ဒီအရာဟာ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“မင်း သွားလို့ရပြီ” နောက်ထပ် ခက်ခဲသော တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် တခြား ပြောစရာ စကား မရှိတော့ဘဲ လော့ကျစ်ချိုးအား သူ့ကိုယ်သူ ထွက်သွားရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
နန်းဆောင်ထဲတွင် ရှင်းဝူဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့၏။ ဤထာဝရအလင်းရောင်ဘုရားကျောင်းတွင် အချိန်အများစုကို ရှင်းဝူဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထရပ်ပြီး ခြေလှမ်း ပေါ့ပေါ့ဖြင့် သေးငယ်သော လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ ဤနေရာသည် ထာဝရအလင်းရောင်ဘုရားကျောင်း၏ တားမြစ်ထားသော နေရာဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကို မသိကြပေ။
ဤအခန်း၏ နံရံပေါ်တွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိပြီး ပန်းချီထဲမှ အမျိုးသမီးသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှပဂေးတစ်ဦးဖြစ်ကာ ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးနေသည်။
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် တွေဝေသွားပြီး ပန်းချီကား၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီးကို ကြောင်အစွာ ကြည့်သည်။ “ကျစ်ကျင်း” သူသည် သူမ၏ နာမည်ကို မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လျှံလာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး၊ အကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကလေးတစ်ယောက် ရခဲ့ရင် ဘယ်လို နာမည် ပေးမှာလဲ”
“မင်း နန်းတော်မှာ ငါနဲ့အတူ နေတော့မယ်လို့ ပြောနေတာလား”
“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ‘အကယ်လို့’ ပြောနေတာပါ”
“ဒါဆို သူ့ကို ‘ဟန်’ လို့ နာမည်ပေးရအောင်။ သူ့အဖေကို သူ့အမေက ဘယ်လောက် အေးစက်တယ်ဆိုတာ သိစေချင်တယ်”
“ဟန်လား။ ဒီနာမည်က နည်းနည်း အေးစက်လွန်းတယ်”
“ဒါဆို သူ့ကို ‘ဝေ’ လို့ ခေါ်ရအောင်။ ငါ လောကမှာ ချစ်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာ ဖြစ်လို့ပဲ”
“ဝေလား။ အဲဒါ ကောင်းပါတယ်”
“ကျစ်ကျင်း၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလို့ မနေတာလဲ။ ငါ့ဘေးမှာ နေရတာ မပျော်ဘူးလား”
“ကျွန်မကို တခြားသူတစ်ယောက်ကို ကတိပေးထားပြီးပြီ၊ ကျွန်မ ဒီကတိကို မဖျက်နိုင်ဘူး။ အရှင်မင်းကြီးလည်း ဖျက်လို့ မရပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အစ်မကြီး ဝမ်းနည်းတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး”
“ဒါက ကျစ်ရီနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“အစ်မကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို သဘောကျတယ်၊ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီးလည်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရပါမယ်”
“ကျစ်ကျင်း”
“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်လာတာ သုံးလ ရှိပြီ၊ ပြန်သင့်ပြီ”
“ကျစ်ကျင်း၊ မင်း ငါ့ကို ယုံရမယ်။ မင်းကို ငါ့ဘေးမှာ နေစေဖို့ ငါ သေချာလုပ်မယ်၊ မင်းကို ဘယ်တော့မှ အပြင် မလွှတ်ဘူး”
“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မကို သတိရနေရင်ပဲ ကျွန်မအတွက် လုံလောက်ပါပြီ”