အခန်း(၂၅)
---
ငါးရက်ကြာပြီးနောက် နေ့လယ်တွင် ရှန်ရှီးသည် လော့ဝေကို သွားရှာရန် နန်းတွင်းအစေခံငယ်လေးတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ လော့ဝေသည် မိဖုရားကြီးကို သွားတွေ့ခွင့်ပြုရန် ဧကရာဇ်မင်းထံ ထပ်မံ တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ရှင်းဝူက ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ လော့ဝေသည် ကျေးဇူးတော်ကြီးသော ဖီးနစ်နန်းဆောင်တွင် လော့ကျစ်ရီနှင့် ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ရှန်ရှီးကို နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့ စကားပြောခဲ့သည့် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာသို့ လိုက်သွားသည်။
“မိဖုရားငယ် လျူ ကလေး ပျက်ကျသွားပြီလား” လော့ဝေသည် ရှန်ရှီးကို မေး၏။
ရှန်ရှီးသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ “သခင်လေး ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ”
လော့ဝေက ပြောသည်။ “သူမကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေပါ၊ မိဖုရားငယ် လျူ နောက်ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့”
ရှန်ရှီးက ဆက်ပြောသည်။ “မိဖုရားငယ် လျူက ဒီကိစ္စကို ဧကရာဇ်မင်းဆီကနေ တကယ် ဖုံးကွယ်ထားတာ၊ အရှင်ဧကရာဇ် သိသွားရင် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
လော့ဝေက ပြော၏။ “မိန်းမစိုး ရှန်၊ အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့။ အရမ်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခု စတင်တော့မှာ၊ ဆက်ကြည့်ကြရအောင်”
“နားလည်ပါပြီ” ဤအခြေအနေတွင် ရှန်ရှီးသည် လော့ဝေ၏ မည်သည့် အမိန့်ကိုမဆို လိုက်နာရန် ပျော်ရွှင်နေသည်။
“ဒါကို ယူထားပါ” လော့ဝေ ထွက်ခွာမသွားမီ ရှန်ရှီးအား ငွေ ငါးကျပ် ထပ်ပေးလိုက်၏။
ထာဝရအလင်းရောင်ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လော့ဝေသည် မိဖုရားငယ် လျူ၏ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျမှုအကြောင်း ရှင်းဝူဧကရာဇ်ထံ လာရောက် အစီရင်ခံသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ သူ အတွင်းစိတ်မှ ပြုံးလိုက်သည်။ မိခင်တစ်ဦးသည် မိမိ ဆုံးရှုံးသွားသော ကလေးအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမနေဘဲ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျမှုကို အခြားသူများကို ထိခိုက်စေရန် မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို ကြံစည်နေခြင်းသည် ဧကရာဇ်မင်း၏ နန်းတော်ထဲတွင် နေထိုင်သူများကို လူအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပါဦးမလား။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့အားလုံးသည် “အာဏာ” ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းကြောင့် ရူးသွပ်သွားသော ဘီလူးများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ နန်းတွင်းစာများကို မှတ်ချက်ပေးခြင်းနှင့် ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် လော့ဝေသည် သမ်းဝေဟန်ဆောင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်သည်။
“ပင်ပန်းနေလား” ဧကရာဇ်မင်း၏ သတိထားမိခြင်းမှ မလွတ်ခဲ့ချေ။
“အရှင်မင်းကြီး” လော့ဝေက ပြုံးသည်။ “ဒီနေ့ ငါးဖယ်လုံး ဟင်းချိုက အရမ်း စားကောင်းပါတယ်”
ရှင်းဝူကလည်း ပြုံးသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ မင်း တစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်အောင် စားခဲ့တာပဲ။ ဝေအာ၊ ဝဝကစ်ကစ်လေး ပြန်ဖြစ်ချင်တာလား”
လော့ဝေသည် သူ့ လျှာကို ထုတ်လိုက်သည်။ “အခုတော့ နည်းနည်း ဗိုက်ပြည့်သလို ခံစားရတယ်”
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် သူ၏ စုတ်တံကို ချလိုက်သည်။ “လမ်းလျှောက် ထွက်ကြမလား”
“ကောင်းပါတယ်” လော့ဝေသည် တက်ကြွသွား၏။
ရှင်းဝူဧကရာဇ် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အပြင်မှာ သွားဆော့ချင်နေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”
လော့ဝေသည် လျင်မြန်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော့်နဲ့အတူ လိုက်မလာချင်ဘူးလား”
“လိုက်လာမယ်” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး လော့ဝေကို စိတ်ဝင်စားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်၏။ ဤကလေးသည် သင့်လျော်သော အပြုအမူနှင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို သိရှိသည်။ သူ၏ စာပေထူးချွန်မှုသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး၊ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ထက်မြက်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်၏။
လော့ဝေသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဧကရာဇ်မင်းကို ထပ်မံ ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီည လက လှပြီး တောက်ပနေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မီးအိမ်တွေ ယူမသွားဘဲ နေလို့ မရဘူးလား”
“ကောင်းသားပဲ” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် မစဉ်းစားဘဲ သဘောတူလိုက်၏။ သူသည် လော့ဝေ၏ တောင်းဆိုမှု အများစုကို သဘောတူသည်။ လော့ဝေ၏ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးကို မြင်ရခြင်းကလည်း သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဤကလေးသည် နှစ်သက်အောင် လုပ်ဆောင်ရ လွယ်ကူသောအခါတွင် ပို၍ ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်မင်းသည် လော့ဝေ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တော်ဝင်ဥယျာဉ်ထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ သူတို့ ပို၍ ဝေးဝေး လျှောက်သွားသည်နှင့်အမျှ တော်ဝင်ဥယျာဉ်၏ တင်းချီကန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
လော့ဝေသည် စိတ်ဝင်တစား လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေစဉ် ရှင်းဝူဧကရာဇ်အား မေးသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီရေက အရမ်း ကြည်လင်နေတာပဲ”
ရှင်းဝူဧကရာဇ်က ပြောသည်။ “မင်း ထင်တာလား။ သိလား၊ နွေရာသီရဲ့ အပူဆုံးအချိန်တွေမှာ ဒီကန်ထဲမှာ ကြာပန်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတတ်တယ်”
“အရမ်း လှမှာ သေချာတယ်”
“ဟုတ်တယ်” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် လော့ဝေ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ “နွေရာသီ ရောက်လာရင် မင်းကို သွားပြပါ့မယ်”
“ဟုတ်” လော့ဝေသည် ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ရာနေရာ၏ ဘေးဘက်ရှိ ဝါးတောကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီမှာ တကယ့် ဝါးတောကြီး ရှိတယ်”
“အဲ့ဒီထဲမှာ လမ်းလျှောက်ချင်လား” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် မြစ်ရေစီးသကဲ့သို့ လော့ဝေ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အလွယ်တကူ လိုက်ခဲ့သည်။
“ဟုတ်” ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ဝေသည် ရှင်းဝူဧကရာဇ်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ခေါ်သွားခဲ့သည်။
အတိတ်ဘဝတွင် လုံရွှမ် အောင်မြင်ပြီး ဧကရာဇ် ဖြစ်လာသောအခါ တင်းချီကန်အနီးရှိ ဝါးတောမှ သန္ဓေသားအရိုးစုကို တူးဖော်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ထင်ရှားသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ရုပ်ကြွင်းများပေါ်တွင် သင့်လျော်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ပြုလုပ်စေပြီးနောက် အရိုးစုကို ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်တွင် မြှုပ်နှံခဲ့သည်။ လော့ဝေသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အလွန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်၏။
မိဖုရားငယ် လျူ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျပြီး သန္ဓေသား၏ ရုပ်ကြွင်းများ မပုပ်ပွမီတွင် သူမ၏ အရင်းနှီးဆုံး အစေခံအား ဤလူအနည်းငယ် လာရောက်လေ့ရှိသော ဝါးတောတွင် မြှုပ်နှံရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အရာအားလုံးသည် ပုပ်သိုးနေသော အသားနံ့ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သံသယ မဝင်စေရန် ဖြစ်သည်။ မိဖုရားငယ် လျူသည် ဤအရာသည် အလွန် အန္တရာယ်များကြောင်း သိရှိသော်လည်း ပန်းပွင့်အလှ နန်းဆောင်တွင် နန်းတော်၏ အခြားနေရာများမှ သူလျှိုများ ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ မသေချာနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ စွန့်စားရန် ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားသော သန္ဓေသားနှင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာ သေဆုံးနေသော ကလေးသည် အလွန် ကွဲပြားခြားနားပုံရသည်။ မိဖုရားငယ် လျူသည် မိဖုရားကြီးကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ကြိုးစားမည့်နေ့တွင် သူမ၏ အစ်ကိုကြီး၊ အမတ်ငယ် လျူရွှမ်ရှီးသည် နန်းတော်ထဲသို့ မကြာသေးမီက သေဆုံးသွားသော သန္ဓေသားကို နန်းတော်ထဲသို့ မှောင်ခိုသွင်းရန် နည်းလမ်းရှာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤလောကအလင်းကိုပင် မမြင်ရသေးသော မင်းသမီးလေးကို ထိန်းသိမ်းထားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။