အခန်း (၂)

---

လော့ဝေသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေသည်ကို တွေ့ရှိရလေသည်။ ထူးဆန်းလှ၏။ သေဆုံးပြီးသူတစ်ယောက်က နာကျင်မှုကို မည်သို့ ခံစားနိုင်သေးသနည်း။ ဤမေးခွန်းကို စဉ်းစားနေစဉ် သူ့နဖူးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် ရောက်လာသည်။ သူသည် လက် ပိုင်ရှင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွား၏။ ယင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော သူ့ ဖခင်လက် ဖြစ်နေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီလား” အသားညိုပြီး ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် စိတ်မရှည်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “ဒါ ခံရမယ့်ကံပဲ!”

၎င်းသည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကြီး လော့ဇီ ဖြစ်သည်။ လော့ဝေသည် တုန်ယင်လာ၏။ သူ့ အစ်ကိုသည် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူ မည်သို့ အသက်ရှင်နေနိုင်မည်နည်း။

“အရမ်း နာနေလား” သားဖြစ်သူ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို သတိပြုမိသဖြင့် လော့ကျစ်ချိုးသည် ဘေးတွင် စောင့်နေသော သမားတော်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဆံဖြူ သမားတော်သည် အနီးသို့ ရောက်လာပြီး အာရုံစိုက်သော မျက်နှာဖြင့် လော့ဝေ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။

“ကျွန်တော်...” လော့ဝေသည် စိတ်ကိုထိန်းနိုင်အောင် ကြိုးစားနေသဖြင့် သူ့ အသံမှာ တုန်ယင်နေ၏။ “ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”

“မင်း အိမ်မှာပေါ့၊ တခြားဘယ်နေရာ ဖြစ်ရမှာလဲ” လော့ဇီသည် သူ့ ညီငယ်နှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ ဒေါသကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

လော့ဝေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤအခန်းကို မှတ်မိနေ၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ အိမ်ဟောင်းရှိ သူ့ အခန်း ဖြစ်သည်။ အခန်း၏ ထောင့်တိုင်းသည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူသည် ဇိမ်ခံနေနိုင်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

“မင်း ဘာကြံစည်နေတာလဲ” လော့ဇီက အတော်လေး မယဉ်မကျေး မေးလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် သေသွားပြီလေ” လော့ဝေသည် တခြားသူများကို ပြောသည်ထက် သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပိုတူ၏။

“မင်း သေသွားပြီ ဟုတ်လား” လော့ဇီသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာ၏။ “ဒါဆို ငါတို့အားလုံးက ဘာတွေလဲ။ သရဲတွေလား”

လော့ဝေ၏ အမြင်အာရုံသည် တစ်ဖန် မှောင်မိုက်သွားပြန်သည်။

“သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ” သူ့ ညီငယ် ပြန်လည် သတိလစ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စိုးရိမ်လာသည့် လော့ဇီသည် သမားတော်ကို မေးလိုက်သည်။

သမားတော်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီး လော့ကျစ်ချိုးအား လှည့်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးဟာ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ခံစားထားရတာမို့ အနာကျက်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး”

---

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ဝေသည် မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်ရန် နှစ်ရက် အချိန်ယူခဲ့ရ၏။ သူ သတိရလာသောအခါ သူ့ အိပ်ရာဘေးတွင် စောင့်ကြည့်နေသူများမှာ သူ၏ အစေခံငယ်နှစ်ဦးဖြစ်သော ရှောင်းရှောင်းနှင့် ချီဇီတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလည်း အသတ်ခံခဲ့ရသည်ကို လော့ဝေ မှတ်မိနေ၏။

သူတို့ကို ကြည့်နေရင်း သူသည် သူတို့အပေါ် မည်သည့်အခါမှ ကြင်နာမှု မပြခဲ့ဖူးကြောင်း သဘောပေါက်မိသည်။ သို့မဟုတ် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ သားဖြစ်သူ လော့ဝေသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကြင်နာမှု မပြခဲ့ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

“ငါ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” လော့ဝေက မေး၏။

ရှောင်းရှောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ “သခင်လေး၊ သခင်လေး ဒဏ်ရာရခဲ့တာပါ”

လော့ဝေသည် သူ့ လက်များကို မြှောက်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဒဏ်ရာမရှိဘဲ ရှိနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ” သူ ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချီဇီက ပြန်ဖြေသည်။ “သခင်လေး၊ သခင်လေး အိမ်မှာပါ”

နှစ်ဦးစလုံးသည် လော့ဝေရှေ့တွင် စကားတစ်လုံးမျှ ပိုမပြောရဲကြပေ။ သူသည် ဒေါသထွက်လွယ်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးပြီး စကားမှားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် အရိုက်ခံရနိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သူ့ကို ကြောက်ကြ၏။

လော့ဝေသည် ခဏမျှ ကြောင်ငေးနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “အခု ဘယ်နှစ်ခုနှစ်လဲ”

ရှောင်းရှောင်းနှင့် ချီဇီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ “သခင်လေး၊ အခုက ချင်းယွမ်ရဲ့ ပဉ္စမနှစ်ပါ” ရှောင်းရှောင်းက ပြန်ဖြေသည်။

ချင်းယွမ်၏ ပဉ္စမနှစ်... ချင်းယွမ်၏ ပဉ္စမနှစ်။ လော့ဝေသည် ထရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သဖြင့် သူ့ ရင်ဘတ်အတွင်း နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုသည် သူ့ကို အိပ်ရာထဲတွင် ပြန်နေစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်၏။ သူသည် ချင်းယွမ်၏ ပဉ္စမနှစ်တွင် ဆယ့်သုံးနှစ်သား ဖြစ်နေပြီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီး၏ တတိယသား၊ လော့မိသားစုဝင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်မခံရမီ ခုနစ်နှစ် ကျန်နေသေးသည်။ “ချင်းယွမ်ရဲ့ ပဉ္စမနှစ် ဟုတ်လား” လော့ဝေ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေ၏။

“ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး” ချီဇီသည် သူတို့၏ သခင်လေးကို ဘာဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။

လော့ဝေသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အစေခံငယ်နှစ်ဦးသည် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော်လည်း သူတို့၏ သခင်လေးထံမှ စကားတစ်ခွန်းမျှ မလာပေ။ “သခင်လေး” နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်းရှောင်းသည် သူ့ကို မခေါ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

လော့ဝေသည် သူ့ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သော်လည်း မျက်ရည်များသည် သူ့ လက်ချောင်းများကြားမှ စိမ့်ထွက်လာသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

“သခင်လေး” ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ချီဇီသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်တော့ပဲ စိတ်မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရ၏။ သူတို့၏ သခင်လေးသည် တစ်ခါမှ မငိုခဲ့ဖူးပေ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?

လော့ဝေ၏ မျက်ရည်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် အရာအားလုံးသည် နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်ကို ရောက်ရှိသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးထင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သူ့ အတိတ်က အမှားများအားလုံးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် အခွင့်အရေး ဖြစ်ပါသလား?

“သခင်လေး၊ အရမ်း နာကျင်နေလား” ချီဇီက စိုးရိမ်တကြီး ထပ်မေးလိုက်၏။

လော့ဝေသည် သူ့ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အစေခံနှစ်ဦးအား ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ငါ အဆင်ပြေတယ်၊ သွားပြီး ငါ့အတွက် စားစရာ တစ်ခုခု သွားယူပေးပါလား”

ရှောင်းရှောင်းနှင့် ချီဇီတို့သည် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သူတို့၏ သခင်လေးသည် သူတို့အား ဤကဲ့သို့ မည်သည့်အခါကမှ ပြုံးပြဖူးပါသနည်း။

“ကျေးဇူးပြုပြီး” လော့ဝေသည် နောင်တရသည့် လေသံဖြင့် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

အစေခံငယ်နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ သခင်လေးသည် သတိရလာကတည်းက အလွန် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ သူသည် လုံးဝ တစ်ခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

---