အခန်း (၈)
---
“အစ်ကိုကြီး” လော့ဝေသည် လော့ဇီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောစေရန် တားဆီးရန် မျှော်လင့်သည်။
သို့သော် ကျောက်ကျွင်းယီသည် လော့ဇီအား ထပ်မံ ပြောဆိုနေပြီ ဖြစ်၏။ “မင်းရဲ့ ညီငယ်လေး ဒီလောက် အသိဉာဏ်မဲ့နေတာဟာ မင်းတို့အားလုံးက သူ့ကို အလိုလိုက်လွန်းလို့ပဲ”
လော့ဇီက စူးစိုက်ကြည့်၏။ “သူက ငါ့မိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးပဲ၊ ငါတို့က သူ့ကို အလိုလိုက်ရင် ဘာဖြစ်လဲ၊ အဲဒါ ဥပဒေကို ဆန့်ကျင်လို့လား”
“အစ်ကိုကြီး” လော့ဝေသည် လော့ဇီအား နောက်ထပ် စကားမပြောနိုင်မီ တားလိုက်သည်။ လော့ဇီနှင့် ကျောက်ကျွင်းယီတို့သည် အမှန်တကယ်တွင် အလွန် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ အလွန် ရင်းနှီးလွန်းသောကြောင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားပြောဆိုရာတွင် အသံကို ဂရုမစိုက်ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တွေ့ဆုံတိုင်း အမြဲတမ်း စကားများကြသည်။ လော့ဝေသည် သူ့ အတိတ်ဘဝတွင် သူတို့သည် ရန်သူများ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲ ထင်ခဲ့သော်လည်း လော့ဇီသည် အဆိပ်သင့်၍ အသတ်ခံခဲ့ရသောအခါ ဤကျောက်ကျွင်းယီသည် နန်းတော်အမိန့်ကို ဖီဆန်၍ လော့ဇီ၏ ခေါင်းတလားကို မိုင်ထောင်ချီ သယ်ဆောင်ကာ လော့မိသားစု၏ ဇာတိမြေတွင် မြှုပ်နှံနိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် စောင့်ရှောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ပင်ချန်ဧကရာဇ်က လော့ဇီ၏ သားနှစ်ဦးကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ပြီးနောက် တရားရုံးတစ်ခုလုံး၏ ရှေ့တွင် လုံရွှမ်အား လူသိရှင်ကြား ကျိန်ဆဲခဲ့သူမှာလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရပြီး ရာထူးများ ရုပ်သိမ်းခံရပြီးနောက်၌ပင် သူ လုပ်ခဲ့သည်များကို အနည်းငယ်မျှ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအခါမှ လော့ဝေသည် သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ခဲ့ရလေသည်။
“ဒါဆိုလည်း အလိုလိုက်ထားလိုက်” လော့ကျွင်းယီသည် လော့ဝေက လော့ဇီကို တားလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဆက်ပြီး အလိုလိုက်ထားလိုက်။ ဒီကလေး နောက်ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်”
လော့ဝေသည် ရှိနေသော ကျောက်မိသားစုဝင် သုံးဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်တော် နောက်ကို ဒီလို အမှားမျိုး ထပ်မလုပ်ရဲပါဘူး။ တကယ်လို့ ထပ်လုပ်မိရင် ကျောက်ညီအစ်ကိုတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ယူနိုင်ပါတယ်”
လော့ဝေ၏ ယခင်က ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားတတ်သော အပြုအမူကို မည်သူမျှ မကြိုက်ကြသော်လည်း ဤသို့သော ယဉ်ကျေးသော လော့ဝေပုံစံကို တစ်ရက်တည်းနှင့် လက်ခံရန် မတတ်နိုင်ကြပေ။ ကျောက်မိသားစုမှ ဖခင်နှင့် သားများသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြ၏။
“ဝေအာ၊ မင်း ဒီလိုတွေးတတ်လာတာ ကောင်းပါတယ်။” ကျောက်ဟေနျန်သည် သူ့ သူငယ်ချင်း လော့ကျစ်ချိုးအတွက် ဝမ်းသာသွား၏။ လော့ကျစ်ချိုးသည် သူ၏ ဤ အသိဉာဏ်မဲ့သော သားငယ်ကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် နှလုံးသား ကျိုးပဲ့ခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ လော့ဝေသည် အသိတရား ဝင်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လော့ကျစ်ချိုးသည် ယခုမှစ၍ စိတ်အေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
“လော့ဝေ” သူတို့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက ခေါ်လိုက်သည်။
လော့ဝေ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံရွှမ်သည် သူ၏ အစေခံအဖွဲ့နှင့်အတူ သူ့ဆီသို့ လာနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။
“နေကောင်းသွားပြီလား” လုံရွှမ်သည် လော့ဝေ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ လက်အောက်ခံကို ပြောဆိုသည့် ပုံစံဖြင့် ဆက်မေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့” လော့ဝေသည် သူ့ မျက်နှာပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးသော အပြုံးကို ဆောင်ထားသည်။ တတ်နိုင်လျှင် သူသည် လုံရွှမ်ကို သတ်ရန်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်လိမ့်မည်ဟု တွေးသော်လည်း ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ကြောင်း သူ သိ၏။ လုံရွှမ်သည် မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ လော့ဝေသည် ဤသို့ လုပ်ပါက သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးလည်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
လုံရွှမ်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးမရှိပေ။ သူသည် လော့ဝေ၏ အပြုံးသည် ဟန်ဆောင်မှုသာ ဖြစ်သည်ကို မြင်နိုင်လောက်အောင် လိမ္မာပါးနပ်သည်။ “ဒါဆို မနက်ဖြန် စာကြည့်ခန်းကို လာခဲ့” လုံရွှမ်၏ မာနသည် လော့ဝေအား ချော့မော့ရန် မတတ်နိုင်သောကြောင့် သူ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လော့ဝေသည် လုံရွှမ်၏ စာဖတ်ဖော် ဖြစ်၏။ သူသည် ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ဂုဏ်တစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ၎င်းမှ ရုန်းထွက်လိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့” လော့ဝေသည် ဤ ကျိန်စာသင့်သော စာဖတ်ဖော်ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရန် နည်းလမ်းရှာရမည်ဟု တွေးရင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။
လုံရွှမ်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက် လက်လှမ်း၍ လော့ဝေ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်ပြုနိုင်သော အကြီးမားဆုံးသော နှစ်သိမ့်မှု အမူအရာ ဖြစ်၏။
လော့ဝေသည် သူ့ ကိုယ်ပေါ်တွင် အေးစက်သော လှိုင်းလုံးတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သည်းခံရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဒုတိယမင်းသားက မင်းအပေါ် တော်တော် ကောင်းပုံရတယ်” လုံရွှမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက်ကျွင်းယီက လော့ဝေအား လှောင်ပြောင်သည်။
လော့ဝေသည် ပြုံးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်က စာဖတ်ဖော် တစ်ယောက်သာပါ၊ ဒုတိယမင်းသားက တစ်ယောက်ယောက်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံချင်သလား မဆက်ဆံချင်ဘူးလားဆိုတာ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး”
လော့ဇီသည် ရုတ်တရက် နံ့သာပေါင်းအချို့ မီးရှို့ပြီး ဘုရားသခင်အား ဆုတောင်းသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ လော့ဝေသည် လုံရွှမ်နှင့် ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်ကြောင်း ဖော်ပြသော စကားကို ယနေ့အထိ သူ့ ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ဖူးပေ။
ကျောက်ကျွင်းယီ၏ မျက်နှာသည် နောက်ဆုံးတွင် အပြုံးပန်း ပွင့်လာ၏။ သူသည် လော့ဝေ၏ ပခုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုမှပေါ့!”
လော့ဇီသည် ကျောက်ကျွင်းယီကို အလျင်အမြန် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ကျွင်းယီအား အော်လိုက်သည်။ “သူ့ပခုံး ဒဏ်ရာရထားတာ မင်း မသိဘူးလား”
ဤ ဆိုးပြီး ကောင်းသော သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရန်ဖြစ်စ ပြုကြသည်။
အစ်ကိုကြီး ကျောက်၊ ကျောက်ကျွင်းဘိုသည် လက်လှမ်း၍ လော့ဝေ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး လော့ဝေအား ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်းဝေ၊ မင်း စောစောကတည်းက ဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ”
လော့ဝေသည် ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးဖြင့် ကျောက်ကျွင်းဘိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ “ရှောင်းဝေ” ဟု ပြောဆိုသည့် ရင်းနှီးသော လေသံလေး တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ လော့ဝေသည် သူ၏ အစ်ကိုအရင်းထက် သုံးနှစ် ပိုအသက်ကြီးသော ဤအစ်ကိုကြီးက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
---