အခန်း(၂၉)
---
“ကုလားအုပ်ပန်းက နန်းတွင်းနောက်ဆောင်မှာ တားမြစ်ထားတာ၊ ဘာလို့ ဒါကို မိဖုရားကြီးကို လက်ဆောင်ပေးရတာလဲ” မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် သူမ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသောအခါ မေးလိုက်သည်။
“မယ်တော်က အလှအပ ထိန်းသိမ်းဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်ဆိုတာ သိမှာပါ” ဟူ၍သာ ရှင်းဝူဧကရာဇ်က ပြန်ဖြေသည်။
မိဖုရားခေါင်ကြီးက ထပ်မံ ပြော၏။ “ဒါက နန်းတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ၊ ‘အလှအပ ထိန်းသိမ်းဖို့’ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်တာလား”
ဧကရာဇ်မင်းသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မယ်တော်၊ မိဖုရားကြီးက နန်းတွင်းအနောက်ဆောင်ရဲ့ သခင်မပဲ။ မယ်တော်က သူမကို အဲ့ဒီလို ဆက်ဆံတဲ့အခါ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာနေတာလား။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဖုရားနဲ့ နိုင်ငံရဲ့ မိခင်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ရှက်ရအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဧကရာဇ်မင်းကို လှောင်ပြောင်သည်။ “ဒါဆို အခု ငါက ကိုယ့်ရဲ့ ချွေးမကိုတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့”
“မိဖုရားကြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့ရင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အပြစ်ပေးပါ့မယ်၊ ဒါက မယ်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး” ဧကရာဇ်မင်းသည် သူမကို ပြန်လှောင်ပြောင်သည်။
“အို” မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရှင်းဝူဧကရာဇ်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ အားလုံးကော” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ကြီးမားသော နန်းဆောင်ရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များအားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မိဖုရားကြီး ဒူးထောက်နေချိန်မှာ မင်းတို့ အားလုံးက မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ကြတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လို စည်းမျဉ်းမျိုးကို လိုက်နာနေကြတာလဲ”
ဤသည်မှာ နန်းဆောင်ရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များအားလုံးကို ကြောက်လန့်စေပြီး သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ဒူးထောက်သွားကြ၏။
“ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ထွက်သွားပြီး မင်းတို့ နေရာတွေကို ပြန်သွားကြ” ဧကရာဇ်မင်းသည် ဒေါသဖြင့် အော်ဟစ်သည်။ “မင်းတို့ အားလုံး အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ တစ်ညလုံး ဒူးထောက်ရနိုင်တယ်”
ကိုယ်လုပ်တော်များသည် ယခုအခါ သစ်ရွက်များကဲ့သို့ တုန်ယင်နေကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်း ဒူးထောက်ကာ ထွက်သွားကြသည်။ ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် သူတို့အပေါ် နူးညံ့မှု နည်းပါးသော်လည်း ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်ခဲ့ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ချေ။
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲနေသော မိဖုရားငယ် လျူကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ့ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “မင်း အခု ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး၊ ခဏ နားလိုက်ပါ။ မင်း မိဖုရားကြီးနဲ့ ညီအစ်မ သံယောဇဉ် နက်ရှိုင်းတာကို သိရလို့ ငါ ဝမ်းသာတယ်”
“ ကျွန်မက နှိမ့်ချစွာ အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်” မိဖုရားငယ် လျူ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေ၏။ “ ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဤအခြေအနေတွင် သူမသည် ဧကရာဇ်မင်း၏ ယနေ့ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆက်လက် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် မိဖုရားကြီးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ယုံကြည်သောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် သူမသည် မိဖုရားကြီးကို ဆန့်ကျင်ရန် မည်သို့ ကြံစည်နေသည်ကို သူ သိသောကြောင့်လား။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းရှေ့တွင် ပြသဝံ့ခြင်း မရှိချေ။
“လုံရွှမ်” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် သူ့ကို ပြော၏။ “မင်း မယ်တော်ကို နန်းဆောင်ကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် မိဖုရားကြီးရဲ့ နန်းဆောင်မှာ သွားဒူးထောက်ပါ။ တစ်ယောက်က မင်းရဲ့ တော်ဝင်မိခင်၊ နောက်တစ်ယောက်က မင်းရဲ့ မိဖုရားမယ်တော်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ခွဲခြားလို့ မရဘူးလား။ မင်း သားသမီး ဝတ္တရားကို စောင့်ထိန်းဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုရင်တောင် မင်း ဘယ်သူ့ကို ဦးတည်ရမလဲဆိုတာ အနည်းဆုံးတော့ သိသင့်တယ်”
လုံရွှမ်သည် ဒူးထောက်လျက် ပြော၏။ “ သားတော် အမှားကို နားလည်ပါပြီ”
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် လုံရွှမ်၏ အစောပိုင်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်မှုကို စဉ်းစားသည်။ လုံရွှမ်သည်လည်း ကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အမှန်တရားကို သိရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းပြီး ထိုအတွေးဖြင့် သူသည် လုံရွှမ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်သည်။ “ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ထွက်သွား”
“အရှင်မင်းကြီး” မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် အော်ဟစ်၏။ “ဒီလို လုပ်တာက ကျွန်မကို ကြည့်စေချင်လို့လား”
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် သူ၏ မွေးသမိခင်ကို လှည့်
ကြည့်လိုက်သည်။ “သားတော်က ဒီအင်ပါယာရဲ့ သခင်၊ ပြီးတော့ မယ်တော်” သူ လှောင်ပြောင်သည်။ “မယ်တော်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ရေမူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး”
ရေမူ၊ နှစ်တစ်ရာသမိုင်းရှိသော မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် ကျန်ဂူမြို့စားမင်းနှင့်အတူ မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့သည်။ ဤမျိုးနွယ်စုမှ ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သက်ရှည်နန်းဆောင်ရှိ ဤမိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်၏။ မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် သူ့ နှုတ်ခမ်းများကို သွေးထွက်လုနီးနီး ကိုက်လိုက်သည်။ ဤသူသည် သူမ၊ ရေမူဝမ်၏ မွေးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို ဧကရာဇ် ဖြစ်လာစေရန် အရာအားလုံးကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ ရရှိသည့်အရာမှာ ဤမျှသာ ဖြစ်သည်။
“မယ်တော်၊ အနားယူသင့်တယ်” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ဤစကားဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာလို့ လော့ဝေကို မင်းနဲ့အတူ ထားတာလဲ” သို့သော် မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ထပ်မံ ဖွင့်ကာ ရုတ်တရက် မေး၏။
“ဝေအာက ဉာဏ်ကောင်းပြီး အလားအလာ ရှိတယ်၊ ကြီးကျယ်တဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ပုံသွင်းနိုင်တဲ့သူ” ရှင်းဝူဧကရာဇ်က ပြန်ဖြေသည်။ “အချိန်တန်တဲ့အခါ အိမ်ရှေ့စံကို ထောက်ပံ့ဖို့ သူ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်”
“တော်ဝင်စာသင်ခန်းက လူတွေက သူ့ကို သင်ကြားပေးလို့ မရဘူးလား။ သူ့အဖေက သူ့ကို သင်ကြားပေးလို့ မရဘူးလား။ ဘာလို့ သူက ထာဝရအလင်းရောင်ဘုရားကျောင်းမှာ နေပြီး အရှင်ဧကရာဇ်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေရတာလဲ” မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် အေးစက်စွာ ပြုံးသည်။ “ငါ သူ့ကို ခုနက မြင်တုန်းက သူ့မျက်နှာကို မှတ်မိတယ်လို့ ခံစားရတယ်”
ရှင်းဝူဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသည် ခံစားချက်မရှိပေ။ “ဝေအာက လော့မိသားစုရဲ့ သားတွေထဲက တစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ မိဖုရားကြီးရဲ့ တူ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးချင်တာ မှားသလား”
“မင်းက မင်းရဲ့ မင်းသားတွေ၊ မင်းရဲ့ သွေးသားအရင်းတွေကို နီးကပ်အောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး” မိဖုရားကြီးက တင်းမာစွာ ပြောသည်။ “ဒါပေမယ့် မင်းက လော့ဝေနဲ့ ဦးလေး လုပ်ပြီး ဆော့ချင်တယ်ပေါ့။ လော့မိသားစုက ခုထိ အာဏာ မကြီးမားသေးဘူးလား။ မင်း သူတို့ကို ဘယ်လောက် ပိုပြီး မျက်နှာသာ ပေးဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ”
ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ခါးသီးစွာ ရယ်မော၏။ “ဘယ်လောက် ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်လဲ မယ်တော်။ ကျွန်တော် လော့မိသားစုကို မနှစ်က ရေမူမျိုးနွယ်စုလို ဖြစ်မလာအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါ မဖြစ်လာအောင် မယ်တော် စိတ်ချယုံကြည်နိုင်ပါတယ်”
မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ဧကရာဇ်မင်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ ငိုချင်သော်လည်း မငိုနိုင်ဘဲ အားကြီးစွာ ရယ်မောလိုက်ရုံသာ လုပ်နိုင်ခဲ့၏။ ဤသည်မှာ အပြစ်ဒဏ်ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ သူမ နန်းတွင်းနောက်ဆောင်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိခိုက်နစ်နာစေခဲ့သော မရေမတွက်နိုင်သော လူများအတွက် အပြစ်ဒဏ်ဖြစ်၏။