အခန်း (၁၀)

---

ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေစဉ် အခြားအချိန်က စကားပြောဆိုမှုသည် သူ့ နားထဲတွင် ဆက်လက် ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူတို့၏ နောက်ဆုံး ခွဲခွာခြင်းသည် သေခြင်းတရားအထိ ဖြစ်မည်ကိုသာ သူ သိခဲ့လျှင် လော့ကျီကျင်းအား နန်းတော်မှ ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာခွင့် ပေးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

လော့ကျီကျင်းကို မဟာကျိုးပြည်၏ အလှဆုံး အမျိုးသမီးအဖြစ် လူသိများပြီး ကျန်ဂူမြို့စားမင်း၏ သားငယ်နှင့် လက်ထပ်ရန် ကတိပေးထားခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးမှ သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော အမတ်ကြီးများအထိ မည်သူမျှ လော့ကျီကျင်းအား မိဖုရားအဖြစ် တင်မြှောက်ရန် ရှင်းဝူဧကရာဇ်၏ အကြံကို သဘောမတူခဲ့ကြချေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်ဂူမြို့စားမင်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘုရင်ခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့သဖြင့် သူသည် သူ့ အစ်ကိုကြီး၏ လက်မှသာ ထီးနန်းကို ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို ဖယ်ရှားခဲ့သော ကျန်ဂူမြို့စားမင်းသည် အခြား ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို ဖယ်ရှားရန် စိတ်ထဲ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူသည် နိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏ ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို လုယူသူဟူသော ဂုဏ်သတင်းကို ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ထိုအချိန်က လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဤအရာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းနှင့် ထိုအရာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းတို့အပြီးတွင် သူ နောက်ဆုံးရခဲ့သည်မှာ လော့ကျီကျင်း နေမကောင်း၍ သေဆုံးသွားပြီဟူသော သတင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် လော့ဝေ၏ မျိုးရိုးဇာတိကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော်လည်း လော့မိသားစုသည် လော့ဝေ၏ မွေးလကို သုံးလလုံးလုံး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မှားယွင်းစွာ အစီရင်ခံခဲ့ကြသည်။ လော့ဝေသည် အမြဲတမ်း ဝနေခဲ့သည့် အချက်နှင့်အတူ လော့ကျီကျင်းနှင့် ဆင်တူသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ လော့ဝေ၏ နာမည်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ နာမည်မှ ‘ဝေ’ သည် ရှင်းဝူဧကရာဇ် အကြံပြုခဲ့သည့် စာလုံးနှင့် မတူခဲ့သောကြောင့် ဧကရာဇ်သည် သူတို့၏ အသံထွက် တူညီမှုကို တိုက်ဆိုင်မှုအဖြစ် ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။

လော့ကျီကျင်း သေဆုံးပြီးနောက် ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် လော့ကျစ်ရီအား သူ၏ မိဖုရားအဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ကျန်ဂူမြို့စားမင်း၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကွပ်မျက်ခဲ့သဖြင့် မဟာကျိုးအင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို သူ့ တစ်ဦးတည်းပိုင် အဖြစ် ဖန်တီးခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ သူသည် အခြား အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဘယ်တော့မှ မချစ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ ငါ့သားကို မွေးဖွားပေးခဲ့တာပေါ့” ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ပန်းချီကားထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်အား ပြောသည်။ “မင်း ငါ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေဖို့ မင်းရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တာပေါ့၊ ကျစ်ကျင်း၊ ကျစ်ကျင်း... မင်း တကယ် အရူးပဲ၊ မင်း ငါ့ကို နောက်ထပ် တစ်နှစ်ပဲ စောင့်ခဲ့ရုံပဲ၊ နောက်ထပ် တစ်နှစ်ပဲ စောင့်ခဲ့ရင် ဒီလောကကြီးတစ်ခုလုံး ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာပြီ၊ ကျစ်ကျင်း၊ မင်းဟာ အရမ်း ရက်စက်တယ်၊ ငါ့ကို ဒီလောကကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တယ်၊ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တယ်”

အချို့ အမှန်တရားများသည် ဝမ်းနည်းမှုကိုသာ ဖိတ်ခေါ်၏။ အတိတ်ဘဝတွင် လော့ဝေအား ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့သော ဤအမှန်တရားသည် ရှင်းဝူဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားကို တစ်ဖန် ထပ်မံ နာကျင်စေခဲ့သည်။ သူသည် လော့မိသားစုမှ ဤအမျိုးသမီးငယ်နှင့် အတူရှိစဉ် သူမသည် သူ့ကို “ချစ်သည်” ဟု တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးသလို သူ့ကို အထူးတလည် သဘောကျပုံလည်း မပြခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူမပေးခဲ့သော အချစ်သည် သူ ပေးခဲ့သော အချစ်ထက် အများကြီး နည်းသည်ဟု အမြဲ ထင်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ့်သုံးနှစ်က သူမသည် သူ့ကို ချစ်ကြောင်း ပြောပြရန် အဖျက်ဆီးဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူ စိတ်ကူး မယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ ပုံတူပန်းချီကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် သူသည် အထီးကျန်နေသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်၊ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကို ပိုင်ဆိုင်သည်၊ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် သူ ပိုင်ဆိုင်သည်မှာ ဤ ပန်းချီကားတစ်ချပ်သာ ဖြစ်သည်ကို နားလည်သူမှာ သူ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး” အပြင်ဘက်အခန်းမှ အသံတစ်ခုက ကြေညာလိုက်သည်။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသားတို့ ခစားရန် ခွင့်တောင်းပါတယ်”

ရှင်းဝူဧကရာဇ်သည် ရှေ့ခန်းရှိ ပလ္လင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ ရှေ့မှ သားတော်နှစ်ပါးကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ “ဘာကိစ္စလဲ”

လုံယွီနှင့် လုံရွှမ်တို့ ဒူးထောက်အရိုအသေပေးပြီးနောက် လုံယွီက ပြောသည်။ “ခမည်းတော်၊ သားတော် မနက်ဖြန် မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာရတော့မှာ ဖြစ်လို့ လာရောက် နှုတ်ဆက်တာပါ”

“ခရီးသွားရင်း ဘေးကင်းပါစေ” ရှင်းဝူဧကရာဇ်၏ လေသံသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး “ဒါက မင်းအတွက် လေ့ကျင့်ရေး အခွင့်အရေးပဲ၊ ဒီထီးနန်းရဲ့ အာဏာဟာ နောက်ဆုံးမှာ မင်းရဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုအပေါ် မူတည်လာလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း မဟာကျိုးပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝကို ကိုယ်တိုင် မြင်သင့်တယ်”

“သားတော် ခမည်းတော်ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို ဂရုတစိုက် နာခံပါ့မယ်” လုံယွီက တစ်ဖန် ဒူးထောက်ရင်း ပြောသည်။

“ထပါ” ရှင်းဝူဧကရာဇ်က ပြော၏။ “နောက်ပိုင်း မင်း ငါ့ရဲ့ ပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့အခါ မင်း ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ခံစားချင်ပါစေ၊ အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ခမည်းတော်၊ ခမည်းတော် အသက်ရာကျော် ရှည်ဦးမှာပါ” လုံယွီက အလျင်အမြန် ထပ်ပြောသည်။

“မင်းရဲ့ခမည်းတော်ကလည်း လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ” ရှင်းဝူဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးသေးသေးလေး ပေါ်လာသည်။ “ငါ မရှိတော့မယ့် တစ်နေ့တော့ ရောက်လာမှာပဲ”

လုံယွီနှင့် လုံရွှမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အလျင်အမြန် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဤသို့သော စကားမျိုးကို လက်ခံရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

“ထကြပါ” ရှင်းဝူဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှ အပြုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူသည် လုံယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုံယွီ၏ ရုပ်ရည်သည်လည်း သူ၏ မိဖုရားမိခင် လော့ကျစ်ရီနှင့် ပိုတူသော်လည်း လော့ကျီကျင်း၏ အရိပ်အယောင် မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် မိခင်တစ်ဦးတည်းမှ မွေးဖွားခဲ့ကြသော်လည်း ကျစ်ရီနှင့် ကျစ်ကျင်းတို့သည် လုံးဝ မတူခဲ့ကြချေ။ ဤသည်မှာလည်း ရှင်းဝူဧကရာဇ် နောင်တရသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုံရွှမ်သည် လုံယွီ၏ နောက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး မတူညီသော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဧကရာဇ်၏ သားများ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ အစ်ကိုကြီးနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်၍ပင် ရပ်တည်ခွင့် မရခဲ့ပေ။ တစ်ဦးသည် ဤနန်းမြို့တော်၌သာ ပိတ်မိနေရပြီး နောက်တစ်ဦးကမူ ကမ္ဘာကို ခရီးသွားကြည့်ရှုနိုင်၏။ လုံရွှမ်သည် ဤအရာနှင့် မည်သို့ ကျေနပ်နိုင်ပါမည်နည်း။