အခန်း(၂၁)

---

လော့ဝေသည် ရှဲယွီအတွက် ခြေနင်းခုံတစ်ခုဖြစ်ရသည်ကို အနည်းငယ်မှ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးတွင် ရှဲယွီ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သူ မမြင်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်နေ့နေ့တွင် ရှဲယွီသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ သစ္စာခံများနှင့် ဒုတိယမင်းသား လုံရွှမ်တို့အကြား အားပြိုင်မှုတွင် အင်အားအကြီးဆုံးသော ဉာဏ်ကြီးရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လာမည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မိမိတို့၏ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်ထားသော လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားကြ၏။ လော့ဝေနှင့် ရှဲယွီ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အပြန်အလှန် အကျိုးပြုသောကြောင့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နိုင်သည်ကို နှစ်ဦးစလုံး သိရှိထားသည်။ ထို့အပြင် အရေးအကြီးဆုံး အတားအဆီးမှာ သူတို့သည် ကောင်းမွန်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဤဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ရှိသော လူနှစ်ဦးအကြား ပွဲတော်၏ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်နှင့်အတူ သူတို့သည် ရယ်မောသံများနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် စကားလက်ဆုံပြောဆိုမှုများ မပြတ်ရှိနေခဲ့သည်။

လော့ဝေသည် ဧကရာဇ်၏ တပည့်ဖြစ်လာကာ နေရာတိုင်းသို့ လိုက်ပါနေသည်။ ရှဲယွီသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ တပည့်ဖြစ်လာကာ အနီးကပ် လိုက်ပါရင်း အမြဲတမ်း သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည်။ တစ်ရက်တည်းနှင့် စာပေသင်ကြားရာ နန်းဆောင်သည် လူနှစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရ၏။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် အမတ်ငယ် လျူရွှမ်ရှီးသည် လုံရွှမ်ကို လာရောက်တွေ့ဆုံသောအခါ လုံရွှမ်၏ စာသင်ဆောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကွဲအက်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

“အရှင့်သား” လျူရွှမ်ရှီး ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ လုံရွှမ်၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ငြိမ်သက်စေရန် ဖြစ်၏။ “ရှဲယွီကို လော့ဝေက တပည့်အဖြစ် အရင် လက်ခံသွားတာကို ဘယ်သူမှ မျှော်လင့်ထားနိုင်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါတွေအားလုံး လော့ဝေကြောင့်ပဲ” လုံရွှမ်က ပြောသည်။ “ရှဲယွီကို မနေ့က စံအိမ်တော်ကို သူပဲ ပြန်ခေါ်လာတာလေ”

“ရှဲယွီမှာ စာပေထူးချွန်မှု ရှိတာတော့ အမှန်ပါပဲ” လျူရွှမ်ရှီးက ဆိုသည်။ “ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလိုလူမျိုးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက အရှင်မင်းသားကို ဘာမှ ထိခိုက်မှု မရှိပါဘူး” ရှဲယွီသည် လော့ကျစ်ချိုး၏ တပည့်ဖြစ်သွားခြင်းကြောင့် လုံရွှမ်၏ ဒေါသဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို လျူရွှမ်ရှီး သိရှိသည်။

သို့သော် လုံရွှမ်သည် သူ့ စားပွဲခုံကို လက်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်၏။ ရှဲယွီသည် သူကိုယ်တိုင် အသုံးချလိုသော သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော တစ်လခွဲခန့်က ရှဲယွီသည် မြွေတစ်ကောင်လို သူ့အပေါ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ပရိယာယ်များကို နားလည်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ဤအရာများက လုံရွှမ်ကို ရှဲယွီအပေါ် ပို၍ ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာစေသည်။ သူ့လိုလူမျိုးကိုပင် လက်တစ်ဝါးစာ လှည့်ပတ်နိုင်စွမ်းရှိသော လူတစ်ယောက်ကို သူ မည်သို့ လွှတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။ လော့ဝေက ရှေ့သို့ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူသိပါမည်နည်း။ သူလုပ်ခဲ့သည်မှာ လက်ကို ဖြန့်လိုက်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ရှဲယွီသည် မည်သည့် တွေးတောမှုမျှ မရှိဘဲ လော့ကျစ်ချိုးကို ဆရာအဖြစ် ခံယူကာ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့် သူ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ လုံရွှမ်သည် အကြောင်းရင်းကို သိရှိ၏။ သူသည် ဒုတိယမင်းသားသာဖြစ်ပြီး မိဖုရားငယ်မှ မွေးဖွားသူဖြစ်သည်။ ရှဲယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် သူသည် တော်ဝင်မျိုးရိုးမှ သင့်လျော်သော သားတစ်ဦးဖြစ်သူ၊ မဟာကျိုးအင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အစစ်အမှန်ဖြစ်သူ လုံယွီထက် အရေးပါမှု နည်းပါးသည်။

“အရှင့်သား” လျူရွှမ်ရှီးသည် လုံရွှမ်အတွက် လက်ဖက်ရည် နောက်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ “ရှဲယွီက အရှင်မင်းသားရဲ့ ဒေါသနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး”

“ရယ်စရာပဲ” လုံရွှမ်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်လွန်းသော ရယ်မောသံ ဖြစ်၏။

“အရှင်မင်းသား” လျူရွှမ်ရှီးသည် လုံရွှမ် အဘယ်ကြောင့် ရယ်မောနေသည်ကို နားမလည်ချေ။

“အဲ့ဒီ ရှဲယွီကွာ” လုံရွှမ်က ပြောသည်။ “သူ လုံယွီနဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘဲ လုံယွီရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲကို ခေါင်းချင်းဝတ် ဝင်သွားတာ ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလား”

“ဒါက ရှဲယွီဟာ အစဉ်အလာနဲ့ ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို စွဲကိုင်ထားသူဖြစ်ကြောင်း ပြသနေတာပါပဲ” လျူရွှမ်ရှီးသည် လုံရွှမ်ကို အဘယ်အရာက ဒေါသထွက်စေသည်ကို နားလည်၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မင်းသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ဦးမှာ အရည်အချင်းရှိသူများ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရရှိနိုင်ပြီး မည်သည့် အပိုကြိုးစားမှုမှ မရှိဘဲ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရန် ကံပါလာသူဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားတစ်ဦးမှာမူ စာပေနှင့် နိုင်ငံတော် ကိစ္စရပ်များအပြင် စစ်ရေးစွမ်းပကားများတွင်ပါ ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ယူခဲ့ပြီး ပေါ့ဆမှု တစ်စက္ကန့်မျှပင် မရှိဘဲ နေခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဦးမှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး ဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ရှေ့ကလူ၏ အရိပ်အောက်တွင် နေထိုင်ရဆဲဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများနှင့် မာနထောင်လွှားမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရသည်။ ၎င်းသည် မတရားပါ။ သို့သော် ဤကမ္ဘာလောက၌ မည်သည့်အရာက တရားမျှတဖူးပါသနည်း။

“ခမည်းတော်က လော့ဝေကို ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ခင်မင်နှစ်သက်သွားရတာလဲ” သူ့ စိတ်ခံစားမှုများကို ငြိမ်သက်စေပြီးနောက် လုံရွှမ်က မေးသည်။ “လော့ကျစ်ချိုး တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တာလား”

“မိဖုရားခေါင်က အရှင့်သားကို ဘာမှ မပြောပြဘူးလား” လျူရွှမ်ရှီးသည် မိဖုရား လျူက ဤမေးခွန်းအပေါ် သူ့ထက် ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။

“မိဖုရားခေါင်က ဘာသိမှာလဲ” လုံရွှမ်က မေး၏။

“လော့ဝေက သူရဲ့ အဒေါ်နဲ့ တော်တော်လေး တူလို့ပါ” လျူရွှမ်ရှီးက ပြန်ဖြေသည်။

“မိဖုရားကြီးနဲ့လား” လော့ဝေသည် မိဖုရားကြီးနှင့် သိပ်မတူဟု လုံရွှမ်က ထင်၏။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ လော့မိသားစုရဲ့ တတိယသမီး လော့ကျီကျင်းနဲ့ပါ” လျူရွှမ်ရှီးက ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ “ဧကရာဇ်က ဒီလော့မိသားစုရဲ့ တတိယသမီးကို တစ်ချိန်က အရမ်း စွဲလန်းခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အလှတရားက မမြဲဘဲ သူမ အချိန်မတိုင်မီ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်”

“လော့ကျီကျင်း” ၎င်းသည် လုံရွှမ် အသေးစိတ် သိရှိခဲ့သည့် ကိစ္စမဟုတ်သော်လည်း သူ အရာတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။ “သူမက ကျန်ဂူမြို့စားမင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးသားနဲ့ စေ့စပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား”

လျူရွှမ်ရှီးက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသား၊ အတိတ်က ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို ပတ်သက်ခဲ့တဲ့သူတွေသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပါတယ်”

“ဒါဆို”

“ဧကရာဇ်က အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

“အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေတာ” လုံရွှမ်က လျူရွှမ်ရှီးကို ပြောသည်။ “ဦးလေး ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား။ ခမည်းတော်က အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တတ်တဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား”