အခန်း (၅)

---

လော့ဝေ နာလန်ထူနေစဉ်အတွင်း လုံရွှမ်သည် တစ်စုံတစ်ဦးကို လော့ဝေအား လာရောက်လည်ပတ်စေခဲ့ပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်းများစွာကို ယူဆောင်လာကာ ဖန်ဝူဗိုလ်ချုပ်၏ မိသားစုတစ်စုလုံးကို အထင်အမြင်သေးကြောင်း ပြောဆိုသော စကားအချို့ကိုလည်း ပါးလိုက်သည်။ ဤအရာကို လော့ဝေသည် ပြုံးပြရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။

လုံရွှမ်သည် အတိတ်ဘဝကလည်း ဤကဲ့သို့ လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤစကားများကြောင့် လုံရွှမ်၏ သစ္စာရှိခွေး လော့ဝေသည် ကိုက်ခဲရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော ကျောက်ညီအစ်ကိုများကို ကိုက်ခဲခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်မှ ပြည်နှင်ဒဏ် ခံခဲ့ရသည်။ ဖန်ဝူဗိုလ်ချုပ် ကျောက်ဟေနျန်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤအကြောင်းကြောင့် ဆက်ဆံရေး ပြတ်တောက်ခဲ့ကြ၏။ မူလက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အဓိက အားပေးသူဖြစ်သော ဗိုလ်ချုပ်သည် ဒုတိယမင်းသား လုံရွှမ်၏ သစ္စာရှိ ထောက်ခံသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယမင်းသားသည် ဤအချိန်တွင် ဆယ့်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့ အနာဂတ်အတွက် ကြံစည်မှုများ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ဝေ၏ ရှေ့တွင် နန်းတွင်းအစေခံ ဖူယွင်သည် လက်များကို ဘေးသို့ချ၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေ၏။ သူသည် လုံရွှမ်၏ အနီးကပ် အစေခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လုံရွှမ် ထီးနန်းတက်သောအခါ နန်းတွင်းနောက်ဆောင်ရှိ နန်းတွင်းအစေခံများအားလုံး၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည်ပင် အခြား အတွေ့အကြုံရှိ နန်းတွင်းအစေခံအချို့နှင့်အတူ သူအား အခြားသူများ၏ အောက်တွင် မည်သို့ နာခံရမည်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူ မည်မျှပင် အော်ဟစ်ငိုယိုကာ အကူအညီတောင်းခဲ့သော်လည်း အကြီးအကဲ ဖူသည် သူ့ကို အသက်ရှူရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးခဲ့ချေ။ သူသည် သူ့ကို ဆေးခြောက်ပေးခြင်း၊ အူရှင်းခြင်း၊ နှင့် ပို၍ကြီးမားသော လိင်တံများကို ထည့်သွင်းခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် သိပါတယ်” လော့ဝေသည် အန်ချင်သော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားကာ ဖူယွင်အား ခြောက်ကပ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်တော့်အစား မင်းသားကြီးကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း သေချာပြောပေးပါ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်” ဖူယွင်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေ၏။

“ဒါက မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ” လော့ဝေသည် ငွေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို ယူကာ ဖူယွင်အား ပေးလိုက်သည်။

ဖူယွင်သည် ခဏရပ်တန့်သွား၏။ ဤသည်မှာ သခင်လေး လော့က သူ့ကို ဆုလာဘ်ပေးဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။

“ဒီလောက် ဒုက္ခခံပြီး လာရောက်ပေးပို့ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လော့ဝေသည် ပြုံးလိုက်ပြီး နန်းတွင်းအစေခံအား ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အတိတ်ဘဝ အတွေ့အကြုံများက ဤကဲ့သို့သော သေးငယ်သည့် ဇာတ်ကောင်များကိုပင် စော်ကား၍ မရကြောင်း နားလည်စေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဖူယွင်သည် ပြုံးလျက် ဆုလာဘ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး လော့ဝေ၏ မျက်လုံးများတွင် ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ဖူယွင် ထွက်သွားပြီးနောက် ချီဇီက လော့ဝေအား မေးလိုက်သည်။“သခင်လေး၊ လက်ဆောင်တွေကို ဘယ်မှာ ထားရမလဲ”

လော့ဝေသည် လုံရွှမ်ထံမှ လက်ဆောင်များကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အသစ်အဆန်းနှင့် လှပသော ကစားစရာများ ဖြစ်ကြပြီး လော့ဝေသည် သူ့ အတိတ်ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို အမှန်ပင် နှစ်သက်ခဲ့သည်။ “ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲ ထားလိုက်” လော့ဝေက ချီဇီအား အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ထိုလက်ဆောင်များကို ထပ်မံ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

ချီဇီသည် ပို၍ပင် သံသယနှင့် အံ့အားသင့်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယခင်က သူ့ သခင်သည် ဒုတိယမင်းသားထံမှ လာသမျှကို တန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး အခြားသူတစ်ဦးမျှ ထိခွင့်မပေးခဲ့ချေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူသည် သိုလှောင်ခန်းထဲ ထည့်ရန် အမိန့်မပေးမီ တစ်ချက်ပင် ကြည့်ရှုခြင်း မရှိတော့ပေ။

“နောက်ဆို ဒုတိယမင်းသားက တစ်ယောက်ယောက်ကို ထပ်လွှတ်လာရင်” လော့ဝေသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချီဇီအား ပြောလိုက်သည်။ “ငါ နေမကောင်းလို့ နားနေကြောင်း သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ ငါ့ကို လာမတွေ့စေနဲ့၊ သူတို့ကို ဆုလာဘ်တစ်ခု ပေးပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်”

“နားလည်ပါတယ်” ချီဇီ ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် သူ့ သခင်သည် ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးစေလိုခဲ့သည်။ လော့မိသားစုသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ထောက်ခံပြီး မြင့်မြတ်သော မိဖုရားခေါင် လျူ၏ သားဖြစ်သူ ဒုတိယမင်းသားနှင့် ရန်သူဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ချီဇီသည် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းသို့ ထွက်သွားစဉ် လော့ဝေအား တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ သခင်လေးသည် နေရောင်အောက်ရှိ စင်္ကြံတွင် စာဖတ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူ့ သခင်သည် သေမင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ပြီးနောက် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းနှင့် တူနေသည်။

လော့ဝေ၏ ပြန်လည်နာလန်ထူခြင်းသည် တစ်လကြာခဲ့ပြီး သမားတော်က နောက်ဆုံးတွင် ဆေးသောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်နိုင်ပြီဟု ပြောလိုက်၏။

တစ်လအကြာ မိုးသောက်ယံအချိန်တွင် လော့ဝေသည် အိပ်မက်မက်နေဆဲဖြစ်ရာ ရှောင်းရှောင်းက သူ့ကို တွန်း၍ နှိုးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” လော့ဝေသည် ဒေါသမထွက်ဘဲ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်းရှောင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မည့် အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ “သခင်လေး၊ မြန်မြန်ပြင်ဆင်ရမယ်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်တယ်၊ သခင်လေးကို နန်းတော်က ခေါ်လိုက်တယ်တဲ့”

---

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လော့ဝေကို နန်းတော်သို့ ခေါ်လိုက်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ရက်ပေါင်းများစွာ မလာရောက်ခဲ့သော ဘိုဟွာသည် လော့ဝေကို လာတွေ့၏။ “နန်းတော်ထဲဝင်ရင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောရဘူး” သူမက သတိပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်” လော့ဝေသည် သူမကို ရိုသေစွာသာ ပြုမူခဲ့သည်။

ဘိုဟွာသည် လော့ဝေကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် တွေဝေသွား၏။ သူသည် ယခင်က သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အဆီပိုများကြောင့် ဝ၀လုံးလုံး ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာရပြီးနောက် ပိန်သွားခဲ့သည်။ အလွန်ပင် ပိန်သွားခဲ့၏။

“အမေ ဘာဖြစ်တာလဲ” လော့ဝေက သူမကို မေးသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ဘိုဟွာက ပြန်ဖြေသော်လည်း သူ့အပေါ်မှ မျက်လုံးများကို မဖယ်ရှားခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။ လော့ဝေသည် သူ့ မိခင် လော့ကျီကျင်းနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး” လော့ဝေသည် ရိုသေစွာ ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ စိုက်ကြည့်မှုနောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းများကို စဉ်းစားမနေတော့ချေ။ သူမသည် သူ့ကို မည်သည့်အခါမျှ အန္တရာယ်ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။