Chapter 6
အဆင့်မြင့် သင်္ချာစာမေးပွဲမှာ နံနက်ခင်း ပထမဆုံးအချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေကြပြီး မျက်နှာများမှာ မကြည်မလင် ဖြစ်နေကြသည်။
ကျန့်ချီသည် သူ့ရှေ့သို့ရောက်လာသော စာရွက်ကိုယူ၍ မေးခွန်းများကို အရင်ဆုံးတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခက်ခဲသောမေးခွန်းမှ လွယ်ကူသောမေးခွန်းများသို့ အစဉ်လိုက် စတင်ဖြေဆိုသည်။ စာရွက်များပြန်မစုမီ ဆယ်မိနစ်အလိုတွင် မေးခွန်းအားလုံးကို ပြီးအောင် ဖြေဆိုခဲ့သည်။
"ကျန့်ချီ၊ ဒါပြီးရင် ကလပ်လှုပ်ရှားမှုမလား။ မင်း ဘယ်ကလပ်မှာ စာရင်းသွင်းထားလဲ?"
အတန်းပြီးသွားသောအခါ ကျန်းယန်က သူ့ထံသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စကားလာပြောသည်။
"တင်းနစ်ကလပ်နဲ့ ပြေးခုန်ပစ်ကလပ်က ဥက္ကဋ္ဌတွေက ငါ့ရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေလေ။ မင်းသာ အဲဒီကလပ်နှစ်ခုထဲက ရွေးရင် သူတို့ကို မင်းကိုကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးဖို့ ငါပြောပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သင်္ချာသုတေသနအသင်းလိုမျိုး တစ်ခုခုကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်တော့ ငါဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး"
ကျန့်ချီသည် ကလပ်များသို့မသွားမီ မှတ်စုစာအုပ်များနှင့် ကျောင်းသုံးစာအုပ်များကို အဆောင်သို့ပြန်ထားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းကိုတွက်ချက်ပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါ စာပေအသင်းမှာ စာရင်းသွင်းခဲ့တာ"
ထိုအဖြေကို မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ကျန်းယန်သည် မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ သူက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်းက သိပ္ပံကလပ်တစ်ခုကို ရွေးလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။ စာကြမ်းပိုးက ဘာသာရပ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ အစွဲမထားဘူးပေါ့"
"သိပ္ပံဘာသာရပ်တွေကို အများကြီးရွေးထားပြီးသားဆိုတော့ ကျောင်းပြင်ပလှုပ်ရှားမှုတွေကိုလည်း သိပ္ပံဘာသာရပ်တွေချည်းပဲ မဖြစ်စေချင်ဘူး" ကျန့်ချီက ပြုံးလိုက်သည်။
"စာသင်တာတောင်မှ မျှတမှုရှိဖို့ လိုတယ်"
"အဲ့ဒါ အဓိပ္ပါယ်ရှိသလိုပဲ"
အဆောင်ကို ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် ဝေ့အန်းနှင့် တိုက်မိလေသည်။ ဝေ့အန်းသည်လည်း ပစ္စည်းများကို လာထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန့်ချီသည် စကားလည်းမပြော၊ ခေါင်းလည်းမမော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကျန့်ချီအား လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။
ဒါက ကျန့်ချီကို စိတ်ပျက်စေသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ကျောင်းပထမအပတ်မှာပင် သူ၏အခန်းဖော်နှင့် ဆက်ဆံရေး တင်းမာမှုမရှိချင်ပေ။ သို့သော်လည်း ဝေ့အန်း မနေ့ညက ပြောခဲ့သော စကားများကိုလည်း သူသဘောမတူနိုင်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ နေခြင်းက အကောင်းဆုံးရလဒ် ဖြစ်နိုင်သည်။
စာပေအသင်း၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသည်။ ကျန့်ချီ ဝင်သွားသောအခါ ထိုမျှလောက် လူစည်ကားနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။
သူသည် လွတ်နေသော ထိုင်ခုံများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတန်းမှ ဒုတိယမြောက်တန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဥက္ကဋ္ဌသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် မိန့်ခွန်းပြောနေပြီး သူကိုင်ထားသော ကဗျာစာအုပ်ကို မိတ်ဆက်နေသည်။ ကျန့်ချီ ဝင်သွားသည်နှင့် သူ့ဘေးနားမှ တစ်စုံတစ်ဦးက တိုးတိုးလေးပြောနေသည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
"ရှောက်ဟန့် ဒီနေ့ လာမှာလားမသိဘူးနော်?"
"ဘယ်သူသိမှာလဲ" နောက်တစ်ဦးကပြောသည်။
"စာပေကလပ်က အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းတယ်၊ ရှောက်ဟန့်သာ ဒီမှာမရှိရင် ဘယ်သူက ဒီလိုပျင်းစရာကောင်းတဲ့ကလပ်မှာ စာရင်းသွင်းမှာလဲ?"
ထိုစကားများကြောင့် ကျန့်ချီသည် စာပေအသင်း အဘယ်ကြောင့် ရေပန်းစားလာသည်ကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို နာမည်ကျော်တစ်ဦး၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
ဥက္ကဋ္ဌသည် ကဗျာစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ ကောက်နုတ်ချက်များကို ဖတ်ပြသည်။ သူ၏အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းတွင် ခံစားချက်အပြည့်ပါနေသည်။ ယင်းက ကျန့်ချီကို သတင်းကြေညာသူများကို သတိရစေသည်။
"သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော တက်ကြွမှုအားလုံးကို ငါလေ့လာကြည့်သောအခါ၊ သူတို့၏အလှကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်မှာ ခဏတာမျှသာဖြစ်၏၊ စကြဝဠာ၏စင်မြင့်သည် လှည့်ကွက်အချို့ကိုသာ ကစားပြပြီး၊ အမှောင်ထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ ကြယ်များက အမှောင်ထဲမှနေ၍ ဆွဲငင်ထားလေ၏..."
အလုပ်ကြိုးစားသော ဥက္ကဋ္ဌသည် အဖွဲ့ဝင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မရရှိခဲ့သည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ သူတို့အားလုံးသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ တံခါးဝကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ရှောက်ဟန့်သည် နက်ပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လည်ပင်းက ကြယ်သီးနှစ်ခုကို ဖြုတ်ထားသည်။ ကုတ်အင်္ကျီကို ပခုံးပေါ်တွင် လွှားထားသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ပန်မှာ သူ၏ အနီရောင်ဆံပင်ကဲ့သို့ပင် အလွန်မျက်စိဖမ်းစားနေသည်။
သူသည် ကဗျာဖတ်သံများအကြားမှ ဝင်လာခဲ့ပုံမှာ ကျက်သရေရှိခြင်းနှင့် မောက်မာခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်ထားသလိုပင်။ ကျန့်ချီတွင် မကောင်းသောသတိပေးချက်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုလူ၏ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအကြည့်က ကျန့်ချီကိုဖြတ်သွားသောအခါ ကျန့်ချီသည် သူ၏နိမိတ်မှာ လက်တွေ့ဖြစ်လာကြောင်း သိလိုက်သည်။
ရှောက်ဟန့်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး ကျန့်ချီ၏နောက်ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံကိုဆွဲထုတ်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးတွင် စကားပြောနေသည့် လူနှစ်ဦးက ဝိုင်းဖွဲ့လာကြသည်။ သူတို့၏အသံများမှာ ဥက္ကဋ္ဌ၏ ကဗျာဖတ်သံကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။
သူ၏လက်နှစ်ချောင်းကြားရှိ ဘောပင်သည် ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် လည်နေပြီး ကျန့်ချီသည် အာရုံစိုက်ရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ်ကြိုးစားရသည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ သူစိတ်တိုသောအခါ မကြာခဏ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော အပြုအမူတစ်ခုဖြစ်သည်။
"ရှောက်ဟန့်၊ မင်း ဒီမြင်းစီးပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်မှာလား" ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ အလွန်နူးညံ့ပြီး မြှောက်ပင့်သော အသံကို ကျန့်ချီကြားလိုက်သည်။ "မင်း ဝင်ပြိုင်ရမယ်နော်၊ လူတိုင်းက မင်းအတွက် လာကြတာ၊ ချန်ပီယံဆုကို မင်းထက်ပိုပြီး ထိုက်တန်တဲ့သူ မရှိဘူး"
"နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့" ရှောက်ဟန့်က အလေးအနက်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ထူးခြားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံကြောင့် သူ၏လေသံက လူများကို ပျင်းရိသလို ခံစားရစေသည်။ သို့သော်လည်း ကျန့်ချီက သူ၏ဖုံးကွယ်ထားသော စိတ်မရှည်မှုကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။
စင်မြင့်ပေါ်မှ ဥက္ကဋ္ဌသည် နောက်ဆုံးတွင် ကဗျာဖတ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဆက်မဖတ်ရခြင်းကြောင့် မကျေနပ်ပုံ ပေါက်နေသည်။ "ငါ့မှာ စုစုပေါင်းစာအုပ်ဆယ်အုပ်ရှိတယ်။ စာကြည့်တိုက်မှာ ဘာသာပြန်တွေလည်း အများကြီးရှိပါသေးတယ်၊ လိုချင်တဲ့ဘယ်သူမဆို လက်ထောင်နိုင်ပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်ရဲ့ခေါင်းစဉ်ကတော့ ကဗျာပါ"
ကျန့်ချီသည် ငိုက်မျဉ်းနေသော အဖွဲ့ဝင်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဥက္ကဋ္ဌ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မဖျက်ဆီးလိုခဲ့ပေ။ သူ လက်ထောင်ကာ မေးလိုက်သည်။
"တစ်အုပ်လောက်ရနိုင်မလား?"
"ရတာပေါ့!"
ကျန့်ချီသည် စိတ်အားထက်သန်သော ဥက္ကဋ္ဌထံမှ ကဗျာစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူသည် ကဗျာကို သိပ်စိတ်မဝင်စားတာကြောင့် စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကိုသာ ကျပန်းလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အသံတစ်ခုက သူ၏နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်း နားလည်လား?"
နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲနဲ့ ကျန့်ချီသည် ရှောက်ဟန့်ထံမှ မေးမြန်းမှုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
သူသည် စာမျက်နှာလှန်နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး 'နောက်ဆုံးတော့ လာပြီ' ဟူ၍ စိတ်ပေါ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ငါ နားမလည်ပါဘူး၊ ဒီနောက်ကွယ်က ပုံပြင်ကို နားလည်ပြီးရင်တော့ နားလည်နိုင်မယ်ထင်တယ်"
သူ၏နားနားမှ ရယ်သံသဲ့သဲ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မသိမသာ မထီမဲ့မြင်ပြုသံနှင့် ရောနှောနေခဲ့ရာ ထိုနေ့က 'ထွက်သွား' ဟူသော စကားကြောင့် ခံစားခဲ့ရသည့် စော်ကားခံရမှုမျိုးကို ကျန့်ချီအား ပြန်လည်ခံစားရစေခဲ့သည်။ ရှောက်ဟန့်က "နောင်ဆို သူများကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါနဲ့" ဟု ဆို၏။
ကျန့်ချီသည် ကဗျာစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ဤအတင်းအကြပ်ပြောဆိုသော လေသံကြောင့် အနည်းငယ်အကူအညီမဲ့သလို ခံစားရသည်။ ထို့နောက် ကျိဟွိုက်စစ်၏ 'သူ့အကျင့်က အဲဒီလိုပဲ' ဟူသော စကားကို သတိရပြီး တတ်နိုင်သမျှ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းအထင်လွဲနေတာ၊ အဲဒီနေ့က ငါကူညီပေးရုံတင်"
"မင်းရဲ့ကြင်နာမှုကို ငါက ချီးကျူးပေးရမှာလား?"
ကျန့်ချီသည် သူ၏ စကားကို အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားစွာ ထင်မြင်မှုကြောင့် စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။
ရှောက်ဟန့်သည် သူ၏စကားများကို အလေးပေးပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ထွက်သက်သည် လေနှင့်အတူ ကျန့်ချီ၏လည်ကုတ်နောက်သို့ လိုက်ပါလာသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အနည်းငယ် ယားယံစေကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော သတိပေးချက်တစ်ခုနှင့်အတူ ပါလာခဲ့၏။ "မင်းရဲ့အသုံးမဝင်တဲ့ ကြင်နာမှုကို သိမ်းထားဖို့ မှတ်ထား၊ မင်းက သူနဲ့အတူတူပဲဆိုတာ နားလည်ရဲ့လား"
၎င်းသည် အထက်မှ အမိန့်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။
ကျန့်ချီသည် ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ရာ သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အနီးကပ် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ခဲ့၏။ သူသည် ရှောက်ဟန့်၏မျက်လုံးထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို မြင်နိုင်သည့်အပြင် အခြားတစ်ဖက်မှ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးရိုးပေါ်ရှိ သေးသွယ်သော အမာရွတ်တစ်ခုကိုလည်း မြင်နိုင်ပေသည်။ ရှောက်ဟန့်သည် သူ၏မျက်ခွံများကို ပျင်းရိစွာ ပင့်တင်လိုက်ရာ သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေစဉ် သူ၏မျက်ဆံများသည် အနက်ရောင်ရင်ထိုးမှ ထုတ်လွှတ်သော မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းတန်းကဲ့သို့ နက်မှောင်တောက်ပနေ၏။
အချို့လူများသည် မည်မျှပင်ဆိုးရွားစွာ ပြုမူသည်ဖြစ်စေ သူတို့၏ မွေးရာပါ မြင့်မြတ်မှုနှင့် မာနကို ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်ပေ။ သူတို့၏ ဟန်ပန်များသည် အလှူပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူတို့သည် 'မင်းကို လျစ်လျူရှုထားတာက သူတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ခွင့်လွှတ်မှုပဲ' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းယန်က စကားလုံးကောင်းကောင်းပြောခဲ့တာပဲ။ အမြင့်စားသဘောထားနဲ့ အဆင့်နိမ့်စရိုက်။
"မင်းကိုယ်တိုင် သူ့ကို ပြောလို့ရတယ်" ကျန့်ချီက အကြံပြုသည်။ "တကယ်တော့ ငါနဲ့ ပိုင်ရှီယွီတို့က သိပ်မရင်းနှီးကြဘူး။ ငါတို့က တစ်ရက်တည်းကျောင်းပြောင်းလာတာမို့လို့ စကားနည်းနည်းပြောဖူးတာ"
ရှောက်ဟန့်၏ မှိန်ဖျော့သော အပြုံးက 'ငါမယုံဘူး' ဟူသော စကားလေးလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။ သူသည် ကျန့်ချီနှင့် နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားများကို ပြောရန် ပျင်းရိနေပုံရသည်။ ထို့နောက် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားကို ရှာပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးနားမှ လူသည် တစ်ခုခုထပ်ပြောချင်သော်လည်း ရှောက်ဟန့်၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။
ကျန့်ချီသည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မိသွားသည်။ postထဲက ခေါင်းစဉ်သည် အလွန်သင့်လျော်သည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အမှန်ပင် စိတ်မတည်ငြိမ်သော မင်းသားနှင့် ငုံးနဲ့တူသော အမတ်များကဲ့သို့ ဆင်တူနေသည်။
ကျန့်ချီသည် "ကဗျာ" စာအုပ်ကို ပြန်ယူလာခဲ့သည်။ ပျင်းစရာကောင်းသော စီးပွားရေးပညာကို လေ့လာပြီးနောက် ကဗျာဖတ်ခြင်းမှ ပျော်ရွှင်မှုများ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
စာကြည့်တိုက်သည် တစ်ရက်လျှင် ၂၄ နာရီလုံးဖွင့်သည်။ ကျန့်ချီသည် ပြန်မသွားချင်ဘဲ ဝေ့အန်းနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်မှာစိုးတာကြောင့် သူ၏အိမ်စာများကို ပြီးအောင်လုပ်ရန်နှင့် ငှားထားသော စီးပွားရေးစာအုပ်များကို ခဏဖတ်ရန်အတွက် စာကြည့်တိုက်တွင် နေခဲ့သည်။ သူပြန်လာသောအခါ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် HS ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က ကျန်းယန်ပို့ထားသော သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရန် တောင်းဆိုချက်ကို တွေ့သောအခါ လက်ခံလိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျန်းယန်က စာတစ်စောင်ပို့လိုက်သည်။
'မင်း ဘာလို့ အခုမှတွေ့တာလဲ? ငါ့မှာ မင်းကိုပြောစရာရှိတယ်'
ကျန့်ချီသည် ရပ်ပြီးစာရိုက်လိုက်သည်။
'ဘာကိစ္စလဲ?'
ကျန်းယန်: 'မင်း စာပေကလပ်ကို ရွေးလိုက်တယ်မလား? မနက်က မင်းကိုပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ ရှောက်ဟန့်လည်း အဲဒီမှာရှိတယ်။ သူက အာဃာတကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်၊ မင်းဝေးဝေးနေဖို့ မှတ်ထားပါ။ သူက စာပေကလပ်ကို အိပ်ဖို့အတွက်ပဲသွားတယ်လို့ ငါကြားထားတော့ ဘာမှတော့မဖြစ်လောက်ပါဘူး'
ကျန့်ချီက တစ်ခုခုဖြစ်ပြီးသွားပြီ လို့တွေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းယန်ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
'ငါသိပြီ၊ မင်းလည်းစောစောနားလိုက်တော့'
ထိုစာကို ပို့ပြီးနောက် ကျန့်ချီသည် သူ၏ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး အဆောင်သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ဆောင်းဦးညတွင် အပူချိန် ကွာခြားချက်များပြီး သူ၏ပါးပြင်ကို တိုက်ခတ်လာသောလေသည် အနည်းငယ်အေးမြနေသည်။ သူရပ်လိုက်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များ ပွတ်တိုက်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ၎င်းသည် နောက်ထပ် တည်ငြိမ်သော ခြေသံတစ်ခုနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထပ်နေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
ခြေတစ်လှမ်းချင်း အဝေးမှအနီးသို့ ရောက်လာသည်။
ကျန့်ချီသည် မလှမ်းမကမ်းမှ စင်္ကြံကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်တော့ အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရိပ်ကို ညဘက်တွင် ကောင်းကောင်းမမြင်ရပေ။
ကျောင်းလမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ လမ်းမီးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ကို ကျရောက်စေသည်။ ထိုအမှောင်ရိပ်သည် မီးလုံးအောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပေါ်လာသည်။
ကျန့်ချီ၏ နှလုံးမှာ မထင်မှတ်ဘဲ နှစ်ချက်ခုန်သွားသည်။
ဝမ်ချွမ်သည် ကျောင်းဝတ်စုံဝတ်မထားပေ။ အနက်ရောင်ဆွယ်တာနှင့် ဘောင်းဘီရှည်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်သွယ်လျစေသည်။ နောက်ကျောတွင် ကျောပိုးအိတ်အကြီးကြီးတစ်ခုကို လွယ်ထားပြီး သူ၏ရှည်လျားသောဆံပင်ကို ခေါင်းနောက်တွင် စည်းထားသည်။ သူသည် ကျန့်ချီကို မြင်သောအခါ သူ၏အေးစက်သော မျက်လုံးများတွင် မည်သည့်အတက်အကျမျှမရှိပေ။ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသောသူသည် ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် သူ့ကို တိုက်ခတ်သွားသော လေညင်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။
ခဏတာအတွင်း ကျန့်ချီသည် ဓာတုဗေဒအတန်းတွင် ဝမ်ချွမ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးနံ့ကဲ့သို့သော အရာများနှင့် ဒီအချိန်မှာ ဘာကြောင့် အဆောင်မှထွက်သွားပြီး အပြင်ပုံစံဝတ်ထားသလဲကို တွေးလိုက်မိသည်။
ကျန့်ချီ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ချွမ်သည် ကျောင်းဂိတ်သို့ လျှောက်သွားနေကြောင်း သိလိုက်ပြီး ထိုလူကို တားလိုက်သည်။
"ညဘက်မှာ ကျောင်းသားတွေကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကျောင်းပြင်ပကို ထွက်ခွင့်မပြုဘူးဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်"
အသံမကျယ်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် လုံလောက်သည်ထက်ပို၏။
ဝမ်ချွမ်သည် ခဏရပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ညအမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
Chapter 6 ended