Chapter 1
လမ်း၏တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စိမ်းစိုလန်းဆန်းသော တောအုပ်များ တည်ရှိ၏။ သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များ လှုပ်ခါနေပြီး အလွှာလိုက်ကျနေသော အရိပ်များသည် ရုပ်ရှင်ဖလင်ကဲ့သို့ တစ်ကွက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားကာ ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျန့်ချီ၏မျက်လုံးထဲသို့ စွဲထင်သွားခဲ့သည်။
"စိန့်စတန်ကောလိပ်ကိုရောက်ဖို့ ဆယ်မိနစ်ပဲ လိုပါတော့တယ်"
ယာဉ်မောင်းသည် တတိယအကြိမ်မြောက် ကြေညာလိုက်၏။ သူ၏ လက်အိတ်ဖြူဝတ်ဆင်ထားသော လက်များသည် စတီယာရင်ကို တည်ငြိမ်စွာ လှည့်၍ လမ်းအတိုင်း နက်ရှိုင်းစွာ မောင်းနှင်သွားလေသည်။
ကျန့်ချီသည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နှစ်နာရီကြာ ကားမောင်းနှင်မှုကြောင့် တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေလျှော့ကာ ကား၏ သားရေထိုင်ခုံပေါ်သို့ မှီချလိုက်၏။ သူသည် သူ၏ဝတ်စုံလည်ပင်းတွင် အနည်းငယ်တင်းကျပ်နေသည်ကို ခံစားနေရပြီး ယနေ့တွင် လည်စည်းကို ဖြေလျှော့ရန် လက်ကို အကြိမ်မည်မျှ မြှောက်ခဲ့သည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ချေ။
သူသည် အနောက်တိုင်းပုံစံဝတ်စုံနှင့် အသားမကျသေးပေ။ သို့မဟုတ် ပို၍တိကျအောင်ဆိုရလျှင် ယခင်က ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မဝတ်ခဲ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ စိန့်စတန်ကောလိပ်သို့ ရောက်ခါနီးအချိန်ကဲ့သို့ပင် ဤအရာက သူ့အား မသက်မသာဖြစ်ခြင်းနှင့် မရင်းနှီးသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်စေ၏။
ကျန့်ချိန်ချောင်သည် အတူတကွ ပို့လိုက်သော ကျောင်းဝင်ခွင့်လက်မှတ်နှင့် ကျောင်းဝတ်စုံကို လက်ခံရရှိသောအခါ သူသည် ကျန့်ချီထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရ၏။ သူ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားနေရာဖြင့် ကျန့်ချီ၏ခါးကို တိုင်းတာနေရင်း သူ၏ ကြမ်းတမ်းသောလက်များဖြင့် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းထောင့်စွန်းကို သုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် 'သားရယ်၊ အဖေ အိပ်မက်မက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်' ဟူ၍လည်းကောင်း၊ 'ဒါက တကယ် စိန့်စတန်ကျောင်းက အကြောင်းကြားစာပဲ' ဟူ၍လည်းကောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေခဲ့၏။
အမှန်စင်စစ်တွင် ကျန့်ချီသည် အရာအားလုံး ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲတွင်သာ ရှိသင့်သော အစီအစဉ်သည် အချိန်မတိုင်မီ အမှန်တကယ် ဖြစ်တည်လာခဲ့သကဲ့သို့ပင်။
ချွမ်လင်မြို့သည် နိုင်ငံ၏မြို့တော်ဖြစ်သည့်အလျောက် တိုင်းပြည်တွင် အကောင်းဆုံးသော ကောလိပ်ဆရာများရှိသည့်အပြင် ကုန်ကျစရိတ်အကြီးဆုံးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏အဘိုးဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် ကျန့်ချိန်ချောင်သည် သူတို့မိသားစု၏ အဝတ်လျှော်ဆိုင်ကို ရောင်းချပြီး ကျန့်ချီအား သူ၏မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဇာတိမြို့ဖြစ်သော ချွမ်လင်မြို့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့လေ၏။
ကျန့်ချီသည် နံနက်စောစောအချိန်တွင် ချွမ်လင်မြို့ရှိ အထက်တန်းကျောင်းများကို အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရှာဖွေခဲ့၏။ ကံမကောင်းစွာပင် ကျောင်းသားအပြောင်းအရွှေ့ကို လက်ခံသော အထက်တန်းကျောင်းမှာ အနည်းငယ်သာရှိချေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စိန့်စတန်ကျောင်းသည် ပညာသင်ဆုရရှိပါက ကျောင်းလခအားလုံးကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးသည့် တစ်ခုတည်းသောကျောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
'ကျောင်းလခကင်းလွတ်ခွင့်' ဆိုသော စကားလုံးများကြောင့် ကျန့်ချီသည် မောက်စ်ကိုင်ထားသောလက်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် လျှောက်လွှာကို နှိပ်လိုက်မိလေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို သိပ်မယုံကြည်သောကြောင့် အကောင်းဆုံးများထဲတွင် ပါဝင်သည့် အခြားအထက်တန်းကျောင်းသုံးခုသို့လည်း လျှောက်လွှာအီးမေးလ်များ ပေးပို့ခဲ့ပြီးနောက် ယွင်ချန်မြို့တွင် စိန့်စတန်ပညာသင်ဆုစာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့လေ၏။
တစ်ပတ်အကြာတွင် စာမေးပွဲအဖြေများ ထွက်လာခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် ကျောင်းမှ ကျောင်းဝင်ခွင့်လက်မှတ်နှင့် ကျောင်းဝတ်စုံတစ်စုံကို ပို့ပေးခဲ့လေသည်။
အရာအားလုံးသည် ချောချောမွေ့မွေ့ ရှိလှ၏။ ချောမွေ့လွန်းနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ကျောင်းမှ စီစဉ်ပေးသော ဇိမ်ခံကားရှည်ကြီးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည့်တိုင် ကျန့်ချီသည် လက်တွေ့မကျသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။
သူသည် ချွမ်လင်မြို့သို့ ညကတည်းက ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏မိခင် မကွယ်လွန်မီက မကြာခဏ ပြောပြခဲ့သော ရှုခင်းများ၊ လူများရှိရာ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသသို့ လည်ပတ်ကြည့်ရှုရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။ သို့သော် ဤမြေပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်မှစ၍ အနာဂတ်တွင် ကြည့်ရှုရန် အခွင့်အရေးများ အမြဲရှိမည်ကို သိသောကြောင့် ကျန့်ချီ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ဖြစ်သည်မသိ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေရ၏။
"ရောက်ပါပြီ"
ယာဉ်မောင်း၏စကားသံသည် ကျန့်ချီအား လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်ခဲ့၏။ သူသည် ကားနောက်ဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခရီးအတွက် သူ၏အထုပ်အပိုးအားလုံးပါသော ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကူညီချပေးသော ယာဉ်မောင်းအား ကျန့်ချီက 'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်' ဟု ပြောလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူက ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး "စိန့်စတန်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အမှတ်တရတွေ ဖန်တီးနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။
ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုမျှော်လင့်ပါတယ်လို့ ကျန့်ချီသည် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
စိန့်စတန်ကောလိပ်၏ ပင်မဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်သော လမ်းမကြီးတစ်ခုရှိ၏။ အနက်ရောင်လက်ရန်းတန်းသည် လင်းယုန်ငှက်နှင့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပုံဖော်ထားပြီး ဘေးဘက်ရှိ စကျင်ကျောက်ပြားပေါ်တွင် ‘Saintston College’ ဟူသော အင်္ဂလိပ်စကားလုံးကို ထွင်းထုထားလေသည်။
ကျန့်ချီသည် အဝေးရှိ ရေပန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တည့်တည့်မှ သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ အမှန်တွင် ၎င်းသည် သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံတစ်ခုနှင့်မတူဘဲ ရှေးကျသော ဥရောပဗိသုကာလက်ရာပုံစံနှင့် ပို၍တူနေပြီး တရားဝင်ဝဘ်ဆိုဒ်ပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံများထက် များစွာပို၍ ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။
"ဟေး မင်း၊ ငါမင်းကို စကားပြောနေတာ"
အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောဆိုနေဟန်ရှိသော အသံသည် ဤခမ်းနားသော အဆောက်အအုံနှင့် လားလားမျှ မအပ်စပ်ချေ။ ကျန့်ချီ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့် ဝတ်စုံတူ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က မေးစေ့ကိုမော့ လက်ပိုက်ကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
စိန့်စတန်၏ ကျောင်းဝတ်စုံသည် အပြာရင့်ရောင် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီဖြစ်ပြီး ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်တွင် ကျောင်းတံဆိပ်နှင့် အောက်ခြေတွင် ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ပန်းထိုးထားသည်။ ညာဘက်ခြမ်းသည် အပြာရောင်နောက်ခံတွင် ရွှေရောင်ခြင်္သေ့ပုံဖြစ်ပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာမူ အနီရောင်နောက်ခံတွင် ဓားဖြူတစ်ချောင်းနှင့် ဒိုင်းလွှားပုံဖြစ်၏။ ကျောင်း၏ အတိုကောက်စာလုံးဖြစ်သော 'ST' ကို ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်ချည်မျှင်များ ယှက်နွယ်ကာ အောက်ဘက်တွင် ချုပ်ထိုးထားသည်။
ဤသည်မှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ သံသယရှိစရာမလိုသော်လည်း လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးအပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားခြားနားသောအသွင်ကို ဆောင်နိုင်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ရှေ့မှ ကောင်လေးကဲ့သို့ပင်တည်း။
သူသည် ကျန့်ချီအား မဆိုင်းမတွ ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းက ကျန့်ချီလား" ဟု မေးလိုက်၏။
ကျန့်ချီ ခေါင်းအသာငြိမ့်လိုက်ပြီး "စီနီယာဟန်ဖန့်လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ကျောင်းမလာခင်က သူ့ထံသို့ ကျောင်းမှ အီးမေးလ်တစ်စောင် ရောက်ရှိခဲ့၏။ ထိုအထဲတွင် သူ့ကိုလာကြိုမည့် စီနီယာအကြောင်းနှင့် ပထမဆုံးကျောင်းတက်ရက်၏ လုပ်ငန်းစဉ်များကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျန့်ချီသည် အင်တာနက်ပေါ်မှ ဓာတ်ပုံများကို ကြိုတင်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူ၏နှလုံးသားထဲမှ မျှော်လင့်ချက်များကို လျော့ပါးစေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲမှ မထီမဲ့မြင်ပြုသောအကြည့်ကို မြင်ရသော်လည်း ဒေါသမထွက်၊ စိတ်ကျေနပ်မှုမရှိခြင်းလည်း မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ဟန်ဖန့်သည် စကားပြောချင်ပုံမရသောကြောင့် စာရွက်စာတမ်းအိတ်တစ်လုံးကို ကျန့်ချီထံသို့ သေသပ်စွာ ပစ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန့်ချီသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး "ဒီနေ့ တခြားကျောင်းပြောင်းလာတဲ့သူတွေ ရှိသေးလို့လား" ဟု မေးလိုက်၏။
"အင်း၊ တစ်ယောက်ကျန်သေးတယ်" ဟု သူက မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် ယုတ်မာသောရယ်သံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျောင်းစတက်တဲ့နေ့မှာ ဆယ်မိနစ်နောက်ကျတဲ့ ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသားပဲ။ စိန့်စတန်ရဲ့ ပထမဆုံးစည်းကမ်းဖြစ်တဲ့ အချိန်မှန်ခြင်းကို သူ့ကို နားလည်အောင် သင်ပေးဖို့ လိုပုံရတယ်"
ကျန့်ချီ စကားတစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏နောက်မှ အလျင်စလိုလျှောက်လှမ်းလာသော ခြေသံများ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်နေသော ခရီးဆောင်အိတ်ဘီးသံများနှင့်အတူ ကြည်လင်သောအသံတစ်ခုက အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
"နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ခုနက လမ်းမှာ ကားတွေပိတ်နေလို့ပါ၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"
ကောင်လေးမှာ နူးညံ့သောအနက်ရောင်ဆံပင်ရှိပြီး ပြေးလာခဲ့ရခြင်းကြောင့် ပါးပြင်တွင် အနည်းငယ်နီမြန်းနေသည်။ ကျန့်ချီကို သမင်မျက်လုံးများဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ပြပြီး ရှက်ရွံ့ပြီး စူးစမ်းလိုသော အပြုံးကို ပြုံးပြသည်။ သူက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောသည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည်က ပိုင်ရှီယွီ၊ ဒုတိယနှစ်ပြောင်းရွှေ့ကျောင်းသားပါ။ မင်းရောပဲလား?"
ကျန့်ချီသည် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရှေ့မှကောင်လေး ပြုံးလိုက်သောအခါ ပါးချိုင့်လေးနှစ်ခု ရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပိုင်ရှီယွီ ကမ်းပေးသောလက်ကို သူက ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ငါ့နာမည်က ကျန့်ချီပါ"
ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက် သူ၏လက်ပေါ်မှ အရေပြားသည် လွန်စွာချောမွေ့နူးညံ့လွန်းနေ၏။ ကျန့်ချီသည် သူ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်နီးပါးပုသော ပိုင်ရှီယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး အားသိပ်မသုံးရဲတော့ပေ။
"ရပြီ၊ ရပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာရစ်သီရစ်သီလုပ်နေတာမျိုး ငါမမြင်ချင်ဘူး" ဟန်ဖန့်သည် စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို ပိုင်ရှီယွီ၏လက်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ကာ စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"အထဲမှာ ကျောင်းမြေပုံ၊ ကျောင်းသားလက်စွဲစာအုပ်၊ အဆောင်သော့နှစ်ချောင်းနဲ့ အီးမေးလ်အကောင့် လျှို့ဝှက်နံပါတ်တွေ ပါတယ်။ သင်ရိုးဆိုင်ရာကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်ပိုင်း အီးမေးလ်ကနေ ပို့ပေးလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီးတော့ ကျောင်းသားအကောင့်၊ ကျောင်းသားIDကတ်နဲ့ HS ဖိတ်ကြားရေးကုဒ်လည်း ပါတယ်။ အတန်းအချိန်ဇယားကတော့ မင်းတို့အကောင့်ထဲမှာ ရှိပြီး ကျန်တဲ့ကိစ္စအားလုံးကိုလည်း ကျောင်းသားလက်စွဲစာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတယ်။ တခြား မေးစရာ ရှိသေးလား?"
ပိုင်ရှီယွီသည် ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး သူ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"စီနီယာ၊ ဒါပဲလား?"
ဟန်ဖန့်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းက ဘာများပိုလိုချင်သေးလို့လဲ။ ကျောင်းထုတ်ခံရတဲ့အကြောင်းကြားစာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့ ဆယ်မိနစ်နောက်ကျတဲ့အတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုခုလား" ဟု ဆို၏။
ကျောင်းက ဟန်ဖန့်၏ စာရိတ္တကို အရင်နားလည်ပြီးမှ သူ့ကို လွှတ်လိုက်သလားဆိုတာကို ကျန့်ချီ မသိခဲ့ပေ။ ပိုင်ရှီယွီသည် မျက်နှာနီရဲလာပြီး ဒေါသထွက်နေပုံရကာ အကူအညီတောင်းသကဲ့သို့ ကျန့်ချီ့ကို ကြည့်လိုက်၏။
"နည်းနည်းလောက် ရှင်းပြပေးလို့ရမလား"
ကျန့်ချီသည် မသက်မသာဖြစ်နေသော အခြေအနေကို ပြေလျော့စေရန် သင့်လျော်စွာ ပြောလိုက်ပြီး "HS ဖိတ်ကြားလွှာကုဒ်က ဘာအတွက်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"High Society၊ ဒီဆော့ဖ်ဝဲကို မင်းတို့သိလား"
ဟန်ဖန့်သည် သူ၏ မာနကြီးမှုကို ပြသသည့်အလား မေးစေ့ကိုမော့ကာ မေးလိုက်၏။
"မသိတာလည်း ပုံမှန်ပါပဲ၊ ဒါက High Society Club က စတင်ထုတ်လုပ်ခဲ့တဲ့ လူမှုရေးဆော့ဖ်ဝဲဖြစ်ပြီး ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေသာ ဖိတ်ကြားရေးကုဒ်ကို ရရှိပိုင်ခွင့်ရှိတာ။ စိန့်စတန်က ကျောင်းသားတိုင်းကို ဖိတ်ကြားရေးကုဒ်အခမဲ့ပေးဖို့အထိ ကြင်နာတတ်ပေမယ့် ဒါက မင်းတို့လို ဆင်းရဲတဲ့ကျောင်းသားတွေအတွက် အပေါ်ယံလောက်ပဲ အသုံးဝင်တာလေ"
"ဆင်းရဲတဲ့ကျောင်းသားတွေ?"
ပိုင်ရှီယွီသည် သူ့နှုတ်ခမ်းအောက်ကို ကိုက်ကာ ငြင်းခုံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က ပညာသင်ဆုရလို့ ကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရတာပါ၊ ဘာလို့ဆင်းရဲတဲ့ကျောင်းသားလို့ ခေါ်ရတာလဲ?"
"ပညာသင်ဆု ဟုတ်လား? သွားစမ်းပါကွာ"
ဟန်ဖန့်က ထူးဆန်းစွာ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်၏။
"စိန့်စတန်က ဒုတိယနှစ် စာသင်နှစ်ဝက်မှာ ဆင်းရဲတဲ့ကျောင်းသားတွေကို ခေါ်လေ့ခေါ်ထ မရှိဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီတစ်ခေါက် ကံကောင်းသွားတာပဲ။ ဒါကို တန်ဖိုးထားဖို့ သတိရကြဦး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မင်းတို့နဲ့ အထက်တန်းလွှာကြားက အနီးကပ်ဆုံးအကွာအဝေးပဲ။ တစ်သက်လုံး ပြောစရာခေါင်းစဉ်တစ်ခု၊ ကြွားဝါစရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေအရမ်းများတယ်။ ကောင်းပြီ၊ နောက်ကျ အတန်းချိန်တွေရှိသေးတယ်၊ ပြဿနာမရှိရင် ငါအရင်သွားတော့မယ်"
"ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ!" ပိုင်ရှီယွီသည် ဟန်ဖန့်ထွက်သွားသည့် နောက်ဘက်ကို လက်သီးဖြင့်ထိုးကာ ဒေါသတကြီးရေရွတ်သည်။
ကျန့်ချီသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသော ပိုင်ရှီယွီကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူ့အပေါ်ရှိ သူ၏ အထင်အမြင်မှာ 'အားနည်းပုံရတဲ့ ကောင်လေး' မှ 'အားနည်းပုံရပေမယ့် ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ စရိုက်ရှိတဲ့ကောင်လေး' အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အကြောင်းအရာကို အချိန်မီပြောင်းလိုက်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော ပိုင်ရှီယွီကို တည်ငြိမ်စေသည်။
"အဆောင်ကို သွားပြီး ခရီးဆောင်အိတ်တွေ အရင်သွားထားကြမလား?"
"အေး ဟုတ်သား၊ မင်းသာ သတိမပေးရင် မေ့တော့မလို့"
ပိုင်ရှီယွီသည် စာရွက်စာတမ်းအိတ်ထဲမှ အဆောင်သော့နှင့် ကတ်ပြားကို အလျင်အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။
"ငါက... အဆောက်အဦးB၊ 516မှာ ။ ငါးထပ်မြောက်ဖြစ်မယ်။ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ ကျန့်ချီ"
ကျန့်ချီသည် အခန်းနံပါတ်ပါသော ကတ်ပြားကို ထုတ်လိုက်သည်။ "အဆောက်အဦးB၊ 407"
ပိုင်ရှီယွီကြားလိုက်သောအခါ ချက်ချင်းစိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။
"ငါတို့က တစ်ထပ်ပဲ ကွာတာ၊ နောက်ဆို အချင်းချင်း အလည်အပတ်သွားလို့ရပြီ"
ကျန့်ချီက ပြန်မဖြေဘဲ ယဉ်ကျေးစွာပြုံးပြလိုက်ရုံသာ ပြုံးပြခဲ့၏။ နာရီဝက်ပင် မပြည့်သေးသောအချိန်ကာလအတွင်းကမှ တွေ့ဆုံခဲ့သူတစ်ဦးကို 'အချင်းချင်း အလည်သွားကြမယ်' ကဲ့သို့သော စကားများပြောရန် သူ အလွန်အသားမကျဖြစ်နေသည်။
သူသည် သော့ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ အဆောင်၏ လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် ကျောင်းမြေပုံကို ထုတ်ယူချင်ခဲ့သော်လည်း စာရွက်စာတမ်းအိတ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်စဉ်တွင် မာကျောသောအရာတစ်ခုနှင့် ထိမိသွားသည်။
"ဟေး" ပိုင်ရှီယွီက ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါ...ရင်ထိုးလား?"
အဖြူရောင်ကျောက်မျက်ရတနာ ရင်ထိုးတစ်ခုသည် ကျန့်ချီ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ ထောင့်စွန်းရှိ ပုံစံများသည် ကျောက်မျက်ရတနာဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး နေရောင်ခြည်မှ စင်ကြယ်ပြီး ရှင်းလင်းသော အလင်းရောင်ကို သူ့မျက်လုံးထဲသို့ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
ကျန့်ချီသည် သူ၏ဘေးမှ "ငါ့ဆီမှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်" ဟူသော အံ့ဩသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏အရေပြားကို ဖြတ်တောက်သွားသော ထက်ရှသည့်အနားစွန်းများနှင့် ထောင့်စွန်းများကို သူခံစားမိပြီး သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လေးလံစွာ ဖိထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ခုနက ဟန်ဖန့်၏ ရင်ဘတ်တွင် ရင်ထိုးတစ်ခုရှိခဲ့သည်ကို သူပြန်အမှတ်ရလိုက်၏။ ၎င်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ ပုံစံနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ကျောက်မျက်ရတနာသာ အဝါရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုတော့ ၎င်းသည် သူထင်သကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်အဆင်တန်ဆာတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားနေပေပြီ။
Chapter 1 ended
ဒါလေးက telegram paid channel ရှိတယ်နော်။ အစအဆုံးပြီးထားပါတယ်။
အပိုင်းပေါင်း220ပါ။
ငွေလွှဲ 6000 / Bill 8000 နဲ့ဝယ်လို့ရပါတယ်။
ဝယ်ချင်ရင် Telegram @LittleCreampie ဆီ လာပေးပါ။