Chapter 15
"အရမ်းရူးသွပ်လွန်းတယ်၊ ရှောက်ဟန့်က အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းရတာလဲ။ ဒါ အရမ်းကို... ကျန့်ချီ၊ ကျန့်ချီ။ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"
ကျန့်ချီသည် ရှေ့တန်း၏ အားသာချက်က သူ့ကို ကျိဟွိုက်စစ်ထံ အလွန်လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်နိုင်စေကြောင်း ကျန်းယန်အား ရှင်းပြရန် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ အခြားသူများနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူမေးလိုက်၏။ "ပိုင်ရှီယွီ တစ်ခုခုဖြစ်သွားနိုင်သလား"
"ကျန့်ချီ၊ မင်း ဘာလို့ ဆင်းလာတာလဲ" ကျိဟွိုက်စစ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် လေးနက်မှုနှင့် လူတစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်နိုင်စွမ်းတို့ ရှိနေခဲ့သည်။
"သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ သူ မတော်တဆမှုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို အာမခံတယ်"
‘အာမခံတယ်’ ဟူသော စကားလုံးသည် ကျန့်ချီ၏ နှလုံးသားထဲမှ မငြိမ်သက်မှုကို တစ်နည်းတစ်ဖုံ ငြိမ်သက်စေခဲ့၏။ သူသည် ပိုင်ရှီယွီကို မကြည့်ရဲဘဲ၊ မလှုပ်မယှက်ရှိနေဆဲဖြစ်သော ရှောက်ဟန့်ထံသို့ မျက်လုံးများကို လွှဲလိုက်သည်။ ရှောက်ဟန့်သည်လည်း သူ့ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး စောစောကတည်းက တူညီသောအနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားကာ သူ၏မျက်လုံးများသည် မီးရှူးတိုင်များကဲ့သို့ပင်။
သူ ဘာလို့ သူ့ကို ကြည့်နေတာလဲ?
ဘာလို့ ပိုင်ရှီယွီကို မကယ်တင်တာလဲ?
ဘာလို့ အရာရာတိုင်းက သူ့အိပ်မက်ထဲကလို ဖြစ်မလာတာလဲ?
ကျန်းချီ၏စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်နေသော မေးခွန်းများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။
ကယ်ဆယ်ရေးသမားများ၏ အကူအညီဖြင့် မြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့၏။
ပိုင်ရှီယွီကို မြင်းပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးခဲ့ရပြီး သူ၏မျက်နှာသည် စက္ကူထက်ပင် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန့်ချီကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာ၏။
"ငါ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ကျန့်ချီ ငါ အရမ်းကြောက်တယ်..."
ကျန်းချီသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့သောရှုပ်ထွေးသည့်ခံစားချက်မျိုးစုံရှိနေသည်ကို မပြောပြနိုင်ပေ။ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားသော ပိုင်ရှီယွီကို သူ တွန်းထုတ်မပစ်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်နေရာသို့ထားရမှန်းမသိသော လက်ဖြင့် သူ၏ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်၊ "အဆင်ပြေသွားပါပြီ"
စိုစွတ်မှုတစ်ခုသည် သူ့ပုခုံးပေါ်မှ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ပိုင်ရှီယွီသည် မျက်ရည်များဖြင့် ဆို့နင့်နေပြီး ကျန်းချီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မတုန်ယင်ပဲမနေနိုင်တော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဆေးပေးခန်းမှ လူနာတင်ထမ်းစင်တစ်ခုကို ယူလာပြီး၊ ကျိဟွိုက်စစ်သည် ပိုင်ရှီယွီ၏ စိတ်ခံစားချက် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သူ့ကို ကျန့်ချီထံမှ ဆွဲခွာလိုက်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
မင်း ခုနက တော်တော် ထိတ်လန့်သွားမှာပဲ။မင်း ဒဏ်ရာမရပေမဲ့လည်း ဆရာဝန်ကို တစ်ချက်ပြသင့်တယ်။ မင်း ကိုယ့်ဘာသာ သွားနိုင်လား?"
ပိုင်ရှီယွီသည် မျက်ရည်များစိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏ခေါင်းကိုခါလိုက်၏။ သူသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ပင် သနားစဖွယ်နုနယ်နေကာ၊ "ငါ...ငါ့ခြေထောက်တွေ နည်းနည်းပျော့နေလို့။"
"သူတို့က မင်းကို အဲဒီကို လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်။ ဆေးပေးခန်းက ဒီနားမှာပဲ။မင်း အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ စိတ်ကိုလျှော့၊ အသက်ပြင်းပြင်းရှူ။ ပိုကောင်းလာပြီလား?"
ကျိဟွိုက်စစ်၏နှစ်သိမ့်မှုသည် အလွန်ကောင်းမွန်သောအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ ပိုင်ရှီယွီ၏မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် လူနာတင်ထမ်းစင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်၏။ ကျန့်ချီသည် သူ လိုက်သွားသင့်သလား၊ သို့မဟုတ် ထွက်သွားသင့်သလား သေချာမသိဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ ကျိဟွိုက်စစ်သည် ထိုအချိန်၌ ပြောလိုက်၏၊ "ကျန့်ချီ၊ မင်း အတူလိုက်ခဲ့ချင်လား?"
"ငါလိုက်လာတာ သိပ်အကူအညီဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ကျိဟွိုက်စစ် ပြုံးလိုက်သည်- "သူက မင်းကို ယုံကြည်တယ်၊ ဒါဆိုလုံလောက်ပြီလေ"
ခဏအကြာတွင် ကျန့်ချီသည် သူ၏ခြေဖနောင့်များကို မြှောက်လိုက်၏။
လူရှင်းနေသော ဆေးပေးခန်းသည် ပိုင်ရှီယွီ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် စည်ကားလာခဲ့သည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ချင်ကျောက်သည် မေးခွန်းအနည်းငယ်မေးပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာကာ ကျိဟွိုက်စစ်ကို ပြောလိုက်၏- "အရေပြား ထိခိုက်ဒဏ်ရာတော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ အရမ်းကြောက်လန့်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်။ငါ စိတ်ငြိမ်ဆေး တစ်လုံးပေးပြီး သူ့ကို ဒီမှာ ခဏလောက် အိပ်ခိုင်းထားလိုက်မယ်။"
ကျိဟွိုက်စစ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ- "ခင်ဗျားကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"
ကူညီရန် ရောက်ရှိလာသော ကျောင်းသားသမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မထွက်ခွာမီ ကျိဟွိုက်စစ်သည် သူတို့အား နောက်ဆက်တွဲတာဝန်များကို ဆက်လက်ကိုင်တွယ်ရန် အဆင့်များကို ပြောပြခဲ့၏။
အဖွဲ့ဝင်များနှင့် စကားပြောဆိုချိန်တွင် သူ၏လေသံသည် တည်ငြိမ်ပြီး နှစ်သိမ့်မှုပေးသော်လည်း သူ၏အရှိန်အဝါမှာ မတွန်းလှန်နိုင်သော ခွန်အားနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ဖော်ပြနေ၏။ ကိစ္စတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသည်။ မြင်ကွင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေချိန်၊ ကယ်ဆယ်ရေးတောင်းခံနေချိန်၊ သို့မဟုတ် ပိုင်ရှီယွီကို နှစ်သိမ့်ပေးနေချိန်တွင်ပင် သူသည် နောက်ဆက်တွဲဖြေရှင်းနည်းကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်ကြောင်းမှာ ကျန့်ချီအတွက် စိတ်ကူးရန် ခက်ခဲခဲ့လေသည်။
"မင်း ဒီမှာပဲ နေတော့မလို့လား?"
ပိုင်ရှီယွီသည် စိတ်ငြိမ်ဆေး၏ အာနိသင်ကြောင့် အိပ်ပျော်သွားသောအခါ ကျိဟွိုက်စစ်သည် တံခါးဝမှ ကျန့်ချီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူ၏အေးစက်သော မျက်ခုံးများနှင့် အပြုံးသည် မိမိကိုယ်ကိုအပြစ်တင်သည့် အရိပ်အယောင်သန်းနေပြီး အနည်းငယ် ခါးသက်နေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းကို ဒီလိုဆိုးရွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ အမြဲတမ်း မြင်စေမိလို့၊ ငါ ဒုဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးအနေနဲ့ မင်းကို စိတ်ပျက်စေခဲ့မိပြီ။"
"ဒါက မင်းရဲ့ အမှားမဟုတ်ပါဘူး" ကျန့်ချီ ပြောလိုက်သည်။
ဒါက သူ့အမှားပဲ။
သူ ဤသည်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့၏။ ထိုအိပ်မက်ကို အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူသည် ပြိုင်မြင်းများကို စစ်ဆေးခြင်း၊ ဝန်ထမ်းများကို စစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် ပိုင်ရှီယွီ၏ပြိုင်ပွဲအတွက်လျှောက်လွှာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ငြင်းပယ်ခြင်း စသဖြင့် ကျိဟွိုက်စစ်ကို ရှာဖွေပြီး အားဖြည့်စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ပြုရန် သူ့၌ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာရှိခဲ့သည်။ဤပြဿနာဖြစ်ပွားခြင်းမှ တားဆီးရန်အစား သူသည် သူ့အိပ်မက်ဟာ လက်တွေ့ဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုရန်အတွက် အရာအားလုံးကို မျက်ကွယ်ပြုရန် ရွေးချယ်ခဲ့၏။
တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ ကျန့်ချီသည် ပိုင်ရှီယွီ၏ ယနေ့ခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သူ့ကြောင့်ဖြစ်သည်ကို သိသည်။
ရှောက်ဟန့်၏မျက်လုံးများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းသည် နိုးကြားမှုတစ်ခုနှင့်တူပြီး၊ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အေးဆေးသူဟုထင်ခဲ့သော သူ့ကို ရုတ်တရက် အရာများစွာအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်စေခဲ့သည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများသည် လက်တွေ့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီပင်။အိမ်မက်ထဲတွင် သူသည် ကျောင်း၏ပထမဆုံးနေ့တွင် လမ်းမပျောက်ခဲ့၊ ကျိဟွိုက်စစ်နှင့် မတွေ့ခဲ့၊ စာပေကလပ်တွင် ရှောက်ဟန့်၏အနှောင့်အယှက်ကို မခံခဲ့ရ၊ ဝေ့အန်းနှင့်ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားမသွားခဲ့ဘဲ ကျန်းယန်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့သည်။
ပိုင်ရှီးယွီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းချခံသင့်သော ရေပုံးသည် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ အစကတည်းက လက်တွေ့ဘဝသည် အိပ်မက်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေခဲ့၏။
လိပ်ပြာတစ်ကောင်၏အတောင်ပံခတ်သံတိုင်းသည် သူ ဖြစ်လာမည့်အရာဟု သိထားသည့် လက်တွေ့ဘဝနှင့် ဝေးကွာသွားစေသည်။
အမှန်တရားသည် ပို၍ နီးကပ်လာပုံပင်။
ကျန့်ချီ ဆေးပေးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ယခုနက လူအပြည့်ရှိနေသောအခန်း၌ စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည့် ချင်ကျောက်သာ ကျန်တော့သည်။ သူ၏မျက်မှန်အောက်မှ ဖီးနစ်သဏ္ဌာန်မျက်လုံးများသည် စောင်းကြည့်နေပြီး၊ သူ၏အသံမှာ သာယာနက်ရှိုင်း၏၊ "မင်း အိပ်မက်ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ဆက်မက်နေသေးလား?"
"မမက်တော့ဘူး။"
ကျန့်ချီသည် အိပ်ပျော်နေသော ပိုင်ရှီယွီကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် ညင်သာစွာ လျှောက်လာပြီး ချင်ကျောက်၏ မျက်လုံးများနှင့် အလေးအနက်ထားပြီး ဆုံလိုက်၏၊ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါက ခင်ဗျား လုပ်ခဲ့တာမျိုး ထပ်လုပ်ပေးနိုင်မလား?"
"ဘာကို လုပ်ပေးရမှာလဲ?"
"ကျွန်တော့်ကို အဲဒီနေ့က အိပ်မက်ထဲကို ပြန်သွားခွင့်ပေးပါ"
ချင်ကျောက်သည် ကျန်းချီကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျက်လုံးတစ်စက်မျှမရှိသော အကြည့်ဖြင့် ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သားရေကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှီလိုက်သည်။
"အိပ်ဆေးကို အလွန်အကျွံသုံးစွဲရင် ဦးနှောက်က အဲဒါကိုမှီခိုလာလိမ့်မယ်၊ ဒါက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး။"
"ဒါ အိပ်ဆေးမဟုတ်ဘူး" ကျန့်ချီသည် မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့ပေ။ ချင်ကျောက်သည် ထိုအချိန်က ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် မတူညီသော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာနေပြီဖြစ်၏။ ယခု သူဘာပင်ပြောပြော တစ်ဖက်လူသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သောစကားအဖြစ်သာ မှတ်ယူလိမ့်မည်။
ဤထူးဆန်းသော အခြေအနေသည် ကျန့်ချီအား စဉ်းစားတွေးတောခြင်းကို စွန့်လွှတ်စေပြီး အဆုံးထိပင် လုပ်ဆောင်စေတော့ကာ သူသည် ချင်ကျောက်၏လက်ကို တိုက်ရိုက်ယူကာ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
"အခု မှတ်မိပြီလား?"
ချင်ကျောက်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခေတ္တမျှ လစ်ဟာသွားသယောင်ရှိပြီး ကျန့်ချီ ဘာလုပ်နေသည်ကို သိလိုက်သောအခါ မနှစ်မြို့ဖွယ် လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုက သူ့မျက်လုံးများတစ်လျှောက် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ကာ– "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ—"
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျန့်ချီသည် ရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်—ထိုလူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ယခင်က မရှိခဲ့သော စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် အဓိပ္ပာယ်များ ပိုမိုပါဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချင်ကျောက်သည် သူ၏ရွှေရောင်ဘောင်ခတ်မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်သဏ္ဌာန်မျက်လုံးများကို ဖော်ပြလိုက်၏။ သူသည် ကျန့်ချီ၏လက်ကို သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထကာ အနီးဆုံးခုတင်ဆီသို့ အတင်းတွန်းပို့လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ ပိုင်ရှီယွီ နှင့် ကန့်လန့်ကာတစ်ချပ်သာ ကွာဝေးသည်ပင်။
အရာအားလုံးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ ကျန့်ချီသည် ခုတင်ပေါ်သို့ မတော်တဆ လဲကျသွားပြီး ပျက်စီးသွားသော ဘေးကင်းရေးအကွာအဝေးကို လျစ်လျူရှုကာ ချင်ကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသေးစိတ်အချက်တိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ "ခင်ဗျားက သူ မဟုတ်ဘူး။"
"ကိုယ် ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးလို့လား?"
ချင်ကျောက်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်မှာမူ အသံနှင့်အတူ လေးလံစွာ တုန်ခါနေ၏။ "မင်း ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်နေပုံရတယ်၊ ကိုယ် အရမ်းပျော်တာပဲ။"
"အဲဒီနေ့က ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ?"
"ကိုယ်စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်" ချင်ကျောက်၏ လေသံသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် ပေါ့ပေါ့ဆဆဖြစ်သည်။
သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များသည် ကျန့်ချီ၏မျက်နှာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်သွားပြီး သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်၊ "ကိုယ် အခု မင်းကို လုပ်နေတာကိုပဲ လုပ်ခဲ့တာလေ။"
ကျန့်ချီ၏မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်။
ကျန့်ချီသည် နောက်ထပ် အိပ်မက်ရှည်တစ်ခုကို ထပ်မက်ခဲ့ကာ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အိပ်မက်ထဲမှ အမြင်အာရုံသည် 'ကျန့်ချီ' မှ ပိုင်ရှီယွီသို့ ပြောင်းသွားခဲ့၏။
ပိုင်ရှီယွီသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည့် ကျန်းချန်တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။
သူသည် အသက်၁၈နှစ်အထိ သူ၏မိခင်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်းသောမိခင်သည် အဆိပ်သောက်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ခဲ့သည်အထိပင်။ ပိုင်ရှီယွီသည် အယ်လ်ဘမ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းချိန်တွင် အရောင်မှေးမှိန်နေသည်အထိ ကိုင်တွယ်ခံထားရသော ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲက လူသည် နာမည်ကြီး ပိုင်မိသားစုမှ ပိုင်ရှန့်ယင်းမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။
DNAစစ်ဆေးမှုအစီရင်ခံစာနှင့် ဓါတ်ပုံတစ်ပုံဖြင့် ပိုင်ရှီယွီသည် ပိုင်မိသားစု၏ အသိအမှတ်မပြုခံရသော တရားမဝင်ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပိုင်ရှန့်ယင်းသည် အတိတ်တွင် ရိုးရာမဟုတ်သော ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေထိုင်မှုပုံစံရှိခဲ့သော်လည်း အသက်ကြီးလာသောအခါ ပိုမိုသိမြင်လာခဲ့သည်။သူသည် ပိုင်ရှီယွီ၏တည်ရှိမှုကို ပြင်ပကမ္ဘာသို့ မကြေညာနိုင်သောကြောင့် ထိုဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော တရားမဝင်ကလေးအပေါ် သူသည် အနည်းငယ် လိပ်ပြာမလုံဖြစ်ခဲ့၏။
ထို့ကြောင့် သူသည် ပိုင်ရှီယွီကို အထူးကျောင်းသားအဖြစ် စိန့်စတန်ကောလိပ်သို့ ပို့ဆောင်ရန် သူ၏အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
ကျောင်း၏ ပထမနေ့တွင် ပိုင်ရှီယွီသည် ချီယဲ့ကို သင်ခန်းစာပေးနေသော ရှောက်ဟန့်နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေကို လောင်းချနေသည့် ရှောက်ဟန့်၏မည်းမှောင်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ထွက်ပြေးခဲ့၏။
သူ၏ ပထမဆုံး ဇီဝဗေဒအတန်းတွင် သူနှင့် အတူတူအထက်တန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းထဲတွင် တက်ဖူးသော စီနီယာဝမ်ချွမ်ကို မြင်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် ပိုင်ရှီယွီအား တစ်ဖက်လူကို မသိစိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ချွမ်သည် ကျန်းချန်မှ ချွမ်းလင်သို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာခဲ့သည်၊ ကျောင်းမှထွက်ပြီးနောက် စိန့်စတန်ကောလိပ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ပေါ်လာသည်ကို သိလိုခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ လုံးဝလျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ မကောင်းသော ကောလာဟလများသည် HSများနှင့် ကျောင်းသားများ၏ ပါးစပ်များမှ စတင်ပျံ့နှံ့လာသည်။ ပိုင်ရှီယွီသည် လမ်းလျှောက်နေစဉ် မိုးပေါ်မှ ကျလာသော ရေပုံးတစ်ပုံးဖြင့် ရံဖန်ရံခါ စိုစွတ်နေတတ်ပြီး၊ အထူးကျောင်းသားအချို့ကြောင့် အိမ်သာထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံရကာ ထိုသူတို့၏ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများကို နားထောင်ရန် တွန်းအားပေးခံခဲ့ရ၏။
သူသည် စိုစွတ်နေသောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီး အိမ်သာထောင့်တွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း အပြင်သို့ မထွက်ရဲခဲ့ပေ။ တံခါးကို အပြင်မှ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်ကိုကြားသောအခါ သူသည် လက်စားချေခြင်းအသစ်ကို ခံရတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
"မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား?" ကျိဟွိုက်စစ်၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် နူးညံ့မှုများ အပြည့်ပါရှိသည်၊ "ထနိုင်လား? ဘယ်သူတွေ ဒီလိုလုပ်တာလဲ?"
ပိုင်ရှီယွီသည် သူ၏နားများထဲတွင် သူ၏နှလုံးခုန်သံကို ပြန်ကြားနေရပြီး ဗုံးပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက်ခုန်နေသည်။
သူသည် ကျိဟွိုက်စစ်ကမ်းပေးသော လက်ကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ထိုလူ၏လက်ဖဝါးရှိ နွေးထွေးမှုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အအေးဓာတ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သလိုပင်။
မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူ့ကို ထိုမျှလောက် ဂရုစိုက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကျိဟွိုက်စစ်၏နူးညံ့မှုသည် ပိုင်ရှီယွီကို သူတို့ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်၌ပင် သူ၏သံချပ်ကာကို ချွတ်ချစေခဲ့သည်။
အိပ်မက်ထဲရှိ ပုံရိပ်များသည် အဆက်မပြတ် ရောယှက်နေပြီး ကျန့်ချီသည် ပိုင်ရှီယွီမှာ အမျိုးမျိုးသော ထောင်ချောက်များ၊ မတော်တဆမှုများနှင့် ဤ BC များနှင့် အဆက်မပြတ်ပတ်သက်နေခြင်းများကို တိတ်ဆိတ်ပြီး ရှည်လျားသော ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
ရှောက်ဟန့်၊ ဝမ်ချွမ် သို့မဟုတ် ရှန်းရှူထင်ဖြစ်စေ၊ ပိုင်ရှီယွီအပေါ် သူတို့၏သဘောထားသည် အစပိုင်းတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုနှင့် လျစ်လျူရှုမှုမှသည် နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် လိုက်လံရှာဖွေမှုအထိ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ပိုင်ရှီယွီသည် အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ကျိဟွိုက်စစ်၏ ကျောဘက်တွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့၏။ သူ၏နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းဖြစ်သော်လည်း ကျိဟွိုက်စစ်ကမူ သူ့ကို အစမှအဆုံးအထိ သူငယ်ချင်းအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
အမျိုးသားအချို့သည် ပိုင်ရှီယွီ၏ဖုံးကွယ်ထားသော စိတ်ရင်းမှန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ဒေါသနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကြောင့် အစွန်းရောက်သည်အထိ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပိုင်ရှီယွီအတွက် သီးသန့်လှောင်အိမ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် သူ၏ဆက်သွယ်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ကာ သူတို့၏ကမ္ဘာထဲတွင်သာ တစ်ယောက်တည်း အကျဥ်းချခဲ့၏။
ကျိဟွိုက်စစ်သည် ရှင်းမပြနိုင်သောကားမတော်တဆမှုတစ်ခုတွင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သောတယောကို ဘယ်တော့မှ မကိုင်ဆောင်နိုင်တော့ပေ။။ စိတ်ဒဏ်ရာရခဲ့သဖြင့် သူသည် တရုတ်နိုင်ငံမှ ထွက်ခွာပြီး နိုင်ငံခြားသို့ လေယာဉ်ဖြင့် ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယောက်ျားများသည် ကျိဟွိုက်စစ်၏ သေစာရင်းကို အတုလုပ်ရန် တကယ့်ကားမတော်တဆမှုတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ပိုင်ရှီယွီသည် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ အော်ဟစ်ငိုကြွေးပြီးနောက် နောက်ထပ်မထွက်ပြေးတော့ချေ။
သူသည် ဤလှောင်အိမ်ကို လက်ခံခဲ့ပြီး နေ့ရောညပါ အတူတကွနေထိုင်ပြီးနောက် သူတို့၏ရိုးသားမှုကို နားလည်ကာ ကျိဟွိုက်စစ်၏သေဆုံးခြင်းအရိပ်မှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး သူ၏မှီခိုမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။
လူလေးယောက်သည် ဤပုံပျက်ပန်းပျက်ဆက်ဆံရေးတွင် သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ကြပြီး ဤနေရာတွင် ဇာတ်လမ်းသည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့၏။
ဟုတ်ပေသည်။ ဇာတ်လမ်းဖြစ်၏။
ကျန့်ချီ၏အသိစိတ်သည် ကမ္ဘာလောကမှ ခွဲထုတ်ခံထားရချိန် သူ့ရှေ့၌ စာအုပ်တစ်အုပ် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာ၏။ ထိုစာအုပ်၏ အဖုံးပေါ်ရှိ အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ 'The Cage of Love' (အချစ်လှောင်အိမ်) ဆိုသော စာလုံးလေးလုံး ပေါ်လာလေသည်။
စာအုပ်ကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျန့်ချီသည် ပိုင်ရှီယွီ၏အမည်နှင့် သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ဖော်ပြထားသော စကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ကျန့်ချီ၏ ကိုယ်ပိုင်အမည်အပါအဝင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မတော်တဆမှုများနှင့် အလှည့်အပြောင်းအားလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ ပိုင်ရှီယွီကို ကြံစည်ပြီးနောက် သူသည် စိန့်စတန်နှင့် ချွမ်လင်မြို့မှ ပိုင်ရှီယွီကို ချစ်မြတ်နိုးသော ယောက်ျားများ၏ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူ၏အမည်သည် စာအုပ်၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မှန်းဆချက်အားလုံးသည် အမှန်ဖြစ်လာခဲ့၏။ သူ ၁၈ နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးသည် အမှန်တကယ်တွင် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူက ဇာတ်လမ်းထဲမှ အမျိုးသားဇာတ်ပို့ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ဆိုးသွမ်းသော အမျိုးသားဇာတ်ပို့တစ်ဦးပင်။
Chapter 15 ended