Chapter 4.1 - ကောကော...ကျွန်တော်တို့ အကြာကြီးမလုပ်ပါဘူး...

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင်။

နေရောင်က ပြတင်းကာကို ဖြတ်၍ ခုတင်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာပြီး ငွေရောင်အနားကွပ်မျက်မှန်က ခုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခြင်းခံရ၏။ ခုတင်ပေါ်မှ လူငယ်လေးက သတိမဲ့စွာ အိပ်မောကျနေကာ ပခုံးထက်၌ ကိုက်ရာအမှတ်အသားများ အပြည့်နှင့်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များပင် အနည်းငယ်ကွဲအက်နေသည်။

ဖုန်းသံမြည်လာပြီး တုန်ခါသွားကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည့် လူငယ်လေး၏ မသက်မသာ အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်။ ထန်ထန်တစ်ယောက် လန့်နိုးလာသည်။

သူက မျက်နှာကြက်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီသားရဲကောင်တွေကတော့..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆုရမင်းသားက ညစ်ညမ်းဝတ္ထုမှ အဝတ်စုတ်အရုပ်တစ်ရုပ်လိုဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်... အမှန်ပဲ...

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း တစ်၀က်လောက်က အောက်ပိုင်းသေသွားသလိုပင်။

လူငယ်များ၏ ခံနိုင်ရည်က အမှန်တကယ် အထင်ကြီးလောက်စရာပင်။

သူ့အနေနှင့် မကျေနပ်ချက်များကို ဘေးဖယ်ထားကာ ဇာတ်ကောင်စရိုက်အတိုင်း သရုပ်ဆောင်နေရဆဲ။ တစ်ကိုယ်လုံး ဆုပ်ကိုင်ခံထားရပြီး နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် အဖာ့ခ်ခံရသော်လည်း "မလုပ်နဲ့" ဟု တောင်းပန်ကာ အော်ဟစ်နေရ၏။ ဆုရ မင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ရသည်မှာ ခက်ခဲပေသည်။

တကယ်ကြမ်းတာပဲ...

...

ထန်ထန်က သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ဖြေရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြိုးစားနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖော်မပြနိုင်သော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် မနေ့ညက ရယ်စရာအိပ်မက်တစ်ခုဟု တွေးမိလိမ့်မည်။ ကံမကောင်းစွာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပြန့်ကျဲနေသော ကိုက်ရာအမှတ်အသားများက တကယ့်အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး သူ့အတွင်းလမ်းကြောင်းထဲတွင် ပြင်ပမှ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခုရှိနေသည်သလို ခံစားနေရ၏။

သူ့လို "Top" သန့်သန့်လေးက တကယ်ကို အဖာ့ခ်ခံလိုက်ရတာပဲ!!

ထန်ထန်ခမျာ ဒေါသကြီးနေလျှင်ပင် အိပ်ရာထဲ လဲလျောင်းနေရကာ ဝံပုလွေလေးများ၏ ရယ်စရာလုပ်ရပ်ကြောင့် သူ့ကျောက်ကပ်တစ်ခုလုံး နာနေချေပြီ။

ဖုန်းမြည်သံက သူ့အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ထန်ထန်က နှာခေါင်းကို ဖိပြီး ဖုန်းပြောရန် ထလိုက်၏။

"ဟယ်လို..."

သူ့အသံက တစ်ဖက်လူကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

"သေစမ်း၊ ဒါ ဘယ်သူကြီးလဲ"

ထုတ်လုပ်သူ ဖိန်းကျယ်မောင်းက ထိတ်လန့်သွားပြီး နံပါတ်မှားမခေါ်ဆိုကြောင်း သေချာစေရန် ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်ကြီး လည်ချောင်းသံ ပေါက်သွားသော သူငယ်ချင်းအား မေးလိုက်သည်။

"မင်းအသံက ဘာလို့ ဒီလောက် အက်ကွဲနေတာလဲ။"

သူ ခန့်မှန်းလိုက်၏။

"မနေ့ညက ကာရာအိုကေ သွားထားတာလား။"

အင်းးး... ပြောရမယ်ဆိုရင် သူတို့တွေ တစ်ညလုံး "ကာရာအိုကေ" ဆိုနေခဲ့တာပဲ!

ထန်ထန်မှာ ဓားထိုးခံရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့လေသံက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိုးညင်းနေ၏။

"ဖိန်းကျယ်မောင်း၊ မင်း အဓိကအချက်ကို ပြောဖို့ ငါအကြံပေးချင်တယ်။"

ဖုန်းတစ်ဖက်မှလူက ချီတုံချတုံဖြစ်နေသောအသံဖြင့် ပြောလာသည်။

"ဟီးဟီး...ဒါက မင်းကိုဆက်သွယ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းမဟုတ်ဘူးလား။"

"မကြာသေးခင်ကမှ ယောက်ျားလေးအဖွဲ့အသစ်တစ်ခု ဖွဲ့ထားတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့အချိန်ပဲ... ဒီဘက်မှာလည်း reality show တစ်ခု ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ ကြားထားတယ်။ အဲ့ဒါက နယ်ပယ်ထဲက အသစ်ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အဖွဲ့တွေရဲ့ မန်နေဂျာတွေနဲ့ အနုပညာရှင်တွေကြား နေ့စဉ် အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုတွေအကြောင်း ရိုက်ကူးမှာ။ ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းရော မပါချင်ဘူးလား။"

ဖိန်းကျယ်မောင်း၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက ချဲ့ကားတတ်သော်လည်း သူ့တွင် reality show များအတွက် အရည်အချင်းနှင့် ထက်မြက်မှုအပေါ် စူးရှသော အမြင်ရှိ၏။ ယခင်ကဆိုလျှင် ထန်ထန်က မဆိုင်းမတွ သဘောတူခဲ့မည်ဆိုသော်လည်း ယနေ့က။

ထန်ထန် အံကြိတ်လိုက်သည်။

ငါက ဒီလောက်စျေးမပေါဘူးထင်တယ်! ဒီအကောင်သုံးကောင် သွားချင်တဲ့နေရာ သွားပြီး လုပ်ချင်သလို လုပ်ပါစေတော့၊ ငါ သူတို့ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...

"ငါမသွားဘူး။"

"ဟားဟား၊ ငါ သိတယ် မင်းသေချာပေါက်.. အမ်??? မင်းဘာပြောလိုက်တာ?!"

ဖိန်းကျယ်မောင်းက အံ့ဩသွားပြီး အသံကျယ်လာ၏။

"ထန်ထန်၊ မင်းက ထန်ထန်ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ ငါက ဖိန်းကျယ်မောင်းပါ။ ငါ ပွဲဦးမထွက်ရသေးတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဖိတ်ခေါ်တာကို မင်းက ငါ့ကို ငြင်းပယ်နေတာလား။"

ထန်ထန်က သူ့မျက်မှန်ကို ဝတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒါကို ငါ နောက်မှ ရှင်းပြမယ်။ ငါ အခု လုပ်စရာရှိလို့။ နောက်နေ့မှ လာခဲ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူက ဖိန်းကျယ်မောင်း၏ ဗျာများနေသော "ဟယ်လို ဟယ်လို?" ဆိုသော အသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ဖုန်းချလိုက်ပြီး ခါးထောက်၍ ခုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်သည်။

.............

အောက်ထပ်တွင် ဝံပုလွေသုံးကောင်က လိပ်တစ်ကောင်ကို ဝိုင်းရံကာ ရန်သတ်နေကြသည်။

"ချီးပဲ...ချီယန်...ကိုင်ထားလေ...ကိုင်ထားစမ်းပါ။”

"ခေါင်း...ခေါင်း...ခေါင်း။"

"မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန်လုပ်လေ၊ ကောကော မကြာခင် နိုးလာတော့မယ်။"

ချင်းယွီက ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်နေ့လယ်ခင်းလုံးကုန်နေပြီ...ငါပြောတယ် စားဖိုမှူးကို ဒါကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပြုလိုက်လို့၊ ငါတို့ ခဏစောင့်ပြီးရင် အဲ့လိပ်က သူ့လိုလို မောသွားမယ်။”

ချီယန်က အခွံကို ဖိချလိုက်ပြီး စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။

"ဒါက သိပ်တော့ မရိုသေသလိုပဲ။”

မိန်းချန်ရီက မကျေမနပ်ဖြင့် အသံများ တုန်ရီနေ၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် စကားများမနေနဲ့၊ ဒီကောင် ငါ့လက်ကို ကိုက်ထားတာ၊ ငါ့လက်ကွ!!"

"ဒါဆို ငါတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဓားကိုသာ သုံးရင် မင်းရဲ့လက်ချောင်းတစ်ဝက်ကျော်လောက် ဆုံးရှုံးသွားမှာနော်။"

“…”

နောက်ဆုံးတွင် သူ့ဘာသာ လှေကားပေါ်မှ အားတင်းဆင်းလာပြီး ဝံပုလွေသုံးကောင်နှင့် အကြွေးရှင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသော မန်နေဂျာလေးခမျာ နှုတ်ဆိတ်သွားရသည်။

ထန်ထန်က ခေါင်းကိုက်သောကြောင့် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ၀င်သွားလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်အတွင်းတွင် ချီယန်က မျက်နှာဖုံးကို လုံခြုံစွာ ဝတ်ထားရှိပြီး လက်များကို ပလတ်စတစ်လက်အိတ်ဖြင့် စွပ်ကာ လိပ်ခွံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိထားသည်။ ချင်းယွီက လက်ထဲတွင် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရန် မသေချာသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ ကံအဆိုးဆုံးသူ မိန်းချန်ရီက ခေါင်းမာသော လိပ်ပါးစပ်ထဲတွင် သူ့လက်ချောင်းကို အကိုက်ခံထားရပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရင်း လက်တစ်ဖက်က တွဲလောင်းကျနေသည်။

မိန်းချန်ရီက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ကြည့်နေရင်း မန်နေဂျာလေး ဝင်လာသည်ကို ပထမဆုံး သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနှင့် အော်လိုက်၏။

ခွေးကြီးတစ်ကောင် အကူအညီတောင်းခံနေသလိုပင်။

"ကောကော၊ ကောကော၊ ကူညီပါဦး၊ ကူညီပါဦး၊ ကူညီပါဦး၊ ကူညီပါဦး....”

လိပ်ကို လက်ဆေးကန်ထဲ ထည့်လိုက်စဉ် မန်နေဂျာလေး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် လိပ်က ကိုက်ထားသည်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ထန်ထန်က အမြန်တုံ့ပြန်ကာ မုန်လာဥအရွယ်အထိ ရောင်ရမ်းနေသည့် မိန်းချန်ရီ၏ လက်ချောင်းကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

"ဝူးးးးးးးးးးးးးး ကောကောက အကောင်းဆုံးပဲ။ ကောကော အသက်ကယ်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးက မတိုင်းတာနိုင်ဘူး၊ ကျေးဇူးတရားနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ပေးဆပ်ပါရစေ။"

မိန်းချန်ရီက ရှက်သွေးဖြန်းနေသော မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း မျက်ရည်များဝဲလာသည်။

ချီယန်နှင့် ချင်းယွီက အကျင့်ပျက်ကလေးများနှင့်တူပြီး သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"..."

ထန်ထန်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောချေ။ သူက ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို ယူဆောင်ကာ မိန်းချန်ရီ၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးပြီးနောက် ခါးထောက်ကာ သူ့ဘာသာ ချက်ပြုတ် စားသောက်ခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် အနံ့ကောင်းများနှင့် ပြည့်နေသော်လည်း သူက အတော်လေး ချွေတာကာ လိပ်သားတစ်ပိုင်းနှင့် ရိုးရိုးလိပ်သားစွပ်ပြုတ်ကို ပြုလုပ်ထား၏။ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေသော ဝံပုလွေပေါက်သုံးကောင်ရှေ့တွင် စိတ်ကျေနပ်စွာ စားလိုက်သည်။

သူ့ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီးနောက် သနားစရာမျက်နှာသုံးခုကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဒီနေ့ ကုမ္ပဏီကို စာချုပ်တွေ သွားယူမယ်။ စာချုပ်ရပ်စဲပြီးရင် ဥက္ကဋ္ဌစုန့်က မင်းတို့ပွဲဦးထွက်ဖို့ ပိုကောင်းတဲ့ မန်နေဂျာကို စီစဉ်ပေးမှာပါ။"

ဝံပုလွေပေါက်လေးများ၏ အမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားသည်။

ကောကောက... သူတို့ကို စွန့်ပစ်ချင်နေတာလား...

ဟင့်အင်း၊ ငရဲရောက်ရင်တောင် ဖြစ်ခွင့်မပေးဘူး...

လေထုက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် ချီယန်က ရယ်မောကာ မြေခွေးပုံစံမျက်လုံးများကို ကွေးညွတ်ပြီး ပြုံးလျက် တိုးတိုးလေးပြောလာ၏။

"ကောကော၊ အဲ့ဒါက မဖြစ်နိုင်မှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်။"

မိန်းချန်ရီကလည်း အစွယ်လေးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောကော၊ အဲ့လောက် နှလုံးသားမမဲ့ပါနဲ့... လင်မယားချင်း နှောင်ကြိုးတွေတောင် ဖန်တီးပြီးပြီဟာ၊ မနေ့က ကောကော ဘယ်နှခါလောက် သုတ်လွှတ်လိုက်လဲ စဉ်းစားကြည့်လေ။ အိပ်ရာခင်းတွေဆို ကောကောရဲ့ အရည်တွေ ရွှဲလို့။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ...အတူတူ သွားရမဲ့လမ်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား။"

ထန်ထန်၏ အမူအရာက ပို၍ မည်းမှောင်လာစဉ် ချင်းယွီက လက်တော့ပ်ကို ဖွင့်ကာ ထန်ထန်တစ်ယောက် စိတ်ကြွဆေးပြားကြောင့် အဖာ့ခ်ခံနေရစဉ် သုတ်လွှတ်ကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အော်ဟစ်ငိုယိုနေသည့် ဗီဒီယိုကို ပြသလာခဲ့သည်။