Chapter 9.2

အဝင်ဝ၌ ထုံးဖွဲ့မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားကာ သုက်ရည်များက သားအိမ်လမ်းကြောင်းအထိ မြင်းတစ်ကောင် ဒုန်းစိုင်းပြေးလာသည့်အလား အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထန်ထန့်ထံမှ ငိုညည်းသံများလည်း ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ပြင်းထန်လှသည့် သာယာမှုနှင့် နာကျင်မှုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ဦးနှောက်အထိ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ပြီးမြောက်သည့်အရည်များ ထုတ်လွှတ်ရန် အချက်ပေးနေသည့်အလား အတွင်းသားတစ်ခုလုံး ယားယံလာကာ ထန်ထန်မှာလည်း ထိုယားယံမှုကို မခုခံနိုင်တော့။ အပေါက်လေး၏ အတွင်းပိုင်းထဲရှိ ပူလောင်ပြင်းပြမှုများက ၎င်း ပန်းထုတ်ရန် လမ်းကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားသည့်အလား ပူနွေးသည့် ဆီးနှင့်အတူ ကျွင့်ယန်ရှောင်းထံ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ကျွင့်ယန်ရှောင်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်ကာ ထန်ထန်၏ အလုံးစုံ စွန့်ထုတ်လိုက်သည့် လိင်တံလေးအား ခါပေးရင်း ကျီစယ်လိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်လေး။ ကိုယ့်အကောင်ကြီးနဲ့ အလုပ်ခံရတာ ကျေနပ်ရဲ့လား။”

“ကောင်းလွန်းလို့ ဆီးတွေတောင် ပန်းထွက်လာပြီလေ။”

အန်ဂျလိုက သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲထားရင်း စနောက်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ထန်ထန်က အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လှုပ်ရှားမလာသည့်အခါတွင်မှ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဗိုလ်ချုပ်ထန်မှာ သတိလစ်မေ့မျောနေပြီဖြစ်သည်။

“...”

အန်ဂျလိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ငါ အဝတ်တွေ သွားယူလိုက်ဦးမယ်။ မင်းက ဘေဘီ့ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားလိုက်။”

ကျွင့်ယန်ရှောင်း၏ အဝတ်အစားတို့မှာ ထန်ထန် ပန်းထုတ်ထားသည့် အရည်များကြောင့် ပြန်ဝတ်၍ မရတော့။ အန်ဂျလို၏ အဝတ်အစားများကသာ ခါးနေရာနှင့် တင်ပါးနေရာများမှအပ တစ်ထည်လုံးနီးပါး ခြောက်သွေ့သန့်ရှင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက အပြင်ဘက်ရှိ အခြောက်ခံစက်ဖြင့် ထို စိုနေသည့်နေရာများအား အခြောက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအစိုကွက်များမှာလည်း သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာသူ မရှိသရွေ့ မည်သူကမှ သတိပြုမိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျွင့်ယန်ရှောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် လိင်တံနှစ်ချောင်းအား ပြိုင်တူ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါ ဘီယာပုလင်းကို ဖောက်လိုက်သည့်အလား အထဲမှ အဖြူရောင်အရည်များ တရဟော စီးကျလာတော့၏။

အန်ဂျလိုက မတ်တပ်ထရပ်ကာ အဝတ်အစားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြန်ဝတ်ပြီးနောက် ထန်ထန်၏ နဖူးကို ပြင်းပြင်းပြပြ ငုံ့နမ်းပြီး အခန်းလေးထဲမှ တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားလိုက်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ထန်က အသက်ရှူမှန်မှန်ဖြင့် ခေါင်းကို ဘေးသို့ စောင်းကာ သတိလစ်နေဆဲပင်။ ညီညာသည့် နံရံတစ်ခုကို မှီလျက်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် စေးကပ်သော သုက်ရည်များ ပေကျံကာ လုံးဝဥဿုံ သတိလစ်နေခဲ့သည်။

အခန်းငယ်ထဲတွင် တစ်သျှူးအစိုများ လုံံလုံလောက်လောက် ရှိနေရာ ကျွင့်ယန်ရှောင်းက နီမြန်းယောင်ယမ်းနေသည့် အပေါက်လေးအား ဖွဖွလေး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုထဲ၌ အနည်းငယ် အားပါသွားလျှင်ပင် ဗိုလ်ချုပ်ထန်အား နာကျင်မိသွားစေမည့်အလားပင်။

အပေါက်လေးမှာ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ရောင်ရမ်းနေကာ တွန့်ခေါက်ရာများအကြားမှ နို့နှစ်ရောင် အရည်များ တစက်စက် စီးကျနေ၏။ တစ်သျှူးအစိုများ ကုန်သွားသည့်တိုင် အရည်များက စီးကျနေဆဲပင်။

ကျွင့်ယန်ရှောင်းတစ်ယောက် လက်ကိုင်ပဝါအစိုတစ်ထည် ထယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတော့သည်။ မင်နက်ရောင် စကျင်ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အထက်တန်းဆန်သော လက်ဆေးဘေစင်က သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေရာ ကျွင့်ယန်ရှောင်းက လက်ကိုင်ပဝါကို ရေပန်းအောက် ထားကာ အသေအချာ သန့်ရှင်းပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

အန်ဂျလိုက ဖုချန်ကျစ်ကို လိုက်ရှာသည့်အခါ ထိုသူမှာ အနည်းငယ် မျက်မှန်းတန်းမိနေသော အိုမီဂါတစ်ဦး၏ ချဉ်းကပ်ခြင်းကို ခံနေရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အယ်လ်ဖာတစ်ဦး၏ သဘောသဘာဝအရ ဖုချန်ကျစ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ထိုအိုမီဂါကို အလွန်အမင်း မနှစ်မျို့လှကြောင်း သိသိသာသာ အကဲခတ်မိလိုက်သည်။

အနားတွင် ရှိနေသူများကလည်း သူ့သဘောထားကို အကဲခတ်မိကြဟန်ပင်။ အန်ဂျလိုက မဲ့ပြုံးပြုံးကာ ထိုင်ခုံတစ်ခုံကို ဆွဲယူပြီး ပွဲကြည့်ရန် ပြင်လိုက်၏။

“မစ္စတာဟာဗေး။ ခင်ဗျားကို ဘယ်သူက နိုအာအဖွဲ့အစည်းက စိတ်ကုထုံးဆေးဝါးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သုတေသနလုပ်ဖို့ ပြင်နေတယ်လို့ သတင်းပေးလိုက်လဲတော့ မသိပေမဲ့ .. ဟာဗေးမိသားစုက နိုအာအဖွဲ့အစည်း ရှေ့ဆက်ပြီး လက်တွဲဖို့ စဉ်းစားထားတဲ့ ပါတနာစာရင်းထဲမှာ မပါတော့တာ ကြာလှပြီ။”

ဖုချန်ကျစ်က အေးစက်သည့် အကြည့်တို့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သတင်းများကို အာရုံမစိုက်တတ်သည့် အန်ဂျလိုနှင့် ကျွင့်ယန်ရှောင်းတို့နှင့် မတူ၊ ဖုချန်ကျစ်မှာ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ထိုအိုမီဂါမှာ ဗိုလ်ချုပ်နှင့် စေ့စပ်ထားဖူးသူဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိပေသည်။ ကြိမ်တံထိပ်ရှိ မြွေခေါင်းပုံကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ထိုအိုမီဂါအား ချက်ချင်း လက်စဖျောက်ပစ်ရန် မလုပ်မိသည်မှာ သူ့စိတ်အခြေအနေ တိုးတက်လာခြင်း၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သည်ဟု တိတ်တိတ်လေး တွေးနေလိုက်၏။ သို့သော် ထိုအိုမီဂါကမူ အတင့်ရဲစွာဖြင့် သူ့ရှေ့အထိ ရောက်လာကာ ရူးကြောင်ကြောင် စကားများကို လာပြောနေခဲ့ပေသည်။

ဖုချန်ကျစ်မှာ မိန့်ခွန်းပြောပြီးမကြာမီ အခြားဧည့်သည်များ၏ အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ လူမှုရေးအရ စကားချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် သူနှင့် စကားဆက်ပြောရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသူများအား ခွာမထုတ်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုအရူးလို အိုမီဂါ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်၏။

ထိုအိုမီဂါက အိုင်ဒေါတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည့် ပရိသတ်တစ်ဦးအလား မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာဖြင့် သူ၏ စီးပွားရေးလောကအား လွှမ်းမိုးနိုင်မှုများအား လေးစားအားကျပါကြောင်း ပြောလာခဲ့၏။ သူနှင့် စေ့စပ်ထားသူ ထန်ထန်ကို နှိမ့်ချပြီး ဖုချန်ကျစ်ကို မြှောက်ပင့်ပြောခဲ့ကာ ထန်ထန်က သူ့ခြေဖျားကိုပင် မမီနိုင်ဟုလည်း ပြောခဲ့သေးသည်။ သူက နိုအာအဖွဲ့အစည်း လက်ရှိ ကြုံတွေ့နေရသည့် စိန်ခေါ်မှုများကိုပါ စကားထဲတွင် ထည့်ပြောလာခဲ့သည်။

အခြားအရာများအားလုံးကို မျက်ကွယ်ပြုထားနိုင်သည့်တိုင် ဖုချန်ကျစ်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ထန်ကို အထင်သေးဟန်ပြသည့် ရိုမန်ဟာဗေး၏ မောက်မာလှသော စိတ်သဘောထားကို အလွန် ရွံရှာမိလာခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည့် ဒေါသစိတ်ကြောင့် ဖယ်ရိုမုန်းများပင် စိမ့်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်လာတော့၏။

သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ .. ဗိုလ်ချုပ်ကို နှိမ်ရဲရလောက်တဲ့အထိ အတင့်ရဲနေလိုက်တာများ ...

သူတို့နှစ်ဦး စေ့စပ်ထားတာကို ပျက်သွားစေချင်သည်မှာ မှန်သော်ငြား သူ့နေရာသူ မသိသည့် ထိုအိုမီဂါက ဗိုလ်ချုပ်ထန်အား အထင်တသေးဖြင့် နှိမ်နေခြင်းမှာ ကွဲပြားသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖုချန်ကျစ်က လူကောင်း မဟုတ်။ အမြင်မရှိသည့် သားဖြစ်သူကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အတွက် စီနီယာဟာဗေး၏ နေရာတွင် အခြားသူတစ်ဦးဦး အစားထိုးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိတော့သည်။

ရိုမန်က ထိုယောက်ျား ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာကြောင်း နားမလည်နိုင်။ အင်္ကျီစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သနားစဖွယ် မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။

“တောင်း .. တောင်းပန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားကို တွေ့လိုက်ရတော့ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမိသွားလို့ပါ။”

ရိုမန်၏ အကျင့်စရိုက်က မကောင်းလှသည့်တိုင် ဆူးများ ပြည့်နေသည့် နှင်းဆီပန်းလေးကိုမှ သဘောကျသူများကလည်း ရှိနေဆဲပင်။ ထို့အပြင် လက်ရှိ၌ သူက အဆင့်အမြင့်ဆုံး အိုမီဂါ ဖြစ်နေရာ မျက်နှာလှလှလေး တစ်ခုတည်း ကြည့်လျှင်ပင် သူ့ကို လိုချင်ကြသည့် အယ်လ်ဖာများ အများအပြား ရှိနေကြဆဲပင်။

သူ့စကား အဆုံးတွင် စီးပွားရေးလောကထဲမှ အလားအလာရှိသော အယ်လ်ဖာ နှစ်ဦးသုံးဦးခန့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပြေရာပြေကြောင်း ဖြန်ဖြေပေးလိုက်ကြ၏။

“မစ္စတာဖုရေ။ စိတ်မရှိပါနဲ့။ သခင်လေးဟာဗေးက နည်းနည်းငယ်သေးတော့ လူကြီးမင်းကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းပြီး ကျင့်ဝတ်တွေကို မေ့သွားတာ နေမှာပါ။”

“ဟုတ်တယ်။ ဒီနေ့က ခင်ဗျားရဲ့ ပွဲနေ့လေ။ လာပါ အားလုံး ခင်ခင်မင်မင်ပဲ နေကြရအောင်ပါ။”

ဒီအရူးတွေက အသုံးဝင်တဲ့ နေရာတော့ ရှိသေးတာပဲ ...

ရိုမန်က မဲ့ပြုံးပြုံးကာ ဖုချန်ကျစ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အရမ်း လေးစားမိသွားလို့ပါ။”

သူ့စကားသံအဆုံးတွင် အခြား အိုမီဂါများထံမှ ရွဲ့စောင်းသရော်သည့် အသံများ ထွက်လာကာ အချို့က ကာယကံရှင်ကို ရှေ့တွင် ထားလျက်ပင် အားမနာတမ်း ထေ့ငေါ့လိုက်ကြတော့သည်။

လူအိုကြီးဟာဗေးအား ပြန်ခံပြောခဲ့သည့် အိုမီဂါက မကြားတကြား ရေရွတ်လိုက်၏။

“ရှောင်ရိုမန်က ရေမွှေးများ ပြောင်းထားလား မသိဘူး။ ကြာပန်းနံ့လေး ရနေသလိုပဲနော်။”

“ဘယ်က ကြာပန်းနံ့လဲ။ လက်ဖက်စိမ်းနံ့ကြီးဟာကို။"

နောက်ထပ် အိုမီဂါတစ်ဦးကလည်း တက်ညီလက်ညီ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်များအကြား ရယ်ပွဲကျသွားတော့၏။ သူတို့၏ အကြည့်များထဲ၌ ရိုမန်ကို သရော်မှုများ သိသိသာသာ ထင်ဟပ်နေပေသည်။

သူကများ ဗိုလ်ချုပ်ထန်ကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့ .. သူ့ကိုယ်သူ ဘာများ ထင်နေလဲ မသိဘူး ...

“မင်း .. မင်းတို့တွေ။”

ရိုမန်က သူတို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ငွေ့ရည်ဖွဲ့နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် အကူအညီ တောင်းလိုဟန် မော့ကြည့်လာသော်ငြား ဖုချန်ကျစ်က သူ့ကို အကြည့်တစ်ချက်ပင် မစွန့်ကြဲ။ အေးစက်စွာဖြင့်သာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှအကြာတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ နိဂုံးချုပ်သွားတော့သည်။ ရိုမန်၏ မျက်နှာထက်ရှိ နီမြန်းနေမှုများ ပျောက်ကွယ်ကာ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်၏။ သူသာ ထိုယောက်ျားသုံးဦး၏ အသည်းကျော် ဖြစ်လာပါလျှင် ယနေ့ သူ ခံရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုဆိုးအောင် လက်စားချေပြမည်ဟု ကြွေးကြော်ရင်း ဒေါသတို့ကို မျိုသိပ်ထားလိုက်တော့သည်။

“ရို့ ...”

အန်ဂျလိုက မျက်လုံးတို့ကို မှေးကျဉ်းရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ့လေသံမှာ တစ်ခုခုကို ဟာသလုပ်ချင်နေသည့်ဟန်ပင်။

ဖုချန်ကျစ်က နှာခေါင်းထိပ်ကို ဖျစ်ညှစ်ကာ မေးလိုက်၏။

“မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ထန်ထန်ကရော။”

“အဝတ်တွေ ယူဖို့ မင်းကို စောင့်နေတာလေ။”

အန်ဂျလိုက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာလည်း သိသိသာသာပင် ဝင်းလက်နေ၏။

ထိုသူနှစ်ဦးက စိတ်တိုင်းကျ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေကြစဉ် သူကမူ ထို ဘဝင်ရူးကောင် ရိုမန်ဟာဗေးအား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရသည်ဟု တွေးမိသည့်အခါ ဖုချန်ကျစ်မှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာကာ နှုတ်ခမ်းတို့ကို တင်းတင်းစေ့လျက် ထွက်သွားလိုက်တော့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းအပြီးတွင် သုန်မှုန်စွာဖြင့် ပြန်လှည့်လာကာ အန်ဂျလို၏ လက်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်စက် ဘယ်မှာလဲ။”

အန်ဂျလို၏ အမူအရာက အေးခဲသွားကာ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်တွင် ဝတ်ထားသည့် လက်စွပ်မှာ သူ့လက်တွင် ရှိမနေတော့ချေ။

စကားတစ်ခွန်းပင် ထပ်မပြောနိုင်တော့။ နှစ်ဦးလုံး သန့်စင်ခန်းရှိရာသို့ အမြန် ပြေးသွားလိုက်ကြတော့သည်။

ကျွင့်ယန်ရှောင်းက စီးကရက်ကို တစ်ဖွာရှိုက်ရင်း အခြောက်ခံစက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အဖြူရောင် အတွင်းခံအား အခြောက်ခံနေခဲ့သည်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မခြောက်သေးခင်မှာပင် ကျန်နှစ်ဦးက အမောတကော ပြေးဝင်လာ၏။ သေရေးရှင်ရေးနှင့် ကြုံရသည့်အလား ပြေးလာကြရာ အဝင်ဝရှိ “ပြုပြင်ရေးလုပ်နေသည်” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကိုပင် မမြင်ဘဲ ဝင်တိုက်မိကြသေးသည်။

“ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ မင်းတို့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ မီးလောင်ကုန်လို့လား။”

မည်သူမှ သူ့မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေနိုင်။ အခန်းငယ်အား ဖွင့်ကြည့်ပြီးသည့်အခါ မျက်နှာများ သုန်မှုန်သွားကြတော့သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အခန်းထဲ၌ မည်သူမှ ရှိမနေ။ ခေါင်းပေါ်ရှိ လေထွက်ပေါက်က ပွင့်နေကာ အနက်ရောင် ပိုက်လမ်းကြောင်းက သူတို့ကို ပြောင်ပြနေခဲ့၏။ အိမ်သာ၏ ဘေးတွင် အနီရောင် ထိန်းချုပ်စက်က ကြမ်းပေါ်သို့ စွန့်ပစ်ခံထားရသည်။

“မင်းတို့တွေ ဘာလုပ် ...”

ကျွင့်ယန်ရှောင်းက အခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေး။ တစ်ခုခု ဆက်ပြောမည် ပြင်နေပြီးခါမှ စကားတို့က လည်ချောင်းထဲမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားရှာတော့သည်။

“စောက်ကျိုးနည်း။ သူက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။”

“ထွက်ပြေးသွားတာ။”

အန်ဂျလို၏ မျက်နှာအမူအရာက တစ်မုဟုတ်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

“အရိုက်ခံရဖို့ ပြင်ထားလိုက်တော့။”

သူက သက်ပြင်းချကာ ဖုန်းကို ထုတ်၍ သူ၏ မျက်နှာချောချောအား ရှုထောင့်ပေါင်းစုံဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။

ဟင်း .. ဒီလို မျက်နှာချောချောလေးနဲ့ .. ပျောက်ကွယ်သွားခွင့်ပြုရမှာ နှမြောစရာပဲ ...