အခန်း (၇) ညီအစ်ကိုကောင်းတွေဆိုတာ ဒုက္ခကို အတူတူခံစားရမယ်
“အရှင့်သား၊ ကိုယ်လုပ်တော်ရှူးရဲ့ကိစ္စကို စုံစမ်းလို့ပြီးကြောင်း နန်းတော်က သတင်းပို့လာပါတယ်။ ကိုယ်လုပ်တော်ထောင်က ဖောက်ပြန်ခဲ့ပြီး သူနဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့သူကို ကိုယ်လုပ်တော်ရှူးဆီ သွားပြီး အန္တရာယ်ပြုခိုင်းတာပါ”
ရွှမ်းအာက ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ခြေသလုံးကို နှိပ်နယ်ပေးနေရင်း ပြောပြသည်။
ယွင်မော့မှာ ဘေးနားတွင် သနားစရာကောင်းသောပုံစံဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး တစ်ခါတရံ အမှားလုပ်ထားသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို မော့ကြည့်တတ်သည်။
“ပြီးတော့ရော?”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က မေးမြန်းသည်။
“ကိုယ်လုပ်တော်ထောင်ကို အဆိပ်ခွက်ပေးပြီး ကွပ်မျက်လိုက်ပြီတဲ့။ အဲဒီလူကိုလည်း သေဒဏ်ပေးလိုက်ပါပြီ။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ အပြင်ကို မပေါက်ကြားစေနဲ့လို့ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ပေးထားပါတယ်”
ရွှမ်းအာက ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ခြေသလုံးကို နှစ်ချက်ထပ်နှိပ်နယ်ပေးရင်း မေးသည်။
“အရှင့်သား၊ ဒီလောက်အားနဲ့ဆိုရင်ရော အဆင်ပြေပါရဲ့လား”
“တော်ပြီ၊ ကိုယ်တော် မနာတော့ဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က ခြေထောက်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး ယွင်မော့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဒီကို လာ”
ရွှမ်းအာက ယွင်မော့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးကာ ဘေးသို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ယွင်မော့က ခေါင်းငုံ့ရင်း ကုတင်နားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင် ဘာမှမပြောရသေးခင်ပင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး မှားသွားပါတယ်”
“မင်းက ဘာမှားလို့လဲ။ မြန်မြန်ထလိုက်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သော်လည်း မထသေးချေ။
မနေ့မနက်တစ်ပိုင်းလုံး ယွင်မော့နောက်လိုက်၍ သိုင်းလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရာတွင် အလွန်ပင် ပင်ပန်းခဲ့သည်။ မနေ့ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ယနေ့မနက် နိုးလာသည်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းလုံးက သူနှင့်မဆိုင်တော့သည့်အလား ခံစားရကာ ကုတင်ပေါ်မှပင် ဆင်းမရနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် ရွှမ်းအာက ယွင်မော့ကို မျက်နှာသာမပေးဘဲ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။
ယွင်မော့က မထသေးဘဲ နေရာတွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး ပေါ့ဆခဲ့လို့ အရှင့်သားကို ဒုက္ခရောက်စေခဲ့ပါတယ်…”
“မင်းကို အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ကိုယ်တော် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ၊ မြန်မြန်ထပါ”
ထိုအခါမှ ယွင်မော့သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။
သူကိုယ်တိုင်က ယွင်မော့ကို သိုင်းပညာသင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ မျက်စောင်းအထိုးခံရသူမှာ ယွင်မော့သာ ဖြစ်နေသည်။
“အရှင့်သား... ကျွန်တော်မျိုးပဲ အရှင့်သားကို ကာကွယ်ပါရစေတော့”
ယွင်မော့က ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။
“အရှင့်သားရဲ့ အရေပြားက နူးညံ့လွန်းတော့ ဒါတွေနဲ့ မသင့်တော်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အရှင့်သားက ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိနေပြီဆိုတော့ အရိုးဖွဲ့စည်းမှုတွေက အားလုံးပုံပေါ်နေပြီ၊ အခုအချိန်ကစပြီး သိုင်းလေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင်တောင် နောက်ကျသွားပါပြီ…”
သဘာဝကျစွာပင် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည်လည်း ဤအချက်များကို နားလည်သည်။ သူသည် အံ့မခန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရန်အထိ ရည်ရွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရုံမျှ တတ်ချင်ခဲ့သည်သာ။
သို့သော်လည်း အခုအချိန်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရုံမျှ သင်ယူရန်ပင် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာပေသည်။
“မင်းက ကိုယ်တော် ဒုက္ခမခံနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး…”
ယွင်မော့က ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အရှင့်သားမှာ တကယ်ပဲ သိုင်းပညာပါရမီမရှိပါဘူး။ ဆက်လေ့ကျင့်လည်း ဘာမှ အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး…”
ယွင်မော့သည် စကားပြောတတ်ပုံမရချေ။ ဤစကားကိုသာ အခြားအရှင်သခင်တစ်ဦးအား ပြောခဲ့လျှင် သူသည် ကြိမ်ဒဏ်ခံရရန် အပြင်ထွက်ရဖွယ်ရှိသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည်လည်း သူ့ကြောင့် ဒေါသထွက်လုမတတ် ရယ်မောမိတော့သည်။
သူသည် ခံစားမဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ယွင်မော့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ယွင်မော့၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများပင် စီးကျလာတော့မည့်ပုံ။
“ဒါဆို မင်းက ကိုယ်တော့်ရဲ့ ပါရမီမကောင်းတာကို အပြစ်တင်နေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်တော်မျိုးက အရှင့်သားကို ကာကွယ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
ယွင်မော့က မိမိကိုယ်ကို ခုခံကာကွယ်ရန် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
မင်းက ငါ့ကို ကာကွယ်နိုင်တာ သေချာပါတယ်။ မင်း အသက်ဆုံးရှုံးရတဲ့အထိတောင် ငါ့ကို ကာကွယ်ခဲ့တာပဲလေ။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ယွင်မော့နှင့် ရွှမ်းအာကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ အရင်ထွက်သွားလိုက်ကြ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အခန်းထဲတွင် အတော်အတန်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ရင်း အတွေးများနေခဲ့သည်။ အချိန်က ဆေးကောင်းတစ်လက်ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အစောပိုင်းတွင် ယခင်ဘဝကို ပြန်တွေးမိတိုင်း နာကျင်မှုများ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုတော့ ထုံသွားသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မရှိတော့ချေ။
နေ့လယ်ခင်းတွင် ဆဋ္ဌမမင်းသားယွင်ကျုံ့လီက သတ္တမမင်းသားအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“မင်း ခြေထောက်နာနေတယ်လို့ ကြားလို့ ငါ အားဖြည့်ဆေးတချို့ယူလာပေးတာ”
ယွင်ကျုံ့လီ၏ အသံသည် လေးနက်နေပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် လောကဓံနှင့် ကင်းကွာသယောင် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင်လည်း ပုတီးစေ့တစ်ကုံးဆွဲထားသေးသည်။
သူ၏ လောကဓံနှင့် ကင်းကွာမှုသည် ယွင်ကျုံ့ယောင်နှင့် မတူချေ။ သူသည် လောက၏ နာကျင်မှုများကို မြင်ပြီးသော သဘာဝလွန်လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ဖြစ်သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်ကမူ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးက နတ်ဘုရားဆန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ငါ့မယ်တော်ကိစ္စအတွက် မင်းကို ဒီနေရာကနေပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်ကျုံ့လီကို ကြည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့်
“လက်ဆောင်ကို ကျွန်တော်လက်ခံလိုက်ပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီနောင်အချင်းချင်း ဒီလို ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ အစ်ကိုတော် ဒီလိုလုပ်နေရင် ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ စိမ်းသွားလိမ့်မယ်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ စကားကြောင့် ယွင်ကျုံ့လီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။
“ဒါက ဒီအစ်ကိုတော်ရဲ့ အမှားပါ။ မင်း ခြေထောက်ပြန်ကောင်းလာရင် အစ်ကိုတော်က ယွဲ့မန်လုံမှာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးပါ့မယ်”
ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွဲ့မန်လုံမှာ မြို့တော်ရှိ အကောင်းဆုံးစားသောက်ဆိုင်ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ သူတို့ ညီအစ်ကိုများသည် ထိုနေရာတွင် မကြာခဏတွေ့ဆုံစားသောက်လေ့ရှိသည်။
“ကောင်းပါပြီ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ရွှမ်းအာက ယွင်မော့ကို တွန်းပို့လာပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ငှဲ့ပေးခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ မျက်နှာကို အောက်ချ၍ ရိုကျိုးသောပုံစံဖြင့် ဘေးနားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။
“အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတော်ကို ခမည်းတော်က ပြန်ခေါ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်”
ယွင်ကျုံ့လီက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်က ချက်ချင်းပင် သတိကြီးလာသည်။
“သူတို့က ဘာလုပ်ဖို့ ပြန်လာကြတာလဲ”
“ဘာလုပ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်မလဲ။ အဲဒီကိစ္စနှစ်ခုပဲပေါ့”
ယွင်ကျုံ့လီ၏ အသံက မတတ်သာသော လေသံဖြင့်။
ချူးယွင်ပြည်မှ လူတိုင်းသိကြသည်မှာ သူတို့နိုင်ငံသည် အင်အားကြီးမားသော်လည်း လက်ရှိဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ကိစ္စနှစ်ခု အမြဲရှိနေသည်။
ပထမတစ်ခုမှာ အိမ်ရှေ့စံနေရာက လစ်လပ်နေပြီး အရိုက်အရာဆက်ခံရန် သင့်လျော်သောသူကို ရှာမတွေ့ခြင်း။
ဒုတိယတစ်ခုမှာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်များ၏ သားသမီးများဖြစ်သည်။ ယွင်ဧကရာဇ်တွင် သားခုနစ်ယောက်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်ရှိသော်လည်း အကြီးဆုံးအစ်ကိုတော်ယွင်ကျုံ့မင်မှစ၍ ညီအငယ်ဆုံးဖြစ်သူယွင်ကျုံ့ယောင်အထိ တစ်ယောက်မှ အိမ်ထောင်မပြုရသေးချေ။ တတိယမင်းသားယွင်ကျုံ့ယန့်တွင်မူ ကိုယ်လုပ်တော်နှစ်ဦးရှိသော်လည်း သားသမီးမရှိသေး။
ဤကိစ္စနှစ်ခုသည် ယွင်ဧကရာဇ်ကို အတော်ကြာစိတ်ပူပန်စေခဲ့သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း နယ်မြေအပြင်ဘက်ရှိ အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလေးကို ပြန်ခေါ်ကာ သူ၏ သားသမီးအားလုံးကို စုဝေးစေပြီး ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးလေ့ရှိသည်။
“အစ်ကိုတော် စဉ်းစားပြီးပြီ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဟန်ရှန်းဘုရားကျောင်းကို သွားတော့မယ်”
ယွင်ကျုံ့လီက ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးသားပင်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသော ယွင်ကျုံ့လီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အစ်ကိုတော်နဲ့အတူ လိုက်မယ်...”
သို့သော်လည်း သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယွင်ကျုံ့လီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ညီတော်ရဲ့ ခြေထောက်က မကောင်းသေးဘူးလေ။ အိမ်တော်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေးနေပါဦး”
သူတို့ ညီအစ်ကိုချင်း ချစ်ခင်ရင်းနှီးသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်ကျုံ့လီအပေါ် အနည်းငယ်စိတ်တိုမိသည်။
“ဆဌမအစ်ကိုတော်က ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုပဲ ပစ်ထားရက်တာလား”
“မယ်တော်ကို ပြန်စောင့်ရှောက်ပေးရဦးမယ်။ ညီတော် ကောင်းကောင်းအနားယူနော်”
ပြောပြီးနောက် ယွင်ကျုံ့လီသည် မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သောအပြုံးလေးဖြင့် ထရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
…စိတ်တိုလိုက်တာ။ မဖြစ်ဘူး၊ ဆဌမအစ်ကိုတော်ကို ဒီလိုအောင်မြင်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ ညီအစ်ကိုကောင်းတွေဆိုတာ ဒုက္ခကို အတူတူခံစားရမယ်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်က ယွင်မော့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းမှစ၍ ယွင်မော့၏ မျက်လုံးများမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပုံရပြီး ထိုဦးနှောက်သေးသေးလေးထဲတွင် ဘာစဉ်းစားနေကြောင်း မသိဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။
“အရှင့်သား”
ယွင်မော့သည် သူ ခိုးကြည့်နေသည်ကို အမိခံလိုက်ရကြောင်း ခံစားမိသောအခါ ရုတ်တရက် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
သူသည် အရှင့်သားကို မကြာခဏခိုးကြည့်လေ့ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှင့်သားသည် အလွန်ပင် ချောမောလှပလွန်းလှသဖြင့် သူကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးပင် မျက်လုံးကို ရှောင်ဖယ်ထား၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ခိုးကြည့်တာ မိသွားသော်လည်း အရှင့်သားက ဒေါသမထွက်ကြောင်း တွေ့သောအခါ ယွင်မော့သည် ပို၍ ပွင့်လင်းစွာနှင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခိုးကြည့်လာတော့သည်။
“ယွင်မော့၊ လာပါဦး။ ကိုယ်တော် မင်းကို ခိုင်းစရာတစ်ခုရှိတယ်”
“အရှင့်သား ဘာများအမိန့်ပေးချင်ပါသလဲ”
ယွင်မော့သည် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုးကာ ကုတင်နားသို့ လျှောက်လာသည်။
“မင်း တော်ဝင်မြို့တော်အပြင်ဘက်က ဟန်ရှန်းဘုရားကျောင်းကို သွား။ ငါ့ရဲ့ သက်သေခံပစ္စည်းကို ယူသွားပြီး ဘုန်းတော်ကြီးဆီ စကားတစ်ခွန်းသွားပါးပေး”
ပြောရင်း ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ၏နာမည်ကို ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ထုတ်ယူကာ ယွင်မော့အား ပေးလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်လိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးနေပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ အပူဓာတ်ပါ ပါနေသည့်အလား ထင်ရသည်။
“ဘာစကားပါးရမှာပါလဲ”
“ကိုယ်တော့်ရဲ့ ဆဌမအစ်ကိုတော်က ဗုဒ္ဓဘာသာကို အလွန်ကြည်ညိုမြတ်နိုးကြောင်း၊ သူ့မယ်တော် နာမကျန်းဖြစ်နေချိန်မှာတောင် ဟန်ရှန်းဘုရားကျောင်းကို ဘုရားဖူးဖို့ သွားချင်ကြောင်း ပြောလိုက်။ ဒီကိစ္စသာ အပြင်ရောက်သွားရင် ဆဌမအစ်ကိုတော်ရဲ့ နာမည်ပျက်သွားနိုင်တယ်။ မလိမ္မာတဲ့သားဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကြီး ရသွားရင် မကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် ဘုန်းတော်ကြီးကို ဆဌမအစ်ကိုတော်ကို ဆုံးမပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်လို့ ပြောလိုက်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်ကျုံ့လီကို အလွန်နားလည်သည်။ ဤအချိန်တွင် ယွင်ကျုံ့လီကို စည်းရုံးနိုင်သူမှာ ထိုဘုန်းတော်ကြီးသာ ဖြစ်သည်။