အခန်း (၁၃) ငါ့သဘောပါ
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ စကားကြောင့် ယွင်မော့သည် နားရွက်များအထိ နီမြန်းသွားပြီး ပတ်တီးစည်းပေးနေသည့် လက်များပင် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
ဤရှက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံလေးကို မြင်ရသောအခါ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပြီး သူ့ကိုယ်ရံတော်လေးက သူ၏ လက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
ချူယန့်သည် သူ အချိန်မီရောက်လာပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်းကြောင့် အလွန်ကျေးဇူးတင်ခံရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုသူ၏ မျက်လုံးများက သူ၏ ကျွန်အပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေပြီး သူ့ကို လုံးဝမကြည့်ဘဲ နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ချေ။
ထို့အပြင် ထိုကျွန်အတွက် ဓားကိုပင် ခံပေးခဲ့သည်။
သခင်က ကျွန်အတွက် ဓားကို ခံပေးရတယ်ဆိုတာ ဘယ်နားက ထုံးစံရှိလို့လဲ။
“ဒီက သခင်လေး၊ မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား”
ချူယန့်သည် ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲမှ သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ဘေးမှ စာဖတ်ဖော်အား ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အတင်းဝင်ရောက်မေးမြန်းလိုက်သည်။
ချူယန့်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အပြုံးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ချူယန့်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဤအေးတိအေးစက်ပုံစံကြောင့် ချူယန့်၏ မျက်ခုံးများ ကြုံ့သွားသည်။ ၎င်းသည် သူ ထင်ထားသည့်ပုံစံနှင့် မတူချေ။
သို့သော်လည်း တစ်ဖန်ပြန်စဉ်းစားလိုက်သောအခါ ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အေးစက်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်ဖြစ်ရာ ဤသဘောထားသည်လည်း သင့်လျော်မှုရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
“ဒီဟန်ရှန်းဘုရားကျောင်းမှာ လုပ်ကြံသူတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ သခင်လေး အိမ်က ဘယ်မှာလဲ မသိဘူး။ ခင်ဗျားကို လမ်းတစ်ဝက်ထိ လိုက်ပို့ပေးလို့ရပါတယ်”
ချူယန့်သည် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ စေတနာပြည့်ဝသော စေတနာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယခင်ဘဝက သူ၏ ဤပုံစံကြောင့် အလိမ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို မြင်နေရသည့် လက်ရှိယွင်ကျုံ့ယောင်သည် မည်သို့ လှည့်စားခံရမည်နည်း။ သို့သော်လည်း… သူ့တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်ရှိသည်။
“ကျွန်တော့်နောင်တော်က လူခေါ်ဖို့သွားတာ အခုဆို တောင်ခြေကို ရောက်နေလောက်ပါပြီ။ သခင်လေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်မပေးလိုပါဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အလွန်အားပါစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လုံးဝမလွှတ်ချေ။
ယွင်မော့သည် စိုးရိမ်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ လက်က အားပါလွန်းသဖြင့် သူ့ကို နာကျင်စေသည်။ သူ နာကျင်မှုကို မကြောက်သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ဒဏ်ရာ ထပ်မံပေါက်ပြဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။
ချူယန့်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း တောင်အောက်ကို ဆင်းမှာဆိုတော့ လမ်းကြုံ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် မငြင်းတော့ချေ။
“ဒါဆိုရင် သခင်လေးကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိပါပြီ”
တောင်ဆင်းလမ်းတွင် ချူယန့်သည် စကားမပြတ်ပြောဆိုနေကာ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ အကြောင်းများကို ကြိုးစားမေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်ကမူ အလွန်အေးစက်စွာသာ တုံ့ပြန်ပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် အသံအနည်းငယ်သာ ထွက်လာတတ်သည်။
ချူယန့်သည် ဤကဲ့သို့သော စကားပြောရန် ခက်ခဲလှသည့် လူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသောကြောင့် အနည်းငယ်ဒေါသထွက်လာသည်။
တောင်ခြေမရောက်မီတွင် သူတို့သည် ယွင်ကျုံ့လီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
ယွင်ကျုံ့လီသည် မြို့စောင့်တပ်သားတစ်စုကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာက လျော့ကျသွားသော်လည်း သွေးစွန်းနေသော အင်္ကျီလက်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ကျုံ့လီ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် စိုးရိမ်လာသည်။
“ညီတော်! မင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တာလား”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သွေးတိတ်သွားပါပြီ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကြည်လင်သောအေးစက်သော မျက်လုံးများသည် ချူယန့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒီက သခင်လေး အချိန်မီပေါ်လာလို့ပါ”
ယွင်ကျုံ့လီသည် လက်အုပ်ချီကာ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။
“ဒီက သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်နဲ့ အိမ်က ဘယ်မှာလဲမသိဘူး။ ဒီနေ့ အသက်ကယ်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားပါတယ်။ နောက်နေ့ ကျေးဇူးတင်စကားပြောပါရစေ”
“ဒါက သာမန်ကိစ္စလေးပါပဲ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ချူယန့်။ ခင်ဗျားတို့နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်ရုံလေးပါ”
ချူယန့်က တိုးတိုးလေးပြောပြီး သူတို့၏ အမည်များကို မေးမြန်းခြင်းမပြုချေ။
“ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ရှိသေးလို့ အရင်သွားပါဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ သတိထားသွားကြပါ”
ချူယန့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ကျုံ့လီသည် အနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
“ကံကောင်းလို့ ငါ့နာမည် မမေးသွားတာ။ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင် မသိဘူး”
ယွင်ကျုံ့လီသည် မျက်နှာအနည်းငယ်ဖြူဖျော့နေသော ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မြန်မြန်၊ ဒဏ်ရာကို သမားတော်နဲ့ ပြဖို့ အရင်ပြန်ကြစို့”
ယွင်ကျုံ့လီသည် လူတစ်ဦးကို အိမ်တော်သို့ စောစီးစွာ ပြန်လွှတ်ကာ သမားတော် ခေါ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူတို့သတ္တမမင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သမားတော်သည် ထိုနေရာတွင် အဆင်သင့်စောင့်နေပြီးဖြစ်သည်။
“အရှင့်သား၊ ဘာလို့ ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာရပြန်တာလဲ”
ထိုမျှကြီးမားသော ဒဏ်ရာကို ရွှမ်းအာမြင်သောအခါ ချက်ချင်းငိုချလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဒီရက်ပိုင်း အရှင့်သား အပြင်ထွက်တိုင်း ဒဏ်ရာရနေရတာလဲ”
ရွှမ်းအာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွင်မော့သည် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး နောင်တရသော အမူအရာအပြည့်ဖြင့် ရှိနေသည်။
သူသည် သခင်ကို ကောင်းကောင်း မကာကွယ်နိုင်သောကြောင့် သခင်အား အကြိမ်ကြိမ် ဒဏ်ရာရစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို သမားတော်က စည်းနှောင်ပေးပြီးနောက် ယွင်ကျုံ့လီသည် သတ္တမမင်းသားအိမ်တော်တွင် ခဏကြာ နေခဲ့သည်။ သမားတော်က ယွင်ကျုံ့ယောင် ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ ကောင်းကောင်း အနားယူရန်သာ လိုကြောင်း ပြောမှ စိတ်ချသွားသည်။
“ညီတော် ကောင်းကောင်းအနားယူပါ။ ခမည်းတော်နဲ့ အစ်ကိုတော်တွေကို သတင်းသွားပြောပြလိုက်ဦးမယ်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က မလိုအပ်ကြောင်းပြောချင်သော်လည်း ယွင်ကျုံ့လီ၏ နောင်တရနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ခေါင်းသာ ညိတ်လိုက်ရသည်။
ရွှမ်းအာကမူ ဘေးတွင် ညည်းညူနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ယွင်မော့ကို အပြစ်တင်လိုသည့် သဘောမရှိသော်လည်း ပြောသူက စိတ်ထဲ မထားသော်ငြား နားထောင်သူက စိတ်ထဲ ရောက်သွားသည်။ သူမ စကားတစ်ခွန်းပြောတိုင်း ယွင်မော့၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်လာသည်။
“တော်ပြီ၊ မပြောနဲ့တော့၊ ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် မတတ်သာစွာဖြင့် ရွှမ်းအာကို စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
ရွှမ်းအာသည် မျက်ရည်သုတ်ကာ ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ပေးသည်။
“အရှင့်သား၊ ဒီရက်ပိုင်း အပြင်မထွက်ပါနဲ့တော့လား။ အရှင့်သား အပြင်ထွက်တိုင်း ဒဏ်ရာရနေတော့ ကျွန်တော်မျိုးမ စိတ်ထဲ အရမ်းစိုးရိမ်နေရတယ်”
“ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ယွင်မော့ရှိတယ်လေ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
“ရွှမ်းအာ၊ မင်း မီးဖိုချောင်က ဆေးကို သွားကြည့်လိုက်ဦး။ မင်း စောင့်ကြည့်နေမှ ငါ စိတ်ချရမှာ”
ရွှမ်းအာသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ထားပြီး မျက်ရည်များ ထပ်သုတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုးမ အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်”
ရွှမ်းအာကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံ့ယောင်က ထရပ်ကာ ယွင်မော့၏ ရှေ့သို့ သွားလိုက်သည်။
ယွင်မော့၏ ခေါင်းသည် ရင်ဘတ်နှင့် ထိလုနီးပါး မြုပ်နေသောကြောင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ၏ ခေါင်းထိပ်ကိုသာ မြင်ရသည်။
သူက အဖြူရောင်လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ကာ ယွင်မော့၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်၍ ခေါင်းကို မော့စေလိုက်သည်။
ယွင်မော့သည် ယွင်ကျုံ့ယောင် ဤသို့ လုပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားဘဲ သူ့ကို ငတုံးတစ်ကောင်လို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များက ဝဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို သူ မသိချေ။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့၏ မျက်ခမ်းစပ်မှ စီးကျလာသော မျက်ရည်များကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။
“အသက်ကဖြင့် ဘယ်လောက်တောင်ရှိနေပြီလဲ၊ ဘာလို့ ခဏခဏမျက်ရည်ကျနေရတာတုန်း၊ ရွှမ်းအာလို ကောင်မလေးနဲ့တောင် တူနေပြီ”
သူ၏ လေသံသည် ပြောမပြနိုင်အောင် နူးညံ့ပြီး မျက်လုံးထဲမှ စီးဆင်းလာသော နွေးထွေးမှုတို့သည်လည်း အရည်ပျော်နေသော ရေခဲမြစ်နှင့်တူသည်။ ယွင်မော့သည် မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း မျက်လုံးချင်း မလွှဲနိုင်ခဲ့ချေ။ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ မျက်လုံးထဲမှ နူးညံ့မှုသည် အတုအယောင်လား၊ အစစ်အမှန်လားကိုပင် သူ ခွဲခြားမသိနိုင်ခဲ့ချေ။
“ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ဘာလို့ငိုနေတာလဲ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် လက်ကိုင်ပဝါကို ပြန်သိမ်းပြီး ယွင်မော့၏ မေးစေ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ယွင်မော့သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို မော့ကြည့်နေဆဲ ပုံစံဖြင့်သာ ရှိနေသည်။
“ငတုံးလေး၊ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
ယွင်မော့ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ထိုအခါမှ အရှင့်သားကို ကြည့်ရင်း စိတ်လွတ်နေခဲ့သည်ကို သတိပြုမိကာ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်လိုက်မိသည်။
သူသည် မကြာသေးမီကလည်း အရှင့်သားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မကြာခဏ စိတ်လွတ်နေတတ်သည်။ ဤသည်မှာ မကောင်းချေ။ ဤသည်က သူ၏ သတိရှိမှုကို လျော့နည်းစေလိမ့်မည်။
“အရှင့်သား၊ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို အရှင့်သားကို ကာကွယ်ဖို့ အစားထိုးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား”
အနှီကိုယ်ရံတော်လေးက နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တရမှု၊ စိတ်မကောင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးက အသုံးမကျပါဘူး၊ အမြဲလိုလို အရှင့်သားကို ဒဏ်ရာရစေမိတယ်။ အရှင့်သားကို ကာကွယ်ဖို့ သိုင်းပညာတော်တဲ့ ဝါရင့်တစ်ယောက်ယောက်ကို အစားထိုးခိုင်းပြီး ကျွန်တော်မျိုးကတော့ အရိပ်ထဲမှာ နေလိုက်ပါ့မယ်”
ကိုယ်ရံတော်လေး၏ အသံသည် နူးညံ့ပြီး ငိုသံပါနေသဖြင့် ချွဲနွဲ့နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
“မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ငါက မင်းကိုပဲ ဘေးနားမှာ ထားချင်တာ၊ တခြားသူ ဘယ်သူမှ မရဘူး”
ခဏတာတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူသည် လက်လှမ်းကာ ကိုယ်ရံတော်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“အရမ်းလျှောက်မတွေးပါနဲ့၊ မင်း အကောင်းဆုံးလုပ်ခဲ့ပြီးပြီ”
ကိုယ်ရံတော်လေးက ဆက်လက်အတွေးလွန်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်က ထပ်ပေါင်းပြောလိုက်သေးသည်။
“မင်း လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ပြတ်သွားရင်တောင် ငါ မင်းကို ဘေးနားမှာ ထားပြီး စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သဘောတူပါတယ်”
ကိုယ်ရံတော်လေးသည် ထပ်မံ၍ ငတုံးဖြစ်သွားပြန်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“ငါ့ရတနာလေးမို့လို့ ငါ စောင့်ရှောက်ချင်တာ၊ ဘာလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး”