အခန်း (၆) - ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အခြားသူကို ရေချိုးပေးခိုင်းလေ့မရှိသော်လည်း ယွင်မော့၏ မကျေနပ်သည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရယ်မောလိုသည့် အရိပ်အယောင်များက မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူ့ကိုယ်ကို လှန်ချကာ ရေချိုးကန်နံရံတွင် မှီလိုက်ပြီး ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ကျောပြင်ကို ဖော်ပြလျက် “တိုက်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယွင်မော့သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပုဝါရှည်ကို ကိုင်၍ သွားခဲ့သည်။ ဘာကို စိုးရိမ်နေမိမှန်းပင် သူ့ကိုယ်သူမသိပေ။
သူ၏ မျက်လုံးများသည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကျောပြင်ပေါ်မှ မခွာနိုင်ဖြစ်နေပြီး မနေနိုင်ဘဲ တံတွေးမျိုချမိသည်။
ယွင်မော့သည် သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားရသည်။
ကျောပြင်ပေါ်မှ လက်၏ အားသည် အနည်းငယ်ပြင်းထန်သည်။ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ နူးညံ့သော အသားအရေကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်မှုကြောင့် သူ၏ လက်အားသည် မဆိုစလောက်များနေသည်။
အနည်းငယ်မျှ ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကျောပြင်မှာ နီရဲလာသည်။
“ဖြည်းဖြည်း”
“တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ်”
ယွင်မော့သည် အားကို လျှော့လိုက်သည်။
ညဘက်တွင် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အိပ်မက်ဆိုးကြောင့် လန့်နိုးလာသည်။ သူ ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် နေ့စဉ်ယခင်ဘဝက အကြောင်းများကို အိပ်မက်မက်နေတတ်သည်။ အိပ်မက်ဆိုးများသည် အရိပ်ကဲ့သို့ လိုက်ပါနေပြီး သူ မည်သို့ပင် ကြိုးစားပါစေ ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။
အခန်းထဲမှ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားသောအခါ ယွင်မော့သည် ချက်ချင်းဝင်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ကြည့်လာသည်။
“အရှင့်သား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး နဖူးတွင် ချွေးများ စီးကျနေသည်။
ယွင်မော့က ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။
“မင်း အရင်ထွက်သွားတော့။”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့ကို ဤနေရာတွင် ဆက်ရှိစေချင်စိတ်မရှိပေ။ ဤမျှ ပျော့ညံ့နေသည့် သူ့ပုံစံကို ယွင်မော့ပင်ဖြစ်စေကာမူ မည်သူ့ကိုမှ မြင်စေချင်စိတ်မရှိပေ။
သို့သော် ယွင်မော့သည် ထွက်မသွားဘဲ ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ဆက်လျှောက်သွားကာ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ပါးစပ်ကို စေ့ထားပြီး မျက်နှာကလည်း အေးစက်နေသည်။
“အရှင့်သား၊ အပြစ်ပေးတော်မူပါ”
သူက ပြောနေရင်း ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ်အေးစက်သွားသည်။
“အမိန့်ကို မနာခံချင်ဘူးလား”
သူက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
ယွင်မော့က ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တုန်ရီသွားသော်လည်း မကြာလိုက်ပေ။ ချက်ချင်းပင် တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အရှင့်သားက ကျွန်တော်မျိုးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း အရှင့်သားအတွက် စိုးရိမ်မှုတွေကို မျှဝေခံစားချင်ပါတယ်။”
ထို့နောက် ယွင်မော့သည် ခေါင်းအနည်းငယ်မော့ကာ သတိထားနေသော လေသံဖြင့်
“ကျွန်တော်မျိုး နမော်နမဲ့နိုင်လွန်းပြီး အလုပ်တွေ အများကြီးကိုလည်း ဖျက်စီးခဲ့မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင့်သားက ကျွန်တော်မျိုးကို အပြစ်ပေးခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး သတ္တိရှိရှိနဲ့ ဒီလိုမလုပ်သင့်တာကို လုပ်ရဲတာပါ။ အရှင့်သား အပြစ်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ကောင်းကောင်း အိပ်စက်လိုက်ပါ။ မနက်နိုးလာတဲ့အခါ အပြစ်ပေးရင် အားရှိနေအောင်ပေါ့။”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့ကြောင့် ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူက ခပ်ပြေပြေ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။
သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ယွင်မော့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သတ္တမမင်းသားသည် မျက်နှာကသာ အေးစက်ပြီး စိတ်ထားအမှန်တကယ်နွေးထွေးသည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ နူးညံ့သော လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အရှင့်သား၏ လက်သည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်နှင့် လုံးဝမတူပေ။
ဖြူဖွေးသွယ်လျပြီး အဆစ်များပင် ထင်ရှားခြင်းမရှိသလို အသားမာလည်း တစ်စက်မှ မရှိပေ။
သူ၏ လက်ကမူ မတူ၊ သူ၏ လက်ချောင်းများက ရှည်လျားသော်လည်း အဆစ်များသည် ထင်ရှားပြီး လက်ဖဝါးတွင်လည်း ပါးလွှာသော အသားမာများရှိနေသည်။
သူ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ လက်ပေါ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အစပိုင်းတွင် မသက်မသာခံစားရသော်လည်း မကြာမီ လက်မှတစ်ဆင့် သက်သောင့်သက်သာဖြစ်လာသည်ကို ခံစားရပြီး ဦးနှောက်သည်လည်း ထိုင်းမှိုင်းသွားကာ မကြာမီပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ထိုညက ယွင်ကျုံ့ယောင် တစ်ညတာလုံး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ပြန်ဝင်စားပြီးနောက်ပိုင်း ယွင်ကျုံ့ယောင် အကောင်းဆုံးအိပ်စက်နိုင်သည့် ညပင်။
သူ နိုးလာသောအခါ သူ့ကိုယ်သူပင် မယုံနိုင်ပေ။ ထိုညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် အိပ်မက်ဆိုးလုံးဝ မမက်ခဲ့ပေ။
“အရှင့်သား”
ယွင်မော့သည် မျက်နှာသစ်ရန် ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာသည်။
“အရှင့်သား၊ ဒီနေ့ကစပြီး သိုင်းပညာလေ့ကျင့်တော့မလား”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ညက ယွင်မော့ကို ပြောခဲ့သည့် စကားကို သတိရသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ယွင်ကျုံ့ယောင်နှင့် ယွင်မော့တို့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာကြရာ ရွှမ်းအာသည်လည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“အရှင့်သား၊ မာဘူထိုင်တာနဲ့ စလိုက်ရအောင်”
“ဟမ်?”
ယွင်ကျုံ့ယောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဓားသိုင်သင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“အရင်ဆုံး အခြေခံကို ကောင်းကောင်းချထားရပါမယ်”
ယွင်မော့က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အရှင့်သားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို အားနည်းနေပါတယ်”
ဘာတတ်နိုင်တော့မည်နည်း။ ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့ကဲ့သို့ ခြေထောက်ကား၍ ထိုင်သည့် မာဘူအနေအထားကို လိုက်ထိုင်ရတော့သည်။
...ဒီပုံစံက အရမ်းကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
သို့သော် မကြာမီ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ရီလာသည်။
“အရှင့်သား၊ နည်းနည်းထပ်နှိမ့်ပါဦး။”
ယွင်မော့သည် အလွန်တင်းကျပ်သည်။ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကိုယ်နေဟန်ထား အနည်းငယ်မျှ မမှန်သည်နှင့် သူက ချက်ချင်းပြောဆိုတော့သည်။
ရွှမ်းအာသည် ရပ်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ယွင်ကျုံ့ယောင်ဘေးတွင် ခစားခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံ့ယောင် ဤမျှ ဒုက္ခခံနေရသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့။
သူမ ချက်ချင်းပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။
သူမသည် ယွင်မော့ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ယွင်မော့၊ အရှင့်သားက ပထမဆုံးအကြိမ်လေ့ကျင့်တာလေ၊ မင်း နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေါ့ပေးလို့ မရဘူးလား”
“ဒါပေမဲ့ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရင် လျှော့ပေါ့လို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ ကောင်းကောင်းသင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ယွင်မော့၏ အမူအရာသည် အလွန် လေးနက်နေပြီး ရွှမ်းအာကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
ယွင်မော့ကို စည်းရုံးရန် မအောင်မြင်တော့သောအခါ ရွှမ်းအာသည် ယွင်ကျုံ့ယောင်ဘေးသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။
“အရှင့်သား၊ ကျွန်မတို့ ခဏနားကြမလား”
“မလိုဘူး။”
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး နဖူးမှ ချွေးများကျဆင်းလာသည်မှာ မရပ်တော့ပေ။
ရွှမ်းအာသည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်၍ နာကျင်သည့် မျက်နှာဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ နဖူးကို ထိမိသည်နှင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ခွန်အားများ လျော့ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားသည်။
“အရှင့်သား!”
ရွှမ်းအာသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ထူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ယွင်မော့လည်း လန့်သွားပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ထူပေးပြီးနောက် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
သတ္တမမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် အားနည်းနေသည်။
“ယွင်မော့၊ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ ဆက်သွားရင် အရှင့်သားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ရွှမ်းအာက ပြောလိုက်ပြီး ယွင်မော့ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
ယွင်မော့သည် ပါးစပ်ကို ဟကာ နောက်ဆုံးတွင် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း မာဘူထိုင်တာ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါမယ်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ရွှမ်းအာ လာငှဲ့ပေးသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး အသက်ကို မရပ်မနားရှူနေသည်။ ယွင်မော့၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“တခြားရှိသေးလား”
“အရှင့်သား ကျွန်တော်မျိုးနဲ့အတူ ခြံဝင်းပတ်လည်မှာ တစ်ပတ်လောက် ပြေးကြည့်ပါဦး။”
ရွှမ်းအာသည် မျက်လုံးလန်သွားပြီး ဒေါသကြောင့် မူးမေ့လဲတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ၏ အဝတ်အစားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ယွင်မော့က သူ့ကို ခုနက သိုင်းလေ့ကျင့်တဲ့ဝတ်စုံ ဘာလို့ဝတ်ပေးရတာလဲဆိုတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။
“အရှင့်သား၊ ဒီနေ့တော့ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါတော့၊ မပြေးပါနဲ့တော့၊ အရှင့်သားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ရွှမ်းအာသည် စိုးရိမ်တကြီး ခြေဆောင့်ပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင်အား ဤစိတ်ကူးကို ဖျက်ဆီးရန်သာ တောင်းဆိုချင်နေသည်။
သို့သော် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ထရပ်လိုက်သည်။
“ပြေးကြစို့”
သို့သော် တစ်ပတ်ပင်မပြည့်မီ တစ်ဝက်နီးပါးသာ ရောက်သေးချိန်တွင် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် မခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ယွင်မော့သည် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသောကြောင့် လျင်မြန်စွာ ဖေးမလိုက်သဖြင့် ဒဏ်ရာရခြင်းမှ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။
“အရှင့်သား၊ တော်သင့်ပြီ ထင်တယ်...”
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုသည် ယွင်မော့၏ ထင်ထားသည်ထက် ပိုနိမ့်နေသည်။ သူသည် အဆင့်ဆင့်လေ့ကျင့်သင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မှီနေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အသက်ရှူနှုန်းကို ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်စေရန် ခဏကြာမှ သူ၏ ခေါင်းကို မော့ကာ ယွင်မော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပန်းရောင်သမ်းနေသည်။
“ဒီမင်းသား လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ခေါက်ဆွဲဖတ်ကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။
ယွင်မော့သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ခါးကို ဖေးမထားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီရဲနေသည့် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မသိလိုက်ဘဲ တံတွေးမျိုချမိသွားသည်။ ထို့နောက် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ခါးကို သိုင်းဖက်ကာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အမူအရာမဲ့နေသည့် မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် သူသည် မရုန်းကန်တော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ့ထံ၌ တကယ်ကို ခွန်အားမရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရွှမ်းအာသည် ခြံဝင်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူမ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ယွင်မော့ ပွေ့ချီလာသည့် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကိုပင်။
သူမသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးပြန်သည်။