အခန်း (၁၀) သတ္တမညီတော်က ကိုယ်ရံတော်လေးကို ဖက်ပြီး အိပ်နေတာ
ယွင်မော့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို လုံးဝမကြည့်ရဲချေ။ ယွင်ကျုံ့ယောင်သည်လည်း သူ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ဂျင်းပြုတ်ရည်ကိုသာ ငုံ့သောက်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က သူသည် အနည်းငယ်သတိလက်လွတ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အရာအားလုံးကို ပြန်လည်မှတ်မိခဲ့သည်။ ရေထဲတွင် ယွင်မော့၏ ခေါင်းကို ဖိထားပြီး မလွှတ်တမ်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်မိသည်။
ဤရှက်ရွံ့မှုကြောင့်ပင် ချူယန့် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ရောက်နေသည်၊ မည်သူက သူ့ကို ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျအောင် လုပ်ခဲ့သည်ကို တွေးရန်ပင် မေ့လျော့သွားစေခဲ့သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်က စကားမပြောသောကြောင့် ယွင်မော့သည်လည်း စကားစရန် မရဲခဲ့ချေ။
နောက်ဆုံးတွင် ဤမသက်မသာမှုကို ဦးဆောင်ဖြတ်ကျော်လိုက်သူမှာ ယွင်ကျုံ့ယောင်ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို သူ သောက်ပြီးသွား၍ဖြစ်သည်။
“ခုနက… ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိသည်။ ယွင်မော့သည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကယ်တင်ခဲ့ပြန်ပြီ။
“ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော်မျိုး လုပ်ဆောင်သင့်တဲ့ အရာတွေပါ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကျေးဇူးတင်စကားသည် ယွင်မော့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ၎င်းသည် သူ၏ တာဝန်ဖြစ်သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေသည်ကိုး။
“ရေထဲက ကိစ္စကို မင်း စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ အဲ့ဒါ ငါ အလောတကြီးနဲ့ မသင့်လျော်တဲ့ အပြုအမူလုပ်မိတာပါ။ မင်းကို လျော်ကြေးပေးစေချင်ရင်…”
ယွင်ကျုံ့ယောင် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယွင်မော့က မျက်နှာနီမြန်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး! ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်”
ထိုကြည်လင်သောအေးစက်သော မျက်လုံးများသည် ယွင်မော့၏ မျက်နှာနီမြန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ထူးခြားသော ခံစားမှုတစ်ခုက ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်အခြေအနေတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိသာခဲ့သော အထိအတွေ့သည် ယခုမူ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အဆက်မပြတ်ပြန်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အာရုံကြောများကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အေးမြပြီး နူးညံ့သော ခံစားမှု ကျန်နေသေးသည့်အလား ခံစားရသည်။
“မင်း အရင်ထွက်သွားတော့၊ ငါ အနားယူတော့မယ်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ယွင်မော့က လက်ခံပြီး ခွက်ကို ယူဆောင်သွားကာ အပြင်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် အလျင်အမြန်အိပ်ပျော်သွားမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့ပြီး ငြိမ်သက်သွားသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုည၏ ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။
လျိုယွဲ့ပြည်၏ အိမ်ရှေ့စံဖြစ်သော ချူယန့်သည် ချူးယွင်ပြည်၏ မြို့တော်တွင် အဘယ်ကြောင့်ရောက်နေရသနည်း။ သူ့ကို ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျအောင် လုပ်ခဲ့သူမှာ မည်သူနည်း။
ထိုအချိန်က လှေပေါ်တွင် သူတို့ခုနစ်ဦးသာ ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ လှေအပြင်ဘက်ကသာဖြစ်ပါက ယွင်ကျုံ့မင်နှင့် ယွင်မော့တို့၏ သိုင်းပညာဖြင့် အချိန်မီ တားဆီးနိုင်ခဲ့ရမည်။ ထို့ပြင် ယွင်ကျုံ့မင်သည် သူနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။
မှေးမှိန်သော အခြေအနေတွင် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပူလာသည်ကို ခံစားရပြီး မူးဝေစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။
သို့သော်လည်း သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူ ရုတ်တရက်လန့်နိုးလာသည်။
သူ ထိုအိပ်မက်ဆိုးကို ထပ်မက်ခဲ့သည်။
တစ်ကိုယ်လုံးပျော့ခွေနေပြီး အားအင်မရှိတော့သလို၊ လည်ချောင်းသည်လည်း ခြောက်သွေ့၍ နာကျင်နေသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ရေသောက်ရန်အတွက် ထရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
မူလက တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသင့်သော ရွှမ်းအာကို ယွင်မော့က စောစောစီးစီး အိပ်ရန် ပြန်ခိုင်းခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ယွင်မော့သာ ရှိသည်။ သူ၏ အိပ်စက်မှုသည် သိပ်မဆိုးသောကြောင့် အခန်းထဲမှ အသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
“အရှင့်သား! ဘာဖြစ်တာလဲ”
ယွင်မော့သည် ပြေးဝင်လာကာ ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ထူလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ပူနေသော အသားအရေကို စမ်းမိသည်။
“အရှင့်သား အဖျားတက်နေတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး သမားတော်သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်”
“မသွားနဲ့တော့…”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့၏ လက်ကို ဆွဲထားပြီး အားမရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရေတစ်ခွက်ပဲ ပေး”
ယွင်မော့သည် စားပွဲဆီသို့ ချက်ချင်းသွားလိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်အိုးထဲမှ ရေသည် အေးနေပြီ။ ယွင်မော့သည် သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ အနည်းငယ်နွေးစေလိုက်ပြီးမှ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ နှုတ်ခမ်းသို့ တေ့ကာ တိုက်လိုက်သည်။
“အရှင့်သား၊ ကျွန်တော်မျိုး သမားတော်သွားခေါ်ပါရစေ”
ယွင်မော့ ထွက်သွားချင်သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်က သူ့ကို အတင်းဆွဲထားပြီး မလွှတ်တမ်းကိုင်ထားသည်။
ဖျားနာနေချိန်တွင် လူဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ပို၍ နူးညံ့သွားတတ်သည်။ ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ဤအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာသော ယွင်မော့ကို အားကိုးရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့ကို လွှတ်မပေးဘဲ ဖက်ထားသည်။ ယွင်မော့သည်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင် အအေးမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူနှစ်ဦးလုံးကို စောင်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားလိုက်ရသည်။
“အရှင့်သား”
“မသွားပါနဲ့… မသွားပါနဲ့…”
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ပူပြင်းသော အသက်ရှူသံသည် ယွင်မော့၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ပူလောင်စွာ ကျရောက်လာပြီး ထိုအရေပြားတစ်ဝိုက်တွင် မီးထလောင်တော့မည့်အလား ခံစားရသည်။
ယွင်မော့သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ နာကျင်စွာ ကျုံ့ထားသော မျက်ခုံးများကို ကြည့်ပြီး သူ အလွန်မသက်မသာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သခင်နှင့် အလုပ်သမား အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းစေပြီး စောင်ဖြင့် ပတ်ထားလိုက်သည်။
ဤတစ်ညတာသည် မသက်မသာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်ကမူ အလွန်ချိုမြိန်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့မနက် နိုးလာသောအခါ သူ့ကို ဖက်ထားသည့် ယွင်မော့ကို မြင်တော့ အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားသည်။
“မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကုတင်ပေါ် ရောက်နေတာလဲ”
ယွင်မော့သည် သူ့ကို လုံးဝ မလွှတ်ဘဲ ဖက်ထားသည့် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ လက်မောင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ထိုအခါမှ မိမိကိုယ်ကို ပုစွန်လုံးကဲ့သို့ ကွေးကာ ဖက်ထားသည့် ပုံစံကို သတိထားမိပြီး မျက်နှာနီမြန်းကာ ယွင်မော့ကို အလျင်အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ယွင်မော့သည် ယွင်ကျုံ့ယောင် စိတ်ဓာတ်ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး မျက်နှာအရောင်လည်း ပိုမိုကြည့်ကောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မင်း…”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က တစ်ခုခုပြောချင်ပုံရသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားနေပြီး ပါးစပ်မှ ထုတ်မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။
ယွင်မော့သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထုံကျင်နေသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသောအခါ ယိုင်လဲသွားခဲ့သည်။
ထိုအရာက ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်စေခဲ့သည်။
“အရှင့်သား ညက အဖျားတက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး မလွှဲမရှောင်သာ ကျူးလွန်မိတာကို အရှင့်သား ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ယွင်မော့သည် ဒူးတစ်ဖက်တည်းထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ၏ နဖူးကို ဖိထားပြီး မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
“မင်း အရင်ထလိုက်ပါ၊ ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး”
မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် မနက်စောစောတွင် အစ်ကိုတော်များ ရောက်ရှိလာကြပြီး သူ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း သေချာမှသာ စိတ်အေးသွားကြသည်။
“သတ္တမညီတော်၊ မင်း ကိုယ့်ဘာသာ ရေထဲ ကျသွားတာလား”
ယွင်ကျုံ့ဖုန်းသည် သူ၏ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်မတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် ရေအိုင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။
“ဒုတိယနောင်တော်က ဘယ်လိုထင်လို့လဲ”
“မင်းက ရေမကူးတတ်ဘူး၊ အခြေခံအားဖြင့် ရေအနားကို မင်းဘာသာ တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ချဉ်းကပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း နောက်ဘက်မှာ သေသေချာချာ ရပ်နေတာကို ဘာလို့ ရုတ်တရက်ခြံစည်းရိုးနားကို သွားတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းက ဒီလောက် အရွယ်ရောက်နေတဲ့သူ၊ မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘူးလား”
ယွင်ကျုံ့ယန့်က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ သူသည် အခြားသူများနှင့် မတူ။ ယွင်ကျုံ့ယောင် မတော်တဆပြုတ်ကျသည်ဟု မယုံကြည်ချေ။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်သည်။ ယွင်ကျုံ့ယန့်၏ သံသယကြောင့် သူ၏ အမူအရာတွင် ထူးခြားမှုမရှိခဲ့ချေ။
“အစ်ကိုကြီး အတွေးလွန်နေတာပါ။ မြစ်ပေါ်က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ချင်လို့ သွားရင်း မတော်တဆချော်လဲကျသွားတာပါ”
ယွင်ကျုံ့ဖုန်းသည် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ဤလူသည် မွေးရာပါစိတ်ခံစားမှုမဲ့သူ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလား ထင်ရသည်။
သို့သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ဖုန်းသည် ၎င်းက အစစ်အမှန်မဟုတ်ကြောင်းသိသည်။ ဤလူသည် ခံစားချက်များကို အလေးထားသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ
“မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းခဲ့တာ။ အခု မင်းလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ရှိမှာပါ။ အစ်ကိုတော် မင်းကို လိုက်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နှောင့်ယှက်လာရင်တော့ အစ်ကိုတော် လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒုတိယနောင်တော်ရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် မှတ်ထားပါတယ်။ နောင်မှာ တစ်ခုခုရှိလာရင် ဒုတိယနောင်တော်ကို သေချာပေါက်စိတ်ဒုက္ခပေးမှာပါ”
ယွင်ကျုံ့ဖုန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ယွင်မော့က အနည်းငယ်နားမလည်သော မျက်လုံးများဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်များကို ကြည့်ရင်း အတွေးများဖြင့် ဆွံ့အလျက် မေးလိုက်သည်။
“နားမလည်ဘူးလား”
ယွင်မော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ညက ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကျောဘက်တွင် အညိုအမည်းကွက်အနည်းငယ်ရှိနေသည်ကို သူ မြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ထိမှန်ထားသည့် အမှတ်အသားဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။
“အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက လှေပေါ်မှာ ငါတို့ခုနစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။ ငါ့ကို ပြုတ်ကျအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်… ငါ ညီအစ်ကိုတွေကြားက ဆက်ဆံရေးကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး”
ယွင်မော့သည် အနည်းငယ်နားမလည်သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင် ပြောပြီးသည့်နောက် သူ နောက်ထပ်စောဒကတက်ရန် မသင့်တော်တော့ချေ။ သူသည် အစေခံတစ်ဦးသာ။
“စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားလား”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့၏ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသော အခြေအနေကို ချက်ချင်း ခံစားမိသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးက အရှင့်သားကို ကောင်းကောင်းမကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယောင် ထရပ်ပြီး လက်ဆန့်ကာ ယွင်မော့၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“မင်း လုပ်နိုင်တာကို အကောင်းဆုံးလုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ မင်းသာ မရှိရင် ငါ သေနေလောက်ပြီ”
“ယွင်မော့၊ မင်းက ဒီကမ္ဘာမှာ ငါ အယုံကြည်ရဆုံးလူပါပဲ”