အခန်း (၁၇) မင်း သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား
ယခုတစ်ကြိမ် ဆောင်းဦးအမဲလိုက်ပွဲက သူ့အိပ်မက်ဆိုးများ၏ အစပြုရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဥ်က သူ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခုပြန်တွေးကြည့်သောအခါ အရာအားလုံးသည် ချူယန့်နဲ့ ကင်းကွာထား၍ မရပါပေ။
“မင်းရဲ့ အဝတ်အစားက ဘာဖြစ်တာလဲ”
ယွင်ကျုံ့မင်သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ စုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီလက်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်အရ ဤညီငယ်လေးသည် အမြဲတမ်း သပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။ ဘယ်တုန်းကမှ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပြီး အပြင်ထွက်ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိချေ။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မတော်တဆစုတ်ပြဲသွားတာပါ။ ကျွန်တော် အခုပဲ ပြန်တော့မယ်”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ခေါင်းအနည်းငယ်မော့ကာ ယွင်ကျုံ့မင်ကို အလေးအနက်ကြည့်လာသည်။
“နောင်တော်ကြီး သေချာစစ်ဆေးပါ”
“ငါ နားလည်ပါပြီ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အလွန်အလေးအနက်ပြောနေသောကြောင့် ယွင်ကျုံ့မင်သည် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲ ထည့်ထားမည်မှာ သေချာသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသည်ကို သူ သိသည်။ သူ ဤမျှ စိုးရိမ်နေရသည်မှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းကို ပြသနေသည်။
စစ်တန်းလျားမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သတ္တမမင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားသည်။ ယွင်မော့သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။
ရွှမ်းအာသည် သူ၏ အရှင့်သား ပြန်လာသည်နှင့် ခြံဝန်းထဲတွင် ရပ်ပြီး အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဘာဖြစ်တာလဲဟု မမေးရဲသောကြောင့် ယွင်မော့ကိုသာ ဆွဲခေါ်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“နင်နဲ့ အရှင့်သား ဘယ်သွားကြတာလဲ။ အရှင့်သားက ဘာလို့ပြန်လာတာနဲ့ အတွေးနယ်ချဲ့နေတာလဲ”
ယွင်မော့သည် ရွှမ်းအာကို တစ်ချက်၊ ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အရှင့်သား စိတ်သိပ်မကြည်ဘူး”
“စိတ်မကြည်ဘူး?”
ရွှမ်းအာသည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ဘာအမူအရာမှ မရှိသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
မည့်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှ ရှိပုံမရပေ။
“အရှင့်သား စိတ်မကြည်ဘူးဆိုတာ နင် ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”
“ဒီတိုင်းခံစားမိတာ”
အရှင့်သား၏ အမူအရာသည် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သော်လည်း ယွင်မော့ကမူ ခံစားနိုင်သည်။
ရွှမ်းအာသည် နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေပြီး အနည်းငယ်စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် သူ့ထံ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရသည်။
သူမသည် အရှင့်သား၏ ဘေးနားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း အရှင့်သား စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်ကို သူမ မသိခဲ့ရဘဲ ယွင်မော့က သိနေခဲ့သည်။
သူမလည်း စိတ်မကြည်တော့ချေ။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ခြံဝန်းထဲတွင် အတော်ကြာရပ်နေခဲ့ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှမ်းအာနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေသော ယွင်မော့ကို တွေ့လိုက်ရကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုံ့လိုက်သည်။
“ယွင်မော့၊ လာခဲ့”
ယွင်မော့သည် ချက်ချင်းပင် ရွှမ်းအာကို ထားခဲ့ပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင်ထံ အပြေးသွားသည်။
“အရှင့်သား၊ ဘာများအမိန့်ရှိလိုပါသလဲ”
“ဘာမှမရှိဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ ယွင်မော့ကို ခေါ်ချင်ရုံသာ။ ယွင်မော့ သူ၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသောအခါမှ စိတ်ချမ်းသာသလို ခံစားရသည်။
လျိုယွဲ့ပြည်၏ သံတမန်အဖွဲ့သည် နိုဝင်ဘာလ (၃) ရက်နေ့တွင် အချိန်မီရောက်လာသည်။ ချူယန့်လည်း ပါဝင်သည်။ ကြိုဆိုသည့်အနေဖြင့် ယွင်ဧကရာဇ်သည် နန်းတော်တွင် လျိုယွဲ့ပြည်သံတမန်များအတွက် ဧည့်ခံပွဲကျင်းပသည်။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်သည်လည်း တက်ရောက်ရမည်။
“မင်း ငါ့ဘေးနားမှာပဲ နေ၊ ပုန်းမနေနဲ့”
ယွင်မော့သည် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး၏ အကျင့်ကို အမြဲမဖျောက်နိုင်ချေ။
လူနည်းသောအခါတွင် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော်လည်း လူများလာသောအခါတွင် သူသည် အလိုအလျောက်ပင် မှောင်ရိပ်ထဲသို့ ပုန်းအောင်းသွားတတ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုး သိပါပြီ”
ယွင်မော့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူ၏ နာခံမှုရှိသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် လက်ကို ဆန့်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
ဤရင်းနှီးသောအပြုအမူသည် ကိုယ်ရံတော်လေး၏ နားရွက်ဖျားများကို ထပ်မံနီရဲစေခဲ့သည်။
“ညီတော်!”
အော်ခေါ်သံနှင့်အတူ ယွင်ကျုံ့ယောင် သတိမထားလိုက်ခင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အရိပ်တစ်ခု ပြေးဝင်လာပြီး နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်သွားအောင် တိုက်မိသွားသည်။
ယွင်မော့ကသာ သူ၏ ခါးကို ဖမ်းမထားပါက သူ လဲကျသွားနိုင်သည်။
“ပဉ္စမညီတော်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်မြန်လက်မြန်ဖြစ်နေသေးတာလဲ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် မတတ်သာစွာ ယွင်ကျုံ့ရှင်းကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။
“အစ်ကိုတော်လို့ ခေါ်!”
ယွင်ကျုံ့ရှင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်က အခြားသူများကို အစ်ကိုတော်ဟု ခေါ်သော်လည်း သူ့ကျမှ ဘာလို့ ပဉ္စမညီတော်ဟု ခေါ်ရသနည်း။ လုံးဝမမျှတချေ။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်ကျုံ့ရှင်းကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒုတိယအစ်မတော်ကော။ အတူမလိုက်လာဘူးလား”
“ဘာလို့ ယွင်ချန်းလင်ကိုကျ ဒုတိယအစ်မတော်လို့ ခေါ်ပြီး ငါ့ကိုကျမှ ပဉ္စမညီတော်လို့ ခေါ်ရတာလဲ”
ယွင်ကျုံ့ရှင်း ပိုပြီးမကျေမနပ်ဖြစ်လာသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ့ထက် ခေါင်းတစ်လုံးပိုနိမ့်သော ယွင်ကျုံ့ရှင်းကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ယွင်ကျုံ့ရှင်း ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။
“သူက မယ်တော်နဲ့ အတူလိုက်နေတယ်။ လျိုယွဲ့ပြည်က လူတွေ မြင်ပြီး မရယ်အောင်၊ သူ့ ဂုဏ်သတင်း မထိခိုက်အောင် မယ်တော်က သူ့ကို ဟိုဟိုဒီဒီမသွားဖို့ ပြောထားတယ်”
“ပဉ္စမညီတော်၊ မင်း သတ္တမညီတော်နဲ့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ယွင်ကျုံ့ယန့် လျှောက်လာပြီး လက်မဆိုင်းဘဲ ယွင်ကျုံ့ရှင်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“တတိယနောင်တော်!”
ယွင်ကျုံ့ရှင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယန့်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို သပ်လိုက်သည်။
“ခဏကြာရင် ရှုပ်သွားရင် ငါ ပြန်သွားပြင်ရဦးမယ်”
ယွင်ကျုံ့ယန့်သည် မကောင်းကြံသော အပြုံးဖြင့် ရယ်မောပြီး သူ၏ ခေါင်းကို တစ်ချက် ပုတ်သည်။
“မင်း အထဲကို အရင်ဝင်နှင့်။ ငါ ညီငယ်လေးနဲ့ ပြောစရာရှိတယ်”
ယွင်ကျုံ့ရှင်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို အုပ်ကာ ဒေါသတကြီးလှည့်ထွက်သွားသည်။ ယွင်ကျုံ့ယန့်သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ နောက်မှ အနီးကပ်လိုက်ပါလာသော ယွင်မော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ညီငယ်လေး၊ ငါတို့ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြမလား”
“ယွင်မော့၊ မင်း အထဲကို အရင်ဝင်နှင့်။ ငါ ခဏနေလိုက်ခဲ့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
ယွင်မော့ ထွက်ခွာသွားပြီးမှ ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်ကျုံ့ယန့်နှင့်အတူ လျှောက်သွားသည်။
နှစ်ဦးသားက စကားမပြောဘဲ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် ယွင်ကျုံ့ယန့်က စကားစပြောသည်။
“မင်း ဒီရက်ပိုင်း ချူယန့်နဲ့ အမြဲဆုံနေတယ်လို့ ကြားတယ်နော်”
“တိုက်ဆိုင်မှုပါပဲ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်ကျုံ့ယန့် သိနေသည်ကို အံ့အားမသင့်ချေ။ သူသည် ဘာကိုမှ လျှို့ဝှက်ထားခြင်းမရှိခဲ့ပါ။
“တိုက်ဆိုင်မှု? မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်လေးကို ချူယန့်ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို စုံစမ်းခိုင်းတာကို တိုက်ဆိုင်မှုလို့ ပြောလို့ရမလား”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ပြီး ယွင်ကျုံ့ယန့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“နောင်တော် ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာလား”
ရိုးရိုးဂရုစိုက်ရုံသက်သက်ဆိုလျှင် သူ ယွင်မော့အား ချူယန့်၏ ခရီးစဉ်ကို စုံစမ်းခိုင်းသည်ကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ယွင်ကျုံ့ယန့် သိသည်မှာ သူသည် လူလွှတ်ပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားသည်ကိုသာ ပြသနေသည်။
ယွင်ကျုံ့ယန့်သည် ငြင်းလည်း မငြင်း၊ ဝန်လည်း မခံချေ။ သူသည် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာရှိနေသည်။
“ညီငယ်လေး၊ မင်းပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို မမေ့ပါနဲ့”
“ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်တော် လူလွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းတာ ဘာသဘောလဲ”
“မမေ့ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ မင်းလူကို သူ့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို စုံစမ်းခိုင်းပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဉ်းကပ်တာလဲ”
ယွင်ကျုံ့ယန့်၏ လေသံသည် အနည်းငယ်ရန်လိုနေသော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် သူ့ထက် ပို၍ ဒေါသထွက်ပုံရပြီး နှုတ်ခမ်းတင်းတင်းစေ့ကာ ဘာမှမပြောချေ။
သူသည် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ယွင်ကျုံ့ယန့်အား ပြောပြ၍ မရချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှင်းပြရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“မင်း သူ့ကို ချစ်နေတာလား”
“မင်း သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား”
ခဏတာတိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား တစ်ပြိုင်နက်မေးလိုက်ကြသည်။
“မချစ်ဘူး”
“မရှိဘူး”
နှစ်ဦးသား အချင်းချင်းနားလည်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။
“ငါ ဘယ်လိုလုပ် မျက်စိမှောက်ပြီး သူ့လိုလူမျိုးကို စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။ သူက ကောက်ကျစ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်မကောင်းဘူးဆိုတာ ကြည့်တာနဲ့ သိသာတယ်။ မင်းရဲ့ တတိယနောင်တော် ငါက လောကဓံလေပွေထဲမှာ ဒီလောက်ကြာကြာကျင်လည်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေကို ငါ စိတ်ဝင်စားမှာမဟုတ်ဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယန့်သည် မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြောလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ယွင်ကျုံ့ယန့်ကို ကြည့်နေပြီး စကား မပြောချေ။
ယွင်ကျုံ့ယန့်သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“အခု၊ မင်း ဘာလို့ သူ့ကို ချဉ်းကပ်ရတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ရှင်းပြချင်စိတ် မရှိဘူးလား”
“ရှင်းပြစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒီလိုလူမျိုးကိုလည်း ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြခြင်း မရှိဘဲ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အချိန်နောက်ကျနေပြီ၊ အထဲကို ဝင်သင့်ပြီ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယွင်ကျုံ့ယန့်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“ညီငယ်လေး၊ မင်း တတိယနောင်တော်ကို စိတ်မပျက်စေပါနဲ့နော်…”
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သောအပြုံးမျိုး ပြန်ပေါ်လာသည်။ သူက ခြေလှမ်းလိုက်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။