အခန်း (၁၁) ဒီညီတော်က ကိုယ်ရံတော်လေးကို ကြည့်နေတာ
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် နက္ခတ်တာရာဌာနသို့ သွားရောက်ကာ မကြာသေးမီရက်များအတွင်း လျိုယွဲ့ပြည်မှ လူများ ဤနိုင်ငံသို့ လာရောက်ရန် လိုအပ်ခြင်းရှိမရှိကို စစ်ဆေးချင်ခဲ့သည်။
နှစ်နိုင်ငံကြားတွင် အိမ်ရှေ့စံကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသူများကို ကုန်သွယ်ရေးနှင့် အထူးပွဲတော်များမှလွဲ၍ အခြားနိုင်ငံနယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ စိတ်တိုင်းကျဝင်ရောက်ခွင့်မပြုချေ။
ချူယန့် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ရောက်နေသည်ကို ယွင်ကျုံ့ယောင် နားမလည်နိုင်သောကြောင့် နက္ခတ်တာရာဌာနသို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“လာရောက်ရမယ့် ရက်စွဲတော့ ရှိပါတယ်။ ချူးယွင်ပြည်နဲ့ လျိုယွဲ့ပြည်က နှစ်စဉ် သံတမန်တွေ စေလွှတ်ပြီး ဆွေးနွေးကြပါတယ်။ ဒီနှစ်က လျိုယွဲ့ပြည်က ချူးယွင်ပြည်ကို လာရမယ့် အလှည့်ပါ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုံ့လိုက်သည်။
“ဘယ်တော့လဲ”
“ဆယ့်တစ်လပိုင်းပါ။ အချိန်ဇယားအရ သူတို့ရဲ့ သံတမန်တွေက လာမယ့်ဆယ့်ငါးရက်လောက်မှာ မြို့တော်ကို ရောက်လာပါလိမ့်မယ်”
ဆယ့်ငါးရက်ကြာပြီးနောက်လား။ ဒါဆို အခုရောက်လာတာက အရမ်းစောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒါက မတော်တဆလား ဒါမှမဟုတ်…
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်မှေးမှိန်သွားသည်။ ယခင်ဘဝတုန်းက ဤအချိန်တွင် သူသည် ချူယန့်နှင့် မသိကျွမ်းသေးချေ။ ချူယန့် မြို့တော်သို့ အချိန်စော၍ ရောက်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် နက္ခတ်တာရာဌာနမှ ထွက်လာပြီးနောက် အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။
ယွင်မော့သည် တာဝန်ကျေပွန်စွာဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ နောက်တွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လိုက်ခဲ့သည်။
သူတို့နန်းတော်မှ ထွက်လာသည့် လမ်းတွင် ယွင်ကျုံ့ယန့်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။
“တတိယနောင်တော်”
ယွင်ကျုံ့ယန့်သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။
“မင်း အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းမနားဘဲ ဘာလို့ ထွက်လာရတာလဲ”
“ကျွန်တော် ကောင်းသွားပါပြီ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ကာ ယွင်ကျုံ့ယန့်ကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“တတိယနောင်တော် ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“ဒီရက်ပိုင်း ချွန်းမန်လုံမှာ အကြာကြီးနေခဲ့တယ်လို့ ခမည်းတော်က ကြားလို့ စကားပြောဖို့ ခေါ်ထားတာ”
ယွင်ကျုံ့ယန့်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ သူ၏ လှပသောမျက်နှာတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။
“ညီငယ်လေး အစ်ကိုတော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် မျက်နှာသေဖြင့် ယွင်ကျုံ့ယန့်ကို ကြည့်လိုက်ကာ
“ကျွန်တော် အလုပ်ရှိသေးတယ်၊ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်”
“ဟွန့်၊ မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်လိုက်လဲ။ မင်း နောင်တော်ကို ဒီလိုပဲ ပစ်သွားတော့မှာလား”
ယွင်ကျုံ့ယန့်သည် အလွန်အကျွံအကဲပိုစွာလုပ်ပြသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်ကမူ မဆိုင်းမတွပင် လှည့်ထွက်သွားသည်။
အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့ကို စာဖတ်ခန်းသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
ချူယန့် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် မရိုးရှင်းဟု သူခံစားနေရသည်။ သူ သေသေချာချာစစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။ မစစ်ဆေးဘဲနေလျှင် သူ စိတ်မချမ်းသာနိုင်ချေ။
“ငါ မနေ့က ပန်းလှေပေါ်မှာ ချူယန့်ကို တွေ့ခဲ့တယ်”
ယွင်မော့သည် ချူယန့် မည်သူဖြစ်သည်ကို နားလည်ရန် အချိန်အတော်ကြာတုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို အရှင့်သား၊ ကျွန်တော်မျိုး သွားရှင်းလိုက်ရမလား”
ယွင်ကျုံ့ယောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူ မြို့တော်ကို ဘာလုပ်ဖို့ ဒီလောက်စောစောရောက်လာတာလဲဆိုတာ သွားစစ်ဆေး… ပြီးတော့ … ဒီကိစ္စကို တတိယလူမသိစေနဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
ယွင်မော့က လက်ခံပြီး ထွက်သွားသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ယနေ့မနက်က ယွင်ဧကရာဇ် ပို့ပေးလိုက်သော အစီရင်ခံစာများကို ကြည့်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ယွင်ဧကရာဇ်သည် အပေါ်ယံတွင် အိမ်ရှေ့စံကို မခန့်အပ်သေးသော်လည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အလွန်ရှင်းလင်းနေသည်။ သို့သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်ကိုယ်တိုင်က မလိုချင်၊ ထို့ပြင် သူ၏ အေးစက်သော သဘောသဘာဝနှင့် လူများကို ချော့မော့ရခြင်းကို မနှစ်သက်ခြင်းကြောင့်သာ အပြီးသတ်ဆုံးဖြတ်ခြင်းမရှိသေးခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယွင်ဧကရာဇ်သည် သူ့အစီရင်ခံစာများ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သတ္တမမင်းသားအိမ်တော်သို့ အမြဲပို့ပေးလေ့ရှိသည်။
ဤအချက်ကို လူတိုင်းသိသော်လည်း မည်သူမျှ ဘာမှမပြောခဲ့ကြချေ။
ယွင်ကျုံ့မင်တို့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းသာနေနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွင်ကျုံ့ယောင်က ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခဲ့လျှင် ယွင်ဧကရာဇ်သည် အိမ်ရှေ့စံကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့ထံ ထပ်မံလာရောက်နှောင့်ယှက်တော့မည်မဟုတ်ချေ။
ယွင်ကျုံ့ယောင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ အစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ရှုစစ်ဆေးလိုက်သည်။
ယွင်မော့၏ လုပ်ဆောင်မှုမှာ လျင်မြန်လှသည်။ ကိစ္စများမှာ နှစ်ရက်အတွင်း ရှင်းလင်းသွားသည်။
“အရှင့်သား၊ ချူယန့်တို့အဖွဲ့က မြို့အပြင်ဘက်က အိမ်တစ်အိမ်မှာ ရှိနေပါတယ်။ သူ မြို့ထဲကို လူတွေ စေလွှတ်ပြီး သတ္တမမင်းသားအိမ်တော်အပြင်ဘက်မှာ တဝဲဝဲလည်လည်လုပ်နေတာကို ကျွန်တော်မျိုး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ခဲ့ရပါတယ်”
ချူယန့်ရဲ့ ပစ်မှတ်က သူလား။ ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ယခင်ဘဝတွင် ချူယန့်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက်ပြန်သတိရမိသွားသည်။
ထိုအချိန်က သူနှင့် ယွင်ကျုံ့လီတို့ ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရောက်လည်ပတ်စဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ လုပ်ကြံမှုတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ချူယန့်က လမ်းမှ ဖြတ်သွား၍ သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က ယွင်ကျုံ့ယောင် အလေးအနက်မတွေးခဲ့သော်လည်း ယခုအသေးစိတ်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤအရာအားလုံးသည် မတော်တဆ ဖြစ်နိုင်ချေအလွန်နည်းပါးသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ချူယန့်သည် သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အမြဲလိုလိုပေါ်လာပြီး သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။
“သူ ငါ့ကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ အစကတည်းက ရိုးရိုးသားသားမဟုတ်ဘူး”
ယွင်ကျုံ့ယောင် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။
ယွင်မော့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်ပြီး
“အရှင့်သား?”
ခဏအကြာတွင် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ စိတ်ထဲ၌ လက်တုံ့ပြန်စရာနည်းလမ်းတစ်ခုကို စဥ်းစားမိလိုက်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် သတိမပြုမိနိုင်သော ကွေးညွှတ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ယွင်မော့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယွင်ကျုံ့ယောင် ပြုံးနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ အလွန်လှပသော အပြုံးဖြစ်သော်လည်း အလွန်အေးစက်သောကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်ယင်သွားစေသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူကာ စာလုံးများ ရေးချလိုက်သည်။
သူ့စာလုံးများက လှပပြီး သပ်ရပ်သည်။
“ဒီစာကို နောင်တော့်ဆီ ပို့ပေးဦး”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယခင်က လှည့်ဖြားခဲ့မိသည့်အတွက် တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် မနက်ဖြန်၌ ယွင်ကျုံ့လီကို ဟန်ရှန်းဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်ဖူးမြော်ရန် ချိန်းဆိုခဲ့သည်။
ချူယန့်က သူ့ကို သိကျွမ်းလိုလျှင် သူ အခွင့်အရေးပေးလိုက်မည်။ ချူယန့် နောက်ထပ် ဘာများလုပ်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ သူ မြင်ချင်သည်။ သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်သည် ယခင်ဘဝနှင့် မတူဘဲ အရာအားလုံးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် လက်ထဲမှ ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး ထိုစာရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ စာရွက်ပေါ်တွင် “ချူယန့်” ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးရေးထားသည်။ သူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ချလိုက်သောအခါ ထိုစာရွက်သည် ဘေးနားရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးထဲသို့ ကျသွားပြီး ခဏအကြာတွင် ပြာကျသွားသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ယွင်ကျုံ့လီ ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ချက်ချင်း လက်ခံခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့မနက် စောစောတွင် ယွင်ကျုံ့လီသည် သတ္တမမင်းသားအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်၍ ယွင်ကျုံ့လီ၏ မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ယွင်မော့က မြင်းရထားမောင်းသူနှင့်အတူ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။
ယွင်ကျုံ့လီက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းကိုယ်တိုင် ငါ့ကို ဟန်ရှန်းဘုရားကျောင်းကိုသွားဖို့ ချိန်းဆိုတာ ရှားတယ်နော်”
“နန်းတော်မှာ အကြာကြီးနေခဲ့ရတော့ အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံချင်လို့ပါ”
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ရထားလိုက်ကာကို အနည်းငယ်မ,ကာ အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ယွင်မော့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်ငြိမ်သက်သွားသည်ပင်။
မြွေကို တွင်းထဲကနေ ဆွဲထုတ်သည့် ဤခြေလှမ်းသည် အန္တရာယ်များသည်။ ချူယန့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် ခုခံမှုမရှိသော ယုန်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ယွင်မော့ရှိနေသောကြောင့် သူ ပို၍ စိတ်ချရသည်။
“ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံး မင်း အပြင်ကိုပဲ ခဏခဏကြည့်နေတာ၊ ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ”
ယွင်ကျုံ့လီသည် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ရထားလိုက်ကာကို ချလိုက်ပြီး ဘေးနံရံကို မှီလိုက်သည်။
“ဒီညီတော်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်လေးက ကောင်းကောင်းရှိနေရဲ့လားလို့ ကြည့်နေတာ”
ယွင်ကျုံ့လီသည် အံ့အားသင့်သော အမူအရာပြလိုက်ပြီး ရထားလိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ယွင်ကျုံ့ယောင်က လက်ဖြင့် လှမ်းတားလိုက်သည်။
“သူက ကြောက်တတ်တယ်။ ဆဌမနောင်တော် သူ့ကို မခြောက်ပါနဲ့”
ယွင်ကျုံ့လီသည် ယွင်ကျုံ့ယောင်ကို အနည်းငယ်ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ထိုကိုယ်ရံတော်အကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ယွင်ကျုံ့ယောင်နှင့် စကားပြောနေသည်။
ယွင်ကျုံ့လီသည် ဟန်ရှန်းဘုရားကျောင်းသို့ လာတိုင်း မြင်းရထားကို တောင်ခြေတွင် ရပ်ထားပြီး သူ၏ ရိုးသားမှုကို ပြသရန် တောင်ကုန်းအလယ်ရှိ ဘုရားကျောင်းသို့ လမ်းလျှောက်လေ့ရှိရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အလားတူပင်။
ဟန်ရှန်းဘုရားကျောင်းသည် ချူးယွင်ပြည်၏ မြို့တော်တွင် အကျော်ကြားဆုံး ဘုရားကျောင်းဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားဖူးလာသူများ များပြားလှသည်။ ဤလမ်းငယ်လေးတွင် သွားလာနေသူများစွာ ရှိသည်။
ဤခရီးစဉ်မှာ ယွင်ကျုံ့ယောင် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုချောမွေ့ခဲ့သည်။ အစက ယခင်ဘဝတုန်းကလို ချူယန့်က လူသတ်သမားများစေလွှတ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဤသို့ဖြစ်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ဤဘဝတွင် ချူယန့် နောက်ထပ်ဘာများ လုပ်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ သူ မြင်ချင်သည်။
ယွင်ကျုံ့လီသည် ဘုန်းတော်ကြီးထံသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံနေပြီး ယွင်ကျုံ့ယောင်သည် ယွင်မော့နှင့်အတူ ဤနေရာတွင် စောင့်နေသည်။
မကြာမီပင် သူ စောင့်နေသောသူ ရောက်လာသည်။
ချူယန့်သည် ယွင်ကျုံ့ယောင်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလာသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီက သခင်လေး၊ တုယွမ်ဘုန်းတော်ကြီး ဘယ်မှာရှိလဲ သိပါသလား”