လုရှင်းမြန် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ လမ်းမှာ အအေးမိဖျားနာပျောက်ဆေး၊ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး၊ အရောင်ကျဆေးနဲ့ အပူချိန်တိုင်းပြကိရိယာ အစရှိတဲ့ အသုံးများတဲ့ ဆေးဝါးအမျိုးမျိုးကို ဝယ်ဖို့ ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ လုကော ပြောတာ မှန်သည်။

သူ့မှာ ဒီဆေးတွေကို လက်ဝယ်ဆောင်ထားဖို့ သေချာပေါက် လိုအပ်ပေသည်။ မနက်ကတည်းက သူ နေမကောင်းတာကို သတိထားမိပြီး အဖျားဆေးနဲ့ အအေးမိပျောက်ဆေး သောက်ခဲ့ရင် အခုလို အဖျားကြီးသွားမှာ မဟုတ်သလို အကြောဆေးပုလင်း ချိတ်စရာလည်း လိုမှာမဟုတ်ပေ။

အိမ်ရောက်တော့ လုရှင်းမြန် အအေးမိပျောက်ဆေး နှစ်လုံး သောက်လိုက်သည်။ ဆေးအရှိန် စပြလာတာနဲ့သူ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ဆေးအရှိန်ကြောင့် ငိုက်မျဉ်းနေပေမဲ့ သူ အိပ်လို့မရခဲ့ပါ။

သူ့ဖုန်းက အသံအနည်းငယ် မြည်လာခဲ့သည်။ ချန်ချဲ့နဲ့ တခြားသူတွေဆီက စာပို့လာတာဖြစ်သည်။

လုရှင်းမြန် ခွင့်ယူလိုက်တဲ့အခါ သူတို့အတန်းထဲမှာ အအေးမိပြီး ဖျားလို့ ခွင့်ယူကြသူ အများအပြား ရှိနေတာကြောင့် သူလည်း နေမကောင်းဖြစ်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ချက်ချင်း တွေးမိကြသည်။ လုရှင်းမြန် ခွင့်ယူတယ်ဆိုရင် နေမကောင်းလို့ပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။ လုရှင်းမြန်က သူ အဆင်ပြေကြောင်းနဲ့ မနက်ဖြန် ကျောင်းပြန်တက်နိုင်လောက်ကြောင်း သူတို့တစ်ယောက်စီကို ပြန်စာပို့လိုက်သည်။

ဒီအတောအတွင်း ဆုန်းအဖေနဲ့ ဆုန်းအမေတို့ ယန်ချိန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ အမြန်ရထားဘူတာကနေ ထွက်လာပြီးနောက် လုမိသားစုရဲ့ အိမ်ဆီသို့ တက္ကစီတိုက်ရိုက်စီးပြီး သွားခဲ့ကြသည်။ လုမိသားစုအိမ်နဲ့ နီးကပ်လာလေလေ သူတို့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရင်ခုန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ လုမိသားစုရဲ့ ဗီလာအိမ်ကြီးကို မတိုင်ခင်က မြင်ဖူးခဲ့ပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မြင်ရတဲ့အခါ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဒီလိုအိမ်မျိုးကို ဘဝသုံးဆက်စာနဲ့တောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူတို့ တွေးမိကြသည်။ ဒါဟာ သေချာပေါက် ချမ်းသာပြီး သြဇာအာဏာရှိတဲ့ မိသားစုဖြစ်ပြီး သူတို့လို သာမန်လူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရပေ။ အခုလို ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ မိသားစုရဲ့ မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားမှုကို လုစီဟန် ရရှိနေတာကြောင့် သူတို့သားလေး ဘဝက တကယ်ကို ကံကောင်းလှသည်။

လုစီဟန် နေမကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မနက်က သူ အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးခဲ့ပြီး အပူချိန်တိုင်းကြည့်တဲ့အခါ ၃၇.၅ ဒီဂရီဆဲလ်စီးယပ်စ် ရှိနေတာကြောင့် အဖျားရှိနေခဲ့သည်။

မိခင်မေတ္တာ အပြည့်ဖြင့် ပူပန်နေတဲ့ ရှယွဲ့ဖန်း က မိသားစုဆရာဝန်ကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။ ဆရာဝန်က ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် လုစီဟန်အဆင်ပြေကြောင်း၊ အဖျားကျကပ်ခွာ ကပ်ပေးပြီး ဆေးအချို့သောက်လိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဆရာဝန်က အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောပေမဲ့လည်း ရှယွဲ့ဖန်း က စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်ပြီး လုစီဟန် ဘေးမှာနေကာ မသက်မသာဖြစ်နေသလား၊ ရေသောက်ချင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာစားချင်သလဲလို့ မေးပေးနေခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သွေးစည်းနှောင်မှုကို ဘယ်တော့မှ ခွဲခြားလို့မရဘူးလို့ ဆုန်းအဖေ ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတုန်းက လုစီဟန် အရမ်းဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဒေါသဟာ စိတ်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာကို သူသိသည်။ တစ်နေ့နေ့မှာ သွေးသားတော်စပ်မှုရှိတဲ့ လုရှင်းမြန်က ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမှု အနှောင်အဖွဲ့ပဲရှိတဲ့ သူ့ကို အနိုင်ယူသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် လုစီဟန်က မိဘတွေရဲ့ နှလုံးသားကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးတိုင်းကို အရယူခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူ့မှာ အဖျားမရှိခဲ့ပါ။ သူ့အမေ ယုံကြည်သွားအောင် နည်းပရိယာယ်တစ်ခု သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ မိဘတွေက သူ့ကို အချစ်ဆုံးပါပဲ။

ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း လုစီဟန်က ရှယွဲ့ဖန်း ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ကာ "မေမေ သား နေလို့ မကောင်းဘူး" ဟု ဂျီတိုက်လိုက်သည်။

ရှယွဲ့ဖန်း က လုစီဟန်ရဲ့ ပါးပြင်လေးတွေ နည်းနည်းနီရဲနေတာကို မြင်တော့ အဖျားရှိနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရပြီး ရင်ကွဲမတတ် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် "စီဟန် လိမ္မာတယ်နော်။ တော်သေးတာပေါ့ အဖျားက သိပ်မပြင်းထန်လို့။ ဆေးသောက်ပြီး အိပ်ရေးဝဝအိပ်လိုက်ရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူ့မှာ အဖျားရှိမရှိ လုစီဟန်က အသိဆုံးဖြစ်သည်။

"မေမေ သား အိပ်ပျော်သွားရင်လည်း မေမေ သားနားမှာပဲ ရှိနေပေးမှာလား"

"ဒါပေါ့"

ရှယွဲ့ဖန်း က နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအပြည့်ရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ လုစီဟန်ကို ကြည့်ရင်း "အိပ်တော့နော် မေမေ မင်းရဲ့ဘေးနားမှာတင် ရှိနေမှာပါ" လို့ ပြောလိုက်သည်။

လုစီဟန်: "မေမေက သားကို အမြဲတမ်း ချစ်နေမှာ မဟုတ်လားဟင်"

ရှယွဲ့ဖန်း : "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဖေဖေရော မေမေရော သားကို အမြဲတမ်း ချစ်နေမှာပေါ့"

လုစီဟန်က ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင် မေမေ သား ငယ်ငယ်ကလို အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်ပေးလို့ ရမလား"

"ရတာပေါ့"

ရှယွဲ့ဖန်း က လုစီဟန်ရဲ့ ကျောကုန်းလေးကို သာသာလေး ပုတ်ပေးရင်း ကလေးလေးတစ်ယောက်လို အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်ပေးနေခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အိပ်မပျော်ဘူးလို့ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတာကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှယွဲ့ဖန်း ဘာမှ မမှတ်မိတော့ပေ။

ရှယွဲ့ဖန်းနဲ့ လုစီဟန်တို့ မိသားစုအချိန်လေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်လွန်နေချိန်မှာပဲ အိမ်အကူက ဆုန်းဇနီးမောင်နှံ ရောက်လာပြီး သခင်လေးလုကို တွေ့ချင်နေကြောင်း လာပြောခဲ့သည်။

ဆုန်းအဖေနဲ့ ဆုန်းအမေ ရောက်လာတယ်ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်တာနဲ့ လုစီဟန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ရှယွဲ့ဖန်း က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ နေမကောင်းဖြစ်နေဟန်ဆောင်ထားတဲ့ သနားစဖွယ်၊ လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ လုစီဟန်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

ရှယွဲ့ဖန်း က ဆုန်းဇနီးမောင်နှံ ရောက်လာတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ လုစီဟန်ဟာ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ ကလေးပဲဆိုတာကို စဉ်းစားပြီး မကျေနပ်မှုကို မလိုလားစွာဖြင့် မြိုသိပ်လိုက်သည်။

ဆုန်းအဖေနဲ့ ဆုန်းအမေတို့ဟာ သာမန် ရုံးဝန်ထမ်း သာမန်လူတန်းစားတွေ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ အထက်တန်းလွှာ လူဘောင်ကလူတွေနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိသလောက်ပါပဲ။ ခမ်းနားထည်ဝါလှတဲ့ စံအိမ်ကြီးထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရှယွဲ့ဖန်း ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ရဲတင်းမှုမရှိဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။

ရှယွဲ့ဖန်း ဆီကနေ အထက်တန်းစား မိသားစုတစ်စုရဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုက လာသူတွေလို ခံစားရစေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် က အားနာသလို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဆုန်းအမေ က

"စီဟန် နေမကောင်းဘူး ကြားလို့ လာကြည့်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှယွဲ့ဖန်း က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "စီဟန်က သူ့အခန်းထဲမှာ နားနေပါတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ရှယွဲ့ဖန်း က သူတို့နှစ်ယောက်ကို လုစီဟန်ရဲ့ အခန်းဆီ ခေါ်သွားပေးခဲ့သည်။

လုစီဟန်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့က ဂရုတစိုက် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းကြသည်။ လုစီဟန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး လာကြည့်ပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း၊ တကယ်တော့ သူ အဆင်ပြေကြောင်းနဲ့ မိဘတွေက ဆရာဝန်ဆီ ခေါ်သွားပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ အမူအရာက သင်းပျံ့ယဉ်ကျေးပြီး မွန်ရည်လှသလို မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ သခင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ စည်းစနစ်ကျမှုကို ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့မြင်ရသည်။

ရှယွဲ့ဖန်း က စိတ်ထဲကနေ ခေါင်းညိတ်မိပြီး "ငါကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ကလေးမို့လို့ တကယ်ကို လိမ္မာရေးခြား ရှိတာပဲ" လို့ တွေးလိုက်သည်။

ဆုန်းအဖေနဲ့ ဆုန်းအမေတို့ အခန်းထဲမှာ ခဏမျှ သောင်တင်နေခဲ့ကြပြီး ရှယွဲ့ဖန်း က စီဟန် နေမကောင်းတာမို့ အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ပြောလိုက်မှသာ ထိုနှစ်ယောက်လည်း မလိုလားစွာဖြင့် အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က လုစီဟန်ရဲ့ မိဘအရင်းတွေ ဖြစ်ကြသလို အဝေးကလာတဲ့ ဧည့်သည်တွေလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ဒါ့အပြင် စူးချင်းမြို့က ယန်ချိန်းနဲ့ မနီးဘူးဆိုတာကို သိထားတာကြောင့် ရှယွဲ့ဖန်း က သူတို့ကို ညအိပ်တည်းခိုပြီး မနက်ဖြန်ကျမှ စူးချန်သို့ ပြန်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဆုန်းဇနီးမောင်နှံ ကတော့ သားဖြစ်သူနဲ့ အချိန်ပိုရတာမို့ အရမ်းဝမ်းသာသွားကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီညနေမှာတော့ လုစီဟန်က နေလို့မကောင်းဘူး၊ ညစာစားဖို့ အောက်ထပ်ဆင်းမလာချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ ရှယွဲ့ဖန်းက လုစီဟန်ရဲ့ အခန်းထဲအထိ အစားအသောက်တွေ သွားပို့ပေးခဲ့သည်။

လုရှင်းမြန် ခဏမျှ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နိုးလာတဲ့အခါ အပူချိန် ပြန်တိုင်းကြည့်တော့ အဖျားက ပုံမှန်နီးပါး ပြန်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရေငတ်သလို ခံစားရတာကြောင့် ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းထဲမှာ လုကော ဆီက မက်ဆေ့ချ် လေးခု ရောက်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ပထမမက်ဆေ့ချ်က အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလားလို့ မေးထားတာဖြစ်သည်။

ဒုတိယမက်ဆေ့ချ်က သက်သာရဲ့လား၊ အဖျားကျသွားပြီလားလို့ မေးထားတာဖြစ်သည်။

တတိယမက်ဆေ့ချ်က ထမင်းစားပြီးပြီလား၊ ဘာစားခဲ့လဲလို့ မေးထားတာဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမက်ဆေ့ချ်ကတော့ မက်ဆေ့ချ်တွေ့ရင် ပြန်စာပို့ဖို့နဲ့ အဆင်ပြေကြောင်း အကြောင်းပြန်ပေးဖို့ လုရှင်းမြန် ကို ပြောထားတာဖြစ်သည်။

လုရှင်းမြန် က လုကော ရဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စိလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ ရှိနေသေးတာပဲ။ ဒီလူက သူ အကြောဆေးပုလင်း ချိတ်နေတုန်း အဖော်လုပ်ပေးခဲ့တာတင် မကဘူး ဟုန်ပေါင်းပါ ပို့ပေးခဲ့ပြီး ထမင်းစားပြီးပြီလားဆိုတာကိုပါ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။ ဒီလူဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေဦးတော့ သူစိမ်းရဲ့ စေတနာကို သူ ခံစားမိခဲ့သည်။

လုရှင်းမြန် ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူးတစ်ဘူး ထုတ်လိုက်ပြီး ရေနွေးလောင်းထည့်လိုက်သည်။ ခေါက်ဆွဲနူးတာကို စောင့်နေတုန်း လုကော ဆီ စာပြန်လိုက်သည်။

လုရှင်းမြန်: [လုကော တောင်းပန်ပါတယ်။ အခုမှ မက်ဆေ့ချ်တွေကို မြင်လို့ပါ။]

လုရှီရန်: [သက်သာရဲ့လား။ အဖျားကျသွားပြီလား။]

လုရှင်းမြန်: [အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ အိမ်ရောက်တော့ ဆေးသောက်လိုက်တာ အဖျားကျသွားပါပြီ။]

လုရှီရန်: [အပူချိန်တိုင်းကိရိယာ ပုံလေး ရိုက်ပြလို့ ရမလား။]

လုရှင်းမြန် အပူချိန် ပြန်တိုင်းကြည့်လိုက်ရာ ၃၆.၉ ဒီဂရီဆဲလ်စီးယပ်စ် ရှိနေပြီး အဖျား မရှိတော့ပေ။ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး လုကော ဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။

လုရှင်းမြန်: [အဖျားမရှိတော့ပါဘူး၊ [ပုံ]]

လုရှီရန် က ဓာတ်ပုံကို ဖွင့်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပဲ အဖျားကျသွားခဲ့ပါပြီ။

လုရှီရန်: [အဖျားကျသွားပေမဲ့လည်း ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ လိုသေးတယ်။ ထမင်းရော စားပြီးပြီလား။]

လုရှင်းမြန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှေ့မှာရှိတဲ့ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဘူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါက်ဆွဲခြောက် မစားတာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ လုကော ပြောခဲ့တာကို သတိရသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ ခေါက်ဆွဲခြောက်ပဲ ကျန်တော့တာဖြစ်ပြီး အလွယ်ကူဆုံး အစားအသောက်လည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လုရှင်းမြန်: [အခု စားနေပါပြီ။]

လုရှီရန် က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မွန်းလွဲ ၃ နာရီတောင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီအချိန်မှ စားတာ၊ ဒါ နေ့လယ်စာလား။

လုရှင်းမြန် ရဲ့ မိဘတွေ အနားမှာ မရှိတာကြောင့် မုန့်စားချိန်တွေပါ မမှန်မကန် ဖြစ်နေရတာလား။

သူ လုရှင်းမြန်ကို ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဒါမှမဟုတ် ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း နေတာလဲဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မမေးခဲ့ဖူးပေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘဝက သိပ်မလွယ်ကူလှသလို နေမကောင်းဖြစ်ချိန်မှာတောင် မိဘတွေ ပေါ်မလာခဲ့ကြပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် သာမန်မိသားစုက ကလေးတွေဟာ အခက်အခဲနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ မိဘတွေကို အားကိုးကြသည်။ ဒါပေမဲ့ လုရှင်းမြန် ကတော့ ကာလရှည်ကြာ အိပ်မပျော်တဲ့ရောဂါ ခံစားရတဲ့အခါ ပြင်ပလူတွေဆီကပဲ အကူအညီ တောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

လုရှီရန်က ဒီအကြောင်းတွေကို စိတ်ဝင်စားပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မမေးခဲ့ပါ။ အသေးစိတ် အချက်အလက် တော်တော်များများကို လုရှင်းမြန် ကိုယ်တိုင်ကပဲ ဆန္ဒအလျောက် ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ဟာ အခုထိ သူစိမ်းတွေ၊ မရင်းနှီးကြသေးသူတွေပဲ ဖြစ်နေသေးလို့ပါ။

လုရှီရန် က ဒီကလေးအတွက် သနားစိတ် အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ "အလုပ်ရှင်-အလုပ်သမား" ဆက်ဆံရေး ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ သူတို့ဟာ လုံးဝ သူစိမ်းတွေ ပြန်ဖြစ်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

လုရှီရန်: [ဘာစားနေတာလဲ။]

ခေါက်ဆွဲတစ်လုတ် စားလိုက်ရုံပဲရှိသေးတဲ့ လုရှင်းမြန် က အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရစွာဖြင့် ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ကြော်စားနေတယ်လို့ ဟိုဘက်က လုကော ကို လိမ်ပြောလိုက်သည်။

စာပြန်ပြီးနောက် လုရှင်းမြန် ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်။ လုကော က ငါ့ထမင်းဟင်းပုံ ရိုက်ပြဖို့ မမေးလောက်ပါဘူးနော်။ အဲဒါဆိုရင် ငါလိမ်တာ ပေါ်သွားလိမ့်မည်။

လုကော က ကောင်းကောင်းအနားယူဖို့နဲ့ အိပ်ချင်လာရင် သူ့ကို ချော့သိပ်ဖို့ အချိန်မရွေး ဖုန်းခေါ်လို့ရကြောင်း ချက်ချင်း စာပြန်လာခဲ့သည်။

ဒီ WeChat မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်တော့ လုရှင်းမြန် စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။ လုကော က အစားအသောက်ပုံ တောင်းကြည့်မှာကို သူ တကယ်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။

ခေါက်ဆွဲခြောက် စားပြီးနောက် လုရှင်းမြန် စာအုပ်အချို့ ဖတ်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်း ပုစ္ဆာအချို့ တွက်လိုက်သည်။ စာသင်ချိန် လွတ်သွားခဲ့ပေမဲ့ လုရှင်းမြန် အလိုလိုက်မနေခဲ့ပါ။ သူ့စာသင်ကြားရေးကတော့ လုံးဝ နောက်ကျကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ပေ။

ညနေပိုင်းမှာ လုရှင်းမြန် အပူချိန် ပြန်တိုင်းကြည့်ရာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဖျားကျသွားပြီးနောက် သူ အအေးမိလာခဲ့ပြီး အသံက နှာသံ နည်းနည်း ပေါက်နေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လုရှင်းမြန်မှာ အအေးမိပျောက်ဆေး ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်လို့ အအေးမိတာက သူ့အတွက် ကိစ္စသေးလေးဖြစ်သည်။

ဒီည ပုံပြင်ပြောပြအပြီးမှာ လုရှင်းမြန် က လုကော ပြောလိုက်တာကို ကြားလိုက်ရသည် -

"လုရှင်းမြန် မင်္ဂလာရှိတဲ့ ညချမ်းပါ။"