ဒါဟာ လုရှင်းမြန်အတွက်တော့ တကယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လူတစ်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး အထူးသဖြင့် ကျောင်းပြင်ပက လူတွေနဲ့ပါ ဖြစ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။

ဒါဟာ အနည်းငယ် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ရန်ဖြစ်ခြင်းက ရှောင်လွှဲမရဘဲ ဒဏ်ရာ ရစေတတ်သည်။ လုရှင်းမြန်ရဲ့ လက်မောင်းတွင် တစ်နေရာ၌ နီရဲနေခဲ့ပြီး ထိုဒဏ်ရာ ဘယ်လိုရသွားမှန်း သူ မသိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က မနာခဲ့ပေမဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရောက်မှ နာကျင်မှုက ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သူ အလွန် ရင်ခုန်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို တကယ် ပြောပြချင်ခဲ့တာကြောင့် လုရှီရန်ကို ထိုအကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

လုရှီရန်ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ "မင်း ဒဏ်ရာ မရခဲ့ပါဘူးနော်" ဟု ဖြစ်သည်။

"မရပါဘူး" ဟု လုရှင်းမြန် က တော်တော်လေး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော် သန်မာပါတယ်။"

လူတိုင်းက ဘာလို့ သူ့ကို ရန်မဖြစ်တတ်ဘူးလို့ ထင်နေကြတာလဲ။ ချန်ချဲ့နဲ့ အခြားသူတွေလည်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်ခဲ့ကြသလို ခုတော့ လုကောတောင်မှ သူ ဒဏ်ရာရမှာကို စိုးရိမ်နေပြန်ပြီ။

"ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော် သန်မာပါတယ်။"

လုရှီရန် က ထိုသွယ်လျလျ ပုံရိပ်ကို တွေးတောလိုက်ပြီး လုရှင်းမြန်ရဲ့ စကားကို ယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လုရှင်းမြန်ရဲ့ လက်မောင်းက စားပွဲထောင့်နဲ့ မတော်တဆ တိုက်မိသွားပြီး နာကျင်လွန်း၍ သက်ပြင်းချလိုက်ရသည်။ လုရှီရန် က ထိုအသံကို ကြားသွားခဲ့သည်။

"မင်း ဒဏ်ရာ ရသွားသေးတာလား"

လုရှင်းမြန်က သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေတဲ့ လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊၊ မတော်တဆ တိုက်မိရုံပါ"

လုရှီရန်က လုရှင်းမြန် ပြောသလို ရိုးရိုးတိုက်မိရုံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပေါက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းအိမ်မှာ ဖျန်းဖို့ ယူနန်ဘိုင်ယို ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခု ရှိလား"

ဘာကြောင့်မှန်း မသိ လုရှင်းမြန် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဖျန်းပြီးပြီ ဖျန်းပြီးပြီ"

သူ ယူနန်ဘိုင်ယို ဘာမှ ပြင်မထားခဲ့သလို ရိုးရိုး အအေးမိ ပျောက်ဆေးတောင် မရှိခဲ့ပေ။

လုရှီရန် နားလည်သွားခဲ့သည်။ လုရှင်းမြန် ရန်ပွဲမှ ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့တာ သေချာသည်။

လုရှီရန်ရဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ အသံက နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း သေချာ ဂရုစိုက်ပါ။ ဒဏ်ရာ မရအောင် ကြိုးစား။"

ဘာကြောင့်မှန်း မသိ လုရှင်းမြန်က လုကောနဲ့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသံမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ဘာကြောင့်မှန်း မသိ လုရှင်းမြန်ရဲ့ မိဘတွေဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း အေးစက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ဟာ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး သူ့အတွက် အချိန် လုံးဝ မရှိခဲ့ကြပေ။ ပိတ်ရက်များတွင် အခြားကလေးတွေက မိဘတွေကို ကစားကွင်းသွားဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ ပူဆာလေ့ရှိကြသည်။ လုရှင်းမြန်ကလည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် တစ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ့မိဘတွေက သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရန် ဝေဝေဝါးဝါးသာ ပြောလေ့ရှိကြသည်။

လုရှင်းမြန်ရဲ့ မိဘတွေဟာ လုရှင်းမြန်က သူတို့ရဲ့ ရင်သွေးနဲ့ လုံးဝ မတူကြောင်း မိဘတွေ ဆွေးနွေးနေတာကို မတော်တဆ ကြားခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ မှန်နေကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လုရှင်းမြန်ဟာ အမှန်တကယ်ပင် သူတို့ရဲ့ ရင်းနှီးသော ရင်သွေး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းက ရန်ပွဲအကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားရေးရာ ဌာနမှူးက လုရှင်းမြန်နဲ့ အခြားသူတွေဟာ သတ္တိရှိစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူက သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်မတင်ခဲ့ဘဲ ပါဝင်တဲ့ အန္တရာယ်များအကြောင်းကိုသာ ဆုံးမခဲ့သည်။ ထိုလူတွေက ပုလင်းများ သို့မဟုတ် ထက်မြတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် ၎င်းဟာ အလွန် စွန့်စားရတဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ သူတို့က မိမိတို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို ဦးစားပေးသင့်ခဲ့သည်။ ဌာနမှူးက လုရှင်းမြန်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ကျောင်းလုံးမှာ ပထမရတဲ့ ကျောင်းပြောင်း ကျောင်းသားသစ်လေး ရန်ပွဲထဲ ဘယ်လို ပါဝင်သွားလဲ ဆိုတာကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ သူက ချန်ချဲ့နဲ့ အခြားဆိုးသွမ်းတဲ့ ကောင်လေးတွေကို လုရှင်းမြန်အား လမ်းမှားသို့ ဦးဆောင်သွားတဲ့အတွက် အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဌာနမှူးက သူတို့ကို သင်ခန်းစာအဖြစ် စာလေ့လာချိန် ထက်ဝက်မျှ စင်္ကြံလမ်းတွင် မတ်တပ်ရပ်စေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လုရှင်းမြန်နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ဟော့ပေါ့ဆိုင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတဲ့အခါ ဆိုင်ရှင်က ထိုမူးယစ်နေတဲ့ အမျိုးသား သုံးဦးဟာ အရက်ပြေသွားပြီးနောက် ကိုယ်တိုင် လာရောက် တောင်းပန်ခဲ့ရုံသာမက ဆိုင်ရဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု အားလုံးအတွက် လျှော်ကြေးပေးခဲ့ပြီး အာမခံစာလည်း ရေးသားခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ရဲစခန်းက ထိုနေ့က ကျောင်းသားတွေအကြောင်း မေးမြန်းတဲ့အခါ ဆိုင်ရှင်က သူတို့ကို မမှတ်မိကြောင်း၊ သူ့ ဆိုင်ကိုလာရောက် စားသောက်တဲ့ ကျောင်းသား အများအပြား ရှိနေသဖြင့် အများစုကို မသိကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့ အရာရှိတွေက ဆိုင်ရှင်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ရယ်မောခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရဲတွေက ကျောင်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့ပေမဲ့ အနာဂတ်တွင် အလားတူ အခြေအနေမျိုး၌ တိုက်ရိုက် ရဲထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုရန်သာ ကျောင်းသားများကို ပြောကြားချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဒုတိယအကြိမ် စာမေးပွဲကို ကျင်းပခဲ့ပြီး ရလဒ်တွေကိုလည်း ချက်ချင်းပင် ကြေညာခဲ့သည်။ မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးစီးကြောင်း ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သွားတာနဲ့ လုရှင်းမြန်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်သည်။

ကောင်းယန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး

"လုရှင်းမြန် နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ကျော်အောင်လုပ်ပြမယ်!"

ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်သွားခဲ့သည်။ လုရှင်းမြန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဘေးမှာရှိတဲ့ ချန်ချဲ့က "အဲဒါ ကောင်းယန် ပဲ" ဟု အတည်ပြုခဲ့သည်။

ကောင်းယန်ဟာ လုရှင်းမြန်ရဲ့ နောက်တွင် ဒုတိယနေရာကို ထပ်မံ ရရှိခဲ့သဖြင့် သဘာဝအတိုင်း မကျေနပ်ဖြစ်ခဲ့ရပြီး စာမေးပွဲအတွက် ပိုမို ကြိုးစားလာခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လုရှင်းမြန် ကောင်းယန်နဲ့ ထပ်မံ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူက ပုစ္ဆာတစ်ခုနဲ့အတူ လုရှင်းမြန် ထံ သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"ဒီပုစ္ဆာကို မင်း ဘယ်လို ရှင်းမလဲ"

လုရှင်းမြန်က ၎င်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး တွက်ချက်နည်း အဆင့်များကို အကြမ်းဖျင်း ရေးပြလိုက်သည်။

ကောင်းယန် က ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး

"ဒီနည်းလမ်းလည်း ရှိတာပဲ ကျေးဇူးပဲ" ဟု ပြောခဲ့သည်။ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီးနောက် သူ နောက်သို့ မလှည့်ကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရက်အနည်းငယ်တိုင်းတွင် ကောင်းယန်က ပုစ္ဆာ တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုကို လုရှင်းမြန် ထံ ယူဆောင်လာပြီး မေးမြန်းလေ့ ရှိခဲ့သည်။ ချန်ချဲ့က ကောင်းယန်ဟာ "တိတ်တဆိတ် စာကျက်နေတာ" ဟု မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။

ရာသီဥတုမှာ နွေးထွေးတဲ့ ရာသီမှ အေးစိမ့်တဲ့ ရာသီကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဆောင်းရာသီရဲ့ အေးစိမ့်မှုထဲသို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရာ လူတိုင်းကို အလစ်အငိုက် မိသွားစေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အပူချိန် ကျဆင်းမှုကြောင့် ကျောင်းသား အများအပြား ဖျားနာခြင်းနဲ့ အအေးမိခြင်းများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောင်းပျက်သူ ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လုရှင်းမြန် လည်း ကိုယ်ပူကာ ဖျားနာလာခဲ့သည်။ မနက်ခင်းမှာ နိုးလာတဲ့အခါ သူဟာ အလွန် အားနည်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နူးညံ့ပျော့ခွေကာ တိမ်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ မရေမရာ ပေါ့ပါးတဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

လုရှင်းမြန် မတ်တပ်ထရန် အနိုင်နိုင် ကြိုးစားခဲ့ရပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီမှာ သဲပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ပင်ပန်းလှသည်။ သူ ရေဆာနေပြီး ရေသောက်ချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ရေနွေးအိုးထဲမှ ရေမှာ အေးစက်နေသဖြင့် လုရှင်းမြန် ရေကို ထပ်မံ ပြုတ်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

ရေဆူတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မည်းမှောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နံနက် ၅ နာရီမျှသာ ရှိသေးသည်။ ရေနွေးသောက်ပြီးနောက် လုရှင်းမြန် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲလိုက်ပေမဲ့ သက်သာလာတဲ့ လက္ခဏာ မရှိသေးပေ။ သူ့ရဲ့ ခေါင်းမှာ လေးလံနေပြီး ခြေထောက်တွေမှာ ပေါ့ပါးနေခဲ့သည်။ နံနက် ၆:၄၀ နာရီခန့်တွင် သူက အတန်းပိုင်ဆရာမထံ ဖုန်းဆက်၍ ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။

လီမေ့က လုရှင်းမြန်ရဲ့ အသံထဲမှ အားနည်းပြီး ညှိုးငယ်တဲ့ လေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့်

"မင်းလည်း အအေးမိပြီး ဖျားနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ဟာ အအေးမိခြင်းနဲ့ ဖျားနာခြင်းများ အများဆုံး ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အချိန်ဖြစ်သည်။ အတန်းထဲမှ ကျောင်းသား အချို့မှာ အပြင်းအထန် ဖျားနေကြပြီး ဆေးရုံသို့ သွားရောက်၍ ဆေးပုလင်း ချိတ်ခဲ့ရသလို အခြား ကျောင်းသားတွေကလည်း အအေးမိခြင်း အမျိုးမျိုးကို ခံစားနေကြရသည်။

လုရှင်းမြန် ဖျားနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လီမေ့က ခွင့်ကို ချက်ချင်း ခွင့်ပြုပေးခဲ့ပြီး အိမ်မှာ အေးဆေးစွာ အနားယူရန်နဲ့ နေကောင်းသွားမှ အတန်းသို့ ပြန်လာရန် ပြောကြားခဲ့သည်။

လုရှင်းမြန် စတင်တွေးတောခဲ့တာက အချိန်တိုအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားမဲ့ ရိုးရိုး အအေးမိခြင်းလို့သာ ဖြစ်တယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့ပေမဲ့ အခြေအနေမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ အိမ်မှာ အအေးမိပျောက်ဆေး မရှိသဖြင့် သူက နံနက်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး အောင့်အီးမခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဆေးပုလင်း (IV drip) ချိတ်ရန် အနီးရှိ ဆေးခန်းသို့ သွားခဲ့ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ လုရှင်းမြန်ဟာ ကိုယ်ပူဖျားနာပြီး လမ်းပင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်ဘဲ မူးဝေနေကာ နိုးလာစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို ခေါင်းမူးနေခဲ့သည်။

ဆေးခန်းမှ သူနာပြုတစ်ဦးက သူ့ရဲ့ အပူချိန်ကို တိုင်းတာပေးလိုက်တဲ့ အချိန်မှသာ သူဟာ ၃၈.၉ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်အထိ အဖျားတက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ့ ခေါင်းမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေခဲ့သည်မှာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။

ဆရာဝန်က ဆေးညွှန်းရေးပေးပြီး ဆေးပုလင်း စတင် ချိတ်ပေးခဲ့သည်။ ဒီကာလက အအေးမိခြင်း အများဆုံးဖြစ်တဲ့ အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ဆေးရုံများတွင် ဆေးပုလင်းချိတ်ရန် လိုအပ်သူများနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆေးခန်းတွင်လည်း လူနာ အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့သည်။

လုရှင်းမြန်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ သူနာပြုက သူ့ရဲ့ လက်မိုးပေါ်သို့ အပ်ထိုးသွင်းနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဆေးပုလင်း ချိတ်ထားတဲ့ လူနာများအနက် ကျောင်းသားတွေလည်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပါဝင်နေပြီး အများစုမှာ မိဘတွေရဲ့ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိထားကြသည်။ လုရှင်းမြန်ဟာ သူနဲ့ ဆင်တူကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အတန်းဖော် အချို့ကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

အခြားသူတိုင်းတွင် သူတို့နဲ့အတူ ဘေးနား၌ နှစ်သိမ့်ပေးပြီး ဂရုစိုက်ပေးနေတဲ့ မိဘတွေ ရှိကြပေမဲ့ လုရှင်းမြန်မှာမူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သွင်းရမဲ့ ဆေးရည် ပုလင်းကြီး သုံးပုလင်းနဲ့ ပုလင်းသေး နှစ်ပုလင်း ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ပြီးစီးရန် ၂ နာရီခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

လူတွေက ဖျားနာနေချိန်တွင် အထူးသဖြင့် နွဲ့နှောင်းအားငယ်လွယ်ကြပြီး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေချိန်တွင် ပို၍ပင် ခံစားရလွယ်ကြသည်။ မိဘတွေရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ရရှိနေတဲ့ အသက်တူ သူငယ်ချင်းတွေကို မြင်တွေ့ရခြင်းက လုရှင်းမြန်ကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ခံစားရစေခဲ့သည်။

မိဘတွေနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖုန်းပြောခဲ့စဉ်က ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့ဟာ သူ့ထံသို့ ထပ်မံ ဆက်သွယ်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ လုရှင်းမြန်က သူတို့ထံ စာပို့ခဲ့ပေမဲ့ အကြောင်းပြန်မှု မရရှိခဲ့ပါ။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ့မိဘတွေက စိတ်အေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနဲ့ လုစီဟန်အပေါ် သူ ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သင့်ပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သူက သူတို့ကို အလွန်ပင် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘတွေက သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း တင်းကြပ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ထိုခဏ၌ လုရှင်းမြန် အလိုချင်ဆုံးမှာ သူတို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

လုရှင်းမြန်က သူ့ အဖေရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ဖုန်းဝင်သွားစဉ် လုရှင်းမြန် အနည်းငယ် ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ အဖေ ဖုန်းကို ကိုင်ပါ့မလား။

ဖုန်းလိုင်း အလိုအလျောက် ပြတ်တောက်သွားတော့မဲ့ အချိန်တွင်မှ သူ့အဖေက နောက်ဆုံး၌ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

လုရှင်းမြန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အဖေ..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

သူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရသေးမီ အခြားတစ်ဖက်မှ အမေ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ဖုန်းကိုင်ဖို့ အချိန်ရနေတာလဲ။ ဘူတာရုံကို မြန်မြန် သွားကြရအောင်! စီဟန် ဖျားနေလို့ ငါတို့ သွားကြည့်ဖို့ လိုတယ်"