Chapter 83.1
“နားလည်မှုအကြီးကြီးလွဲခြင်း”
ရှန်ချီယွမ်က ရှန်ချီဟွမ်း ဘယ်တော့မှရင်မဆိုင်ချင်သော ပြဿနာကိုပေးခဲ့သည်မှာ ငြင်းလို့မရပေ။
ရှန်းယုဟန် အများကြီးပြောင်းလဲသွားတာကို သူမသိပဲနေပါ့မလား… သူက သင့်လျော်တဲ့ ရှင်းပြချက်ကိုရှာဖို့ အများကြီးကြိုးစားခဲ့ရတာ သူ့မှာသံသယမရှိဘူးထင်လား? သူ ရှန်းယုဟန်ကို ပိုသိသာလေ သူဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားလဲ အားလုံးထက် သူပိုသိလေပဲ…
ယခုချိန်မှာ ရှန်းယုဟန်က သူ့အတန်းဖော်ဟောင်းများနှင့် ဘယ်လောက်ပဲ အဆက်သွယ်ဖြတ်ပါစေ သဲလွန်စအများကြီးကျန်နေသေးသည်။ လူတစ်ယောက်၏အကျင့်ကို ပြောင်းလဲဖို့ခက်သည်။ ခေတ်သစ်မှာ နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာအောင် နေပြီးတော့ သူ့မိသားစုမရှိတော့တာတောင် ကျောင်းမှာတော့ သူ့ခြေရာများ ကျန်နေဆဲပင်။
မူလရှန်းယုဟန်သာ ထိုမျှလောက်ကောင်းရင် ဆင်းရဲမွဲတေသွားသည်အထိ ပျက်စီးသွားမှာမဟုတ်ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ကိုအကြာကြီးသိခဲ့ပြီး သူက တစ်ခါမှမရှုံးဖူးပေ။ သူက ဇီဇာကြောင်သော ရှန်ထျန်းဖုန်းကိုတောင် အပျော့ဆွဲနိုင်ပြီး ရှန်မိသားစု၏ မဒမ်များစွာကိုလည်း ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ သူက တစ်ခါမှမကျိန်ဆဲဖူးသလို တစ်ခါတစ်ရံ ရည်မွန်ကြော့ရှင်းစွာ ပြောဆိုတတ်သည်။ အရင်က သူသိခဲ့သော ရှန်းယုဟန်က လက်ရှိမှာ လုံးဝမတူညီသော သီးခြားလူတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။
သူက လက်ရှိရှန်းယုဟန်ကို အရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပေမယ့် သူ့မှာ အကြောင်းပြချက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်းလည်း မပျောက်သေးပေ။ ထို့အပြင် သူ့စိတ်က ပိုပိုရှင်းလာပြီး အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေသည်။ တစ်နေ့မှာ ရှန်းယုဟန် မူလပုံစံကို ပြန်ပြောင်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”
သူက ရှန်းယုဟန် မူလပုံစံပြန်ပြောင်းသွားမှာကို မတွေးရဲပေ။ ထိုသည်မှာ သူသည်းမခံနိုင်သော အကျိုးဆက်ဖြစ်ပေမည်။
သူ့အစ်ကိုကြီးမေးတာမှန်သည်။ သူက ရှန်းယုဟန်ကို ဘယ်လောက်သိလဲ?
ရှန်းယုဟန်က သူ့ကို တစ်ခုခုဖုံးကွယ်ထားပြီး ယခုချိန်ထိ ဝန်မခံသေးသဖြင့် သူက အချိန်ပေးရဦးမည်။
ရှန်ချီယွမ်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် ရှန်ချီဟွမ်းက ကျန်းမြို့တော်ကို ညတွင်းချင်းပြန်သွားပြီး လေယာဥ်ပေါ်မှာ အကြာကြီးစဥ်းစားနေသည်။ သူ့မျက်နှာက အရမ်းဆိုးရွားနေပြီး သူ တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားသော အတွေးများကို သူ့အစ်ကိုကြီးက နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။
လေယာဥ်ပေါ်ကဆင်းပြီး ကားပေါ်မှာထိုင်ပြီးနောက် ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်ဆီက ဗီဒီယိုကောလ်ရရှိခဲ့သည်။ ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ယနေ့တွေ့ခဲ့သော ယဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များအကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောနေသည့် သူ့ကိုတွေ့သောအခါ နေ့ခင်းတစ်ချိန်လုံး စိတ်လွင့်နေသော ရှန်ချီဟွမ်း၏ နှလုံးသားက ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ရှန်းယုဟန်ကတော့ ရှန်းယုဟန်ပဲ သူက တခြားတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘူး.. သူ့အတွက်နဲ့ ပြောင်းလဲသွားတာဖြစ်နိုင်မလား? သူအကြောင်းပြချက်ကို မမေးချင်ပါ။ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရတဲ့ ငှက်ကုလားအုပ်တစ်ကောင်ပဲ ဆက်လုပ်နေတာကောင်းပါတယ်… ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးကို!
(ကုလားအုပ်လိုစောင့်မယ်ပြောတာပါ)
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို အမြန်စုစည်းလိုက်သည်။ “မင်းမှာ ဒီနေ့အလုပ်အသစ်ရှိလား?”
“ကျွန်တော် ဒီနေ့ ယဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ် အသစ်တစ်သုတ်ကိုတွေ့ခဲ့ပေမယ့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်က စာလုံးတွေကို အစဥ်လိုက်ဖော်ထုတ်ခိုင်းမှာမို့ လောလောဆယ် အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကို ပေးမကြည့်သေးဘူး”
“မင်းတကယ်ကြည့်ချင်တာလား?” ရှန်ချီဟွမ်းက အနောက်ဟန်မင်းဆက်အုတ်ဂူနဲ့ပတ်သတ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က သတင်းများကို ရှာကြည့်တော့ အသစ်တစ်သုတ်တွေ့ရှိသည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။ လက်ရာမြောက်သောပစ္စည်းများ၊ လက်ရေးလှ နှင့်ပန်းချီအများကြီးရှိနေပြီး ရင်းနှီးသောစကားလုံးကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရသည်။ “အဲ့ဒါက သခင်မလေးရှန်းနဲ့သက်ဆိုင်တာလား၊ ငါသတင်းကြည့်ခဲ့တယ်။”
ရှန်းယုဟန်က ရှန်ချီဟွမ်း သခင်မလေးရှန်းကို ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မေးခွန်းထုတ်တော့မှာမဟုတ်ပဲ ခေတ်သစ်ဖြစ်စေ ခေတ်ဟောင်းဖြစ်စေ သူက မပြောင်းလဲသော လူတစ်ယောက်တည်းသာဖြစ်၏။
“အွန်း၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒီတစ်ခါ တူးဖော်ရရှိတဲ့ ပစ္စည်းပေါ်က ပန်းချီတွေက သူ့လက်ရာတွေကြီးပဲ ကျွန်တော်နည်းနည်းတွေ့ခဲ့တယ်။”
“ဒီသခင်မလေးရှန်းက အတော်လေးအထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်။ သူမလက်ရာတွေက ဘာလို့ပန်းအိုးပေါ်မှာဆွဲခဲ့တာလဲ?”
ရှန်းယုဟန်၏အကြည့်က ဘေးကိုရောက်သွားပြီး ခဏရပ်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ဆို သူ့မိသားစုက သူ့ကိုမှတ်မိနေအောင်လေ”
ရှန်းဟုဟန်က လက်ရှိတွင် ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတာကြောင့် ရှန်ချီဟွမ်းက ဇာတ်လမ်းကိုအတွင်းကျကျ စိတ်ဝင်စားနေတာဖြစ်ပေမည်။
“သူက အရမ်းအင်အားကြီးတာလား? သူ့မိသားစုက ဘာလို့သူ့ကို ဒီနည်းနဲ့ အမှတ်ရနေချင်တာလဲ၊ ရှေးခေတ်ကနေ လက်ရှိထိ အုတ်ဂူပိုင်ရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ကုသိုလ်နဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကိုပဲ လူသိရှင်ကြား ချပြခဲ့တာလေ။ သူတို့က ဒီအုတ်ဂူကနေ အုတ်ဂူပိုင်ရှင်ရဲ့ လူကြီးတွေကိစ္စရပ်ကိုပဲ ဘာလို့ရှာတွေ့နေရတာလဲ၊ အဲ့ဒါက အတော်လေးအံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ ဒီသခင်မလေးရှန်းက ကောင်းကင်မသေမျိုးများလား?”
ရှန်းယုဟန်က သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားကိုပြောင်းကာ ပြောလိုက်၏။ “သူကကောင်းကင်မသေမျိုးဆိုရင် ကျွန်တော်ကလည်း ကောင်းကင်မသေမျိုးပဲ၊ သူ့ပုံပန်းသဏ္ဍန်ကို မသိချင်ဘူးလား?”
“သိချင်တယ်၊ ဟူနန်ပြည်နယ်မှာ တူးဖော်တွေ့ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးအလောင်းမှာ သူမပုံပန်းသဏ္ဍန် ပြည်လည်တည်ဆောက်မှု ရုပ်သွင်ရှိနေတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒီသခင်မလေးရှန်းရဲ့အလောင်းက မပျက်စီးသေးဘူးဆိုရင် ငါတို့လည်းအဲ့လိုလုပ်လို့ရတယ်”
“ဒါပေမယ့် အုတ်ဂူပိုင်ရှင်က အရိုးစုပဲရှိတော့တာ။ မျက်နှာမရှိဘူး။ သခင်မလေးရှန်းရဲ့ မတော်တဆမှုအပြီးမှာ သူ့မိသားစုက သူ့အလောင်းကိုရှာမတွေ့တော့လို့ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ အောက်မေ့မှတ်တမ်းတင်ထားကြတာကို စာထဲမှာဖော်ပြထားတယ်။”
“သူ့မိသားစုက တကယ်ကို ချစ်တတ်ကြတာပဲ။ အဲ့လိုမိသားစုရတဲ့သူတိုင်း ပျော်ရွှင်ကြမှာပဲ။ ဒီသခင်မလေးရှန်းမှာ အရမ်းပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုရှိမှာပဲ။” ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့အစ်ကိုကြီး ဒီနေ့ပြောခဲ့သောစကားကို မစဥ်းစားပဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သူက ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိတဲ့မိသားစုမှာ မွေးလာတော့ရော ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ မိသားစုရဲ့ချစ်ခင်တွယ်တာမှုမရှိသလို ရှေးခတ်ကလူတွေလိုမျိုး စစ်မှန်တဲ့ချစ်ခြင်း၊ စိတ်ရင်းနဲ့ ဂရုစိုက်တာတွေလည်း မရှိကြဘူး။
“သူအရမ်းပျော်နေတယ်လို့ထင်လား?” ရှန်းယုဟန်က သူ့မိသားစုနှင့် ရှန်မိသားစုကို ယှဥ်ကြည့်တော့ သူတကယ်ကိုပျော်လေသည်။
ရှန်ချီဟွမ်း၏မိသားစုက ဘာမှမတူညီသလို လိုအပ်မှသာ သူ့ကိုခေါ်လေ့ရှိသည်။ သူ့မိသားစုကတော့ သူ့ကို ငယ်ငယ်လေးတည်းက အလိုလိုက်ပြီး သူ့တောင်းဆိုချက်အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။
ရှန်ချီဟွမ်းက နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က မေးခွန်းလို ရှန်းယုဟန် စိတ်ဆိုးသွားမှာစိုး၍ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ သခင်မလေးရှန်းကိုမသိဘူး။ သူပျော်ရင် ပျော်မှာပေါ့၊ မပျော်ရင်မပျော်ဘူးပေါ့”
ရှန်းယုဟန်က သူ့ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးပေါ်မှာတင်ပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သူပျော်နေတယ်”
“သေချာနေပါလား?” ရှန်ချီဟွမ်းက အိမ်ပြန်ရောက်လို့ တံခါးဖွင့်ရင်းပြောလိုက်သည်။ “ငါအိမ်ပြန်ရောက်ပြီ”
“ယောကျာ်း ညစာမစားရသေးဘူးလား? ဗိုက်ဆာရင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားလိုက်” အန်တီက အိမ်မှာမနေပေ။ သူမက သူမအိမ်ကိုခဏပြန်သွားပြီး ရှန်းယုဟန်က သူတစ်နေကုန် ပြေးလွှားနေရလို့ ဗိုက်ဆာနေမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။
“လေယာဥ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုစားခဲ့တယ်။ အခုဗိုက်မဆာဘူး” တကယ်တော့ သူ့အိမ်မှာ စားစရာအများကြီးရှိသည်။ သူ့ဇနီးလေး၏ နွေးထွေးပြီး သာယာသောအသံကို ကြားပြီးနောက် သူက အိမ်မှာ အထီးမကျန်တော့ပေ။ သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒီနေ့စကားပြောခဲ့စဥ် အတော်စိတ်တိုခဲ့ရသည်။
ရှန်းယုဟန်က ရှန်ချီဟွမ်း၏မျက်နှာပေါ်က ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိပြီး တည့်မေးလိုက်သည်။ “ယောကျာ်း… ဘာကိုစိတ်ဆိုးနေတာလဲ?”
“မဟုတ်ပါဘူး။” ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်ထံမှ သူ့အတွေးများကို မဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပေ။ “တကယ်တော့ နည်းနည်းပါ”
“ဘာလို့လဲ?” သူမနက်က ရှန်းယုဟန်နဲ့ လမ်းခွဲတုန်းက အဆင်ပြေပါသေးတယ်။ “ဒီနေ့ဘာကြုံခဲ့ရလို့လဲ?”
“ငါ့မြို့ကိုသွားပြီး အစ်ကိုကြီးနဲ့တွေ့ခဲ့တာ၊ သူနဲ့ ကုမ္ပဏီကိစ္စအကြောင်း စကားပြောခဲ့တယ်။” ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန် စိတ်မပူရအောင် လောလောဆယ် ဘာမှမပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ?” ရှန်းယုဟန်က နည်းနည်းစိတ်ညစ်နေပြီး သူက ယခုချိန်မှာ ဟိုတယ်ကိုရောက်နေလို့ သူ့ခင်ပွန်းကိုမနမ်းနိုင်ပေ။
ရှန်ချီဟွမ်းက အတွေးတစ်ခုနဲ့အတူ ဆိုဖာပေါ်မှာလှဲလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများတောက်ပလာကာ ဝမ်းနည်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူက ရီမုတ်နဲ့ လိုက်ကာကိုပိတ်လိုက်ပြီး မသိမသာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။ “မင်းငါ့ကိုတကယ်ကူညီပေးချင်လား?”
ရှန်းယုဟန်က အပြစ်ကင်းသောပုံပေါက်နေပြီး သူ့ခင်ပွန်း၏အကြံဆိုးများကို သတိမထားမိပေ။ “အွန်း… ကျွန်တော့်ယောကျာ်းကို စိတ်မညစ်စေချင်ဘူး။”
“ငါတို့ဗီဒီယို” ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ကိုမျက်လုံးများဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဗီဒီယိုကောလ်ပြောနေတာပဲလေ” ရှန်းယုဟန်က သူပြောချင်တာကို နားမလည်ပေ။
ရှန်ချီဟွမ်းက ဆိုဖာပေါ်မှာမှီပြီး ဖုန်းကိုမြှောက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “တခြားဗီဒီယိုတစ်ခုခု”
ရှန်းယုဟန်က ဟိုတယ်ခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တော့ သူယူလာသောစောင်ကလွဲရင် ဘာမှမတွေ့ပေ။
“ဗီဒီယိုထဲမှာဘာမှမရှိပါဘူး” သူက သူ့ခင်ပွန်းကြောင့် အတော်လေးရှုပ်ထွေးနေသည်။ “ယောကျာ်း၊ လျို့ဝှက်မနေပါနဲ့ ဗီဒီယိုထဲမှာ ဘာရှိလို့လဲ?”
ရှန်ချီဟွမ်းက ထိုကိစ္စကိုပြောဖို့ နည်းနည်းရှက်နေပေမယ့် လက်ရှိမှာ သူလိုချင်နေသည်။ “ငါမင်းအသံကိုကြားချင်တယ်”
ရှန်းယုဟန်က ဘာကိုမှနားမလည်တော့ပါ။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ တစ်ချိန်လုံး စကားပြောနေတာပဲလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား?”
ရှန်ချီဟွမ်းက အသံနက်ကြီးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုအသံ”
ရှန်းယုဟန်က ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ့နားရွက်များက ပူနွေးလာသည်။ “ဘယ်အသံလဲ?”
ရှန်ချီဟွမ်းက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အခု မင်းငါပြောသမျှကို လုပ်ပေး”
ရှန်းယုဟန် သူ့အသံကိုနားထောင်လေ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးပူနွေးလာလေဖြစ်၏။ “ယောကျာ်း?”
ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်၏ ပျော့ပျောင်းပြီး အိပ်ချင်နေသောအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုအရာကိုတွေးတောရင်း သူ့ထဲက စိတ်ဆန္ဒကို နိုးလာစေသည်။
သူက မေးလိုက်သည်။ “မင်းစောင်ခြုံထားလား?”
ရှန်းယုဟန်က စောင််အစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ “ခြုံထားတယ်”
ရှန်ချီဟွမ်းက ညင်ညင်သာသာပြောလိုက်သည်။ “ငါ့လက်ဘယ်ရောက်နေလဲသိလား?”
“မသိဘူး။” သူ့ခင်ပွန်းအသံက ငှက်မွှေးကဲ့သို့ ယားယံစေသည်။
“ဒီမှာ” ရှန်ချီဟွမ်းက ကင်မရာကို အောက်ရွှေ့လိုက်သည်။ “ရှန်းယုဟန်၊ ငါပြောသလိုလုပ်၊ အိုကေလား?”
ရှန်းယုဟန်က တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာကို ဖုံးထားချင်နေသည်။ သူက နေရောင်ရနံ့ရှိနေသော စောင်ထဲမှာ မျက်နှာတစ်ဝက်မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ “ယောကျာ်း….”
ရှန်ချီဟွမ်းကပြောလိုက်သည်။ “ငါမင်းအသံကိုကြားချင်တယ်။ မင်းပဲ ကူညီပေးမယ်ဆို”
“ဒါပေမယ့်….” သူက အဲ့လိုမထင်ခဲ့ဘူးလေ။ သူ့ခင်ပွန်းက တစ်လက်မချင်းတိုးရင် ခြံထဲကိုရောက်နေပြီ။ သူက အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကို မပြောချင်ပေမယ့် အခုချိန်မှာ မျက်ရည်မကျပဲ ငိုချင်နေသည်။
“လိမ္မာစမ်းပါ၊ ငါမင်းအသံကိုကြားချင်တယ်”
ရှန်းယုဟန်က ရုန်းကန်နေပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်အခုမလုပ်ချင်ဘူး။”
ရှန်ချီဟွမ်းက ဖုန်းအစွန်းကနေ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တော့ ရှန်းယုဟန်က သူ့ကိုလွမ်းလာသည်။ “ရပြီလား? အခုနည်းနည်းလုပ်ချင်လာပြီလား?”
“ကျွန်တော်…..” ရှန်းယုဟန်က နောက်ဆုံးမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုမကြည့်နဲ့နော်”
“အွန်းမကြည့်ဘူး။” သူ့ဇနီးလေးက အမြဲရှက်နေလို့ သူမကြည့်စေချင်ရင် မကြည့်တော့ဘူး။ အသံနဲ့တင် သူ့ကိုသာယာစေဖို့ လုံလောက်တယ်။
…
နာရီဝက်ကြာတော့ ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ဇနီးလေးအသံက သူ့ကိုသာယာစေဖိို့ မလုံလောက်တာကို သိရှိခဲ့သဖြင့် ရေအေးအေးချိုးလိုက်ရလေသည်။
အကျိုးသက်ရောက်မှုက ချက်ချင်းကိုပင်။
&&&&&&&&&&&&&&&&
Chapter 83.2
“နားလည်မှုအကြီးကြီးလွဲခြင်း”
ရှန်းယုဟန်က ပြတိုက်မှာ နေ့တိုင်းအချိန်ဖြုန်းနေပြီး ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့အတွက် စာအများကြီးဖတ်ပေးခဲ့သည်။
သူ့အတွက် ထိုအရာများက ယဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များမဟုတ်ပဲ သူ့မိသားစုချန်ခဲ့သော ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်တာကြောင့် အဖိုးတန်ဆုံးရတနာများဖြစ်သည်။
တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းအများကြီး မကျန်တော့ပေမယ့် သူ့အစ်ကိုကြီး ချန်ထားခဲ့သော ပစ္စည်းအများကြီးကို တွေ့ခဲ့ရသည်။
မူလကတော့ သူ့တတိယအစ်ကို၏ သားစဥ်မြေးဆက်များ ချန်ထားခဲ့တာလို့ ထင်ခဲ့သည်။ သူနဲ့သူ့တတိယအစ်ကိုက ပိုရင်နှီးပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးက တည်ငြိမ်ကာ ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ ပညာရှင်တစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်သော စာပေစွမ်းရည်ရှိသည်။ သို့သော် ရှန်းကျိယွီက အစ်ကိုကြီး၏ သားစဥ်မြေးဆက်ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။
ရှန်မိသားစုက 'ကော'ဆိုတာကို သတိရှိရှိ ပျောက်ကွယ်အောင် လုပ်ခဲ့တာကြောင့် ရှန်းယုဟန်က ထိုနာမည်ကိုဖော်ပြဖို့ အစပြုမှာမဟုတ်ပေ။ သူက စာကိုဘာသာပြန်ဖို့သာ တာဝန်ရှိပြီး စာက ရည်ညွှန်းသော အကြောင်းအရာကိုတော့ သူသာသိသည်။
ယနေ့က ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့မှာ အလုပ်လုပ်ရမယ့် သူ၏နောက်ဆုံးရက်ဖြစ်ပြီး သူဘာသာပြန်ပေးရမည့် စာတစ်စောင်ရှိနေသည်။
သူက ဒီစာကို တမင်သက်သက် နောက်ဆုံးမှဖတ်ဖို့ ချန်ထားတာမဟုတ်ပဲ လက်ရှိကျွမ်းကျင်သူများက ကိုယ်တိုင်ဘာသာပြန််ချင်နေကြလို့ဖြစ်၏။ သို့သော် သူတို့က ရက်ပေါင်းများစွာ ကြိုစားအားထုတ်မှုများကို ဖြုန်းတီးခဲ့ပြီး စာထဲမှာ ဘာပြောထားလဲ နားမလည်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုစာပုံစံသည် အုတ်ဂူပိုင်ရှင် ချန်ထားခဲ့သော မှတ်စုထဲကစာနှင့်မတူပေ။
ယင်းမှာ လက်ရေးစာဖြစ်သည်။
ရှန်းကျိယွီ၏ လူကြီးတစ်ယောက်က သခင်မလေးရှန်းအတွက် ရေးထားတာဖြစ်ပြီး ရှန်းယုဟန်က လက်ရေးကိုကြည့်ရုံဖြင့် ထိုစာမှာ သူ့အစ်ကိုကြီး သူ့အတွက်ရေးထားတာမှန်း သိခဲ့သည်။
အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ သူ့ကိုစာရေးတာလဲ? သူ့အရိုးတွေကို ရှာမတွေ့လို့လား?
သို့သော် သူ့မှာစဥ်းစားဖို့အချိန်မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့ဘေးနားမှာ လူတွေအများကြီးရပ်နေလို့ပင်။ ကျွမ်းကျွင်ပညာရှင်များ၏ အဆိုအရ ဤစာမှာ အရေးကြီးအချက်အလက်များပါဝင်ပြီး သူတို့က ရှန်းယုဟန် အဖြေပေးဖို့ နေရာမှာတင်စောင့်နေကြသည်။
ယနေ့က သူ့နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ပြီး ထိုစာက ချီတိုင်းပြည်နှင့် ပတ်သက်တာကို ဘာသာပြန်ဆိုရမည့် နောက်ဆုံးသော ယဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်ဖြစ်၏။ သူက ရှန်းကျိယွီနှင့် တစ်ခါမှမဆက်သွယ်ဖူးပေမယ့် သူထိန်းသိမ်းထားသမျှ အရာအားလုံးက သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်သက်သာရာရစေသည်။
အခမ်းအနားသဘောအရ ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်က ဤလုပ်ငန်းစဥ်ကို ဗီဒီယိုတိတ် ရိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ မှတ်တမ်းတင်ထားသော လုပ်ငန်းစဥ်က အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အချက်အလက်ဖြစ်သည်။
ယနေ့ခေတ်မှာ အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက အနောက်ဟန်မင်းဆက်၏ အုတ်ဂူများနှင့် ပတ်သတ်ပြီး အလွန်ဂရုစိုက်ကြသည်။ အုတ်ဂူတစ််ခုက မိသားစုကြီးတစ်ခုကို မြင်နိုင်ပြီး သူတို့က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ သူတို့အတွက် အချိန်ဇယားထုတ်ပေးမှာကို စောင့်နေကြသည်။
ရှန်းယုဟန်က တံခါးကိုကြည့်လိုက်တော့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့်အတူ ရှန်ချီဟွမ်းကပါ ရောက်လာခဲ့ပြီး သူက ရှန်းယုဟန်ကို လာကြိုတာဖြစ်၏။
သူက ထိုင်ခုံတစ်လုံးမှာထိုင်ပြီး သူ့ဇနီးအလုပ်လုပ်တာကို ပထမဆုံးအကြိမ် လေ့လာနေသည်။
ဗီဒိယိုကအသင့်ဖြစ်ပြီး ဘာသာပြန်ဖို့လိုအပ်သော နောက်ဆုံးလက်ကျန် ယဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်က ခမ်းနားဖို့လိုသည်။
“ရှောင်ရှန်း၊ စကြတော့မလား?”
ရှန်းယုဟန်က ရှန်ချီဟွမ်းကိုထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ခင်ပွန်းက သူ့ကိုပြုံးပြနေသည်။ ရှန်းယုဟန်က သက်ပြင်းမောချလိုက်ပြီး လက်အိတ်စွပ်ကာ နှာခေါင်းစည်းကို နှာတံပေါ်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ဖိလိုက်၏။
သူက စကားစုတစ်ခုချင်းကို နှိုင်းယှဥ်ရန် မှန်ဘီလူးမလိုပေ။ သူလုပ်ရမည့်အရာက ဆီလျော်အောင် ရွတ်ဆိုဖို့သာဖြစ်သည်။
ဒါက သူ့အစ်ကိုကြီး သူ့အတွက်ရေးထားသော နောက်ဆုံးစာဖြစ်၏။
တစ်နေ့ကျရင် သူ့အစ်ကိုကြီးဆီက စာကို လူထုကို ချပြရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ့နှာခေါင်းက ချဥ်စူးနေပြီး ဤသည်မှာ နှစ်နှစ်ထောင်ကွာသော စာတစ်စောင်ဖြစ်ကာ အစ်ကိုကြီးနှင့် တခြားသူများက သူ့ကိုလုံးဝမေ့မသွားခဲ့ပေ။
ရှန်းယုဟန်က သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး စာကိုစဖတ်လိုက်သည်။ သူက ပထမစာတစ်ကြောင်းမှာတင် ဆို့နင်ကာ စကားထစ်နေခဲ့သည်။
“ဟန်ကောအာ၊ စာကိုမြင်တာက ငါ့ကိုမြင်ရသလိုပါပဲ။ မင်းအိမ်ကထွက်သွားတော့ ချူတိုင်းပြည်က ချီတိုင်းပြည်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အဖေက သူ့ကလေးတွေ သူ့ထက်အရင် သေသွားတာကို မကြည့်ချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ရှန်းမိသားစု လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲကို မဝင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ငါ ချီတိုင်းပြည်မှာ သုံးနှစ်နေခဲ့ပြီး သုံးနှစ်လုံး မင်းကိုရှာဖို့ လူလွှတ်ခဲ့ပေမယ့် မင်းဘယ်မှာလဲ မသိခဲ့ရဘူး။ ဒါတွေက မင်းကို တစ်ဘဝလုံးအတွက် ကာကွယ်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ မင်းအစ်ကိုကြီးရဲ့အပြစ်တွေပါ။ မင်းသာ ချူတိုင်းပြည်လို အဝေးကြီးမှာ လက်မထပ်ခဲ့ရရင် ဒီလိုတွေဖြစ်လာခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံမှာ မျက်စိရှိရင် မင်းဒီစာကိုမြင်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ မင်း ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောက်နေပြီး မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ရှိပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်တယ်”
သူက စာကိုခက်ခက်ခဲခဲ ဖတ်နေရပြီး နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ဖတ်ပြီးတာနဲ့ မျက်ရည်တွေကျလာခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ထပ်တူခံစားနိုင်စွမ်း ဘယ်လောက်ပြင်းထန်လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိပေ။
ရှန်းယုဟန်က စာကို အသာအယာ ချထားလိုက်ပြီး ယင်းမှာ သူနဲ့သူ့မိသားစု၏ နောက်ဆုံးသော ဆက်သွယ်မှုဖြစ်ပြီး သူက အရမ်းတန်ဖိုးထားသည်။
ရှန်ချီဟွမ်းက သူငိုနေတာမြင်တော့ စိတ်ပူနေသည်။ စာတစ်စောင်အတွက်နဲ့ ဘာလို့ငိုရတာလဲ?
ရှောင်လီက သူ့ကိုတစ်ရှူးကမ်းပေးတော့ ရှန်းယုဟန်က အဆက်မပြတ်ကျလာသော မျက်ရည်များကို သတိလက်လွတ် သုတ်ပစ်လိုက်သည်။
သူက လူအုပ်ကြီးကိုပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မရှိပါနဲ့”
ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်ကပြောလိုက်သည်။ “ရပါတယ်။ စာက အရမ်းထိမိတယ်။ ဒီစာက ရှန်းမိသားစုမှာ သခင်မလေးရှန်းရဲ့အရေးပါမှုကို သက်သေပြနေတာပဲ။ ဒါက ငါတို့ ရှေးဟောင်းသုတေသန ပညာရှင်တွေအတွက် အကြီးမားဆုံးရှာဖွေတွေ့ရှိမှုပါ…. ရှောင်ရှန်း.. မင်းကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ငါတို့ကို ရက်ပေါင်းများစွာ ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ရှန်းယုဟန်က စာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး။ ဒါက ကျွန်တော်လုပ်သင့်တဲ့အရာပါ” သူကမေးလိုက်သည်။ “ဒီစာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖတ်ချင်ရင် ကျွန်တော်က ပြတိုက်မှာ လက်မှတ်သွားဝယ်ရမှာလား?”
ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်ကရယ်မောကာ ဖြေလိုက်၏။ “အင်း”
လူတိုင်းကရယ်မောလိုက်ကြပြီး အားလုံးက ရှန်းယုဟန်ကို အလွန်အမင်း သဘောကျ၏။ သူက ငယ်ပေမယ့် နှိမ်ချပြီး ယဥ်ကျေးသည်။ မိသားစုက ကောင်းကောင်းပျိုးထောင်ခဲ့တာ သိသာပြီး သူက အားလုံးနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတတ်သည်။
ယနေ့က သူ့ရဲ့အလုပ်နောက်ဆုံးရက်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုလွှတ်ပေးဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေသူများက ရှောင်လီ၊ အကိုယန်နှင့် အကိုကြီးလင်းဖြစ်သည်။ သူတို့က အခက်အခဲများကို အတူတူရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် ရဲဖော်များဖြစ်ပြီး ဘယ်အချိန်မှ ပြန်ဆုံရမလဲ မသိနိုင်ချေ။
ရှန်ချီဟွမ်းက ဘေးနားက စားသောက်ဆိုင်မှာ ဘိုကင်လုပ်ထားကြောင်းပြောကာ သူတို့အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
–
သူက ရှန်းယုဟန် အဆူခံရပြီး အထင်လွဲခံရခြင်းမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ၏ မျက်လုံးထဲက ပညာရှင်ပေါက်စလေးအဖြစ် ပြောင်းသွားတာကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အရမ်းဝမ်းသာတာကြောင့် တစ်ခုခုလုပ်ပေးချင်ခဲ့သည်။
ရှန်းယုဟန်က တွေ့တာမကြာသေးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် မခွဲချင်ဖြစ်နေသည်။
ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့၏လူများနှင့် နှုတ်ဆက်ပွဲညစာစားနေချိန်တွင် စိတ်အတက်အကျဖြစ်နေခဲ့သော ရှန်းယုဟန်က သူတို့နဲ့အတူသောက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရသည်။
ရှန်ချီဟွမ်းက နီမြန်းနေသော သူ့မျက်နှာကိုကြည့်နေသည်။
ကံကောင်းတာက သူ ဒီတစ်ခါ ရူးမသွားပေ။
သူတို့က နေ့လည်မှာ ကျန်းမြို့တော်ကို ပြန်ရမှာပေမယ့် ယခုပုံစံနဲ့ဆိုရင် လေယာဥ်စီးရတာ အဆင်မပြေမှာစိုး၍ ဟိုတယ်ကို အရင်သွားလိုက်ကြသည်။
ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန် အရက်သောက်ပြီး အရူးမထတာကို ကျေးဇူးတင်နေပေမယ့် သူတို့ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ရှန်းယုဟန်ကို ဟိုတယ်သို့ ကူတွဲပေးနေစဥ် ရှန်းယုဟန်က ရုတ်တရက် အော်ငိုလာသည်။
“ကျွန်တော်အိမ်ပြန်ချင်တယ်…..ဟင့်..ဟင့်…ဟင့်”
“အစ်ကိုကြီး…. သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သုံးနှစ်တောင် စောင့်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က သေသွားခဲ့ပြီ.. ပြန်သွားလို့မရတော့ဘူး၊ သူတို့စောင့်နေတာ အချည်းနှီးဖြစ်သွားပြီ..ဟင့် ဟင့် ဟင်….”
ရှန်ချီဟွမ်းက လမ်းသွားလမ်းလာများကို ထပ်တလဲလဲကြည့်နေပြီး ခေါင်းကိုက်လာသည်။ ကားပေါ်မှာမငိုပဲ ကားပေါ်ကဆင်းမှ ဘာလို့ငိုတာလဲ “ရှန်းယုဟန်၊ မငိုနဲ့ဦး… အိမ်အရင်ပြန်မယ်”
“ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကိုလိမ်တယ်!” ရှန်းယုဟန်က ငိုနေရင်းပြောလာသည်။ “ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ဒါက ကျွန်တော့်အိမ်မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်ကိုခေါ်သွားနေတာလဲ?”
ရှန်ချီဟွမ်းက သူပြုတ်ကျမှာကြောက်လို့ သူ့ကိုပွေ့ဖက်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “မင်းဒီပုံစံနဲ့ လေယာဥ်စီးလို့မရဘူးလေ၊ ဟိုတယ်မှာ ခဏနေပြီး မင်းစိတ်ငြိမ်သွားမှ အိမ်ပြန်မယ်။”
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရှန်းယုဟန်ကမူးနေသည်။ သူက ရှန်ချီဟွမ်း၏ တင်းတင်းဖက်ခံထားရလေ ပိုရုန်းလေဖြစ်သည်။ “ခင်ဗျားလူလိမ်၊ ကျွန်တော့်ကိုလိမ်တယ်။ ကျွန်တော်အိမ်ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ချီတိုင်းပြည်ကို ပြန်ချင်တယ်။ ခင်ဗျားနဲ့မနေချင်ဘူး။ လွှတ်ပေးပါ… လွှတ်ပေးတော့!”
“လိမ္မာစမ်း၊ ငါက မင်းရဲ့ယောကျာ်း… ငါမင်းကိုမလိမ်ဘူး။” ရှန်ချီဟွမ်းက အကြမ်းပတမ်း လှုပ်ခါနေသော သူ့လက်ကိုဖိထားပြီး ဘော်ဒီဂတ်ကို ကားပါကင်မှာ ကားမထိုးခိုင်းလိုက်တာ နောင်တရနေသည်။
ရှန်းယုဟန်က ရုန်းကန်နေဆဲပင်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ယောကျ်ားမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ယောကျာ်းက ကျန်းမြို့တော်မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ သူအလုပ်ရှုပ်နေတယ်””
သူတို့ကို ကြည့်နေတဲ့လူတွေ ပိုများလာသည်။
လူတွေက အချင်းချင်းစကားပြောနေပြီး သူတို့မျက်လုံးတွေက ရှန်ချီဟွမ်းကို သတိဖြင့်ကြည့်နေသည်။ “နင်အရင်နှစ်ရက်က သတင်းတစ်ခုဖတ်ခဲ့လား၊ အင်တာနက်ကဖေးမှာ ထိုင်နေတဲ့အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူ့ဘေးက ကြည့်ကောင်းတဲ့အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို မြင်သွားပြီး သူသန့်စင်ခန်းသွားနေတုန်းမှာ နို့လက်ဖက်ရည်ထဲဆေးခတ်လိုက်တာလေ။ ဒီလူက လူကောင်းနဲ့တူတယ်။ အဲ့လိုမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား၊ သူကိုင်ထားတဲ့ယောကျ်ားက အရမ်းလှတယ်။!”
“ငါကြားတာတော့ ကောင်လေးက ဒါသူ့အိမ်မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ ဒီလူကို လူလိမ်လို့လည်း ခေါ်လိုက်သေးတယ်။ တကယ့်လူလိမ်များလား”
“လူလိမ်ဟုတ်ဟုတ်မဟုတ်ဟုတ် ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ရဲခေါ်လိုက်!”
“မှန်တယ်! ရဲခေါ်လိုက်!”
“ဒီရက်တွေမှာ ကောင်လေးတွေ အပြင်ထွက်ရင် ကာကွယ်ပေးရမယ်!”
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယုဟန်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ နှစ်သိမ်ရတာ ရှန်ချီဟွမ်းအတွက် မလွယ်ကူပေ။ သူက သူ့ကို အပေါ်ထပ်ခေါ်သွားခါနီး လူတစ်စုက သူတို့ကို ဝိုင်းထားတာတွေ့လိုက်ရသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ ရဲစခန်းက ရဲတွေက ရှန်ချီဟွမ်းကို သူတို့အိုင်ဒီကတ်ပြလာသည်။
ရဲသား: “သခင်လေး၊ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်က ရဲခေါ်ပြီး ခင်ဗျားက ဒီကောင်လေးအပေါ် ယုတ်မာတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေတယ် ပြောလာလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ။”
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့လက်မောင်းထဲက ကောင်လေးကိုကြည့်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားအထင်လွဲနေတာ၊ သူက ကျွန်တော့်ချစ်သူပါ။ သူအရက်မူးနေလို့ပါ”
ရဲများနှင့် လူ့အုပ်ကြီးက မယုံပေ။ သူတို့က သူ့ကိုဝိုင်းထားပြီး လွှတ်ပေးဖို့ငြင်းဆန်နေသည်။ သူတို့၏မျက်နှာကလည်း သတိအနေအထားရှိနေကြသည်!
ရှန်ချီဟွမ်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အရက်နံ့နေသော ကောင်လေးကို ကိုင်ထားတာအမှန်ဖြစ်သည်။ လူကလည်း အသိစိတ်မရှိတာကြောင့် ရှင်းပြခိုင်းလို့မရပေ။
သေစမ်း… ဒါက နားလည်မှုအကြီးကြီးလွဲနေတာကွ!