Chapter 76
“ဇနီးလေး၏စွန့်စားမှု”
တောင်ပေါ်မြူများက ထူထပ်နေပြီး မိုးကလည်း အားနည်းသော အရိပ်အယောင်မပြပဲ မရပ်မနား ရွာနေခဲ့သည်။
ပရောဂျက်ပြီးသွားရင် ကျန်းချန်ကို သူနဲ့အတူ သွားလည်ပတ်မည့်အကြောင်း ပြောနေကြသော ရှောင်လီနှင့် အကိုယန်၏စကားကိုနားထောင်ကာ ရှန်းယုဟန်က သူတို့ ကျန်းချန်ကိုလာရင် သေချာပေါက် အလည်အပတ်ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ပြောခါနီးမှာ သူ့စိတ်ထဲ အစီအစဥ်ချနေတုန်းသာ ရှိသေး၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကားက ထောင့်ကိုအကွေ့မှာ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ကားထဲကလူတိုင်းက ပြင်းထန်သောရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဟန်ချက်မညီပဲ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ လူတိုင်းက ထိုင်ခုံခါးပတ်ပတ်ထားလို့သာ မဟုတ်လျှင် သူတို့တစ်နေရာရာကို လွင့်ထွက်သွားလောက်လေပြီ!
ကားက အမည်မသိ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ကြေမွသွားပြီး ကားခေါင်းမှာ အပေါက်တစ်ခုပွင့်သွားခဲ့၏။
ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာထိုင်နေသော ဒရိုက်ဘာနှင့် အကိုကြီးလင်းမှာ တပ်ထားသောလေအိတ်၏ အညှစ်ခံလိုက်ရပြီး အကိုကြီးလင်းက ယာဥ်မောင်းထက် အခြေအနေဆိုး၏။ တောင်၏ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ခါနီးမှာ အရိပ်မည်းတစ်ခုက တောင်ပေါ်မှ လျှောကျလာပြီး ယင်းမှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဖြစ်၏။
ဒရိုက်ဘာက လမ်းထောင့်ကို ကွေ့လိုက်သောအခါ သူက ရှေ့မှာ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးပိတ်ဆို့ထားတာကို မသိခဲ့သဖြင့် ကားက တည့်တိုးတိုက်မိသွားပြီး သူက မိနစ်ဝက်လောက် လေအိတ်နှင့် အရိုက်ခံလိုက်ရ၏။
ရှန်းယုဟန်က ရှေ့ကိုဆောင့်မိသွားပြီး သူ့နဖူးက ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိမိသွားကာ ကားကတစ်ဖက်ကို တိမ်းစောင်းသွားခဲ့သည်။ သူက ဘယ်ဘယ်ခြမ်းမှာထိုင်နေပြီး သူ့ဘေးမှာထိုင်နေသော ရှောင်လီက သူနဲ့ဆောင့်မိမှာစိုး၍ သူ့ပခုံးကိုဖိထားသဖြင့် သူ့ပခုံးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်နေခဲ့သည်။ ရှောင်လီက သူ့ကို ရုတ်တရက် ဝင်စောင့်မိသွားသည်မှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်လှသည်။
ရှောင်လီက သူ့ပခုံးကိုအုပ်ကာ မလှုပ်ရဲခဲ့ပေ။ “ဘာ..ဘာဖြစ်လို့လဲ? အဆင်ပြေရဲ့လား?”
သူတို့ကားက ၆၀ဒီဂရီလောက် ဘေးတိုက်ကွေ့သွားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ!
ဒရိုက်ဘာက အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပေမယ့် သူက အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ “ငါတို့ မြေပြိုမှုနဲ့ ကြုံသွားတာ၊ အကိုကြီးလင်း… ခင်ဗျားအဆင်ပြေရဲ့လား?”
အကိုကြီးလင်းက တီးတိုးပြောလိုက်၏။ “ငါ့ခြေထောက်တွေ ကြေမွသွားပြီထင်တယ်၊ လှုပ်လို့မရဘူး!”
ကားရှေ့ဆုံးက ကျောက်တုံးကြီးထဲမှာ ပိတ်မိနေကာ မြေပြင်က ရွှံ့ရေတွေနဲ့ ရောထွေးနေလို့ဖြစ်ပေမည်။ လမ်းကချော်ထွက်နေပြီး သူတို့ကားက တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်မိတာကြောင့် ယခုအခါ တစ်ဝက်ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။
ဒရိုက်ဘာက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်ထွက်သွားရအောင်! အနောက်ကလူတွေ ဖုန်းခေါ်လို့ရကြလား? ကယ်ဆယ်ရေးကို အမြန်ခေါ်လိုက်!”
ရှန်းယုဟန်က ရှောင်လီ၏ အဖိခံလိုက်ရ၍ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သလို ရှောင်လီကလည်း မလှုပ်နိုင်ပေ။ သူမက ရှန်းယုဟန် မသက်မသာဖြစ်နေတာကို တွေ့သွားပုံရပြီး အကိုယန်ကသာ ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်နိုင်သည်။
(T/N - ရှောင်လီက မိန်းကလေးပါတဲ့၊ etrans ကရှေ့ပိုင်းမှာ Heလို့သုံးထားလို့ ယောကျာ်းလေးထင်ခဲ့တာပါ)
“ဒီမှာ လိုင်းမမိဘူး။”
ဒရိုက်ဘာကပြောလိုက်၏။ “လူတိုင်းအရင်ထွက်ကြ၊ အနောက်တံခါးက သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့မနေဘူး။ အကိုကြီးလင်းကို ဆွဲထုတ်လို့ရလား ကြည့်ကြည့်ဦး”
ထို့နောက် သူက လေကာမှန်ကိုသုံးကာ အရင်ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး အကိုယန်ကလည်း ကားတံခါးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း တွန်းဖွင့်ကာ ခုန်ထွက်လိုက်၏။
“ရှောင်လီ.. မင်းလှုပ်လို့ရလား… ငါဆွဲထုတ်ပေးမယ်။ မင်းက ရှောင်ရှန်းကိုဖိထားတာပဲ…သူအတော်နာနေလောက်တယ်။ ဘယ်သူမှကားထဲမှာနေလို့မရဘူး။ ဒီမှာ အန္တရာယ်များတယ်။ ရွှံ့နဲ့ကျောက်တုံးတွေက အချိန်မရွေးပြုတ်ကျလာနိုင်တယ်!”
အပြင်မှာ မိုးသည်းထန်စွာရွာနေပြီး တောင်ပေါ်အပူချိန်က ပုံမှန်ထက်အေးနေသည်။ အကိုယန်က နာကျင်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။
ရှန်းယုဟန်က ရှောင်လီ၏ အဖိခံထားရသဖြင့် သူ့ပခုံးက အဆစ်လဲသွားတာလားမသိပေမယ့် သူက ခံနိုင်ရည်ရှိနေသေးသည်။
အကိုယန်က ရှောင်လီကို ကားထဲမှဆွဲထုတ်ပြီး ရှန်းယုဟန်ကို ခါးပတ်ဖြည်ဖို့ပြောကာ ကားထဲကနေ အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ရှောင်ရှန်း…မြန်မြန်!”
ရှန်းယုဟန်ကလည်း သိပ်ဂရုမစိုက်ပဲ ခါးပတ်ကိုဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်လီနင်းခဲ့သောနေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခုန်ထွက်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။ သူက မထိခိုက်ထားသည့် လက်ကိုဆန့်ကာ ရှောင်လီနှင့် အကိုယန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူတို့သုံးယောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ထွက်လာပြီးနောက် အကိုကြီးလင်း၏ ကားတံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသော သစ်ပင်ပင်စည်ကိုဆွဲတင်ရန် ကားရှေ့မှာ ဒရိုက်ဘာနှင့်အတူ ကြိုးစားနေသည်။ ကားတံခါးက ပုံပျက်နေပြီး အကိုကြီးလင်း၏ ခြေထောက်များကိုဖိထားသည်။ မဟုတ်လျှင် အထဲမှာနေတာလုံခြုံနေမည်ဖြစ်၏။
အကိုယန်က ပြောလာ၏။ “သစ်ပင်က အရမ်းမလေးဘူး။ ငါတို့လေးယောက် အတူဆွဲတင်လို့ရတယ်။ ခန့်မှန်းရသလောက် ချော်ပြီး ဆွဲငင်အား ကျသွားတာပဲ!”
ရှန်းယုဟန်က အကိုကြီးလင်းကိုမေးလိုက်၏။ “အကိုကြီးလင်း၊ တောင့်ခံလို့ရသေးလား?”
အကိုကြီးလင်း၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့လာပေမယ့် သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “နည်းနည်းလောက်တော့ တောင့်ခံလို့ရသေးတယ်!”
ဒရိုက်ဘာက တောင်ပေါ်က လှုပ်ရှားမှုကို နားထောင်လိုက်သည်။ “ငါတို့အမြန်လုပ်မှရမယ်။ ရွံနဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ထပ်ကျလာမှာစိုးရိမ်တယ်။ သစ်ကိုင်းတွေလည်း ကျိုးကျလာနိုင်တယ်! ဘယ်ရွာသားက သစ်ပင်ခုတ်ပြီး မရှင်းသွားတာလဲမသိဘူး!”
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယုဟန်က သူ့ပခုံးနာနေတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူက သူ့အပိုင်းကိုသာလုပ်ပြီး ကူညီပေးနိုင်သည်။ သူက အားလုံးနဲ့အတူ သစ်ပင်ကို ဘေးသို့ဆွဲတင်လိုက်၏။
ကံကောင်းစွာပင် သစ်ပင်က ရွှေ့လို့ရဆဲဖြစ်ပြီး ဒရိုက်ဘာက အမှားအယွင်းဖြစ်နေစဥ်မှာ တည်ငြိမ်နိုင်သော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်၍ အားလုံးက ထိတ်လန့်မသွားကြပေ။
“သုံး၊နှစ်၊တစ်၊အားလုံးပဲ…နောက်တစ်ခေါက်လောက်! ရခါနီးပြီ!”
ထို့နောက် လူတိုင်းက သစ်ပင်ပင်စည်ကို သူတို့ပခုံးနဲ့ဖိပြီး လက်ကိုတစ်ပြိုင်တည်းလှုပ််လိုက်ကြသည်။ “သုံးယောက်က ထပ်တွန်းကြ၊ ရှောင်လီ… မင်းက အကိုကြီးလင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်!”
ဘယ်သူမှမငြင်းဆန်ပေ!
သူတို့က တောင်ပေါ်က ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။
“မြန်မြန်! မြန်မြန်! တောင်ပေါ်မှာတစ်ခုခုရွေ့နေတယ်!”
လူတိုင်းက နောက်တစ်ကြိမ်ကြိုးစားလိုက်ကြပြီး ရှန်းယုဟန်က ထိုကိစ္စမျိုးတွင် တစ်ခါမှမပါဝင်ဖူးသဖြင့် သူက အသက်ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြောက်နေသည်။ သူက လူတိုင်းနှင့်အတူ ကြိုးစားလိုက်ပြီး နာကျင်မှုနှင့် အအေးဒဏ်ကိုမကြောက်တော့ပေ။ လူတွေကိုကယ်ဖို့က အရေးကြီး၏!
စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်တွန်းပြီး သူတို့က သစ်ပင်ပင်စည်ကို နည်းနည်းရွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ ရှောင်လီက ကောက်နေသောတံခါးကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း တွန်းဖွင့်ပြီး အကိုကြီးလင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်၏!
“အကိုကြီးလင်း…. ခြေထောက်မြှောက်လို့ရလား?”
“ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ့ကိုဆွဲထုတ်ပေး…. လူတိုင်းကိုမနှောင့်နှေးစေနဲ့!”
နောက်ဆုံးမှာ ရှောင်လီက အကိုကြီးလင်းကို ကားထဲကနေ မြေပြင်ပေါ် ဆွဲချလိုက်ပြီး တခြားသူများက သူတို့အားကို ဖြေလျော့လိုက်တော့ ပင်စည်က မူလနေရာမှာ ပြန်ပိတ်မိသွား၏။
“သွား..သွား…သွား!” ဒရိုက်ဘာက အကိုကြီးလင်းကို သူ့ကျောပေါ်တင်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်သွားကြစို့!”
လူတိုင်းက ဒရိုက်ဘာ ခေါ်သွားသော နေရာကို ပြေးသွားကြ၏။
ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။
ရွာသားများ ခုတ်ထစ်ထားသော သစ်ပင်ပင်စည်များက တောင်ပေါ်မှလျှောကြလာသဖြင့် အသံမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
သူတို့လွတ်မြောက်သွားပြီလို့ထင်ကာ လူငါးယောက်က လမ်းပေါ်တက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ထားစွာပင် သူတို့က မြေပြိုသည့် လမ်းထောင့်ကို ပြေးသွားရာ ထိုလမ်းထောင့်က သစ်ပင်ပင်စည်များနှင့် ပိတ်ဆို့နေခဲ့ပြီး ကျောက်တုံးများစွာက လမ်းပေါ်ကို ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့က ရှေ့တိုးလို့မရသလို နောက်လည်းမဆုတ်နိုင်တော့ပဲ သူတို့ထဲမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေသူလည်း ရှိနေခဲ့၏။
မိုးကလည်း သည်းထန်စွာရွာနေပြီး အေးစက်နေသည်။
အကိုကြီးလင်းက ဒရိုက်ဘာ၏ကျောပေါ်မှ အားတင်းကာ ပြောလိုက်၏။ “အရင်က ဒီလမ်းကိုမြင်ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာ မိုးအရမ်းရွာနေတော့ ငါတို့ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလားတော့မသိဘူး။ ရွာသူရွာသားတွေ တောင်တက်လေ့ရှိတဲ့ လမ်းတစ်ခုရှိလိမ့်မယ်။”
ရှန်းယုဟန်၏အမြင်အာရုံကမဆိုးပေ။ သူက အကိုကြီးလင်း ညွှန်ပြသောနေရာကို ထပ်ခါထပ်ခါကြည့်ပြီး လစ်လပ်နေသောနေရာမှာ လမ်းတစ်ခုတွေ့သွားခဲ့သည်။ “ဟိုလမ်းလား?”
ရှောင်လီက ရှေ့ဆက်တိုးကာ သစ်ကိုင်းကိုမလိုက်ပြီး သူမရှေ့က မြက်ပင်များကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ “လမ်းတစ်ခုရှိပေမယ့် တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားရင် ဘေးကင်းပါ့မလား? ပြီးတော့ တောင်ပေါ်က ကျောက်တုံးကြီး နောက်တစ်ခါပြိုကျလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?
အကိုယန်က အသံမြှင့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မသွားရင် ပိုအန္တရာယ်များတယ်။ တတိယအကြိမ် စတုတ္ထအကြိမ် မဖြစ်လာဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်လဲ၊ အန္တရာယ်နည်းအောင် သွားကြည့်ကြတာပေါ့! နောက်ထပ်နာရီဝက် လမ်းလျှောက်လိုက်ရင် လျန်ရွှေရွာကိုမြင်ရမယ်လို့ ထင်တယ်။ ငါတို့ရွာရောက်တာနဲ့ ဘေးကင်းသွားမှာပဲ!”
ဒရိုက်ဘာက အကိုယန်၏ပြောစကားကို သဘောတူလိုက်ပြီး လူတိုင်းက မကန့်ကွက်ကြတော့ပေ။
ရှန်းယုဟန်က အားလုံးကို ဒုက္ခမပေးချင်တာကြောင့် သူက သူ့ပခုံးပေါ်က နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ဦးထုပ်ဆောင်းပြီး အကိုယန်၏အနောက်ကနေ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သူက ရှောင်လီကို လက်တစ်ဖက် အရင်ကမ်းပေးလိုက်၏။
ယခုချိန်က အတော်လေးနောက်ကျနေပြီး မြူဆိုင်းကာ မိုးရွာနေ၏။ ထူထပ်သောတောကြီးမှာ အရမ်းနက်မှောင်နေပြီး ဖုန်း၏အလင်းရောင်က လမ်းကိုအလင်းမပြနိုင်ပေ။ ရေက သစ်ရွက်ပေါ်ကို ကျဆင်းနေပြီး လမ်းက အရမ်းချောနေကာ ဒရိုက်ဘာက အကိုကြီးလင်းကို သယ်ထားရသည်။ ရှန်းယုဟန်နှင့် ရှောင်လီက ခဏခဏချော်လဲနေပြီး လူတိုင်း၏အဝတ်အစားများက ရွှံ့ရေများနှင့် ပေနေကာ မြင်တောင်မမြင်ရတော့ချေ။
သို့သော် ယခုချိန်မှာ ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်သေးပဲ သူတို့က အန္တရာယ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားသံရှိလား နားထောင်နေ၏။
ယင်းမှာ မှောင်နေ၍ အချက်ပြမကောင်းသဖြင့် သူတို့က လုံးဝမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ အောက်ဆင်းလိုက်တာမှန်သွားပေမယ့် တစ်နာရီနီးပါး လမ်းလျှောက်ခဲ့တာတောင် တောင်ခြေကိုမရောက်သေးပေ။
လက်ရှိမှာ အစ်ကိုကြီးလင်းကို အကိုယန်က ချီထားသည်။
ရှောင်လီက ချမ်းလွန်းလို့ နှုတ်ခမ်းတုန်ယင်နေသည်။ “ကျွန်မတို့ဘယ်ချိန်ရောက်မှာလဲ?”
ဒရိုက်ဘာ: “စိတ်မပူပါနဲ့… မိန်းကလေး… ရောက်တော့မယ်ထင်တယ်။”
ရှန်းယုဟန်က တောရိုင်းထဲမှာ ရှင်သန်ရေးဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုမရှိတာကြောင့် တခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးမိစေရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့သည်။
အကိုယန်၏ဖုန်းက ပါဝါကုန်သွားတာကြောင့် သူက သူ့ဖုန်းထဲက ဖလက်ရှ်မီးဖွင့်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
နောက်နာရီဝက်လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှန်းယုဟန်၏ဖုန်းက ပါဝါကုန်သွားပေမယ့် သူတို့ဖုန်းများက လိုင်းမမိသေးပေ။
ရှောင်လီက အံ့အားသင့်နေသည်။ “ကျွန်မတို့ တောင်ပေါ်မှာပဲ ပိတ်မိနေတာလား? ကျွန်မတို့သွားနေတဲ့ လျန်ရွှေရွာနဲ့ ပိုဝေးလာသလိုပဲ”
ဒရိုက်ဘာကပြောလိုက်၏။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါအပေါ်မောင်းလာတုန်းက ဒီတောင်က ကွေ့ကောက်နေတာ၊ ယုတ္တိရှိရှိပြောရရင် လမ်းတောက်လျှောက်ဆင်းသွားမှ မှန်မှာ။”
အကိုကြီးလင်းက ပြောလာသည်။ “ကျွန်တော်တို့ လမ်းမှားသွားတာဖြစ်မယ်။ လမ်းတောက်လျှောက်ဆင်းရမယ်ဆိုရင် လမ်းအဆုံးကို ရောက်နိုင်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ခုထိမတွေ့တာလဲ? အနောက်ဘက်ကို မှားလျှောက်မိတာဖြစ်နေမလား?”
လူငါးယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ရုတ်တရက် ရှန်းယုဟန်က သူ့ရှေ့က တောက်ပသော အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ကြည့်…အားလုံးပဲ… ဟိုမှာအလင်းရောင်ရှိနေတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာလား?”
ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသော လူအနည်းစုက မျှော်လင့်ချက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် အားလုံးက အလင်းတန်းနောက်ကိုလိုက်ကာ လျှောက်သွားလိုက်တော့ တကယ်ကိုအလင်းရောင်ရှိနေခဲ့ပေမယ့် ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ရှောင်လီက အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်၏။ “ဘာလို့ပျောက်သွားတာလဲ?”
ရှန်းယုဟန်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။ “သရဲမီးများလား?”
(သရဲမီး… သရဲတွေဖန်တီးလေ့ရှိတဲ့ ပြာလဲ့လဲ့အလင်းရောင်ပါ)
လူလေးယောက်က သူ့ကိုတစ်ပြိုင်တည်းကြည့်ကာ သူတို့တစ်ကိုယ်လုံးအေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှောင်လီက ရှန်းယုဟန်ကို ရေပန်းစားသော သိပ္ပံပညာ ဗဟုသုတ ချက်ချင်းပို့ချလိုက်၏။ “သရဲမီးဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ၊ လူအရိုးထဲက ဖော့စဖရပ်ဒြပ်စင်က မီးလောင်နိုင်ချေနည်းတဲ့အတွက် နွေရာသီမှာ အဲ့လိုပြာလဲ့လဲ့အလင်းကို တွေ့ရနိုင်တယ်။ ရှောင်ရှန်း… ငါ့ကိုမခြောက်လှန့်ပါနဲ့။ အခုမိုးရွာနေတော့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ တောင်ကိုရှာနေတဲ့လူတွေ ရှိနိုင်လောက်တယ်။”
ရှန်းယုဟန်က တစ်ဝက်သာ နားလည်ပေမယ့် လူတွေကို ထပ်မခြောက်တော့ပေ။ သူတို့က ငါးယောက်ရှိတာကြောင့် ကြောက်ဖို့မလိုပေ။
အကိုကြီးလင်းကပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ကိုရှာဖို့ အပေါ်တက်လာတဲ့ လူများဖြစ်နိုင်မလား?”
သူတို့ဖုန်းများက အားကုန်သွားပြီး ယခုချိန်တွင် သူတို့က အချိန်ကိုခန့်မှန်းဖို့ ဦးနှောက်ကိုသာ သုံးနိုင်၏။ မဟုတ်ရင် သူတို့က ဆန့်ကျင်ဘက်က အလင်းတန်းကို ဖုန်းဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ကြမှာဖြစ်၏။ အလုပ်ဖြစ်နိုင်ချေ နည်းတယ်ဆိုပေမယ့်လည်း….
သူတို့က တောင်အောက်ကိုလျှောက်လာပြီး ယခုအခါ ဗိုက်ဆာနေပြီး ပင်ပန်းချမ်းတုန်နေကြသည်။ ရှန်းယုဟန်၏ပခုံးက အအေးဒဏ်ကြောင့် ထုံကျင်နေပြီး သူက နာကျင်မှုကို သိပ်မခံစားရတော့ပေ။
ရှန်းယုဟန်က ရုတ်တရက်ချော်လဲကာ မြေပြင်ပေါ်ကျသွားပြီး သူ့အဝတ်အစားများက စိုရွှဲလေးလံကာ အတွင်းအပြင်မှာ ရေစိုနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှသာ ရှန်းယုဟန်က သူ့ပခုံးကိုအုပ်ပြီး အော်ငိုလိုက်၏။ “ဟင့်”
ရှောင်လီက သူ့ကိုမေးလိုက်၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ?” သူမက ရှန်းယုဟန် သူ့ပခုံးကိုထိဖို့ ချီတုံချတုံဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ဒဏ်ရာရထားတာလား?”
ဒရိုက်ဘာက သူ့ပခုံးကို ညင်ညင်သာသာ ထိလိုက်ပြီး ရှန်းယုဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တော့ ဒရိုက်ဘာက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ “အဆစ်လွဲနေတာဖြစ်မယ်။ မင်းခံနိုင်သေးလား?”
ရှန်းယုဟန်က အံကြိတ်ကာ သည်းခံလိုက်၏။ “ရပါတယ်။ ကျွန်တော်မထိတော့ဘူး”
ထိုအချိန်တွင် သူက ရှန်ချီဟွမ်းကို အရမ်းလွမ်းနေသည်။ သူသာ သူနဲ့ရန်မဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီလိုကံဆိုးမှုမျိုးကို ခံစားခဲ့ရမှာမဟုတ်ပေ။ သူက အသက်ရှင်ချင်သေးသည်။ ဘုရားသခင်က ခက်ခက်ခဲခဲ ပေးခဲ့သော ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့်ကို မဖြုန်းတီးနိုင်ပေ။
–
ယခုချိန်တွင် မြေပြိုမှုကြောင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းမလာသေးသော ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့နှင့် တခြားသူများက တောင်ခြေက ရှန်ချီဟွမ်းနှင့် ရွာသူကြီးကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ သူတို့က ရှန်းယုဟန်နှင့် တခြားသူများကို ဆက်မသွယ်နိုင်ခဲ့သလို အကူအညီတောင်းခံမှုကိုလည်း မရရှိခဲ့ပေ။ သူတို့က အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ သိသာသဖြင့် ကြုံရာကျပန်း မခန့်မှန်းရဲကြပေ။
စိတ်အပူဆုံးဖြစ်ပြီး ထိတ်လန့်နေသော ရှန်ချီဟွမ်းက ကားထဲက လူတစ်ယောက်၏ မိသားစုဝင်ဖြစ်၏။ သူတို့က တောင်ပေါ်ကို မောင်းသွားခဲ့ပေမယ့် သူတို့မြင်လိုက်ရတာက သစ်သားအပိုင်းအစများဖြင့် ချေမွခံထားရသော ကားဖြစ်ပြီး ကားပေါ်ကလူတွေက ပျောက်ဆုံးနေ၏။ ယင်းမှာ အဆိုးထဲကအကောင်းတစ်ခုဖြစ်၏။
ရွာက တောင်ပေါ်မှာ လူရှာရန် ရွာသားတွေကို ချက်ချင်းစီစဥ်ပေးလိုက်၏။ မိုးရွာသောဤနေ့မှာ လမ်းပြဖို့လူတစ်ယောက်မှမရှိသဖြင့် လမ်းပျောက်ဖို့လွယ်သည်။ သူတို့က တခြားနေရာက လူတွေဖြစ်ပြီး ဒေသခံများမဟုတ်ပေ။
ရှန်ချီဟွမ်းက မိုးကာဝတ်ကာ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပြီး နောက်မှလိုက်လာသော ဘော်ဒီဂတ်များကလည်း အသုံးဝင်၏။
သူက စိတ်ပူနေပြီး ရှန်းယုဟန်၏ဖုန်းကို ဆက်တိုက်ခေါ်နေပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပင် မူလက ဆက်သွယ်လို့မရသည့်ဖုန်းက စက်ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းက ဘာလို့အဲ့လောက်ဝေးတာလဲ… လိုင်းကလည်း အတော်ဆိုးရွားတယ်!
ကယ်ဆယ်ရေးဝန်ထမ်းက ကြေမွနေသော သစ်ကိုင်းအချို့ကိုမြင်လိုက်ရသည်။ “သူတို့ ဒီလမ်းအတိုင်းသွားခဲ့ကြတာ”
ရွာသားအချို့ကဆို၏။ “ဒီလမ်းကြောင်းက ဆန့်ကျင့်ဘက်ပဲ တောင်ဆင်းတဲ့လမ်းကြောင်းမဟုတ်ဘူး။” ရှန်ချီဟွမ်းက မေးလိုက်၏။ “သူတို့ လမ်းကြောင်းမှားသွားတာလား? အဲ့ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်ရှိလား?”
ရွာသားများက ပြောလာသည်။ “နွေရာသီမှာ တောင်အောက်ဆင်းလာတဲ့ တောဝက်တွေရှိတယ်။ ရာသီဥတုကအေးနေတော့ အဆင်ပြေလောက်ပေမယ့် အဲ့ဒီဘက်မှာလမ်းကရှုပ်ပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ သူတို့ရှေ့ဆက်သွားရင် ချောက်ကမ်းပါးနဲ့ ဆုံသွားမှာစိုးရိမ်တယ်။ သူတို့ချော်ချသွားရင် ဘုရားတောင်ကယ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေမှာ သေနေကြတဲ့ တိရစ္ဆာန်အရိုးတွေအများကြီးရှိတယ်။”
ရှန်ချီဟွမ်းက ထိုစကားကြားတော့ ဖြူဖျော့သွား၏။ “မှောင်လည်းမှောင်နေတယ်။ သူတို့မှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လမ်းညွှန်လည်းမရှိဘူး။ သူတို့ဖုန်းတွေကလည်း စက်ပိတ်သွားလို့ ဖုန်းမီးတောင် ဖွင့်လို့မရဘူး!”.
ရွာသားများက သူ့ကိုနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “သူဌေး၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ သူတို့ထဲမှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူရှိလို့ အဝေးကြီးသွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရင် မကြာခင်တွေ့နိုင်မှာပါ။”
ဒဏ်ရာရထားသူရှိနေတယ်ဆိုသော စကားက ရှန်ချီဟွမ်းကို ပိုနာကျင်နေသည်။ သူက သူ့ဇနီး ဒဏ်ရာရခဲ့တာလားမသိနိုင်ပေ။ ကားပေါ်မှာ သွေးအနည်းငယ် စွန်းထင်းနေသည်။
မိုးစဲလာတော့ သူတို့၏ ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများကို တစ်နာရီနီးပါး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေမယ့် အောင်မြင်မှုမရှိသေးပေ။
ရှန်ချီဟွမ်းကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သော ရွာသားက မနီးမဝေးတစ်နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ “ကြည့်ဦး၊ ဟိုမှာအလင်းတစ်ခုရှိနေတယ်?”
ရွာသားများက ချက်ချင်းအော်လိုက်သည်။ “ဟေး!”
မိုးရွာနေတာကြောင့်တစ်ဖက်ခြမ်းမှ တုံ့ပြန်မှုကိုမကြားရပေ။
ရှန်ချီဟွမ်းက ထိတ်လန့်လုနီးပါးဖြစ်နေ၏။ ဘာလို့မတုံ့ပြန်တာလဲ!
ရွာသားကထပ်ပြောလိုက်၏။ “ခုနလေးတင် အလင်းရောင်တစ်ခုရှိနေပေမယ့် အခုလုံးဝမရှိတော့ဘူး။”
ရှန်ချီဟွမ်း၏ စိုးရိမ်မှုက တစ်ဖန်မြှင့်တက်လာကာ အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တခြားတစ်ယောက်၏ ပြဿနာဆိုရင် သူက အကြံပေးနိုင်ပေမယ့် လက်ရှိ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုသာရှိ၏။ ရှန်းယုဟန်အဆင်ပြေနေရမယ်….
အသက်ရှင်လျှက် ပြန်လာရမယ်!..
–
ရှန်းယုဟန်နှင့် တခြားသူများက မိုးခိုရန် နေရာတစ်ခုရှာတွေ့သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ထန်းလက်များဖြင့် လူတစ်ယောက် မိုးပေးထားသော အမိုးအကာလေးရှိနေ၏။ သူတို့က မိုးတိတ်တာကို စောင့်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်းကချမ်းတုန်နေကြသည်။ ရှန်းယုဟန်မှာ အအေးဓာတ်ရှိပြီး အအေးဒဏ်ကိုကြောက်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အေးစက်နေပြီး ခြေလက်များက ရောင်ရမ်းနာကျင်နေသည်။
လူတိုင်း၏ဖိနပ်က ရွှံ့ရေများဖြင့်ပြည့်နေပြီး သူတို့က ပင်ပန်းလွန်းတာကြောင့် စကားမပြောချင်ကြပေ။ အကိုကြီးလင်းက ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပြီး တခြားသူများက သူ့ကိုမသယ်နိုင်တော့ပေ။
ထိုသည်မှာ အရှေ့မှ စူးစူးဝါးဝါးအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၍ သူတို့ သတိဝင်မလာခင်အထိဖြစ်၏။
အကိုယန်က နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ “ဘာကြီးလဲ?”
အကိုကြီးလင်းက တောင်တက်ရာမှာ အတွေ့အကြုံပိုရှိသဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “တောဝက်တွေလား? သူတို့ဒေသမှာ တောဝက်တွေအများကြီးရှိတယ်လို့ ရွာသူကြီးပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ သူတို့ကနေ့ဆိုအိပ်ပြီး ညဆို အစာရှာဖို့ထွက်ကြတယ်။”
ဒရိုက်ဘာကပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ပြေးကြမလား ဒီမှာဆက်နေမလား? ပေါင်၇၀၀ကြီးတဲ့ဟာကြီးကို ငါတို့တိုက်နိုင်မယ်မထင်ဘူး”
သူတို့ခန့်မှန်းတာမှန်၏။ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံများက ပိုနီးလာပြီး ရှန်းယုဟန်က ကြက်သီးထလာသည်။ အမှန်ပင် သူတို့ရှေ့မှာ ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးပေါ်လာပြီး တောဝက်က သူတို့ကိုကြည့်ကာ အချိန်မရွေး ပြေးဝင်လာမလိုဖြစ်နေ၏။
ဒရိုက်ဘာက တိုးတိုးလေး အော်လိုက်၏။ “အားလုံးပဲ။ မြန်မြန်ပြေးကြတော့။ သူပြေးဝင်လာရင် တဲပြိုကျသွားလိမ့်မယ်!” သူက အကိုကြီးလင်းကိုသယ်ကာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး တခြားသူတွေကလည်း ထိုသို့လုပ်လိုက်ကြ၏။
တောဝက်ကစိတ်မရှည်တော့ပဲ တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်လာသဖြင့် တဲကပြိုကျသွားသည်။ ကံကောင်းစွာပင် သူတို့က အပြေးမြန်၍ မဟုတ်လျှင် သူတိုအားလုံး ကြွေမွသွားနိုင်၏။
သို့ပေသိ..ဤဆူပူအုံကြွမှု၌ လူတိုင်းက လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးကို ပြေးနေကြပြီး ရှောင်လီနှင့် ရှန်းယုဟန်က လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းကို ပြေးကြ၏။ အကိုယန်က အကိုကြီးလင်းကို တွဲထားသော ဒရိုက်ဘာကို နောက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပြေးနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
တောဝက်က ရှန်းယုဟန်နှင့် ရှောင်လီ၏လမ်းကြောင်းကို ပြေးသွားတာကြောင့် သူတို့က လုံခြုံသွားခဲ့သည်။
ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ရောက်လာတော့ ထိုအသံကို ရှန်ချီဟွမ်းကြားရလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးမှာ လူကိုရှာတွေ့တော့မှာမို့ သူပျော်သင့်ပေမယ့် ထိုအစား သူ့ဇနီးက တောဝက်နှင့်တွေ့ပြီး လိုက်ဖမ်းခံနေရကြောင်း သိခဲ့ရ၏။
ရုတ်တရက် မနီးမဝေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှ လူအများစုက ထိုနေရာကိို ချက်ချင်းပြေးသွားကြ၏။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယုဟန်နှင့် ရှောင်လီက တောဝက်အလိုက်ခံနေရသဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်ကိုသာတက်နိုင်သော်လည်း တောဝက်ရူးက သူတို့ကို အလွတ်မပေးပဲ သစ်ပင်ကို ကိိုယ်ထည်ဖြင့်တိုက်ကာ သူတို့ပြုတ်ကျလာအောင်လုပ်နေ၏။
ရှန်းယုဟန်၏လက်က နာကျင်လွန်းသဖြင့် သူက ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ပဲ သူ့ကိုယ်သူဟန်ချက်ထိန်းဖို့ လက်နှင့်ခြေထောက်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ သူပြုတ်တော့မှာကိုတွေ့သော ရှောင်လီကအော်လိုက်၏။
“အား! ရှောင်ရှန်း! ကိုင်ထား! ပြုတ်မကျစေနဲ့!”
ရှန်းယုဟန်က သစ်ပင်ပင်စည်ကို တင်းတင်းဖက်ထားပေမယ့် အကြာကြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားမိလိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းများက အတော်လေးထုံကျင်နေ၏။
“ရှောင်လီ၊ ငါ့ကိုစိတ်မပူနဲ့၊ မင်းသေချာကိုင်ထား!”
.ရှန်းယုဟန်၏လက် အောက်ကိုချော်ကျသွားသည်မှာ သူ့အားအင်အကုန် ကုန်ခမ်းသွားသလိုပင်။ သူက ရှေ့မှကျယ်လောင်သောအသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သစ်ပင်ကိုချေမွနေသော တောဝက်က မေ့ဆေးသေနတ်ဖြင့် အပစ်ခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားလေ၏။
သူတို့ဆီကို တောက်ပသော အလင်းရောင်လှိုင်းလုံးတစ်ခု ရောက်လာပြီး ရှန်းယုဟန်က သူကယ်တင်ခံမှာကို သိလိုက်၏။
ပြင်းထန်သောမီးရောင်အောက်တွင် သူမျက်လုံးကိုမှိတ်ထားကာ ပြန်ဖွင့်ကြည့်မိ၏။ သစ်ပင်အောက်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသည့် ရင်းနှီးခန့်ညားသော မျက်နှာလေးကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုလူက မိုးကာဦးထုပ်ဆောင်းကာ ရှေ့ကိုပြေးလာနေ၏။
“ရှန်းယုဟန်! မင်းအဆင်ပြေလား?”
ရှန်းယုဟန်က အားကုန်လုနီးပါးဖြစ်၍ မေ့လဲခါနီးမှာ ကျွမ်းကျင်ကယ်ဆယ်ရေးသမားများက သူ့ကိုအောက်ဆင်းဖို့ ကူညီပေးလာပြီး သူမတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ချီဟွမ်းက ရှေ့တိုးကာ သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲဖက်လာ၏။
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ကိုအကြာကြီးဖက်ထားကာ ပြောလိုက်၏။ “မင်းငါ့ကို လန့်သေသွားစေချင်တာလား!”
ထိုမှသာ ရှန်းယုဟန်က အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး သူက မိုးနံ့နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နံကို မရတော့ပဲ သူ့ခင်ပွန်း၏ နွေးထွေးသောရနံကို ရှုရှိုက်ကာ ရှိသမျှခွန်အားဖြင့် ရှန်ချီဟွမ်းကို မှီလိုက်၏။
မတော်တဆမှုစဖြစ်ကတည်းက သူက သူများကို အခက်အခဲမဖြစ်စေဖို့နှင့် တောင်ပေါ်က အမြန်ဆုံးထွက်လာဖို့သာတွေးခဲ့ပြီး သူ့စိတ်ခံစားချက်များက တင်းမာနေခဲ့သည်။
သူက မသေခင်ကမငိုခဲ့သလို လက်အဆစ်လွဲသွားတာလည်း မငိုခဲ့ပေမယ့် ယခုလို ရှန်ချီဟွမ်းက တင်းနေအောင် ပွေ့ဖက်ထားသောအခါ သူ့မျက်လုံးများက ချက်ချင်းနီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ လှိမ့်ဆင်းလာသည်။ သူက ဝမ်းနည်းပူဆွေးသောအသံဖြင့် အက်ရှရှပြောလိုက်၏။ “ယောကျာ်း…. ကျွန်တော့်လက်ကျိုးသွားပြီ”
__________
Chapter 77.1
“ပြေလည်သွားပြီလား?”
အပူပေးစက်နှင့်လေအေးပေးစက်အဟောင်းသည် တဝီဝီမြည်နေပြီး ရှန်းယုဟန်ကို မှုတ်ထုတ်ပေးနေသော အပူပေးစက်လည်းရှိသဖြင့် သူ့အဝတ်စားများက ခြောက်သွေ့သွားလေ၏။
ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်ကို တောင်ပေါ်ကနေ ကားပေါ်အထိ ဘယ်သူ့အကူအညီမှမပါပဲ ကိုယ်တိုင်သယ်လာ၏။ သူက ပျံသန်းနေသည့်အလား လမ်းမြန်မြန်လျှောက်ကာ မြေပြင်ကချော်နေသော်လည်း မြေပြန့်တွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသလိုပင်။ ကားပေါ်ရောက်တော့ သူက ဧည့်ရိပ်သာကို တိုက်ရိုက်ပို့ပေးဖို့ ကားသမားကိုပြောခဲ့ပြီး အပြန်လမ်းမှာ ရှန်ချီဟွမ်းက သူယုံကြည်ရသည့် လက်ထောက်ချွီအား လျန်ရွှေရွာကိုသွားကာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအကူအညီ အမြင့်ဆုံးပေးရန် မှာလိုက်သည်။ သူက ရွာထဲက ဆေးကုသပုံကိုမကြိုက်တာကြောင့် သူယုံကြည်လို့ရသည့် ကျွမ်းကျင်ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို ရှာရပေမည်။
စားပွဲပေါ်တွင် အဝါရောင်တောက်တောက် ဂျင်းရည်နွေးနွေး တစ်ပန်းကန်ရှိပြီး ရွာက အစ်မကြီးက ဖျော်ရည်ထဲဂျင်းရောကာ သူတို့ကိုပေးလိုက်၏။ သောက်ပြီးနောက် အစပ်အရသာပဲရှိနေကာ နို့ပါသည့် ဂျင်းဖျော်ရည်လို မချိုတာကြောင့် မူလအရသာဟုဆိုနိုင်သည်။
မျှော်လင့်ထားသလိုပင် ရှန်းယုဟန်၏ပခုံးက ရောင်ရမ်းနီမြန်းနေပြီး ယခုချိန်မှာ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ ရှန်ချီဟွမ်းက ရေစိုနေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ သူ့ကို ရေနွေးနွေးဖြင့် ချိုးပေးရန် ရေချိုးခန်းထဲခေါ်သွားခဲ့၏။ သူထွက်လာပြီးနောက် လူက ရေငွေ့ဖုံးလွှမ်းကာ ပန်းရောင်သန်းနေ၏။
သူက ကုတင်ပေါ်မှာထိုင်နေကာ ရှန်ချီဟွမ်းကို ဟိုဟိုသည်သည် လုပ်ခွင့်ပေးထား၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသာ စိုမနေပဲ အအေးမိမှာကိုသာ မစိုးရိမ်ရင် ရှန်ချီဟွမ်းက နောက်ထပ်နာရီဝက်စောင့်မနေပဲ သူ့ကို ဆေးရုံတိုက်ရိုက်ခေါ်သွားမှာဖြစ်၏။
ရှန်ချီဟွမ်းက ဂျင်းပြုတ်ရည်ကိုသောက်ကာ သူ့ဘေးမှာထိုင်လိုက်သည်။ “အအေးမမိစေဖို့ ဂျင်းပြုတ်ရည်အရင်သောက်လိုက်။” သူက ရှန်းယုဟန်၏ပါးစပ်နားမှာ ပန်းကန်ကို တေ့ပေးလိုက်ပြီး အပူလောင်မှာစိုး၍ မှုတ်ပေးခဲ့သည်။
ရှန်းယုဟန်က သူ့ကိုသတိပေးလိုက်၏။ “အေးသွားရင် ဂျင်းပြုတ်ရည်က အာနိသင်ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ပူတုန်းသောက်သင့်တယ်။”
ရှန်ချီဟွမ်းက နှစ်ကြိမ်မှုတ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲထည့်ပေးလိုက်၏။ “ရော့” သူ့မျက်လုံးများက နီရဲနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဘယ်လိုကျလာမှန်းတောင် မသိချေ။ တောဝက်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့လို့ ဖြစ်ပေမည်။
ရှန်းယုဟန်က လက်တစ်ဖက် ငိုက်စိုက်ကျနေပြီး နောက်တစ်ဖက်က ရှန်ချီဟွမ်း၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားကာ သူ့လက်ထဲက ဂျင်းပြုတ်ရည်ကိုသောက်နေသည်။ အပူချိန်က သင့်လျော်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ အနည်းငယ်ပူနေသေးပေမယ့် သောက်ချပြီးနောက် နေလို့ကောင်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက အတွင်းအပြင် ပူနွေးနေလေ၏။
ဂျင်းပြုတ်ရည်သောက်လို့ပြီးတော့ ရှန်းယုဟန်က စပ်နေသာလျှာကိုထုတ်လိုက်သည်။ ရှန်ချီဟွမ်းက ရေတစ်ခွက်ယူလာပေးတော့ သူ့ပါးစပ်ထဲက အစပ်က သက်သာသွားပြီးနောက် သူက ရှန်ချီဟွမ်းလည်း မိုးမိထားတာကို သတိရသွား၏။
ရှန်းယုဟန်က ရှန်ချီဟွမ်းကိုတွေ့တော့ သူ့မှာမိုးကာရှိပေမယ့်လည်း သူ့ဘောင်းဘီနှင့် ဖိနပ်ကစိုနေခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်ကဆင်းလာတော့ အဝတ်အစားရေမစိုသည့် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိသဖြင့် သူက သူ့ခင်ပွန်းကိုမေးလိုက်၏။ “ယောကျာ်း၊ ခင်ဗျား ဂျင်းပြုတ်ရည်မသောက်ဘူးလား? ခင်ဗျားလည်း တောင်ပေါ်မှာ မိုးမိခဲ့တယ်လေ”
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ဇနီး သူ့ကိုစိတ်ပူပေးတာကို မကြားရတာ ကြာခဲ့လေပြီ။ “သောက်မယ်။” လတ်တလောမှာ သူတို့က စာဖြင့်သာဆက်သွယ်ကြတာကြောင့် နွေးထွေးသော စကားများကိုကြားရတာရှား၍ သူ့နှလုံးသားက ထိုစကားကြောင့် ပြေလျော့သွားလေ၏။
ဘော်ဒီဂတ်က ရှန်ချီဟွမ်းအတွက် ဂျင်းပြုတ်ရည်တစ်ပန်းကန် ယူလာပေးပြီး အရိုးအထူးကုဆရာဝန်ကလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။
မေ့ဆေးမရှိသောကြောင့် ရှန်းယုဟန်က သည်းခံရုံသာတတ်နိုင်ပြီး ဒေါက်တာက အတော်လေးကောင်းပေမယ့် ရှန်ချီဟွမ်းက သူ၏ သန်မာတောင့်တင်းသော နောက်ကျောကိုကြည့်ကာ ရှန်းယုဟန်၏အရိုးကို ချိုးမိမှာစိုးရိမ်မိသည်။
ရှန်ချီဟွမ်းက ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်းသောက်လိုက်ပြီး ဒေါက်တာကို ညင်ညင်သာသာ သတိပေးလိုက်၏။ “ဒေါက်တာ၊ သူနာမှာကြောက်လို့ ဖြေးဖြေးလုပ်ပေးပါ။”
ဒေါက်တာက အတော်လေးငယ်ပြီး သုံးဆယ်အရွယ်ဖြစ်သည်။ သူက လျန့်မင်နဲ့ ကျောင်းတူတယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ခရိုင်အသေးလေးမှာ ဘာလို့နေထိုင်တာလဲ နားမလည်ပေ။
ကြမ်းတမ်းသောအသွင်အပြင်နှင့် စစ်သားထက်ပင် စစ်သားနှင့်ပိုတူသော ဆရာဝန်က အတော်လေး ခက်ထန်သည်။ “ငါအားမသုံးရင်တောင် သူနာမှာပဲ”
သူ့ခင်ပွန်းက သူနာကျင်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာဖြစ်၍ ရှန်းယုဟန်က ဒဏ်ရာမရထားသောလက်ကိုသုံးကာ သူ့ကိုအပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်၏။ “ခင်ဗျားအပြင်ထွက်နှင့်”
ဒေါက်တာက ရှန်းယုဟန်ကို သဘောကျသော အကြည့်တစ်ချက်ပေးလိုက်၏။ ဆရာဝန်၏ ကုသမှုကို အဟန့်အတားဖြစ်အောင် အူကြောင်ကြောင်လုပ်နေသည့် ဤလူကို အခန်းထဲမှကန်ထုတ်သင့်၏။
ပြီးနောက် ရှန်ချီဟွမ်းကို အခန်းထဲမှ အောင်မြင်စွာနှင်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှန်ချီဟွမ်းက ဘော်ဒီဂတ်နှင့်အတူ ယာယီလက်ဖက်ရည်ခန်းဖြစ်သော တခြားဧည့်ခန်းမှာ သွားထိုင်နေ၏။
လက်ထောက်ချွီက နှစ်ရက်အကြာတွင် ပြန်သွားခဲ့ပြီး ယခုသူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသူမှာ ဘောဒီဂတ်လေးယောက်သာဖြစ်၏။
“တခြားသူတွေရော အဆင်ပြေလား?”
“ခြေထောက်ဒဏ်ရာရထားသူကို ခရိုင်မြို့ကိုတိုက်ရိုက်ပို့ပြီး နှောင့်နှေးမှုမရှိပါဘူး။ တခြားသူတွေက ပုံမှန်ပါပဲ။”
“ကောင်းပြီ”
ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်နှင့် တခြားသူများက တောင်အောက်ဆင်းမလာသေးပေ။ ရွာက မိုးတိတ်လျှင် တောင်ပေါ်တက်ဖို့ လူတွေစီစဥ်ထား၏။ မိုးအရမ်းရွာနေပြီး လိုင်းကလည်းမကောင်းပေ။ ရှန်ချီဟွမ်းက ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်ကို ဆက်သွယ်ချင်ပေမယ့် သူက အဆက်အသွယ်မရခဲ့ပေ။
အရာအားလုံးကို မနက်ဖြန်ထိ စောင့်ရပေမည်။
ရှန်ချီဟွမ်း ထိုအကြောင်းတွေးနေစဥ် ဘေးခန်းမှ အော်သံတစ်ခုထွက်လာပြီး သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချက်ချင်းအောက်ချကာ ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူက စိတ်ပူနေသလို ရှုပ်လည်းရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူက သူတွေးထားသလို ရှန်းယုဟန် ငိုနေသည့် မြင်ကွင်းအား မမြင်ခဲ့ရပဲ ရှန်းယုဟန်က မျက်မှောင်သာကြုတ်နေ၏။
သန်မာတောင့်တင်းသောဒေါက်တာက သူ့ပခုံးကို ဂရုတစိုက် ပြင်ပေးနေ၏။ “အဆစ်လွဲတဲ့နေရာကို ပြန်တည့်ပြီးပြီ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက်တော့ မင်းနာနေဦးမှာ။ နာတာကလည်း ခုနှစ်ရက်လောက်ဆို ပျောက်သွားမှာပါ။ မသက်မသာဖြစ်ရင် မြို့ကိုပြန်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ CT Scan ဖတ်ဖို့ ဆေးရုံကိုသွားတာ ပိုကောင်းပါမယ်။”
“ကျေးဇူးပါ..ဒေါက်တာ” ရှန်းယုဟန်က တွန့်ကြေနေသော သူ့အဝတ်အစားကို ပြန်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ယခုချိန်မှာ သူက ပက်လက်အနေအထားဖြစ်နေတော့ အတော်လေး မသက်မသာဖြစ်နေ၏။
ရှန်ချီဟွမ်းက ဒေါက်တာကို ထပ်မေးလိုက်သည်။ “တခြားဂရုစိုက်ဖို့လိုတာရှိသေးလား?”
ဒေါက်တာကပြောလိုက်၏။ “ဆေးအညွှန်းပေးခဲ့မယ်။ အနားယူပြီး နွေးနွေးထွေးထွေးနေပါ။ ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေမလုပ်နဲ့၊ ပုံမှန်စစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံကိုသွားပါ။”
အချိန်အတော်ကြာ ကုသပြီးနောက် ရှန်းယုဟန်၏လက်မောင်းက နေရာတကျဖြစ်သွား၏။ ညကနောက်ကျနေပြီဖြစ်၍ ဒေါက်တာကို ကပ်လျက်အခန်းတွင် အနားယူဖို့ စီစဥ်ပေးခဲ့သည်။
ရှန်းယုဟန်သက်သာသွားတော့ ပင်ပန်းမှုနှင့် ငိုက်မျဥ်းခြင်းတို့က သူ့အပေါ်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ရှန်ချီဟွမ်းကလည်း တစ်ညလုံးစိတ်ပူပြီးနောက် ပင်ပန်းနေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က အနားယူဖို့ ကုတင်ပေါ်တက်လိုက်ကြသည်။
ရှန်းယုဟန်က ရှန်ချီဟွမ်းကိုမှီပြီး သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လိုက်၏။
ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်၏ ဒဏ်ရာရထားသောလက်ကို မထိမိအောင်ကြိုးစားနေပြီး လူကိုပွေ့ဖက်ထားချင်ပေမယ့် မဖက်ရဲပေ။ အဆုံးမှာ ရှန်းယုဟန်က သူ့လက်မောင်းထဲ အရင်ဝင်လာခဲ့သည်။
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့နဖူးပေါ်က ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးလိုက်၏။ “ဒီနေ့တောဝက် အလိုက်ခံနေတုန်းက အရမ်းကြောက်နေခဲ့လား?”
ရှန်းယုဟန်က မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားကာ ခဏလောက်စဥ်းစားလိုက်၏။ “မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုစဥ်းစားကြည့်တော့ ကြောက်ခဲ့သင့်တယ်။”
“မင်း သစ်ပင်ပေါ်လည်း တက်ခဲ့တယ်မလား၊ ဘယ်လိုတက်သွားတာလဲ?” ရှန်ချီဟွမ်းတွေးနေသည်မှာ သစ်ပင်တက်တာက ရှန်းယုဟန်အတွက် အဆင်မပြေလောက်ပေ။ သူက ထိုသို့ကြမ်းတမ်းသော အရာမျိုးကို မလုပ်ဖူးဘူးလေ။
ရှန်းယုဟန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်၏။ “မမှတ်မိဘူး။ ရှောင်လီနှင့် ကျွန်တော်က တောဝက်မိသွားမှာကြောက်လို့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်း ဆက်တိုက်ပြေးနေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်တော့်ကို သစ်ပင်ပေါ်တက်ဖို့ အော်ပြောခဲ့လို့ ကျွန်တော် သူမနဲ့အတူ တက်လိုက်တာ။ အနာဂတ်မှာ သူမက ကျွန်တော့်ကို သစ်ပင်တက်ဖို့ပြောလာရင်တော့ ကျွန်တော်မလုပ်နိုင်တော့မှာ စိုးရိမ်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်က ဘယ်လိုတက်သွားလဲမသိပေမယ့် အပေါ်ရောက်သွားခဲ့တယ်။” လှုပ်ရှားမှုများက မြန်ဆန်သေသပ်ပြီး ထိုသည်မှာ ထိတ်လန့်စရာတစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့ရစဥ် ခန္ဓာကိုယ်၏ အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်မှုလို့ သူကထင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာကို သိပ်ဂရုစိုက်စရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူချောချောမွေ့မွေ့ ပြန်ရောက်လာတာကပဲ အကောင်းဆုံးဖြစ်နေလေပြီ။
သူက ရှန်ချီဟွမ်း ရှိနေသောကြောင့် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေတာဖြစ်နိုင်၏။ ရှန်းယုဟန်က သူ့မျက်ခွံကိုမဖွင့်နိုင်တော့ပဲ စကားပြောပြီးတာနဲ့ ရှန်ချီဟွမ်းကိုမှီကာ အသက်ကိုဖြည်းဖြည်းချင်းရှုလိုက်၏။
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ကို တိုးတိုးလေးမေးလိုက်၏။ “အိပ်သွားပြီလား?” တုံ့ပြန်မှုလည်းမရှိတော့ အိပ်ပျော်သွားတာဖြစ်ပေမည်။
ရှန်းယုဟန်က ယနေ့မှာ အများကြီးကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး တောင်ပေါ်ကို နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်။ မိုးရေထဲမှာ အချိန်အကြာကြီးနေခဲ့ရပြီး တောဝက်လိုက်တာကို ခံခဲ့ရသည်။ ဤသည််မှာ လူအများစုနှင့် သက်ဆိုင်သော အတွေ့အကြုံမဟုတ်ချေ။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ရှန်းယုဟန်က လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ရတာနှင့်တူ၏။ သူ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ ရှန်ချီဟွမ်း၏ စိုးရိမ်စိတ်က မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
ယခုအဆင်ပြေပြီး သူ့လက်မောင်းထဲမှာ ရှိနေတာကြောင့် သူထပ်ပြေးလို့မရတော့ချေ။
ထိုအကြောင်းတွေးမိတော့ သူက သူတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ရန်ဖြစ်ခဲ့တာလဲပင် သတိမရတော့ပေ။
ရှန်ချီဟွမ်းက စဥ်းစားပြီးနောက် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူလိုက်သည်။
–
နောက်တစ်နေ့တွင်။
မိုးတိတ်သွားပြီး တောင်ပေါ်မှာရှိနေသော ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့အစည်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဆင်းလာ၏။ ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်နှင့် တခြားသူများ တောင်ပေါ်ကဆင်းလာပြီးနောက် သူတို့က အစည်းအဝေး ချက်ချင်းလုပ်ကာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တူးဖော်ရရှိထားသော ယဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များကို ပြတိုက်သို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး သေချာသန့်စင်ကာ အထောက်အထားဖော်ထုတ်ဖို့ စီစဥ်ခဲ့ကြ၏။ သည်းထန်စွာရွာသွန်းခဲ့သောမိုးက သူတို့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်၏အတွေးများက ရှန်ချီဟွမ်း ပြောခဲ့သည့် အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာ ရှန်းယုဟန်က အိပ်ရာထလာပြီး သက်ပြင်းမောချလိုက်၏။
မနေ့ညက မိုးမိထား၍ သူ့လက်မောင်းက နာကျင်နေပေမယ့် သူက အအေးမမိသလို အဖျားလည်းမရှိချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ မနက်နိုးလာသောအခါ ရှန်ချီဟွမ်း၏ အသက်ရှူသံ လေးလံပူနွေးနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုမှသာ တကယ်ဖျားနေသူမှာ သူ့ခင်ပွန်းဖြစ်ကြောင်းသိခဲ့ရသည်။
သူနိုးလာတော့ လက်ထောက်ချွီကိုခေါ်လိုက်သည်။ သူက ရှန်ချီဟွမ်း ဒီကိုမလာခင် ဗိုက်နာပြီး အအေးမိထားမှန်းသိခဲ့ရသည်။ ဒီရောက်လာတော့ သူက ဒေသပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေမဖြစ်တာကြောင့် အအေးထပ်မိသွားပြီး ပြန်မကောင်းသေးပေ။
မနေ့ကဆိုရင် သူက ရှန်းယုဟန်ကို စိတ်ပူနေခဲ့ပြီး မိုးမိခဲ့သည်။ သူက စိတ်ရောကိုယ်ပါ တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး ထိုသည်မှာ မနေ့ညက ထိန်းထားရသော စိတ်ခံစားချက်များနှင့် ရောဂါလက္ခဏာများ ထွက်ပေါ်မလာခင်အထိဖြစ်၏။
ရှန်းယုဟန်က စောင်ထူထူခြုံထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာလှဲနေသော ရှန်ချီဟွမ်းကိုကြည့်ကာ အကြောင်းပြချက်မရှိ ရယ်မောမိသွားသည်။ သူအရင်က သူ့ခင်ပွန်း၏ အရမ်းနုနယ်နေသောပုံစံကို မမြင်ဖူးချေ။ ယင်းမှာ သူ့အပြစ်သာဖြစ်၏။ သူသာ ဒီကိုရောက်မလာရင် သူ့ခင်ပွန်းက သူ့ကိုစိတ်ပူပြီး လိုက်ဖမ်းခဲ့မှာမဟုတ်ချေ။ သေချာတာကတော့ သူ ဒီလိုမလုပ်ခဲ့ရင် သူက သူ့ခင်ပွန်း၏ နှလုံးသားထဲမှာ အရေးပါကြောင်း သိခဲ့ရမှာမဟုတ်ပေ။
မနေ့ညက အရိုးအထူးကုဆရာဝန်က မပြန်ခင် တစ်ကြိမ်လာကြည့်ခဲ့ပြီး ဆေးရုံမှာ သွားစစ်ဆေးဖို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ သူက ရှန်းယုဟန်အတွက် ပြင်ပလူနာဆရာဝန်တစ်ယောက် ညွှန်းပေးထားတာမို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်ရုံပင်။
ဖျားနေသောရှန်ချီဟွမ်းက ဘယ်မှမသွားချင်ပေ။ သူက ပိုးသတ်ဆေးသောက်ကာ ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆက်အိပ်နေပြီး ရှန်းယုဟန်က ဘာမှလုပ်စရာမလိုခဲ့ပေ။
ရှန်ချီဟွမ်း နာမကျန်းဖြစ်နေချိန်မှာ ရှန်းယုဟန်က ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်ကို သွားတွေ့ခဲ့သည်။ အလုပ်နှင့်သက်ဆိုင်သော ဒဏ်ရာကြောင့် လက်ရှိမှာ သူအလုပ်လုပ်ဖို့ အဆင်မပြေသေးပေ။ သူက အလုပ်ပြန်မဝင်ခင် အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ အနားယူဖို့လိုသည်။ သေချာတာက သူ့ကိုအလုပ်ပြန်ဝင်ရန် တိုက်တွန်းဖို့မဖြစ်နိုင်ချေ။
ကံကောင်းစွာပင် ရှန်းယုဟန်က ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်နှင့် တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ယဥ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များကို ဒေသန္တရပြတိုက်သို့ အရင်ရွှေ့ထားရသဖြင့် ရှန်းယုဟန်၏အလုပ်က ပြတိုက်ကိုပြောင်းရွှေ့ရနိုင်ကြောင်း သူမကပြောခဲ့သည်။ သူတို့၏ မနေ့ကဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်က ပိတ်ရက်တစ်ပတ်ပေးခဲ့၏။
ခေတ်မီအားလပ်ရက်ကို ရုတ်တရက် ခံစားခဲ့ရသော ရှန်းယုဟန်က ဖော်မပြနိုင်သော ခံစားချက်များရှိနေ၏။ တကယ်တော့ သူက ဤနေရာမှာ အလုပ်လုပ်တာ သိပ်မကြာသေးသလို ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့အစည်း၏ ဝန်ထမ်းလည်းမဟုတ်သော်ငြား သူက အလုပ်အတွက် ခိုင်မာမှုရှိသော ခေတ်သစ်လူသားတစ်ယောက်လိုပင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေ၏။ သူ ခရီးထွက်လာခဲ့တာ အချည်းနှီးမဟုတ်ခဲ့ပဲ ဤခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဝင်ဆံ့လာ၏။ ထို့အပြင် ခေတ်သစ်လူသားများက သူ့အထောက်အထားကို ဘယ်တုန်းကမှ မေးခွန်းမထုတ်ဖူးချေ။
အဲ့ဒါက အတော်လေးကောင်း၏။
-------
Chapter 77.2
“ပြေလည်သွားပြီလား?”
ပထဆုံးကြိမ်အဖြစ် ရှန်းယုဟန်က သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုတ်ပိုးပေးဖို့ ဘော်ဒီဂတ်ကို အရင်စပြောခဲ့ပြီး ရှန်ချီဟွမ်းအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။ သူတို့ ကျန်းမြို့တော်ကို အရင်ပြန်ပြီး သူ့ခင််ပွန်း နေပြန်ကောင်းလာသည်အထိ စောင့်ရမည်။
ရှန်ချီဟွမ်းက လည်သိုင်းပတ်တီးစည်းထားသော သူ့ဇနီးလေးကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူက ခရီးဆောင်အိတ်ကို စနစ်တကျထုပ်ပိုးရန် အမိန့်ပေးနေသဖြင့် ရှန်ချီဟွမ်းက သူဇနီးကောင်းလေး ရထားတယ်လို့ တွေးမိသွားသည်။ သို့သော် သူက သူ့ကိုဆွဲချသလိုဖြစ်နေတာ နှမြောစရာပင်။
နေ့လည်မှာ ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ဆေးကိုအချိန်မှန် သောက်ခဲ့သည်။
“မင်းဘာလို့ပြန်နေတာလဲ? ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့အစည်းကို မကူညီတော့ဘူးလား?” သူက အဖြေကိုသိလျက် မေးလိုက်၏။
ရှန်းယုဟန်၏ မျက်လုံးထဲမှာ ရောင့်ရဲသောအကြည့်ရှိနေ၏။ “ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်က ကျွန်တော့်ကို ပိတ်ရက်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် လျန်ရွှေရွာကို သွားစရာမလိုတော့ဘူး။ ပြတိုက်ကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး ကူညီရမှာ”
“မင်းကိုလစာပေးလား?” ရှန်ချီဟွမ်းက ရုတ်တရက် သူ့ကိုမေးလိုက်သည်။
“ပေးတယ်၊ ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျန့်က မတော်တဆမှုနဲ့ပတ်သတ်ပြီး နစ်နာကြေးရှိမယ်လို့ အခုလေးတင်ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပေးမလဲတော့ မသိဘူး။” ရှန်းယုဟန်က ပြောလိုက်သည်။ သူ့လစာက သိပ်မများလောက်ပေမယ့် သူက မျှော်လင့်နေဆဲပင်။
ရှန်းယုဟန်က ဆင်းရဲသောသုတေသနအဖွဲ့အစည်းကို မှီခိုပြီး ငွေရှာလိမ်မယ့်လို့ ရှန်ချီဟွမ်း မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ့လက်ရှိအလုပ်က ကြီးကျယ်သော လူမှုအဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိနေတာကြောင့် လူတွေ သူ့ကိုလေစားစေဖို့ လုံလောက်သည်။
ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်က မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ကျန်းမြို့တော်ကို ချက်ချင်းပြန်ခဲ့သည်။ ထိုမတိုင်မီတွင် ရှန်းယုဟန်က ရှောင်လီနှင့် အကိုယန်ကို တကူးတကနှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး အကိုကြီးလင်းက ခရိုင်ဆေးရုံမှာ ဆေးရုံတင်ထားရတာကြောင့် ဖုန်းထဲကနေသာ သတင်းမေးနိုင်ခဲ့သည်။
ရှောင်လီနှင့် အကိုယန်က ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့နှင့် ဆက်နေခဲ့ပြီး သူတို့က တစ်ညအနားယူရုံဖြင့် ပြန်ကောင်းသွားခဲ့သည်။
ထိုအပြင့် ရှန်းယုဟန်က ဒေသထွက်အထူးထုတ်ကုန်များကို အများကြီးစုဆောင်းခဲ့ပြီး ကျန်းမြို့တော်ကို ပြန်ပို့ခဲ့သည်။ ထိုမှသာ သူရင်းနှီးသောလူများကို လက်ဆောင်ပေးလို့ရမှာပင်။ မူလက ထိုပစ္စည်းများအတွက် ငွေပေးချေဖို့လုပ်ခဲ့ပေမယ့် သူနဲ့ သူဌေးကြီး၏ဆက်ဆံရေးက ထူးခြားတာကို သိသွားကြပြီး ရွာက သူဌေးကြီး၏အကူအညီကိုလည်း ယူခဲ့တာကြောင့် အထူးထုတ်ကုန်အားလုံးကို အလကားပေးခဲ့သည်။
သူလက်ခံဖို့ ရှက်နေတာကို တွေ့လိုက်သော ရှန်ချီဟွမ်းကပြောလာသည်။ “မင်းလက်ခံလို့ရတယ်။ ဒါက ငါတို့က သူတို့ရွာအတွက် ကြော်ညာပေးတာနဲ့ တူတူပဲ။ ပြီးတော့ ကြော်ညာခလည်းမယူထားဘူးလေ။ နောက်ကျရင် ငါတို့ကုမ္ပဏီက ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုဖို့အတွက် ပရဟိတဌာနကို ထောင်တော့မှာ။”
ရှန်းယုဟန်က ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုခြင်း အကြောင်းကြားတော့ သူ့မျက်လုံးက တောက်ပလာသည်။ “ကျွန်တော်လည်း ပါဝင်လို့ရလား? သူကလည်း တခြားသူများကို ကူညီပေးချင်သည်။
“ဒါပေါ့ ပါလို့ရတယ်။ ကျောင်းသားလေးရှန်းယုဟန်က အခုကစပြီး ဌာနခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာမယ်လို့ တရားဝင်ကြေညာလိုက်မယ်။”
ရှန်းယုဟန်က ထိုကိစ္စကို အလေးအနက်တွေးနေပြီး သူ့ခင်ပွန်းက သူ့ကိုချော့မနေသင့်ဘူးလို့ ထင်မိသည်။
–
ရှန်ချီဟွမ်းက ဖျားနေသေးတာကြောင့် သူက အပြန်လမ်းမှာ စကားသိပ်မပြောပေ။ ရှန်းယုဟန်ကလည်း သူ့ကို သိပ်မမှီခဲ့ပဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ခရီးဝေးထွက်လာပြီး ည၈နာရီမှ ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
သူအိမ်မပြန်တာ တစ်လနီးပါးဖြစ်၍ ရှန်းယုဟန်က အရမ်းလွမ်းနေသည်။ သူ့ပန်းအိုးမှာ ပန်းတွေမရှိသလို သူ့ပန်းစိုက်ခန်းကလည်း လစ်လပ်နေသည်။ သို့သော် အိမ်ရှိ အပြင်အဆင်အားလုံးက မပြောင်းမလဲရှိနေပြီး သူ့အတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်သာဖြစ်နေ၏။
ရှန်ချီဟွမ်းအိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူက အိမ်လာကြည့်ပေးဖို့ ဒေါက်တာကို ချက်ချင်းဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူက ရိုးရှင်းသောစစ်ဆေးမှုကို ခံယူပြီးနောက် ဒေါက်တာက သူ့ကို ဆေးနောက်တစ်မျိုး ညွန်ခဲ့သည်။
သူက ဖျားနေသော်လည်း စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနားမယူခင် ရှန်းယုဟန်ကို ရေကူချိုးပေးလိုက်၏။
သူ့ကိုယ်ပိုင်ကုတင်မှာ လဲလျောင်းနေသော ရှန်းယုဟန်က စောင်ကိုဖက်ကာ ကောင်းကောင်အိပ်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဘေးကိုလှိမ့်လိုက်သဖြင့် မထင်မှတ်ထားတာဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “အား!”
ရှန်ချီဟွမ်းက မီးလှည့်ပိတ်နေစဥ် သူ့ဇနီး၏အော်သံကြားလိုက်သဖြင့် မီးကိုပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
ရှန်းယုဟန်က ရှက်သွေးဖြာကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်လက်ကိုဖိမိသွားလို့”
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ကိုကြည့်ကာ အာစေးမိနေ၏။ “ညာလက်ကို သေချာဂရုစိုက်၊ ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲ မင်းမသိဘူးလား?”
ဒါရိုက်တာက သူ့ကို ဇာတ်ဝင်ခန်းထဲမှာ ပါဝင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တုန်းက သူက အာမခံအစီအစဥ်တောင် ရခဲ့ပေမယ့် ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ညာလက်အဆစ်လွဲသွားသဖြင့် လူကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသည်။
သူက ရှန်းယုဟန်ကို မျက်စိအောက်က အပျောက်ခံလို့မဖြစ်ပေ။ သူအပြင်ထွက်တိုင်း ထူးဆန်းသောကိစ္စများကို ကြုံတွေ့ရပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိခိုက်စေခဲ့၏။ သူက သူ့ဇနီးမှာ ဒဏ်ရာဖြစ်လွယ်တဲ့ အသွင်အပြင်ရှိနေသလားတောင် မသိတော့ချေ။
ရှန်းယုဟန်က သူ့အမှားကို စိတ်ရင်းဖြင့် ဝန်ခံလိုက်ပြီး သူက ကုတင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေသော ကိုယ်ဟန်အနေထားနှင့် သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြောလာသည်။ “မှားသွားပါတယ်။ ယောကျာ်း၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ စိတ်အလိုလိုက်ပြီး ခင်ဗျားကို စိတ်ပူအောင်မလုပ်တော့ပါဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်။”
ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်ကို ဘယ်တုန်းက ဒီလိုမြင်ဖူးလို့လဲ…. သူက သူ့ကို လေးလေးနက်နက် တောင်းပန်နေပေမယ့် လူကို စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားအောင်တော့ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ လှပကြည်လင်သော သူ့မျက်လုံးများက သူ့ကိုကြည့်နေသဖြင့် သူလုပ်နိုင်တာက အတတ်နိုင်ဆုံး နူးညံ့ညင်သာပေးဖို့ဖြစ်၏။
ရှန်ချီဟွမ်းက သူနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး “မင်းတောင်းပန်တာကိုလက်ခံတယ်။ ကိုယ်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းနဲ့စကားများပြီးတော့ အိမ်က ချက်ချင်းထွက်မသွားခဲ့သင့်ဘူး။ ကိုယ့်အမှားတွေကို သေချာသုံးသပ်ပြီးပါပြီ။ အခုကစပြီး ရှန်းယုဟန်က ရှေ့ကိုညွှန်ပြရင် အနောက်ကို ဘယ်တော့မှမသွားတော့ဘူး။ မင်းပြောတာကိုနားထောင်ပါ့မယ်။”
ရှန်းယုဟန်က ရှန်ချီဟွမ်း သူ့ကိုတောင်းပန်တာကို အံ့အားသင့်နေပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အွန်း… ကျွန်တော်ပြောသမျှ နားထောင်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အစတည်းက ကျွန်တော့်အမှားပါ။”
ရှန်ချီဟွမ်းက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါက ညှိနှိုင်းမှုအချိန်ကာလပဲ။ စဥ်းစားကြည့်ပါ။ အခုခေတ်လူငယ်တွေက လက်မထပ်ခင် တစ်နှစ်ကြာအောင် အတူနေကြပြီး နောက်ပိုင်းမှာ အတူမရှိတော့တာလည်း ဖြစ်န်ိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်တို့ကမတူဘူး။ ပြဿနာရှိရင် အချိန်မရွေး ဖြေရှင်းလို့ရတယ်။ ကိုယ်တို့က လူတော်တော်များများထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား… အမှားရှိလာရင် နှစ်ဖက်လုံးမှာ တာဝန်ရှိတယ်လေ”
ရှန်းယုဟန်က တောက်လောင်နေသော အကြည့်ဖြင့် ရှန်ချီဟွမ်းကို ကြည့်နေသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် အနာဂတ်မှာ ထွက်မပြေးတော့ဘူး။”
ရှန်ချီဟွမ်းက ကုတင်ပေါ်မှာ လက်ထောက်ကာ ရှေ့တိုးလာသည်။ “အွန်း” သူက ရှန်ချီဟွမ်း၏နားထဲမှာ တိုးတိုးလေးမေးလိုက်၏။ “ဇနီးလေး… ကိုယ်မင်းကိုနမ်းလို့ရလား?”
အသံနက်ကြီးက ရှန်းယုဟန်၏နားထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး သူက အတော်လေး ရှက်သွေးဖြာနေခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ သူ့နားက ပူနွေးနေပြီး စကားမပြောနိုင်ပေမယ့် ရှန်ချီဟွမ်းက မော့ကြည့်ကာ မျက်လုံးများဖြင့် မေးလာသောအခါ သူကရှေ့တိုးပြီး အရင်စနမ်းလိုက်သည်။
ရှန်းယုဟန်က သူ့ကို နူးနူးညံ့ညံ့ မေးလိုက်၏။ “ယောကျာ်း၊ ကျွန်တော်တို့ပြေလည်ပြီလား?”
ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်ကို အဖျားကူးမှာစိုး၍ ဆက်မနမ်းတော့ပဲ နောက်ဆုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ပြေလည်ပြီ” သူတို့နှစ်ယောက် လေးလေးနက်နက် အတူထိုင်နေတာကို စဥ်းစားကြည့်တော့ သူက ရယ်ချင်စရာလို့တွေးကာ ရယ်လိုက်မိ၏။
ရှန်းယုဟန်ကလည်း သူနဲ့အတူ ရယ်မောခဲ့သည်။
တစ်ယောက်က ဖျားနေပြီး တစ်ယောက်က ဒဏ်ရာရထား၏။ နှစ်ယောက်လုံးက ယခုချိန်မှာ အတန်ငယ်ရှက်နေကြပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြပေ။
လဲလျောင်းပြီးနောက် ရှန်းယုဟန်က သူ့ခင်ပွန်း သူ့ကို ဇနီးလေးလို့ ခေါ်လိုက်တာကို ရုတ်တရုတ် သတိရသွားပြီး တိုးတိုးလေးမေးလိုက်၏။ “ယောကျာ်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဇနီးလေးလို့ခေါ်လိုက်တယ်။”
ရှန်ချီဟွမ်းက ယခင်ရှန်ချီဟွမ်းဖြစ်နေဆဲပင်။ ရှန်းယုဟန်ရှေ့မှာ သူ့အကျင့်စရိိုက်ကို ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲပစ်မှာမဟုတ်ချေ။ “မဟုတ်ဘူး။ မင်းနားကြားမှားတာ”
ရှန်းယုဟန်ကပြုံးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဟုတ်တယ်ပေါ့”
ချောင်ပိတ်ခံလိုက်ရသော ရှန်ချီဟွမ်းက ခေါင်းစဥ်ကို ရပ်လိုက်၏။ “မင်းအဖြေရှာဖို့ သွားခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ ရှာတွေ့ခဲ့လား?”
ရှန်းယုဟန်က ခဏစဥ်းစားလိုက်၏။ “တစ်ဝက်လောက်တွေ့ခဲ့တယ်။”
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့ကိုမေးလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ဝက်ကရော?”
“ကျွန်တော်စဥ်းစားဖို့လိုသေးတယ်။” ရှန်းယုဟန်က ပြောလိုက်၏။
“မင်းစဥ်းစားပြီးရင် ငါ့ကိုပြောပြရမယ်နော်” ရှန်ချီဟွမ်းက ဖိပြောလိုက်၏။ သူက ရှန်းယုဟန်ကို ဖိအားမပေးနိုင်ပေ။ “ငါ မင်းပြောသမျှကို နားထောင်ပေးမှာပါ။”
ရှန်းယုဟန်က ထိုစကားကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။
–
ပြေလည်သွားသော အမျိုးသားနှစ်ဦးက ကျန်းမြို့တော်ကို ပြန်သွားပြီး မြို့နေလူတန်းစား ပြန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရှန်ချီဟွမ်းက နှစ်ရက်အကြာမှာ အဖျားသက်သာသွားပြီး အလုပ်ပြန်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ရှန်းယုဟန်၏လက်က ကုသနေဆဲဖြစ်ပြီး သူက အန်တီ နေ့တိုင်းချက်ပေးသော ဝက်နံရိုးကိုစားကာ ကျဆင်းသွားသော ကိုယ်အလေးချိန်ပြန်တက်လာခဲ့သည်။
သူဖျားနေတာကိုသိသော သူငယ်ချင်းအဘိုးကြီးများက သူ့အတွက် ဆရာဝန်ကောင်းများကို ညွှန်းပေးကာ အရိုးပွရောဂါအထူးကု၊ ဆီးလမ်းကြောင်းအထူးကု စသဖြင့် များစွာသောဆရာဝန်များကို သူနဲ့မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ရယ်စရာအကောင်းဆုံးကတော့ လူတွေကို လှည့်စားဖို့သာသိသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာရှင်များပင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
ရှန်းယုဟန်က သူတို့အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး လျန်ရွှေရွာက သူယူဆောင်လာသော ဒေသထွက်အထူးထုတ်ကုန်များကို သူတို့ဆီပို့ပေးခဲ့သည်။ လူအိုကြီးများက ထိုလက်ဆောင်များကို Moments မှာ အပြိုင်အဆိုင်တင်ကြပြီးနောက် ဂျုနီယာလူတစ်စုက လိပ်စာကို စုံစမ်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့အိမ်ကလူကြီးများက အလှူလုပ်ရတာကြိုက်သဖြင့် ကြွားဝါဖို့အတွက် သူတို့ကလည်း ထုတ်ကုန်အချို့ ဝယ်ချင်ခဲ့ကြသည်။
လျန်ရွေရွာ၏ ထုတ်ကုန်များသည် အချိန်အတိုင်းတစ်ခုအထိ နာမည်ကြီးသွားခဲ့၏။ သူတို့က ထိုပစ္စည်းများကို အရင်က ရောင်းချလို့မရခဲ့ချေ။
သို့သော် ရှန်းယုဟန်က သူ ရွာသားများအတွက် ကောင်းကျိုးသယ်ပေးခဲ့တာကို မသိခဲ့ပေမယ့် နောက်တော့ ရှောင်လီနှင့် အကိုယန်က ဝီချက်ဂရုမှာ ထိုကိစ္စဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ထိုနောက်မှသာ သူတို့က ရှန်းယုဟန် ကူညီပေးခဲ့တာကို သိသွားပြီး ရှန်းယုဟန်က ခေတ်သစ််မှာလည်း ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုခဲ့ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေ၏။
သူ့မျှော်လင့်ချက်က အလားအလာကောင်းနေချိန်မှာ ရှန်မိသားစု၌ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပြီး ဒုတိယအိမ်တော်နှင့် တတိယအိမ်တော်ကြားရှိ ရုန်းကန်မှုက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ရှန်ထျန်းဖုန်း၏အခြေအနေက သိပ်မကောင်းသေးပဲ သုံးလအကြာမှာ ဒုတိယအကြိမ်ခွဲစိတ်မှု ခံယူရမှာပင်။
ယနေ့တွင် ရှန်ချီဟွမ်းက ရှန်းယုဟန်နှင့် ညစာစားဖို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူ့စိတ်အခြေအနေက မျက်နှာပေါ်မှာပေါ်နေသည်။ ရှန်းယုဟန်က ပတ်တီးဖြည်ပြီးခါစဖြစ်၍ သူ့လက်မောင်းကိုလှုပ်ရမ်းကာ သူ့ကိုမေးလာသည်။ “ယောကျာ်း၊ ဘာတွေစိတ်ပူနေတာလဲ?”
ရှန်ချီဟွမ်းက သူ့စကားကိုမပြင်ပေးခဲ့သလို ယခုချိန်မှာ သူ၏ရုပ်ဆိုးသော အမူအရာကိုလည်း ဝန်မခံခဲ့ပေ။ “ရှန်းယုဟန်… မင်း သဘောမကျပေမယ့် ဖယ်ရှားပစ်လို့မရတဲ့သူကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲ? သူတို့ထွက်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာရင် ဘာလုပ်ရမလဲ?”
ရှန်းယုဟန်က ခဏလောက်တွေးတောပြီး စနောက်တစ်ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော့်ယောက္ခမပြန်လာတာလား?”