အခန်း (၅)

ရဲ့လုပ်ငန်းစု၏ ၁၅ ထပ်ရှိ အဝတ်အထည်ဒီဇိုင်းဌာန။

ကုမ္ပဏီ၏ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သူ ရဲ့ကျင်မုန့်သည် သူ(မ)၏ အလုပ်ခုံတွင် ပျင်းပျင်းရိရိနှင့် ထိုင်နေ၏။ သူ(မ)သည် လက်ပတ်နာရီကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညင်းစွာဖြင့် အချိန်ကို ပြောင်းပြန်ရေတွက်နေတော့သည်။

"၅၉၊ ၅၈၊ ၅၇၊ ၅၆... ၅၊ ၄၊ ၃၊ ၂၊ ၁။"

ရေတွက်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရဲ့ကျင်မုန့်သည် လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဓာတ်လှေကားရှိရာသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ဒီဇိုင်းဌာနရှိ တခြားဝန်ထမ်းများမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ရာ သက်ပြင်းချရင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။

“အင်း... ချမ်းသာတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက်တွေကတော့ ကောင်းလိုက်တာနော်။”

ရဲ့ကျင်မုန့်ကတော့ တခြားသူများ ပြောသမျှကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ(မ)၏ အယူအဆအရ စားသောက်ခြင်းမှာ အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စပင်။

“ထမင်းစားဖို့ စိတ်အားမထက်သန်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့အတွေးအခေါ်မှာ ပြဿနာရှိနေလို့ပဲ။”

ထမင်းစားဆောင်တံခါးဝသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူအဖြစ် ရဲ့ကျင်မုန့်သည် ချိုချဉ်နံရိုးကြော်နှင့် အမဲသားခရမ်းချဉ်သီးနှပ်၏ အနံ့ကို ချက်ချင်း ရလိုက်သည်။ သူ(မ)သည် သွားရည်များကို မျိုချလိုက်ပြီးမှ လင်ပန်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ ဘယ်ဘက်မှ ညာဘက်အထိ အစားအသောက် ကောင်တာတစ်ခုချင်းစီကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုတော့သည်။

ညာဘက်အစွန်ဆုံးကောင်တာတွင် ထမင်းခူးပေးနေသော ရွှီဝမ်ဝမ်သည် ရဲ့ကျင်မုန့် ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သတိပြုမိလိုက်၏။ ရွှီဝမ်ဝမ်၏ ဦးနှောက်မှာ ခဏချင်းပင် ဗလာဖြစ်သွားရပြီး သူ(မ)၏ ရင်ထဲ၌ ကြာမြင့်စွာ မြှုပ်နှံထားသည့် ရန်ငြိုးများမှာ မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း ခံစားနေရသည်။

"ဝမ်ဝမ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ငေးနေတာလဲ။"

ဘေးနားတွင် ကြက်ဥစွပ်ပြုတ် ခပ်ပေးနေသည့် မိန်းကလေးက ရွှီဝမ်ဝမ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း နွေရာသီတွင် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်နေသည့် ကျောင်းသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်၏။

"ဟင်... ဪ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေအများကြီးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရတော့ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ။"

ရွှီဝမ်ဝမ်သည် သူ(မ)၏ ရင်ထဲမှ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော အမုန်းတရားလှိုင်းလုံးများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖိနှိပ်လိုက်သော်လည်း သူ(မ)၏ မျက်နှာမှာမူ ဖြူလျော့နေဆဲပင်။

"ဪ... စိတ်မပူပါနဲ့။ တို့တွေက အရေးမပါတဲ့ လူတန်းစားတွေပဲလေ။ ဘယ်သူမှလည်း တို့ကို လာပြီး စကားပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတော့ မကြောက်နဲ့... ခဏနေရင် ကျင့်သားရသွားလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ရွှီဝမ်ဝမ်သည် ရဲ့ကျင်မုန့်ကို မကြည့်မိစေရန် သူ(မ)၏ မျက်ဝန်းများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားပြီး အဓိက အစားအသောက်များကိုသာ ဆက်လက်ခူးခပ်ထည့်ပေးနေသည်။ ထိုသည်မှာ ရဲ့ကျင်မုန့်က သူ(မ)၏ ရှေ့တွင် လာရောက်ရပ်တန့်သည်အထိပင်။

ရွှီဝမ်ဝမ်မှာ ခူးခပ်သည့် ယောက်မကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ(မ)ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေပုံရကြောင်း သူ(မ) တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် သူ(မ)၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာတော့သည်။ အကယ်၍ အကြည့်ဖြင့် သတ်၍ရလျှင် ရဲ့ကျင်မုန့်မှာ ယခုအချိန်တွင် သွေးစက်များယိုစီးနေသည့် ဇကာတစ်ခုကဲ့သို့ အပေါက်အပြဲများဖြင့် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ရဲ့ကျင်မုန့်သည်လည်း သူ(မ)အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည့် အေးစက်လှသော အကြည့်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး စိမ့်တက်လာသော အအေးဓာတ်ကြောင့် တုန်ယင်သွားမိသည်။ သို့သော် ရဲ့ကျင်မုန့် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အစားအသောက်ခူးပေးနေသည့် မိန်းကလေးမှာ ခေါင်းငုံ့လျက်သာ ဟင်းများကို အာရုံစိုက်ခူးပေးနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ရဲ့ကျင်မုန့်မှာမူ ၎င်းသည် သူ(မ)၏ စိတ်အထင်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် အဲယားကွန်းအအေးဓာတ်က ပြင်းနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူ(မ)သည် ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပေါက်စီနှစ်လုံးကို ယူကာ သူ(မ)၏ လင်ပန်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီးနောက် ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်ကို သွားယူတော့သည်။

ရွှီဝမ်ဝမ်မှာ မော့ကြည့်လိုက်ပြန်ကာ လင်ပန်းကို ကိုင်၍ ထိုင်ခုံရှာနေသည့် ရဲ့ကျင်မုန့်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် သူ(မ) စိတ်ရှုပ်ထွေးသလို ဖြစ်သွားရ၏။ ဤဘဝတွင် တွေ့ရသည့် ရဲ့ကျင်မုန့်မှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည့်ဟန်ပင်။

အတိတ်ဘဝက ရဲ့ကျင်မုန့်သည် ခန္ဓာကိုယ်သွယ်လျစေရန်အတွက် တစ်နေ့လျှင် တစ်နပ်သာ စားလေ့ရှိပြီး အထူးစီမံထားသည့် ဝိတ်ချစာများကိုသာ စားသုံးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ(မ)၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပိန်လှီနေပြီး အထူးသဖြင့် ချောင်ကျနေသော ပါးပြင်နှစ်ဖက်က သူ(မ)၏ မာနကြီးသည့် ပုံစံကို ပို၍ ကြည့်ရဆိုးစေကာ စောင်းမြောင်းပြောဆိုတတ်သည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် ရဲ့ကျင်မုန့်မှာမူ အစားအသောက်ကို လုံးဝ ကြေးမများပေ။ သူ(မ)သည် ဟင်းမျိုးစုံကို လင်ပန်းအပြည့် ယူဆောင်ထားသည့်အပြင် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ(မ)တွင် ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးများ ရှိနေခြင်းပင်။

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... သူ(မ)မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖောင်းအိတဲ့ ပါးပြင်တွေ ရှိနေရတာလဲ။

အကယ်၍ ရွှီဝမ်ဝမ်သာ သူ(မ)၏ ရင်ဘတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အလုပ်ကတ်ကို စောစောက သေချာမကြည့်ထားလျှင် လူမှားသည်ဟုပင် အမှန်တကယ် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

ရွှီဝမ်ဝမ်မှာ သူ(မ)စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်လုပ်လိုက်ရပြီး ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်နေသည့် ရဲ့ကျင်မုန့်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ရဲ့ကျင်မုန့်မှာ အစားအသောက်ကို တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ဝါးလိုက်တိုင်း ဖောင်းတက်သွားသော ပါးပြင်လေးများမှာ အပေါ်သို့ စုစည်းထားသော ဆံပင်ထုံးလေးနှင့် လိုက်ဖက်နေပြီး အမှန်အတိုင်းပြောရမည်ဆိုရလျှင် သူ(မ)ကို ကြည့်ရသည်မှာ... ချစ်စရာပင် ကောင်းနေသေးသည်။

"တောက်..."

ရွှီဝမ်ဝမ်သည် အသံတိုးတိုးဖြင့် တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်မိသည်။ သူ(မ) စိတ်ရူးပေါက်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ချက်ချင်းခါယမ်းကာ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေလိုက်၏။ သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ဤကွာဟချက်များအတွက် ဆင်ခြေပေးနေမိသည်။

"အရင်ဘဝက ဒီအချိန်တုန်းကလည်း ရဲ့ကျင်မုန့်က ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ငါက အဲဒီတုန်းက ဟိုင်မြို့တော်ကို မရောက်သေးတော့ သူ(မ)ကို မတွေ့ဖူးတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် သူ(မ) ဝိတ်စချလိမ့်မယ်... အေးလေ၊ ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

"မင်္ဂလာပါ... သခင်လေးရဲ့။"

"နေကောင်းရဲ့လား... သခင်လေးရဲ့။"

ထိုစဉ် ထမင်းစားဆောင်အတွင်း၌ နှုတ်ဆက်သံများ ဆူညံသွားသည်။

ရဲ့ကျင်ချန်သည် တည်ငြိမ်ခံ့ညားသော အမူအရာဖြင့် ထမင်းစားဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာသည်။ သူသည် အရှေ့မှ ဝန်ထမ်းများကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အားလုံးပဲ ပင်ပန်းသွားကြပါပြီ။ အများကြီးစားပြီး နေ့လယ်စာစားပြီးရင် ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ကြပါဦး။"

နက်ရှိုင်းသော်လည်း နူးညံ့လှသော သူ့အသံမှာ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းတချို့၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

သို့သော်လည်း ရွှီဝမ်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာတော့သည်။ အတိတ်ဘဝတုန်းက ရဲ့ကျင်ချန်သည် ရဲ့ကျင်မုန့်က သူ(မ)ကို နှိပ်စက်ခဲ့သည့် အကြောင်းစုံကို သိရှိသွားပြီးနောက် သူ(မ)ကို နေရာတိုင်းတွင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ(မ)၏ နောက်ကြောင်းကို သိသွားသောအခါ ရဲ့ကျင်မုန့်တစ်ယောက် ရူးသွပ်သွားပြီး သူ(မ)ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ရာ ရဲ့ကျင်ချန်မှာ သူ(မ)ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားရင်း ဓားဖြင့် အထိုးခံရကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသောအခါ ရွှီဝမ်ဝမ်သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှ စိုစွတ်မှုများကို ဖိနှိပ်ရန် မျက်တောင်ကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်မိ၏။ ရဲ့ကျင်ချန်က ထမင်းပန်းကန်တစ်လုံးကို ယူဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားတော့မှသာ သူ(မ)လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားလေသည်။

***

Aurora Novel Translation Team