အခန်း (၁၁)

စားသောက်ဝိုင်းလေးမှာတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေစွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။

ထမင်းစားပြီးနောက် ရဲ့ကျင်မုန့်က ရွှီဝမ်ဝမ်ကို ကျောင်းအတွင်း လိုက်လံပြသပေးခဲ့သည်။ ဟယ်ကျွင်းထင်မှာမူ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် တက်ရောက်ရမည့် အတန်းများရှိသဖြင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့် လမ်းခွဲခဲ့သည်။

ကျောင်းဝင်းအတွင်း တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ(မ)တို့နှစ်ဦး အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လေထုမှာတော့ အနည်းငယ် အိုးတိုးအမ်းတမ်းဖြစ်နေဆဲပင်...

“ဝမ်ဝမ်... မနက်ဖြန်က စနေ၊ တနင်္ဂနွေပိတ်ရက်လေ။ ငါ့မှာလည်း ဒီနေ့နေ့လယ် အတန်းမရှိတော့ဘူး။ အဲဒါ အခု အိမ်ပြန်တော့မလို့၊ တနင်္လာနေ့မှ ပြန်လာမယ်။ နင်တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ အဆင်ပြေပါ့မလား။”

ရဲ့ကျင်မုန့်က အားငယ်သံလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။

အမှန်စင်စစ် သူ(မ) အိမ်ပြန်သည်ဖြစ်စေ၊ မပြန်သည်ဖြစ်စေ သိပ်တော့ မထူးခြားလှပေ။ သူ(မ)၏ မိဘများမှာ ခရီးထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူမှာလည်း အလုပ်များနေသည်။ အိမ်ပြန်သွားလျှင်လည်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမည်သာ။

သို့သော်လည်း သူ(မ)သည် ရွှီဝမ်ဝမ်နှင့် မည်ကဲ့သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသေချာသေးပေ။ နေရခက်သည်ထက် ပိုပြီး နေရခက်လှ၏။

ထို့ပြင် ရွှီဝမ်ဝမ်သည် တစ်ခါတစ်ရံ သူ(မ)ကို အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လာတတ်သေးသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ပြန်နိုးမလာတော့မည်ကို သူ(မ) တကယ်ပင် ကြောက်မိသည်။

ဝါး၊ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ထို့ကြောင့် အိမ်ပြန်ပြီး စိတ်အေးအေးထားကာ နည်းဗျူဟာတစ်ခုခုကို အရင်စဉ်းစားထားခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီဝမ်ဝမ်သည်လည်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အတိတ်ဘဝက ရန်သူတော်ကြီးဖြစ်ခဲ့သော ရဲ့ကျင်မုန့်ကို သူ(မ)အနေဖြင့် စိတ်တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ချက်ချင်း ရင်မဆိုင်နိုင်သေးပေ။ ဤသည်မှာ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အဆင်ပြေသွားသည့် ကိစ္စပင်။

ထို့ကြောင့် သူ(မ)က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အာ... ရပါတယ်။ ကျောင်းသားသစ်ဆိုတော့ လာမယ့်အပတ်မှ စစ်ပညာသင်တန်း စမှာဆိုတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ် ထင်တယ်။”

“အဲဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။”

ရဲ့ကျင်မုန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါ သွားတော့မယ်နော်။”

“အင်း…”

တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးမှ ရဲ့ကျင်မုန့်က ရပ်လိုက်ပြီး ရွှီဝမ်ဝမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ငါတို့တွေ ဖုန်းနံပါတ်ချင်း လဲထားကြမလား။ အဆောင်မှာ တစ်ခုခုလိုရင် ငါ့ကို လှမ်းပြောလို့ရအောင်လေ။”

ရွှီဝမ်ဝမ် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ရဲ့မိသားစုဗီလာ၌…

သူ(မ)၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရဲ့ကျင်မုန့်က အိစက်နေသော ခုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ပြီး ဟိုလှိမ့်သည်လှိမ့် လုပ်ကာ မျက်နှာကြက်ရှိ ဖန်စီမီးဆိုင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

“ရား... အိမ်မှာနေရတာက အကောင်းဆုံးပဲ။”

အဆောင်မှ နေရခက်စရာအခြေအနေကြီးကို တွေးမိသောအခါ ရဲ့ကျင်မုန့်တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွား၏။

လွန်ခဲ့သောနှစ်က သူ(မ) ကျောင်းစတက်ချိန်တွင် အခန်းဖော်မှာ လင်ယိကျွင်းဆိုသည့် လှပပြီး စိတ်ထားကောင်းသော ဘဏ္ဍာရေးမေဂျာမှ စီနီယာအစ်မတစ်ဦးပင်။ သူ(မ)က လူတိုင်းအပေါ် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသူဖြစ်သည်။

သူ(မ)က ပညာရေးတွင်လည်း အလွန်ထူးချွန်ပြီး နှစ်စဉ် ပထမရလေ့ရှိသည်။ နောက်ဆုံးနှစ်တွင် သူ(မ)က ရဲ့လုပ်ငန်းစု၌ အလုပ်သင်ဆင်းပြီး ကျောင်းပြီးသည်နှင့် စီအီးအို၏ လက်ထောက်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

“ဝါး၊ ငါ့အခန်းဖော်က ဘာလို့ အစ်မယိကျွင်းလို နူးညံ့တဲ့သူမျိုး မဖြစ်ရတာလဲ...”

ရဲ့ကျင်မုန့် ဝမ်းနည်းမိ၏။

ရဲ့ကျင်မုန့်က သူ(မ)ကို မုန်းတီးသောသူနှင့် တစ်ခါမျှ အဆက်အဆံမလုပ်ဖူးပေ။ အကြောင်းက သူ(မ)၏ စရိုက်မှာ လူချစ်လူခင်ပေါသူဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် သူ(မ)က ရဲ့မိသားစု၏ သခင်မလေးဖြစ်သဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ(မ)ကို တကယ်မုန်းလျှင်ပင် အပြင်ပန်းတွင်တော့ သင့်မြတ်အောင် နေကြမည်သာ။ ရွှီဝမ်ဝမ်ကဲ့သို့ သူ(မ)အပေါ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရန်လိုမုန်းတီးနေသူမျိုးနှင့် မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်ကို ရဲ့ကျင်မုန့် တကယ် မသိပေ။

အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရဲ့ကျင်မုန့်က ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ WeChat ကို ဖွင့်ပြီး သူ(မ)၏အစ်ကို၊ ရဲ့ကျင်ချန်၏ ပရိုဖိုင်ကို နှိပ်လိုက်၏။

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: အစ်ကို… (ဒေါသထွက်နေသော နဂါးရုပ်လေးဖြင့်။)

တိရစ္ဆာန်ရုံမှူး: မုန့်ဖိုးကုန်သွားလို့လား။

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: ...

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့။ အကယ်၍ ဆင်းရဲတဲ့သူတစ်ယောက်က ချမ်းသာတဲ့သူကို တကယ်မုန်းနေတယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မနာကျင်စေဖို့ ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ။

တိရစ္ဆာန်ရုံမှူး: မင်း ဝတ္ထုတွေအဖတ်များပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေပြန်ပြီလား။

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: အင်း... အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ လုံးဝကြီးလည်း မဟုတ်ဘူး။

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: ညီမရဲ့ အခန်းဖော်အသစ်က ညီမအပေါ် ရန်လိုနေသလိုပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတာတော့ မသိဘူး...

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: ဪ... ဒါနဲ့ သူ(မ)က အရင်ပိတ်ရက်တုန်းက ညီမတို့ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်သင် လာဆင်းဖူးတယ်တဲ့။ နာမည်က ရွှီဝမ်ဝမ်တဲ့။

တိရစ္ဆာန်ရုံမှူး: ဒီတော့ မင်းက သူ(မ)နဲ့ ဆက်ဆံရေးပြေလည်အောင် လုပ်ချင်တာပေါ့။

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: အင်း...

ရုံးခန်းထဲတွင် ဖုန်းကိုင်ထားသော ရဲ့ကျင်ချန်တစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ၏ ညီမလေးမှာ အလွန်တရာ ရိုးအလွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ရန်လိုမှုက ဘယ်ကရောက်လာမှန်းပင် မသိဘဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်နေသေးသည်။

တိရစ္ဆာန်ရုံမှူး: ဒီမယ် ဝတုတ်... မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ချဉ်းကပ်လာတာကို သတိမထားဘဲမနေနဲ့ဦး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်သတ်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေလည်း မချနဲ့။ အဲဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါ ကျောင်းကို ပြောပြီး မင်းအတွက် အဆောင်အသစ် စီစဉ်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်။

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: အစ်ကိုရယ်...ငါက လူကောင်းနဲ့ လူဆိုးကို ခွဲခြားတတ်ပါသေးတယ်။ ဟိုရှောင်းမောင်နှမနှစ်ယောက်ဆိုရင် အပြင်ပန်းမှာ ယဉ်ကျေးပြနေပေမဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူတို့က လူကောင်းမဟုတ်မှန်း သိတယ်။

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: ဒါပေမဲ့ ညီမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အခန်းဖော်အသစ်က လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ သူ(မ)က အခုလို မဖြစ်သင့်ဘူး...

ချစ်စရာ ဝတုတ်လေး: အဲဒါကြောင့် သူ(မ)အကြောင်းကို ပိုသိချင်လို့။

ရဲ့ကျင်ချန် သူ၏ နဖူးကို ဖိလိုက်မိသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နေလျှင်တော့ သူ့ညီမလေးကို ကြိုးစားကြည့်ခိုင်းလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက သူ(မ)၏ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ ထိုရွှီဝမ်ဝမ်က သူ(မ)ကို တကယ်အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြံရွယ်လျှင်တော့ ရဲ့ကျင်ချန်အနေဖြင့် သူ(မ)ကို လုံးဝ အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ညီမလေးအတွက်လည်း သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရဲ့ကျင်ချန်က အတွင်းဖုန်းလိုင်းကို နှိပ်လိုက်၏။

“နွေရာသီတုန်းက ရုံးချုပ်မှာ အလုပ်သင်ဆင်းခဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွေ အကုန်လုံးကို ငါ့ရုံးခန်းထဲ ယူလာခဲ့။”

ထို့နောက် သူက သူ့ညီမလေးထံသို့ စာဆက်ပို့လိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်ရုံမှူး: အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ လောလောဆယ် သူ(မ)ရဲ့ ရန်လိုမှုကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး စိတ်တိုတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားလိုက်တော့...

အစ်ကိုဖြစ်သူ ပေးသော အကြံဉာဏ်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းများကို ဖတ်ပြီးနောက် ရဲ့ကျင်မုန့်တစ်ယောက် စိတ်ပေါ့ပါးသွားသည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူ(မ) ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ရန်လိုတဲ့မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ကြည့် ငါ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ရင် ငါ့ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး။ ငါက သူ(မ)အပေါ် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆက်ဆံမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့နေ့ကျ သူ(မ)လည်း ငါ့အပေါ် စိတ်ပြောင်းလာမှာပါ။

ဤသို့တွေးရင်း ရဲ့ကျင်မုန့် မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ သူ(မ) ပြန်နိုးလာချိန်တွင် ညစာစားချိန်ပင် ရောက်နေလေပြီ။

အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာသော ရဲ့ကျင်ချန်က ရွှီဝမ်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ စုံစမ်းထားသော အချက်အလက်များကို ပြောပြသည်။ အချက်အလက်များကတော့ ရိုးရှင်း၏။ ရွှီဝမ်ဝမ်က ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ပြီး အသက်(၁၃)နှစ်အရွယ်တွင် မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရသူပင်။

ထိုအချက်အလက်အားလုံးကို ဖတ်ပြီးနောက် ရဲ့ကျင်မုန့်၏ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ ရွှီဝမ်ဝမ်မှာ ဤမျှအထိ ခက်ခဲသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ကိုး။

သို့သော်လည်း မှတ်တမ်းများအရ ရွာသားများနှင့် ဆရာ၊ ဆရာမများက သူ(မ)ကို အကောင်းမြင်တတ်သူ၊ တက်ကြွဖျတ်လတ်သူ၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ကြင်နာတတ်သူဟုသာ ပြောကြ၏။ သို့ဆိုလျှင် သူ(မ)က ဘာကြောင့် ရဲ့ကျင်မုန့်အပေါ် ရန်လိုနေရသနည်း။

ရဲ့ကျင်မုန့် လုံးဝ စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

***

Aurora Novel Translation Team