Warning: Mentions of past rape (brief, not explicit)
ထိုနေ့က ဖန်းရှောက်ယိတစ်ယောက် ယွမ်ယယ်ကို မကြောက်ရန်သာ ဆက်တိုက်ပြောနေခဲ့သည်။ အမှန်တော့ ယွမ်ယယ်က မကြောက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းက သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် စွဲနေပြီး ထိုကောင်လေး၏ ဖြူဖျော့ကာ အသေကောင်လိုဖြစ်နေသာမျက်နှာနှင့် အဝေးသို့ဆွဲထုတ်သွားသောမြင်ကွင်းကို ဆက်တိုက်တွေးနေမိသည်။
ယွမ်ယယ်က မေးလိုက်သည်။ "သူ... သေသွားတာလား။"
ဖန်းရှောက်ယိက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ "သူ မသေပါဘူး။"
သူက ယွမ်ယယ်ကိုနှစ်သိမ့်ရန် လိမ်ညာပြောလိုက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒုတိယလက်ထောက်ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို သေသွားစေနိုင်သည်အထိတော့ မလုပ်ရဲချေ။ အများဆုံးမှ ထိန်းချုပ်မှုပျောက်ဆုံးသွားပြီး လွန်လွန်ကျူးကျူးပြုမူမိလောက်ရုံသာ။
ဖန်းရှောက်ယိ၏အမူအရာမှာလည်း ကောင်းမနေပေ။ ဆေးပစ္စည်းများတောင်းကာ ပြန်လာပြီးနောက် သူက ယွမ်ယယ်၏လက်ပေါ်ရှိ ပြတ်ရှရာသေးသေးလေးများကို ဆေးလိမ်းပေးနေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏လက်ချောင်းလေးများက တစ်ချိန်လုံး အေးစက်နေခဲ့သည်။
အားလုံးလုပ်ပြီးနောက် ဖန်းရှောက်ယိက ယွမ်ယယ်၏လက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာပြောလိုက်၏။ "အဲ့အကြောင်းစဥ်းစားနေတာကို ရပ်လိုက်တော့နော်၊ အိပ်တော့မလား။"
ယွမ်ယယ်က အသံပြုကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"
ဖန်းရှောက်ယိက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွမ်ယယ်၏ဦးခေါင်းလေးကို ထပ်ပြီးပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။
ထိုမတော်တဆမှုကြောင့် ဖန်းရှောက်ယိမှာ ယွမ်ယယ်ကို ဝေးရာသို့ပို့ချင်နေပြီး ကျောင်းသို့ပြန်သွားခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ထိုနေ့ကတွေ့ခဲ့ရသောလူတစ်စုကို ထပ်မတွေ့နိုင်ဘူးဟု အာမမခံနိုင်ချေ။ ၎င်းတို့အချင်းချင်း နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်တွေ့ဆုံပါက ယွမ်ယယ်က ကြောက်ရွံ့ကာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ အရင်က သူသည် ဒါရိုက်တာနှင့် ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ယွမ်ယယ်ကို ရိုက်ကွင်းသို့ခေါ်လာခြင်းဖြစ်၏။ သူက မည်သည့်အရာမှမဖြစ်နိုင်ဟု ယုံကြည်ထားသော်လည်း ထိုမတော်တဆမှုက ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။
ဖန်းရှောက်ယိက သူ့အား ပြန်ပို့ချင်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသော် ယွမ်ယယ်က ကနဦးမှာ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှာမူ ချက်ချင်းခေါင်းယမ်းပြလာ၏။ "ငါ မသွားဘူး။ ငါ မင်းကို အဖော်ပြုပေးမယ်။"
ဖန်းရှောက်ယိက ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်အတွက်အဖော်ပြုပေးစရာမလိုပါဘူး။"
ယွမ်ယယ်က ထပ်ပြီးခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။ သူ ပြန်မသွားချင်ပေ။ ဖန်းရှောက်ယိ၏နောက်ခံနှင့်ဆို သူမည်သည့်နေရာတွင်ရောက်နေပါစေ ဘေးကင်းစေဖို့ အာမခံနိုင်မှန်း သူသိသော်လည်း စိုးရိမ်နေဆဲပင်။ သူက ထိုနေရာ၌ရှိနေပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်လျှင်တောင် ဖန်းရှောက်ယိကို ရိုက်ကွင်း၌ တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ရန် စိတ်မချပေ။
ဤအရာက ယွမ်ယယ်၏နှလုံးသားကို အနည်းငယ်လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။ သူက တစ်ဖက်လူကို သဘောကျနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်နေဆဲပင်။ သူ၏ခံစားချက်များက ပြောင်းလဲမသွားသော်လည်း သူ၏ ဤနယ်ပယ်အပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရခြင်းတို့က သူ၏စိတ်ခံစားမှုစွမ်းရည်တစ်ဝက်လောက်ကို နေရာယူသွားလေ၏။ ထိုအကြောက်တရားနှင့် စိတ်အနှာင့်အယှက်မျိုးက တဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခုခံလာစေပြီး မုန်းတီးလာနိုင်စေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ထိုညစ်ပတ်ကာ ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိသည့်အပြုအမူများအကြောင်း ဇာတ်လမ်းများထပ်ပြီး သိလိုက်ရလျှင် ထိုခံစားချက်က ရွံရှာစက်ဆုပ်ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ ချဲ့ကားထားသော ထိုအထက်တန်းလွှာနယ်ပယ်ကြီးက အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်ဟု ယုံကြည်ထားသည့် နှလုံးသားထဲကနေထွက်ပေါ်လာသော ရွံရှာစက်ဆုပ်ခြင်းမျိုးပင်။
သူ ထိုလူငယ်သရုပ်ဆောင်လေးကို ရိုက်ကွင်း၌ လုံးဝထပ်မတွေ့ခဲ့ရချေ။ သူ၏ဇာတ်ဝင်ခန်းများကိုလည်း ပြောင်းပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ယွမ်ယယ် ထိုကောင်လေးကို ဆွဲထုတ်သွားသောလူတစ်စုအား ထပ်တွေ့ခဲ့ရ၏။ ၎င်းတို့က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ပြုမူနေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့က နေ့စဥ်လုပ်ငန်းတာဝန်များကို လုပ်ဆောင်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း စနောက်ပြောဆိုနေကြဆဲပင်။ ၎င်းမှာ အတော်လေးစက်ဆုပ်စရာပင်။ ဤအရာက လူသားသဘာဝ၏ ဆိုးရွားသည့်ဘက်အခြမ်းဖြစ်ပေသည်။
အရင်တုန်းက ယွမ်ယယ် ဖန်းရှောက်ယိကို တစ်စုံတစ်ယောက်အားပိုးပန်းနည်းများ သင်ကြားပေးရန် ဆက်တိုက်တောင်းဆိုနေခဲ့၏။ ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူ ဆက်မမေးဖြစ်တော့ပေ။ နေ့တိုင်းနေ့တိုင်း ဖန်းရှောက်ယိနောက်သို့ တစ်ကောက်ကောက်လိုက်နေခဲ့ပြီး လက်ပါးစေလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်သွားလေ၏။ သူက တစ်ဖက်လူကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့သည်။ သူက ထွက်သွားရန်ဆန္ဒမရှိသောကြောင့် ဖန်းရှောက်ယိကလည်း သူ့ဘေးတွင်သာ ထားခဲ့လေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူလည်း မကြာခင် ရိုက်ကူးရေးပြီးတော့မည်လေ။
အားလပ်ချိန်တွင် ဖန်းရှောက်ယိက ယွမ်ယယ်ကို မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလူကို ထပ်မလိုက်တော့ဘူးလား။"
ယွမ်ယယ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။ "လိုက်မှာပါ၊ ငါလိုက်ဖို့လိုသေးတယ်။"
"ဒါဆို မင်းအဲ့အကြောင်းပြောတာကို ကိုယ်ဘာလို့မကြားမိရတာလဲ။" ဖန်းရှောက်ယိက ဆက်မေးလိုက်၏။
ယွမ်ယယ်က နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို ဒီလိုနေရာမှာတော့ ထပ်မလိုက်တော့ဘူး။ ငါပြန်ရောက်တော့မှပဲ လိုက်တော့မယ်။"
ဖန်းရှောက်ယိ၏အကြည့်များက အလွန်သိမ်မွေ့နေပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"
ဤနေရာက အလွန်ညစ်ညမ်းပြီး ဤနေရာ၌ မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်မဆို ညစ်ညမ်းသွားနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ထိုသူတို့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်လုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်က အဓိကအချက်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ထိုလူများက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိုကဲ့သို့လုပ်ခဲ့ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ရိုက်ကွင်းတွင် အလုပ်ဆက်လုပ်နေရင်း နောက်ထပ်တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နောက်ထပ်နောက်ထပ်တစ်ယောက်အား ပစ်မှတ်ထားလိုက်နိုင်သောကြောင့်ပင်။ သင်မြင်ခဲ့လျှင်တောင် သင်က မျက်မမြင်တစ်ယောက်နှယ်။ သင်ကြားခဲ့လျှင်တောင် သင်က နားမကြားရသူတစ်ဦးနှယ်။ ယွမ်ယယ်ကိုယ်တိုင်လည်း အပါအဝင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဤနေရာရှိ အရာရာတိုင်းက ညစ်ပတ်နေ၏။
ဤနေရာက ယွမ်ယယ်ကို အရင်ကလို မပျော်ရွှင်စေတော့ပေ။ ယွမ်ယယ် အရင်ကနှင့် အတူတူပင်ပြုမူနေသော်လည်း ဖန်းရှောက်ယိကတော့ သူ၏ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားမိနေသည်။ သူက ဤနေရာမှာ စိတ်ချလက်ချမနေနိုင်ပေ။
ယွမ်ယယ်က ဖန်းရှောက်ယိမိတ်ကပ်ပြင်သောနေရာဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။ မိတ်ကပ်လိမ်းရန်အတွက် နာရီဝက်ခန့်ကြာပေသည်။ ထို့နောက်တွင် ယွမ်ယယ်တစ်ယောက် နေရာမှာတင် အိပ်ပျော်သွားတော့၏။ ဖန်းရှောက်ယိ မိတ်ကပ်ပြင်ပြီးသောအခါ သူက သူ၏အဝတ်ကို ယွမ်ယယ်အပေါ်လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး သူ့ဘေးတွင်ရပ်ကာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ယွမ်ယယ်၏မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတို့က ဖြူမနေချေ။ ၎င်းမှာ နွေရာသီအချိန်အတွင်း မကြာခဏအပြင်ထွက်လေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။ သူ၏အသားအရေက နေလောင်ခံထားရပြီး ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ရွှေညိုရောင်အသားရောင်ဖြစ်နေ၏။ သူ၏မျက်ခွံမှာ ပါးလျပြီး မျက်တောင်များက ရှည်လျားကာ မျက်ခွံထောင့်နားတွင် အမာရွတ်သေးသေးလေးတစ်ခုရှိသည်။ ထိုအမာရွတ်လေးက လုံးဝရုပ်မဆိုးပေ။ ဖန်းရှောက်ယိက ထိုချိုင့်ခွက်လေးကို အတော်လေးနှစ်သက်ပြီး သဘောကျနေလေသည်။
ဖန်းရှောက်ယိက ကောင်တာပေါ်မှ စုတ်တံအသေးလေးကိုကောက်ယူကာ ပေါင်ဒါတစ်ချို့ထဲ နှစ်လိုက်၏။ အနည်းငယ်သောအပျော်လေးဖြင့် သူက ထိုအချိုင့်သေးသေးလေးကို ထိုစုတ်တံလေးဖြင့် ညင်သာစွာပွတ်ပေးလိုက်သည်။
သူ၏လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်ပေါ့ပါးကာ ယွမ်ယယ်ကို ယားယံစေခဲ့သည်။ ယွမ်ယယ်၏မျက်တောင်များက အနည်ငယ် တုန်တုန်ရီရီဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် မျက်လုံးများပွင့်လာကာ ဖန်းရှောက်ယိကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မြင်ကွင်းထဲတွင် တစ်ဖက်လူ၏လက်တစ်ဖက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယွမ်ယယ်က လုံးဝမလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူက ထိုအတိုင်းမှီထိုင်နေရင်း မေးလိုက်သည်။ "ယိကော၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"
ဖန်းရှောင်ယိက သူ့ကိုပြုံးပြကာ မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို အလင်းရောင်လေးပေးမလို့ အဆင်ပြေလား။"
"အိုကေ။" ယွမ်ယယ်တစ်ယောက် ပြုံးလျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အပြုံးက ရိုးရှင်းပြီး ငြိမ်းချမ်းလှသည်။ သူက ထပ်မေးလိုက်လေ၏။ "ဘယ်လိုအလင်းရောင်မျိုးလဲ။"
ဖန်းရှောက်ယိက ခဏစဥ်းစားကာ သူ၏မျက်လုံးအစုံကိုစိုက်ကြည့်၍ ပြောလာခဲ့သည်။ "လရောင်။ အဲ့ဒါဆိုရင်ရော အဆင်ပြေလား။"
သူက အလွန်နူးညံ့နေခဲ့သည်။ ဖန်းရှောက်ယိက ယွမ်ယယ်၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို နူးညံ့သွားစေခဲ့ပုံမှာ နေရောင်အောက်တွင် တစ်နေ့လုံးသိမ်းထားခံရသည့် ဝါဂွမ်းစလေးလိုပင်။ ယွမ်ယယ်က လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဖန်းရှောက်ယိ၏လက်ထဲရှိ သစ်သားစုတ်တံ၏လက်ကိုင်နေရာလေးကို အသာလေးတို့ထိလိုက်၏။ သူက မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေတာထက်ကိုပိုတယ်။"
နေနှင့် လတို့က မတူညီကြပေ။ နေက အလွန်ပူပြင်းလှသည်။ ၎င်းက အလင်းရောင်ပေးသည်မှာမှန်သော်လည်း ၎င်းအား စိုက်မကြည့်ဝံ့ကြပေ။ ၎င်းကို ထိတွေ့ခွင့် သို့မဟုတ် ခံစားနိုင်ခွင့်ရရန်မှာ ဘယ်တော့မှမဖြစ်နိုင်ပေ။ လမင်းကြီးကတော့ ကွဲပြားပေ၏။ လရောင်က လှပပြီး တောက်ပနေသော်လည်း အချိန်အကြာကြီးစိုက်ကြည့်နေလျှင်တောင် မျက်လုံးများကို မနာကျင်နိုင်ပေ။ ၎င်းက သန့်ရှင်းအေးမြပြီး နူးညံ့ကာ တိတ်ဆိတ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဖန်းရှောက်ယိက အလွန်နွေးထွေးကာ တလက်လက်တောက်ပနေသော်လည်း ယွမ်ယယ်က သူ့အား နေမင်းကြီးဟု ဘယ်တော့မှမခံစားမိပေ။ သူက လှပတင့်တယ်ကာ မြင့်မြတ်သောလမင်းကြီးနဲ့ ပို၍တူပေ၏။
ဖန်းရှောက်ယိက သူ၏မျက်လုံးများထဲ လရောင်ထည့်ပေးမည်ဟုပြောခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းလွန်းသည်ထက်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်၏။
နောက်ပိုင်းတွင် ယွမ်ယယ်တစ်ယောက် သူ၏မျက်လုံးကိုထိကာ သူ၏မျက်ခွံပေါ်က အမာရွတ်ချိုင့်ခွက်လေးကို အကျင့်ပါနေသလို ခဏခဏထိနေတတ်သည်။ ၎င်းမှာ မူလက ရုပ်ဆိုးနေသင့်သော်လည်း ယခုတွင်မူ သူသည် ထိုအရာလေးအား ရုပ်ဆိုးသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွမ်ယယ်က အကြမ်းတမ်းခံကာ နှလုံးသားမဲ့သော ကောင်ငယ်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ထိုရိုက်ကွင်းရှိ မတော်တဆမှုလေးက သူ့အား ရက်အနည်းငယ်သာ အကျိုးသက်ရောက်စေခဲ့သည်။ ၎င်းက သူ့အား တစ်ချိန်လုံး စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေနိုင်ချေ။ ဖန်းရှောက်ယိက သူ၏မျက်လုံးထဲ လရောင်လေးထည့်ပေးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယွမ်ယယ်မှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်တက်ကြွလာခဲ့ပြီး သူအစက ဘေးဖယ်ထားသောတာဝန်ကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်တော့လေသည်။
သူ၏အတွေးထဲမှ သူခံစားချက်ရှိနေသော လူငယ်လေးအကြောင်းကို တစ်ဖန်တွေးတောနေခဲ့၏။ သူ၏ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် စိတ်ခံစားချက်များက သူ၏ဦးနှောက်ပင်လယ်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ်လှိုင်းထန်စေခဲ့သည်။
သို့သော် သူ ဤရိုက်ကွင်းမှာတော့ သူ့ကိုလုံးဝပိုးပန်းမည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏စိတ်အခြေအနေက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း ရိုက်ကွင်းအဖွဲ့သားများအပေါ်ထားရှိသော သူ၏ခုခံလိုစိတ်မှာတော့ ကျန်နေဆဲပင်။
၎င်းတို့ပြန်ရောက်သောအခါ နွေရာသီအားလပ်ရက်က မပြီးဆုံးသေးရာ နှစ်ဦးသား သီးခြားစီအိမ်ပြန်ခဲ့ရသည်။ ယွမ်ယယ်၏မိသားစုမှာ သူ(ယွမ်ယယ်)က ဖန်းရှောက်ယိနှင့် ရင်းနှီးသည်ကို သိထားကြ၏။ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ယွမ်ယယ်က တစ်ဖက်လူ၏ရိုက်ကွင်းကို သွားလည်သည်ကိုလည်း သိထားကြပေသည်။ အိမ်၌ ယွမ်ယယ်တစ်ယောက် ရိုက်ကွင်းကအကြောင်းအရာများကို သိပ်မပြောသော်လည်း ဖန်းရှောက်ယိအကြောင်းကိုတော့ ခဏခဏပြောတတ်သည်။ သူ၏မိသားစုမှာ သူပျော်နေသရွေ့ မည်သို့သောသူငယ်ချင်းများနှင့်ပေါင်းသင်းနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ထို့ပြင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့က သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ချေ။ ၎င်းတို့ပြောလျှင်တောင် သူက နားထောင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ညဘက်တွင် ယွမ်ယယ်က ဖန်းရှောက်ယိဆီသို့ အချစ်ကဗျာလေးများ ပေးပို့တတ်၏။ သူရေးထားသည်များက လက်ရာမြောက်ကာ အလွန်ပင် အနုပညာဆန်ပေသည်။ သူ ထိုအရာများကို ညတိုင်း မျက်စိမှိတ်ပြီးတောင်ရေးသားနိုင်၏။ ယွမ်ယယ်တစ်ယောက် ရံဖန်ရံခါ ဖန်းရှောက်ယိထံ အချိန်တိုင်း စာပို့နေတတ်သည်။
ဖန်းရှောက်ယိက ထိုကဗျာများကို မည်သို့တုံ့ပြန်ရမလဲ မသိပေ။ အချိန်အများစုတွင် သူက 'ရောက်ရှိ' ဟုသာ စာပြန်တတ်သည်။
ထို့ကြောင့် တစ်နေ့၌ ယွမ်ယယ်က သူ့ကိုမေးလိုက်သည်။ [ယိကော၊ ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပိုးပန်းနေပြီး အဲ့တစ်ယောက်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုတွေက မင်းလိုမျိုး အေးစက်နေရင် အဲ့ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။]
ခဏအကြာတွင် ဖန်းရှောက်ယိက စာပြန်လာခဲ့သည်။ [အဲ့ဒါဆို သူက ပျော်နေတာ။]
ယွမ်ယယ်: ['ရောက်ရှိ' လို့ ပြောတာက သူ ပျော်နေလို့ပေါ့?]
ဖန်းရှောက်ယိ: [အမ်း၊ အဲ့တာ ပျော်နေတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပဲ။]
ယွမ်ယယ်: [အာ.....]
တစ်ခါတလေတွင် ဖန်းရှောက်ယိက ယွမ်ယယ်ထံ ယခုလိုစာပို့လိမ့်မည်။ [မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကိုလိုက်နေရင် သူတို့ကို မင်းဘက်ကနေစပြီး ဖုန်းခေါ်သင့်တယ်။]
ယွမ်ယယ်တစ်ယောက် ထိုစာကိုမြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင်ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက ပြောလိုက်လေ၏။ "ယိကော၊ မင်္ဂလာညနေခင်းပါ!"
ဖန်းရှောက်ယိ၏လေသံက အလွန်နားထောင်လို့ကောင်းပေသည်။ "မင်္ဂလာညနေခင်းပါ။"
"ငါ ကျောင်းကိုပြန်သွားချင်နေပြီ။" ယွမ်ယယ်က ဖန်းရှောက်ယိကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရော ဘယ်ချိန်ပြန်သွားမှာလဲ၊ ကော။"
ဖန်းရှောက်ယိက ဖြေလိုက်၏။ "မင်းပြန်သွားမဲ့အချိန် ကိုယ့်ကိုအသိပေးလေ။"
"ငါပြန်သွားမဲ့အချိန် မင်းလည်းပြန်လာမှာလား။" ယွမ်ယယ်က အောက်ထပ်ရှိ ခြံဝန်းလေးထဲတွင် ထိုင်ချကာ အုတ်ခဲများကြားထဲတွင်ပေါက်နေသော မြက်ပင်များကို ဆွဲနှုတ်နေခဲ့၏။
ဖန်းရှောက်ယိက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"
ထို့ကြောင့် ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ယွမ်ယယ်တစ်ယောက် ဖန်းရှောက်ယိကို စာပို့လိုက်လေသည်။ "ယိကော၊ ငါပြန်ရောက်ပြီ။"
ကွမ်းကျိုးလည်း ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်၏။ ယွမ်ယယ်က အခန်းထဲရှိ သူ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက်ချိတ်ထိုင်ကာ ရေခဲချောင်းစားနေသည်။ ကွမ်းကျိုးက သူ့ကိုမေးလာသည်။ "ယယ်ကော၊ ရိုက်ကွင်းမှာ ပျော်စရာကောင်းလား။ နာမည်ကြီးအနုပညာရှင်တွေကိုရော တွေ့ခဲ့ရလား။"
ယွမ်ယယ်က ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။ "ပျော်စရာမကောင်းဘူး။"
ကွမ်းကျိုးက ရယ်မောကာ ပြောလာခဲ့၏။ "ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သွားမြဲသွားဆဲပဲ။"
ယွမ်ယယ် ထိုအရာကိုနောင်တရမိသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတွေးနေမိ၏။ သူ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှမသွားချင်တော့ပေ။ သို့သော် ဖန်းရှောက်ယိက အနာဂတ်တွင် ရိုက်ကွင်းတော်တော်များများကို သွားရဦးပေမည်။ သူသွားလျှင် ယွမ်ယယ်လည်း သွားဖြစ်လိမ့်မည်သာ။
ညရောက်ခါနီးအချိန်တွင် ဖန်းရှောက်ယိက ယွမ်ယယ်ကိုဖုန်းခေါ်လာကာ တစ်နာရီအတွင်းရောက်မည်ဟု ပြောလာခဲ့သည်။ သူတို့ ညစာအတူတူစားလို့ရနိုင်၏။ ယွမ်ယယ်က ဖုန်းချပြီးချင်း ကွမ်းကျိုးကိုပြောလိုက်သည်။ "ဒီည ငါမင်းနဲ့အတူ မစားတော့ဘူး။"
ကွမ်းကျိုး၏မျက်နှာပေါ်တွင် အမေးသင်္ကေတများဖြင့်ပြည့်နှက်သွားသည်။ ၎င်းတို့က ယနေ့ညတွင် BBQ စားမည်ဟု စီစဥ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အစီအစဥ်ပြောင်းသွားရတာတုန်း။
ယွမ်ယယ်က ပြောလိုက်၏။ "မင်းနဲ့အတူ BBQစားဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်။ ငါရှင်းပေးမယ်။"
ကွမ်းကျိုးမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ "ယယ်ကော၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ကို ခဏလေးတောင်တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အဝေးကိုကန်ထုတ်လိုက်ရအောင် ဘယ်သူရဲ့ဖုန်းမို့ အဲ့လောက်အရေးကြီးနေတာလဲ။"
ယွမ်ယယ်က အတော်လေးရိုးသားပေ၏။ "ယိကောလေ။"
"မင်းရဲ့ယိကော။" ကွမ်းကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောစရာမဲ့နေလေ၏။ "မင်းရဲ့ယိကောက အခြေခံအားဖြင့်တော့ မင်းရဲ့ရည်းစားနီးနီးကိုဖြစ်နေပြီ။"
"ဖြစ်ချင်တာပေါ့။" သူက ပြောရင်းဖြင့် ရောက်လာသောမက်ဆေ့ချ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "သူက ငါ့ရည်းစားဆို ကောင်းမှာပဲ၊ အိပ်မက်ထဲမှာတောင်ပဲ။"
မက်ဆေ့ချ်က ဖန်းရှောက်ယိဆီမှဖြစ်ပြီး ဝါကျတိုလေးနှစ်ကြောင်းသာ။ [တစ်ယောက်ယောက်ကိုလိုက်ရင် နှင်းဆီပန်းပေးရတယ်၊ ငါးပွင့်ဆိုလုံလောက်ပြီ။]
သူ၏တုံ့ပြန်မှုက ကွမ်းကျိုးကို သေလောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူက ယွမ်ယယ်၏မျက်နှာကို အနီးကပ်သေချာ စစ်ဆေးနေပြီး စောစောက တစ်ဖက်လူပြောလိုက်သည်ကို ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အိပ်မက်ထဲမှာတောင်... အဲ့ဒါကဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"
"ဒီလိုပါပဲ။" ယွမ်ယယ်က သူ၏ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ကွမ်းကျိုးအတွက် စကားတစ်ခွန်းချန်ထားခဲ့၏။ "ငါ သူ့ကိုလိုက်နေတာ။"
ကွမ်းကျိုးကို နောက်ထပ်မေးမြန်းရန်ပင် အချိန်မပေးတော့ဘဲ ယွမ်ယယ်က ပြေးထွက်လာခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို့သောမေးခွန်းများကို စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အော်မေးရန်မှာလည်း မသင့်တော်သည့်အတွက် ကွမ်းကျိုးမှာ ယွမ်ယယ်ပြေးထွက်သွားသည်ကိုသာကြည့်နေရင်း သူ၏ဝိဉာဥ်က နေရာမှာတင် အေးခဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ယွမ်ယယ် ထိုအကြောင်းပြောဖူးသည်အား သူတစ်ခါမှမကြားဖူးသလို ယွမ်ယယ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လိုက်ပိုးပန်းသည်ကိုလည်း တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးက အတူတူကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။ ယွမ်ယယ်မှာ အချစ်ကိုခံစားတတ်သည့် အာရုံကြောများမရှိချေ။ သူက ထိုကိစ္စအား တစ်ခါမှမတွေးဖူးဘဲ သူလုပ်သမျှမှာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေခြင်းသာ။ ရုတ်တရက် ထိုလူက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လိုက်ပိုးပန်းနေသည်ဟု ဆိုလာခဲ့၏။ မမျှော်လင့်စွာဖြင့် ထိုတစ်စုံတစ်ယောက်ကလည်း ဖန်းရှောက်ယိဖြစ်နေသည်။
သူက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်။ အဲ့ဒီလူက ရုပ်ရှင်ဧကရာဇ်တစ်ပါးလေ။
ဘုရားဘုရား၊ သူရူးများသွားပြီလား။
ယွမ်ယယ်က ကျောင်းဝင်ပေါက်နားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဖန်းရှောက်ယိကိုစောင့်နေခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူက ခရီးဆောင်သေတ္တာကိုဆွဲကာ လျှောက်လာသည်ကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ထခုန်၍ သူ့ဆီသို့ပြေးသွားလိုက်သည်။ ဖန်းရှောက်ယိကို နှုတ်ဆက်နေချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှာ ပြုံးပန်းဝေဆာလျက်ပသ်။ သို့သော် သူ၏လက်နှစ်ဖက်လုံးက ဗလာကျင်းနေပြီး ပန်းလေးတစ်ပွင့်တောင်ရှိမနေချေ။
ဖန်းရှောက်ယိက သူ့ကိုဆူလာခဲ့သည်။ "ဘာလို့ အခန်းထဲမှာစောင့်မနေတာလဲ။ အပြင်မှာ ပူနေတာကို။ မင်းရဲ့သော့ရော?"
ယွမ်ယယ်က ခေါင်းကုတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ယူလာဖို့မေ့ခဲ့လို့။"
ဖန်းရှောက်ယိ သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစို့နေသည်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "မင်း ခါတိုင်းဆို ပြတင်းပေါက်ကနေ ကျော်ဝင်နေတာပဲမဟုတ်ဘူးလား။"
ပုံမှန်အားဖြင့် ယွမ်ယယ်က သော့မေ့ခဲ့လျှင် တံခါးအထက်ရှိ ပြတင်းပေါက်သေးသေးလေးမှ ခုန်ဝင်တတ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်းရှောက်ယိက ထိုပြတင်းပေါက်ကို ဘယ်တော့မှ လော့မချထားတတ်ပေ။ ယွမ်ယယ်က ခေါင်းယမ်းပြကာ ဖန်းရှောက်ယိကို အပြုံးလေးဖြင့်ညာရန် ကြိုးစားနေပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။
သူသည် အဆောင်ခန်းက အသက်ရှူကျပ်သည်ဟု မပြောနိုင်ပါချေ။ ၎င်းက သူ့ကို... အလွန်ရှက်ရွံ့စေသည်။
နှစ်ဦးသား အပြင်ထွက်မစားခင် ဖန်းရှောက်ယိ၏ပစ္စည်းများကို နေရာချရန်လိုအပ်ပေ၏။ သူက ယွမ်ယယ်ကို အခန်းဆီသို့ခေါ်လာပြီး သူရေချိုးနေစဥ် စောင့်နေရန် ပြောလိုက်သည်။
ယွမ်ယယ်က စိတ်လွင့်နေသလို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဖန်းရှောက်ယိက တံခါးဖွင့်လိုက်၏။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ အေးခဲသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ယွမ်ယယ်ကို လှည့်ကြည်လာခဲ့၏။ ယွမ်ယယ်က တစ်ဖက်လှည့်ကာ ဖန်းရှောက်ယိ၏အကြည့်ကို ရှောင်ချင်နေပုံပင်။
အခန်းထဲရှိနေရာတိုင်းတွင် အနီရောင်နှင်းဆီပန်းစည်းသေးသေးလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်တစ်စည်း၊ စားပွဲပေါ်တွင်တစ်စည်း၊ ဗီရိုပေါ်တွင်တစ်စည်း၊ အိပ်ရာပေါ်တွင်လည်း ပန်းများအပုံလိုက်ရှိနေ၏။
ဖန်းရှောက်ယိဟ္မှာ ရယ်ချင်နေသော်လည်း ထိန်းထားကာ ယွမ်ယယ်အား နူးညံ့စွာမေးလိုက်၏။ "ဒါက ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ။"
ယွမ်ယယ်တစ်ယောက် နားရွက်ကိုထိကာ ခေါင်းအတွင်တွင်ခါရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ မသိဘူး..."
*****