ထိတ်လန့်သွားကြသောကြောင့် လူတိုင်းစုရုံးကာ တိန့်မိုက်နှင့် အခြားကံဆိုးသူများကို မှတ်မိစေရန် ပိရမစ်ပုစ္ဆာကို ထပ်မံပြန်လှန်လေ့လာကြသည်။ စာမေးပွဲစတင်ချိန် နီးကပ်လာပြီး ဆရာများက သူတို့ကို နေရာယူရန် တိုက်တွန်းသည့်အခါမှသာ သူတို့ မလွှဲသာမရှောင်သာ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

စာသင်ခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှသည်၊ ထိုင်ခုံများကြားမှ အကွာအဝေးမှာ သမုဒ္ဒရာချောက်ကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်နေပုံရသည်။ စာမေးပွဲမဖြေဆိုမီ လင်ကျင်းကျယ်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ မရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခဏမျှ သူက အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသလို၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ထူးဆန်းမှုတို့ ရောနှောခံစားလိုက်ရသည်။

သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံး၊ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် နာကျင်ဖွယ်အတွေ့အကြုံများအားလုံးပြီးနောက် သူ ဤနေရာတွင် ထပ်မံထိုင်နေရပြီး သူ့ဘဝကို အသစ်တစ်ဖန် စတင်ရန် အခွင့်အရေးရရှိခဲ့သည်။

"ဟိုက ကျောင်းသား၊ ဟိုဒီမကြည့်နဲ့!"

တင်းမာသော သတိပေးသံက လင်ကျင်းကျယ်ကို ငေးငိုင်နေရာမှ နိုးထစေခဲ့သည်။ သူက နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာမေးပွဲစာရွက်ပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှန်လှောကြည့်ရှုပြီး သူ့နာမည်ရေးရန် ဘောပင်ကို ကောက်ယူမည်အပြု တစ်စုံတစ်ခုက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ပြီး သူ တောင့်ခဲသွားသည်။

ဒုတိယစာမျက်နှာတွင် အမှတ် ၁၅ မှတ်တန် မေးခွန်းကြီးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် သူအလွန်ရင်းနှီးနေသော ပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ သူတို့ ခုနကမှ ပြန်လှန်လေ့လာခဲ့သော စတုရန်းပုံ ပိရမစ်ပင်!

မကြာမီ သူရင်းနှီးနေသော အခြားမေးခွန်းများကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဖွဲ့စည်းပုံ သို့မဟုတ် ကိန်းဂဏန်းများ ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း အပေါ်ယံတွင် ကွဲပြားသော်ငြား သူ့နှလုံးသားထဲ၌ အလွတ်ရနေသော ပုံသေနည်းများကို အသုံးပြုထားသည်။

လင်ကျင်းကျယ်၏ ဘောပင်မှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူပြန်လည်မွေးဖွားသည့်နေ့မှစ၍ အရူးအမူး စာကြိုးစားခဲ့သည့်အတွက် ရက်ရောစွာ ဆုချခံလိုက်ရသည်။ ဤမေးခွန်းများ၏ အဖြေများမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ စဉ်းစားရန်ပင် မလိုဘဲ လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဒီရေကျချိန်တွင် ကမ်းခြေ၌ ခရုကမာကောက်နေသကဲ့သို့၊ ခုန်ထွက်လာပြီးနောက် မှန်ကန်သောအချိန်တွင် အလွယ်တကူ ဆုပ်ကိုင်ဖမ်းယူနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ သူ့လက်မှာ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

ဤဘက်ခြမ်းကို တာဝန်ယူသော အစောင့်ဆရာမှာ သူ့ရေးသားမှုအရှိန်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤကျောင်းသားမှာ မေးခွန်းများကို ကျပန်းဖြေဆိုနေသလားဟု အနည်းငယ် သံသယဝင်ကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး စားပွဲတန်းများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းရင်း လင်ကျင်းကျယ်အနီးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချဉ်းကပ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကာ နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက စားပွဲဘေးတွင်ရပ်ကာ လင်ကျင်းကျယ် ရေးသားနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

အခြားအစောင့်ဆရာတစ်ဦးက သူ့ကို အလယ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး မေးခွန်းထုတ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောင်းသားတစ်ဦး လိမ်လည်ဖြေဆိုနေသည်ကို သူ ဖမ်းမိလိုက်သလား။

ပထမအစောင့်ဆရာက သူ့ကို မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြကာ လာကြည့်ရန် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဒုတိယအစောင့်ဆရာလည်း ထိုအတိုင်းပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း လင်ကျင်းကျယ်က စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်မျက်နှာသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ခဏတာ စောင့်ကြည့်နေသော အမျိုးသားမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး လင်ကျင်းကျယ်ထံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာကာ အခြားဖြေဆိုသူများကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိကြသည်။

လူတွေက တကယ်ပဲ မွေးရာပါ တန်းတူညီမျှမှုမရှိဘူးပဲ။

လင်ကျင်းကျယ်မှာ သဘာဝတရားက လူတွေကို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပေးပုံရသော ထိုပြီးပြည့်စုံသည့် နွေဦးရာသီနေ့များထဲမှ တစ်နေ့တွင် လမ်းလျှောက်ထွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူဖြေဆိုပြီးချိန်တွင် အခြားကျောင်းသားအများစုမှာ တစ်ဝက်ပင်မပြီးသေးပေ။ သို့သော် သူ စာမေးပွဲစာရွက်များကို မအပ်သေးဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းလောင်းမထိုးမီ ရွေးချယ်ရန်မေးခွန်းတစ်ခုတွင် အသေးအဖွဲအမှားတစ်ခုကို တွေ့ရှိပြီး အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ စာရွက်အပ်ပြီး ထွက်ခွာချိန်တွင် မွန်းလွဲပိုင်းနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ အပြင်ဘက်မှ ပူနွေးသောလေက သူ့မျက်နှာကို တိုက်ခတ်လာသည့်အခါ သူ ပျံတက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဖြေဆိုရသော အင်္ဂလိပ်စာမေးပွဲမှာ ပို၍ပင် ချောမွေ့ခဲ့သည်။ နားထောင်ဖြေဆိုမှုအပိုင်းတွင် အသံသွင်းချက်ထက်ပင် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝါကျများကို ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ဖြည့်စွက်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့၊ စာမေးပွဲများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူငယ်ချင်းများက အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ဖြင့် ကောရှန်၏အိမ်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ကောရှန်က ပြောသည်။

"ငါ မေးခွန်းအများစုကို သိတယ်လို့ ထင်တယ်။"

ကျိုးဟိုင်ထန်ကလည်း ရှုပ်ထွေးနေ၏။

"ငါတကယ်ပဲ အပိုပုစ္ဆာအားလုံးကို ဖြေခဲ့တာလား…"

တိန့်မိုက်မှာ ပို၍ပင် အံ့ဩနေသည်။

"တစ်နည်းနည်းနဲ့၊ ငါ တကယ်ပဲ အောင်နိုင်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။"

လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသော လင်ကျင်းကျယ်၏ ဓာတုဗေဒ ပြန်လှန်လေ့လာမှုမှတ်စုများကို အလုအယက် ဆွဲယူလိုက်ကြသည်!

လိယွမ်မြို့နယ်၏ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ နှစ်ရက်ခွဲ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ တတိယနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လင်ကျင်းကျယ်က သူ့လွယ်အိတ်ဖြင့် စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်အခါ ကောရှန်က သူ့ကို စောင့်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဟူယွိက သူတို့ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ(မ)က ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးလာသည်။ သူ(မ)က သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပွတ်သပ်ပြီး လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ပင်ပန်းနေကြမှာပဲ၊ သနားစရာလေးတွေ။ အိမ်ကို အမြန်ပြန်ကြစို့ ။ မင်းတို့ ဟင်းချိုသောက်ပြီး တစ်ရေးအိပ်ရမယ်။"

ထို့နောက် သူ(မ)က လင်ကျင်းကျယ်၏ လက်ကို ထပ်မံဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ကျင်းကျယ်၊ မင်း ဘယ်လောက်ဖြေနိုင်ခဲ့တယ်ထင်လဲ။"

သူက စာမေးပွဲခန်းမထဲမှ သူ့အခြေအနေနှင့် စာရွက်များအပ်ပြီး ထွက်သွားတိုင်း အစောင့်ဆရာနှစ်ယောက်၏ အကြည့်များ သူ့ကျောပြင်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပုံကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မသေချာမရေရာစွာဖြင့်

"ဖြစ်နိုင်တာက… မဆိုးပါဘူး။"

သူတို့ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသောအခါ ဟူယွိ၏တံခါးရှေ့ မှောင်မိုက်သော စင်္ကြံတွင် ပုံရိပ်သုံးခု ထိုင်ချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟူယွိက

"ယူကျီလျန်? မင်းတို့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။"

လင်ကျင်းကျယ်မှာ သတိကြီးစွာဖြင့် နေ'နေမိသည်။

သုံးယောက်ထဲမှ အငယ်ဆုံးက ခေါင်းမော့လာသည်။ ဆံပင်တိုတိုညှပ်ထားပြီး ထူထဲသောမျက်မှန်တပ်ထားသောကြောင့် သူက ပုံမှန် စာတော်သောကျောင်းသားတစ်ယောက်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

အိမ်ရှင်များ ပြန်ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူ့မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမဟူ၊ အတန်းဖော် လင်ကျင်းကျယ်၊ အတန်းဖော် ကောရှန်။"

"အို! ဆရာမဟူ၊ ပြန်လာပြီလား။"

သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ခေါင်းစည်းပဝါစည်းထားသည့် ပို၍ဖော်ရွေသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။ သူ(မ)က ရှေ့သို့တိုးထွက်ကာ အသံကျယ်သော်လည်း ဖော်ရွေသောလေသံဖြင့်

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး! ကျွန်မတို့ ဆရာမကို လာတွေ့တာပါ!"

သူ(မ)၏ အကြည့်က လင်ကျင်းကျယ်အပေါ် ကျရောက်သွားသည့်အခါ သူ(မ)က ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာကြည်နူးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"မင်းက လင်ကျင်းကျယ် ဟုတ်တယ်မလား။ အို၊ မင်းက အရမ်းချောတဲ့ကောင်လေးပဲ။ အန်တီ လူတွေပြောတာ ကြားထားတယ်၊ မင်းက ကျီလျန်ကို ဝင်ခွင့်ခွဲတမ်းရအောင် ကူညီခဲ့တယ်ဆို။ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အန်တီက မင်းကို အရမ်းကျေးဇူးတင်နေတာ!"

သူ(မ)ပြောနေစဉ်တွင် မျက်ရည်များဝေ့သီနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လင်ကျင်းကျယ်မှာ အလျင်အမြန် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ရသည်။

သူ(မ)၏ လက်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူ(မ)မှာ လယ်သူမတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်၊ အသားမာများနှင့် ကြမ်းတမ်းထူထဲသော အရေပြားက သူ့လက်ဖဝါးကို နာကျင်စေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

လင်ကျင်းကျယ်က ယူကျီလျန်ကို ခွဲတမ်းရရှိရန် အကြံပြုခဲ့ခြင်းမှာ မတော်တဆမျှသာဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်မှုကို မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို သူ စိတ်ကူးမရခဲ့ပေ။ သူ ဘာပြောရမည်ကို မသေချာဘဲ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက်

"အို၊ ငါဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ဒီနေ့ စာမေးပွဲတွေပြီးတော့ မင်းတို့ ပင်ပန်းနေကြမှာပဲ။ အန်တီတို့ ဒါလေးပေးပြီး မင်းတို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူ(မ)က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူ(မ)နောက်မှ ပိန်လှီသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားသော လျှော်အိတ်ကို သူ့ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ယူအမေက ထိုအိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း

"မြန်မြန်တံခါးဖွင့်ပါဦး၊ ဆရာမဟူ — ဒီအိတ်က အရမ်းလေးတယ်၊ အဘိုးကြီးက ငါတို့မပြန်ခင် အတွင်းထဲကို သယ်သွားလိမ့်မယ်။"

ဟူယွိက ကန့်ကွက်လိုသော်လည်း အမျိုးသားက အလေးချိန်ကြောင့် ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ မနှောင့်နှေးဝံ့ဘဲ အလျင်အမြန် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ထမင်းစားသွားပါဦး၊ ကျွန်မ ဟင်းချိုအများကြီး ချက်ထားတယ်!" သူ(မ)က သူတို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မဟုတ်တာ၊ မဟုတ်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ ရွာပြန်ရဦးမှာ၊ ညနေဘက်ဆို ဘတ်စ်ကားမရှိတော့ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် အချိန်မရှိတော့ဘူး!"

ဇနီးမောင်နှံက ပါးနပ်စွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ မပြန်ခင်တွင် သူတို့က လင်ကျင်းကျယ်ကို ထပ်မံကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

"တကယ်ပဲ၊ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အန်တီတို့မိသားစုက ဆင်းရဲတော့ မင်းအတွက် ဘာကောင်းကောင်းမှ ယူမလာနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျီလျန် ချွင်းနန်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရပြီးရင် သူ ပိုက်ဆံရှာပြီး မင်းကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ပါလိမ့်မယ်။"

" တကယ်ပဲ မလိုပါဘူး…"

လင်ကျင်ကျယ်က သူ(မ)ဖိနပ်စီးနိုင်ရန် သူ(မ)၏ လက်မောင်းကို ထိန်းကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။ သူက ဆက်လက်ကန့်ကွက်နေသော်လည်း ဇနီးမောင်နှံက နားမဝင်ခဲ့ပေ။ သူတို့က ဟူယွိကိုလည်း နှစ်စဉ် ဤသို့သော အိတ်တစ်လုံး ယူလာပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည့်တိုင် ကျေးဇူးတင်စကားများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုနေကြဆဲဖြစ်ပြီး အဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လင်ကျင်းကျယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက တစ်ချိန်လုံး စကားနည်းပါးခဲ့သော ယူကျီလျန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မျက်မှန်သားများနောက်ကွယ်မှ ယူကျီလျန်၏ မျက်လုံးများမှာ လင်ကျင်းကျယ်အပေါ် စူးစိုက်နေသည်။ သူက သူ့ကို ခဏတာကြည့်နေပြီးနောက် အကြည့်လွှဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြီးတော့၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ လီယွိရုန်က မင်းကို အတန်းပြောင်းခိုင်းတုန်းက ငါ မင်းအတွက် စကားပြောပေးဖို့ အရမ်းကြောက်ခဲ့တာ။"

"အဲ့ဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။"

လင်ကျင်းကျယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို ကူညီဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ၊ အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်သွားရုံပဲ။"

ယူကျီလျန်၏ ခေါင်းခါယမ်းမှုမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အားပါလှသည်။

"အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ငါ ဝင်ခွင့်ခွဲတမ်းကို သေချာပေါက် ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါကိုယ်တိုင် ချွင်းနန်တက္ကသိုလ်ကို ဝင်နိုင်မယ်လို့လည်း မထင်ဘူး။"

လင်ကျင်းကျယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

သူ့ယခင်ဘဝတွင် ဤသည်မှာ အတိအကျ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ပင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထိုအချိန်က စာမေးပွဲရလဒ်များမှာ အလွန်ဆိုးရွားခဲ့သောကြောင့် သူတို့ကျောင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ချွင်းနန်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့လျှင် သူ့အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်တရတစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

ဤဝင်ခွင့်က ယူကျီလျန်ကို ကျေနပ်စေပုံရသည်။ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူက အာမခံလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ပြီးတော့…"

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အတန်း ၁ က တခြားကျောင်းသားတွေက မင်းကို ပြောခိုင်းလိုက်တယ်၊ သူတို့လည်း တောင်းပန်ပါတယ်တဲ့။ တစ်နေ့က အင်္ဂလိပ်စာမေးပွဲဖြေပြီးတော့ လူအများစုက တော်တော်လေး ခက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ပြီးတော့ ဆရာမလီ သင်ပေးခဲ့တာတွေထဲမှာ မပါတဲ့အရာတွေ အများကြီးပဲ။ မင်းနဲ့ ဆရာမဟူသာ မရှိခဲ့ရင် လူတိုင်း တကယ်ပဲ အရမ်းဆိုးရွားသွားမှာ။"

ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်းက သူ့ကို ရှက်ရွံ့စေပုံရပြီး လင်ကျင်းကျယ်၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လင်ကျင်းကျယ်က လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ ကျေနပ်မှုနှင့် လွမ်းဆွေးမှုတို့ ရောနှောကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒါက သိပ်တော့ မဆိုးပါဘူး။ သူ့အတိတ်ဘဝက ဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်ခဲ့ပေမဲ့ သူနောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးရခဲ့တယ်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် သူ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တခြားလူတွေကို အနည်းငယ် ပိုပျော်ရွှင်စေချင်တယ်။

အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများက လင်ကျင်းကျယ်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ယူကျီလျန်၏ မိဘများက သူတို့ဖမ်းမိထားသော တောဝက်တစ်ကောင်ကို ပေးခဲ့ခြင်းပင်!

ဤမမျှော်လင့်ထားသော လက်ဆောင်ကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဟူယွိက အိမ်နီးချင်းများကို တောဝက်သားများ လိုက်လံဝေငှခဲ့သည်။ မှောင်စပျိုးလာပြီးနောက် လင်ကျင်းကျယ်က စားပွဲတင်မီးအိမ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း သူက ပြင်ဆင်မှုဖတ်စာအုပ်များကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေဆဲဖြစ်သည်။

ကောရှန်က စာမေးပွဲတွင် အတော်လေး ကောင်းစွာဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရပြီး စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသည်။ သူက ဟင်းချိုပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း အနာဂတ်ကို အိမ်မက်မက်နေခဲ့သည်။

"ကျင်းကျယ်!"

သူ ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ပြောပါဦး၊ ငါသာ ကောလိပ်ဝင်ဖို့ အမှတ်အလုံအလောက်ရရင် ဘယ်တစ်ခုကို ရွေးသင့်လဲ။"

သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို နားမလည်သော လင်ကျင်းကျယ်က စိတ်မပါလက်မပါဖြင့်

"အနိမ့်ဆုံးဝင်ခွင့်အမှတ်ကို စစ်ကြည့်ပြီး မင်းဝင်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးတစ်ခုကို ရွေးလိုက်ပေါ့။"

"ကျစ်!"

ကောရှန်က မကျေမနပ်ဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သော်လည်း မကြာမီ စိတ်ပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်။

"မင်းက ယန်မြို့မှာ ပညာသင်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို ငါမင်းနဲ့အတူ ယန်မြို့ကို လိုက်ခဲ့မယ်!"

အံ့အားသင့်သွားသော လင်ကျင်းကျယ်မှာ စာမျက်နှာကို ငေးကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

ယန်မြို့…

ထိုနေရာတွင် သူ့အတွက် အဖိုးတန်ပြီး နာကျင်ဖွယ်ရာ အမှတ်တရများစွာ ရှိခဲ့သည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရတယ်လေ။ အဲ့အကြံ မဆိုးဘူး။"

"ဒါဆို၊ ငါ ဘယ်ဘာသာရပ်ကို လေ့လာသင့်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ။"

ကောရှန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အမေလို ဆရာတစ်ယောက် လုပ်ရမလား။"

လင်ကျင်းကျယ် နှစ်ခါပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤကျပန်း၊ စိတ်မရှည်၊ ဒေါသကြီးသောကောင်လေးက ဆရာတစ်ယောက်?!

သူ့ယခင်ဘဝတွင် ကောရှန်က ဗီဒီယိုဂိမ်းကစားတာ နှစ်သက်ခဲ့ကြောင်း သူ ဝိုးတဝါး သတိရမိသည်။ အနာဂတ်အလုပ်အကိုင် အလားအလာများကို စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်၏။

"မင်း သတင်းအချက်အလက်နည်းပညာကို စဉ်းစားသင့်တယ်။"

"ဘာကြီးလဲဟ။"

၁၉၉၀ ခုနှစ် လိယွမ်မြို့နယ်တွင် ကွန်ပျူတာများမှာ သိပ်မတွင်ကျယ်သေးပေ။ ကောရှန်က ၎င်းမှာ ဘာဖြစ်သည်ကို သိရှိရန် ခဏတာ စဉ်းစားခဲ့ရသည်။

"မင်းဆိုလိုတာ၊ ကွန်ပျူတာတွေအကြောင်းလား။ မင်းရူးနေလား။ ငါက ဘာလို့ အဲ့ဒါကို လေ့လာရမှာလဲ။"

"ပြည်နယ်မြို့တော်က အထက်တန်းကျောင်းမှာ ကွန်ပျူတာသင်တန်းရှိတာကို မင်းမနာလိုမဖြစ်ခဲ့ဘူးလား။ မင်းက ကွန်ပျူတာဂိမ်းတွေ ကြိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။"

ကောရှန်နှင့် သူ့အဖေက ယမန်နှစ်က ချွင်းနန်မြို့သို့ သွားခဲ့ပြီး ကွန်ပျူတာဂိမ်းတစ်ခု ကစားဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းက ကောရှန်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်တရတစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း အလုပ်မရှာနိုင်ရင် ဒါကိုလေ့လာလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ငါ စားဖို့တော့ လိုသေးတယ်လေ။"

ရှင်းပြရန်မှာ အလုပ်ရှုပ်သောကြောင့် လင်ကျင်းကျယ်က ဤသို့သာပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကောလိပ်တက်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကွန်ပျူတာသိပ္ပံကလွဲလို့ တခြားဘာသာရပ်တစ်ခုခုကို လေ့လာနိုင်မှာလား။ တခြားဘာသာရပ်တွေက စာအုပ်တွေဖတ်ပြီး နေ့တိုင်း အကြောင်းအရာအများကြီး အလွတ်ကျက်ရတယ်၊ အထက်တန်းကျောင်း အိမ်စာက နှိုင်းတောင်မယှဉ်သာဘူး။ ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတခြားတစ်ခုခု ရွေးချင်ရင် ရွေးလိုက်ပေါ့။"

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အလားအလာများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော ကောရှန်က တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် ဆိုးရွားတာလား။"

သူ့အနာဂတ်အတွက် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်လာသောကြောင့် ကွန်ပျူတာသိပ္ပံက သူ့အတွက် တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဝန်ခံလာသည်။ သူက လင်ကျင်းကျယ် မျက်ခုံးပင့်နေသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး၊ မင်းငါ့ကို တကယ်သိတာပဲ။"

ထို့နောက် သူ့မျက်နှာမှာ ထပ်မံလေးနက်သွားသည်။

"တကယ်တော့၊ ငါ့အမေက မင်းကို မေးခိုင်းလိုက်တယ်၊ မင်း… အမ်၊ ကျောင်းလခအတွက် ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှိရဲ့လား။"

လင်ကျင်းကျယ်က စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ အေးစက်သောမျက်နှာကို အရည်ပျော်စေခဲ့၏။

"ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်၊ ဆရာမဟူကို စိတ်မပူဖို့ ပြောလိုက်ပါ။"

သို့သော် ဤငွေမှာ လုံလောက်သည်ထက် များစွာနည်းပါးနေသည်။

သူ့အဘိုး မသေဆုံးမီက သူ့သားနှင့်သမီးက သူ့ကို ဒုက္ခပေးမည်စိုး၍ လင်ကျင်းကျယ်ကို လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ် ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ယွမ်တစ်သောင်း စုဆောင်းထားသည်။

ဤခေတ်တွင် ပျမ်းမျှဝင်ငွေမှာ ယွမ် တစ်ရာကျော်သာ ရှိသောအခါ ယွမ်တစ်သောင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ငွေပမာဏဖြစ်ပြီး ကျောင်းလခပေးရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသည်။

သို့သော် လင်ကျင်းကျယ်က လာမည့် ဆယ်စုနှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်အတွင်း နိုင်ငံ၏ လျင်မြန်သော စီးပွားရေးတိုးတက်မှုကြောင့် ငွေကြေးဖောင်းပွမှု မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြန်ဆန်စွာ မြင့်တက်လာမည်ကို ကောင်းစွာသိနေသည်။

ယခုအခါ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ စာကျက်ခြင်းကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး ငွေရှာနည်းကို စဉ်းစားသင့်သည်။

***

Aurora Novel Translation Team