လိယွမ်မြို့နယ်သည် ပညာရေးကို သိပ်အလေးမထားသောကြောင့် လိယွမ်အမှတ် ၁ အထက်တန်းကျောင်းမှာ မြို့နယ်၏ အကောင်းဆုံးကျောင်းဖြစ်သော်လည်း အခြားအဖွဲ့အစည်းများလောက် ဩဇာမရှိလှပေ။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ထောင်ဖန်ကျိန့်သည် ရာထူးလက်ခံထားသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ယခု နောက်ဆုံးတွင် အထက်လူကြီးများထံ မျက်နှာလုပ်ခွင့်ရလာသောအခါ သူက မပေါ့ဆဝံ့တော့ပေ။

ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် သူက အရေးပေါ်အစည်းအဝေးအတွက် ကျောင်းဆရာ ဆရာမအားလုံးကို အရေးတကြီးခေါ်ယူကာ အသေးစိတ်စီစဉ်ညွှန်ကြားသည်။ မည်သည့်ဌာနခွဲမှ ချန်လှပ်မထားခဲ့ပေ။ ကျောင်း၏သန့်ရှင်းရေး၊ ကျောင်းသားများ၏ အကျင့်စာရိတ္တမှအစ ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်ကိုပင် မမေ့ခဲ့။ အစည်းအဝေးတစ်ဝက်တွင် စားဖိုမှူးနှစ်ယောက်က သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံယူကာ သုံးဘီးကုန်တင်ကားငယ်လေးတစ်စီးဖြင့် ဈေးသို့ အစားအသောက်ဝယ်ရန် အမြန်သွားကြရသည်။

ငါး၊ အသား၊ ကြက်ဥများမှာ ကျောင်းမီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပုံနေပြီး အုပ်ချုပ်ရေးဝန်ထမ်းအားလုံးကို စိမ်းလန်းမြေနေရာများ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားသည်။ ထောင်ဖန်ကျိန့်မှာ သူ၏အဆီပြန်နေသော နဖူးကိုသုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဝဖြိုးသောကိုယ်လုံးပေါ်တွင် မနည်းကျပ်တည်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားရသော ဝတ်စုံကို ရုန်းကန်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ကျန်ဆရာ ဆရာမများနှင့်အတူ သူက ကျောင်းဝင်ပေါက်ရှေ့မှ အားကစားကွင်းပြင်တွင် ရပ်ကာ ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်တော်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသည်။

နွေဦးရာသီကုန်၍ နွေဦးပေါက်သို့ ကူးပြောင်းလာချိန်တွင် တောင်ပိုင်းပြည်နယ်များ၏ ရာသီဥတုမှာ အလွန်အမင်း စိုစွတ်လျက်ရှိသည်။ မကြာမီ အပြင်တွင်စောင့်နေသူအားလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြသည်။ လီယွိရုန်၏ခေါင်းပေါ်တွင် ဆံပင်လိပ်များ အပြည့်တပ်ထားပြီး သူ(မ)အသစ်လဲဝတ်လာသော ဂါဝန်မှာလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူ(မ) မခံစားနိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်မတို့ အထဲမှာစောင့်ပြီး သူတို့ရောက်မှ ထွက်လာလို့မရဘူးလား"

သူ(မ)က မေးလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မပြောနဲ့။"

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထောင်ဖန်ကျိန့်က သူ(မ)ကို အလိုမလိုက်တော့ပေ။ သူ(မ) နောက်နေတာလား။ သူတို့ကို ကြိုဆိုရမည့်လူများက အပူရှောင်ရန် ကျောင်းအဆောင်ထဲတွင် နေနေကြသည်ကို အထက်လူကြီးများက မြင်လျှင် ဘယ်လိုထင်ကြမည်နည်း။ သူသာ အလွန်အကျူးဖြစ်သွားမည်ကို မစိုးရိမ်ပါက ဗျောက်အိုးများပင် ဖောက်ခွဲလိုက်ချင်နေသည်။

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ လီယွိရုန်၏နောက် ဒုတိယတန်းသို့ တွန်းထုတ်ခံထားရသည်။ သူက သူ့ရှေ့တွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကပ်နေသော ကျားမနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးမှ ပညာရေးမှူးက ခေါင်းခါရင်း တိုးတိုးရေရွတ်သည်။ "မဟုတ်သေးဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်သေးဘူး။"

တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ မတိုင်မီတွင် အခြားဆရာ ဆရာမများမှာ အနားမယူဝံ့ကြဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း စာသင်ကြားနေကြသည်။ လီယွိရုန်က ဘာကြောင့် ခြွင်းချက်ဖြစ်နေရသနည်း။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ(မ)ကို ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးရှေ့တွင်ပင် နေရာချထားပေးသည်တဲ့။ သူ(မ)က သာမန်ဆရာမတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ထိုမျှလောက်ပင် မတော်သောသူ(မ)ကို ဘာကြောင့် ဤမျှအရေးပေးနေရသနည်း။ သူတို့က ကျောင်းကို သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကစားကွင်းအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား သဘောထားနေကြသည်။

သူတို့မှာ မကျေနပ်ချက်များ ပို၍ရှိသေးသည်။ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပညာရေးမှူးက ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ သူပေးတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေအားလုံးအကြောင်း ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ ကျောင်းသားတွေက စားသောက်ဆိုင်က အစားအစာအကြောင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် တိုင်ကြားခဲ့ကြတယ်။ သူ့အဖြေက အမြဲတမ်း 'ဟင်းသီးဟင်းရွက်စားတာ ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်တယ်' တဲ့။ ဟား! အခု အထက်လူကြီးတွေ စစ်ဆေးရေးလာတော့ မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းတွေကို အသားဝယ်ခိုင်းတယ်တဲ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်က ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်တယ်လို့ ဘာလို့မပြောတော့တာလဲ ဟမ်။ ငါတို့ကျောင်းသားတွေ တကယ် သနားဖို့ကောင်းတယ်။"

ဒုတိယဥက္ကဌက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက ကျောင်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စာသင်ကြားခဲ့ပြီး သူ၏ရာထူးသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်သော်လည်း ဘဏ္ဍာရေးကိစ္စများတွင် သူ ဘာမှဝင်ပြောပိုင်ခွင့်မရှိပေ။ သူက လက်ရှိအခြေအနေကို မုန်းတီးသော်လည်း ပြောင်းလဲရန် အင်အားမရှိခဲ့ပေ။

ပညာရေးမှူးက သူ၏ခံစားချက်ကို အတိအကျသိနေသောကြောင့် သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် သူက ပြောသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ဒါတင်ပဲ မဟုတ်သေးဘူး။ အတန်းအလိုက် အကြီးတန်းဆရာတွေကို သူ လျှို့ဝှက်အမိန့်တစ်ခုပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားသိလား။"

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ဘက်သို့ ခေါင်းငဲ့စောင်းလိုက်သည်။ "မသိဘူး၊ ဘာလဲ။" ပညာရေးမှူးမှာ အံကြိတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"သူက အတန်း ၂၊ ၃၊ ၄ နဲ့ ၅ က အတန်းပိုင်ဆရာတွေကို အကြောင်းကြားခိုင်းတယ်၊ အကယ်၍ မုန့်စားဆင်းချိန်ရောက်လို့ လာရောက်လည်ပတ်တဲ့ အကြီးအကဲတွေ ပြန်မသွားသေးဘူးဆိုရင် ပိုပြီးသွက်လက်တဲ့ကျောင်းသားတွေကို ထိန်းထားရမယ်၊ အတန်းထဲကနေ အလောသုံးဆယ် ထွက်မလာစေနဲ့တဲ့။ ဖြစ်နိုင်ရင် လုံးဝမထွက်ခိုင်းနဲ့၊ အထူးသဖြင့် အတန်း ၅ က ကလေးတွေတဲ့။ သူတို့ထွက်လာရင်လည်း မထင်မရှားနေရမယ်၊ ပင်မလှေကားကို သုံးလို့မရဘူးတဲ့။"

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ မယုံနိုင်စွာ နားထောင်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူ၏မယုံနိုင်မှုမှာ ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ ကျောင်းအုပ်တစ်ယောက် ပြောသင့်သော စကားမျိုးလား။ ဆရာ၊ ဆရာမများ အကြောင်းကြားခံရသည့်အခါ မည်မျှလောက် စိတ်နာကြမည်နည်း။ သာမန်အတန်းများမှ ကလေးများက ဤခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို သိရှိသွားပါက မည်မျှဝမ်းနည်းကြမည်နည်း။

သူ၏လက်များ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်လာသည်။ သူက ရှေ့သို့တိုးထွက်ပြီး ထောင်ဖန်ကျိန့်နှင့် စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်း ပြောချင်စိတ်ပေါက်လာသော်လည်း သူ မလှုပ်ရှားမီ လမ်းပေါ်တွင် အခြေအနေကြည့်နေသော ကျောင်းလုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ပြန်ပြေးလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လာပြီ! သူတို့လာပြီ! အနက်ရောင်ကားအတော်များများ လမ်းထောင့်ကနေ ကွေ့လာပြီ!"

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသရန် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ လီယွိရုန်က ဆံပင်လိပ်များကို အမြန်ဖြုတ်လိုက်ပြီး ထောင်ဖန်ကျိန့်မှာ ပို၍တည်ကြည်သော အမူအရာဖြစ်သွားသည်။ နောက်ကျသွားပြီ၊ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

တူကန်က ကားပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို မြင်သောအခါ သူက ရယ်လိုက်သည်။

"နှစ်တွေအများကြီး ကြာသွားပေမဲ့ အမှတ် ၁ အထက်တန်းကျောင်းက အရင်အတိုင်းပဲ။"

သူက သူ၏အတွင်းရေးမှူးအား ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

အတွင်းရေးမှူးကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက မြို့နယ်မှာ နှစ်အကြာဆုံး အထက်တန်းကျောင်းဖြစ်ပြီး မြို့တော်ဝန်ရဲ့ ကျောင်းဟောင်းလည်း ဟုတ်တယ်မလား။"

တူကန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ပြန်လည်အမှတ်ရသွား၏။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်အတန်းပိုင်ဆရာတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ကျွန်တော် အခုထိ မှတ်မိသေးတယ်။ သူတို့က အရမ်းတော်ကြတယ်၊ အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်ပြီး ကျောင်းသားတွေအပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့တာဝန်တွေကို အရမ်းအလေးအနက်ထားကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအတွက် ခိုင်မာတဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ နောက်ပိုင်းမှာ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့သွားကြတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို နောက်တစ်ခါ မတွေ့ခဲ့ရတော့ဘူး၊ အဲ့ဒီအတွက် ကျွန်တော် နောင်တရတယ်။"

"လက်ရှိဆရာတွေရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကလည်း အထူးကောင်းမွန်ပါတယ်"

ကားပေါ်မှဆင်းရင်း အတွင်းရေးမှူးက သူ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"မြို့တော်ဝန်ရဲ့ အလုပ်များတဲ့အချိန်ဇယားထဲကနေ အချိန်ဖဲ့ပြီး ကျောင်းဟောင်းကို လာရောက်လည်ပတ်တာ တကယ်ကို စဉ်းစားပေးတတ်တာပါပဲ။"

တူကန်က ချီးကျူးစကားကို လက်ခံရင်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုမျှလောက် ရိုးရှင်းခြင်းနှင့် အလှမ်းဝေးလှသည်။

ပြတိုက်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၊ ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်များအဖွဲ့သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာခဲ့ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့နှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော မြို့နယ်အစိုးရအဖွဲ့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှုဖြစ်သည်၊ သူ ရက်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ အရှက်ရမှုအပြင် သူ၏အထက်လူကြီးများက ဤရှုပ်ထွေးမှုကို မည်သို့အကဲဖြတ်ကြမည်၊ သူ၏အနာဂတ်ကို ထိခိုက်မှုရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုလည်း သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ တူကန်က အဆိုးဆုံးအကျိုးဆက်ကို မမြင်ချင်ပါက သူက အမြန်ဆုံး အဖတ်ဆည်ရန် လိုအပ်သည်။ အဘိုးဖန် အသည်းအသန် ကယ်တင်ရန် ပြေးသွားခဲ့သော ကောင်လေးကို သူ အမှတ်ရမိသည်။ အဘိုးကြီးက သူ့အတွက် ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း ယခင်ကထက် ပို၍ထိရောက်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ဤကိစ္စကို လွှတ်မထားဟုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြားခဲ့ကြသည်။ တူကန်မှာ ထိုလူငယ်လေးကို မြူတစ်လွှာ ကာဆီးထားသလို မမြင်နိုင်မဖောက်ထွင်းနိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏သတင်းအချက်အလက်များအရ လင်ကျင်းကျယ်မှာ လိယွမ်မြို့နယ်တွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ပြီး အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ သူ ငယ်စဉ်ကပင် မိဘများ ကွာရှင်းခဲ့ကြပြီး သူ့ကို မိခင်ဘက်မှ အဘိုးက စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ သူ့အကြောင်း ထူးခြားမှုဘာမှမရှိသော်လည်း သူက ချွင်းနန်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပြည်နယ်အစိုးရက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ လှူဒါန်းခဲ့သော ကလေးငယ်အား တရားဝင်ဂုဏ်ပြုလွှာ ချီးမြှင့်လိုကြောင်း သတင်းကြားသိခဲ့ရသည်။ သူ နောက်ထပ်မနှောင့်နှေးသင့်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အသက်ကယ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများမှာ အမှန်တကယ်တော့ သူ၏နှာခေါင်းအောက်တွင် ရှိနေသည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်မည်နည်း။

အမှတ် ၁ အထက်တန်းကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး တူကန်၏ခေါင်းပေါ်သို့ ထီးတစ်လက်ဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ မိုးပေးလိုက်သည်။ တူကန်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ပူတဲ့နေ့ကြီးမှာ ခင်ဗျားကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး! မြို့တော်ဝန်က ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်တော်တို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနိုင်မှာလဲ" ထောင်ဖန်ကျိန့်က ကြိုဆိုသော အပြုံးကို မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းဖန်တီးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဆရာမတွေရော ကျောင်းသားတွေပါ မြို့တော်ဝန် ကျွန်တော်တို့ကျောင်းကို လာရောက်လည်ပတ်တဲ့အတွက် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။"

စကားပြောနေရင်း သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေသော လီယွိရုန်ကို ရှေ့သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက တတိယတန်း အတန်း ၁ ရဲ့ ဆရာမပါ။ သူ(မ)က မြို့တော်ဝန်ကို အရမ်းလေးစားတာ၊ ဒါကြောင့် မြို့တော်ဝန်လာမယ်ကြားတော့ သူ(မ) အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ!"

လီယွိရုန်ကို မြင်သောအခါ တူကန်၏မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားသည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ(မ)နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမလီ၊ ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အထူးတန်းကို တာဝန်ယူနေရပြီဆိုတော့ ဆရာမရဲ့ သင်ကြားရေးစွမ်းရည်က ထူးချွန်နေမှာပဲ။ မိန်းမတစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ထက် ညံ့ရမယ်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြောမခံနဲ့!"

သူက သူတို့နှင့် နောက်ထပ် အပေါ်ယံစကားအနည်းငယ် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူ၏အကြည့်က ဗလာကျင်းနေသော ကျောင်းဝင်းပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောင်းသားများက အတန်းထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များ ကားများပေါ်မှ ထွက်လာကြသည်။ တူကန်က လီယွိရုန်ကို သူတို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးချင်နေသော ထောင်ဖန်ကျိန့်ကို တားလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော ဩဇာအာဏာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်၊ လူတိုင်းစောင့်နေကြပြီ။ အပေါ်ယံစကားတွေ ရပ်ပြီး အထဲကို အမြန်ဝင်ကြရအောင်။"

နောက်ဆုံးမနက်ပိုင်းအတန်းချိန် ဖြစ်နေသည်။ တူကန်က ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ သူ၏အမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့ပုံပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူမြင်တွေ့ရသော ကျောင်းသားအားလုံး၏ မျက်နှာများကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။ အတန်း ၁ ၏ စာသင်ခန်းအနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ သူက ခြေလှမ်းများနှေးလိုက်ပြီး ကျောင်းသားများကို ပို၍သေသေချာချာ ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသော မျက်နှာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သတင်းအချက်အလက်များ မှားနေသလား။ ထိုသူက လိယွမ်အမှတ် ၁ အထက်တန်းကျောင်းတက်သည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်၊ ထိုသူ ဒီမှာရှိသင့်သည်!

တူကန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာသော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဘာမျှမထင်ရှားခဲ့ပေ။ သူက ကျောင်းသားများကို အနည်းငယ် ပို၍တည်ကြည်စွာ လေ့လာနေသကဲ့သို့သာ ထင်ရသည်။

လီယွိရုန်က တူကန်မှာ ကျန်စာသင်ခန်းများကို ကျော်ဖြတ်သွားသော်လည်း သူ(မ)၏အတန်းအနားတွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ(မ)၏ဝမ်းသာမှုမှာ ပြောမဆုံးပေါင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ(မ)၏ အဓိပ္ပာယ်ပါသော မျက်စောင်းထိုးမှုကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဆရာမလီရဲ့အတန်း၊ တတိယတန်း အတန်း ၁ ပါ။ ဒီထဲက ကလေးတွေအားလုံး ပညာရေးမှာ ထူးချွန်ပြီး အကျင့်စာရိတ္တလည်း အတုယူစရာကောင်းပါတယ်၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ အဂုဏ်ယူရဆုံး ကျောင်းသားတွေပါပဲ။"

တူကန်က စိတ်မပါလက်မပါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာမလီက သူတို့ကို ကောင်းကောင်းလမ်းညွှန်ပုံရတယ်။"

လီယွိရုံမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ခုန်ချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။ သူ(မ) အသံထွက်ရယ်မမိစေရန် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရသည်။

တူကန် ပတ်ပတ်လည် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်က စင်္ကြံ၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထောင်ဖန်ကျိန့်က သူ့ကို ထိုဘက်သို့ အထပ်သုံးထပ်လုံးတွင် ခေါ်မသွားခဲ့ပေ။ စင်္ကြံ၏ ထိုအပိုင်းမှာ အလင်းရောင်နည်းပါးနေသည်။ အလွန်မှောင်မိုက်နေသောကြောင့် အဝေးမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရန်ခက်ခဲသည်။ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမှာ ဘာရှိလဲ။"

ဒါ အတန်း ၅ ပဲ! အညံ့ဆုံးကျောင်းသားတွေ၊ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေ! သူ သူတို့ကို မြင်လို့မဖြစ်ဘူး!

ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်မှာ နှလုံးခုန်ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူက လီယွိရုန်နှင့် အလျင်အမြန် မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဪ... အိမ်သာတွေပါ။"

ထောင်ဖန်ကျိန့်မှာ ကြီးမားသော အစီအစဉ်များရှိသည်။ အတန်း ၅ မှ ကျောင်းသားများ၊ အထူးသဖြင့် တတိယတန်း အတန်း ၅ မှ ကျောင်းသားများမှာ အရှက်ရစရာသက်သက်မျှသာ။ သူတို့၏အဆင့်များမှာ ဆိုးရွားလှပြီး လီယွိရုန်၏ အင်္ဂလိပ်စာအတန်းကိုပင် သပိတ်မှောက်ဝံ့ကြသည်။ မြို့တော်ဝန်တူ၏ရှေ့တွင် သူတို့ ဘာလုပ်ကြမည်ကို ဘယ်သူသိနိုင်မည်နည်း။ လည်ပတ်မှုမှာ အသေးအဖွဲချို့ယွင်းချက်မရှိဘဲ ပြီးဆုံးရမည်။ အတန်း ၅ က အရာအားလုံးကို ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်မည်ကို သူ လုံးဝခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

တူကန်က သူ၏စကားကို သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ထောင်ဖန်ကျိန့်က ချက်ချင်းဆက်ပြောသည်။

"အတန်းလွှတ်တော့မယ်။ ကျွန်တော့်ရုံးခန်းမှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက် သွားသောက်ကြမလား။ ဂုဏ်ထူးတန်းကျောင်းသားတွေအတွက် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ထောက်ခံစာရင်းက မြို့တော်ဝန်စစ်ဆေးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ နောက်မှ ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ နေ့လယ်စာ စားသုံးကြည့်ပါလားဗျ။ ဟင်းလျာတွေက ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်ပြီး အာဟာရပြည့်ဝပါတယ်၊ အရသာအတွက်လည်း စိတ်ပျက်ရမှာမဟုတ်ပါဘူး။"

တူကန် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခြေအနေက သူအလိုရှိသလို ဘာကြောင့် ဖြစ်မလာရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ ဤသို့သော စီစဉ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ ခေါင်းညိတ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ ထောင်ဖန်ကျိန့် စကားဆုံးသည်နှင့် ကျောင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။

သူက တူကန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အတန်းထဲမှထွက်လာသော ကျောင်းသားများ တိုးဝှေ့ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးထားသည်။ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှာ လူအုပ်ရှင်းသွားရန် မိနစ်အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက်ရွေ့လျားနိုင်သောအခါ တူကန်က သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူက စင်္ကြံ၏ မှောင်မိုက်သောအပိုင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သာမန်ကျောင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက် သူ၏အတန်းဖော်များနှင့်အတူ တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

သူက သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကနှင့် ဘာမှမကွာခြားပေ။ သူ၏ကိုယ်လုံးမှာ ပိန်လှီပြီး သူ၏ချောမွေ့သော အနက်ရောင်ဆံပင်မှာ တိုတိုညှပ်ထားကာ သူ၏မျက်နှာမှာ ချောမောသော်လည်း အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။ သူက အခြားကျောင်းသားများထက် ထင်ရှားပေါ်လွင်စေသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသည်။

လင်းကျင်းကျယ်!

တူကန် ထိုသူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင် မနည်းထိန်းထားရသည်။ ဆယ်ကျော်သက်လေး ထွက်ခွာသွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူက အိပ်မက်မှ နိုးထလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လင်ကျင်းကျယ်!"

သူ၏နာမည်ကို ကြားသောအခါ လင်ကျင်းကျယ်က အလိုလို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တူကန်ကို မှတ်မိပုံရပြီး သူ၏နဖူးပေါ်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ပြေလျော့သွားသည်။ ထိုလူနှင့်အတူ ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ဝင်အားလုံး ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ကျင်းကျယ်က သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးလိုသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

တူကန်က သူ့ရှေ့မှလူများကို ဘေးဖယ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အနားရောက်သောအခါ သူက လက်ပင် ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မင်းကိုး။ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီ၊ လူငယ်လေး။"

လင်ကျင်းကျယ်မှာ ထိုလူ ဘာလိုချင်သည်ကို မသေချာသော်လည်း ပြုံးကာ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ။"

တူကန်က ဖြူဖျော့သွယ်လျသော လက်ဖဝါးကို သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး လေးနက်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျောင်းဂိတ်ဝမှ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာကတည်းက သူပြသခဲ့သော အနွေးထွေးဆုံး၊ အဖြူစင်ဆုံးအပြုံးက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝင်းပလာသည်။

သူ ထားခဲ့သော ကျောင်းခေါင်းဆောင်များနှင့် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ဝင်များမှာ စင်္ကြံထောင့်တွင် လုံးဝနားမလည်နိုင်စွာ ရပ်နေကြသည်။ ထောင်ဖန်ကျိန့်မှာ တူကန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ တူကန်၏ ဖော်ရွေသော အမူအရာမှာ ကျောင်းသားနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူနှင့်ဆက်ဆံသည်ထက် လုံးဝကွာခြားနေသောကြောင့် သူ ယနေ့ ဖိအားများလွန်း၍ စိတ်ဖောက်ပြန်ပြီး ပုံမှားမြင်နေသလားဟု အလေးအနက် တွေးတောနေမိသည်။

သူ ပြောမထွက်နိုင်အောင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး စက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့တိုးထွက်လာကာ သူ၏ထိုင်းမှိုင်းနေသော စိတ်ကို ပြန်လည်အလုပ်လုပ်စေရန် အတင်းကြိုးစားလိုက်သည်။ တူကန်၏အတွင်းရေးမှူးကလည်း နိုးထလာပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။

တူကန် ခုနက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ခေါ်လိုက်တာလား။ အဲ့ဒါ... ဘယ်သူလဲ။

ထောင်ဖန်ကျိန့် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှာဖွေလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ မှတ်မိသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူငယ်လေး၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခဏချင်းတွင် သူ၏ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီးနောက် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ထွေးသွားသည်။ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားတော့သည်။

***

Aurora Novel Translation Team