တူကန်၏ စစ်မေးမှုနှင့် ကျောင်းသားများ၏ ခါးသီးသော ညည်းညူသံများကြားတွင် ထောင်ဖန်ကျိန့်တစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိရှေ့မှ ကြီးမားသော ကြက်ခြေထောက်များပါသော ပန်းကန်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံက တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။

တူကန် သတိပြုမိသောအခါ ကျောင်းသားများ ပြောနေသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်! အရမ်းကောင်းတယ်!"

တူကန်သည် သူ၏ ပေါင်ကို ပုတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော အကြည့်သည် ထောင်ဖန်ကျိန့်၏ ချွေးစို့နေသော နဖူးမှ အဝတ်အစားကောင်းကောင်း ဝတ်ထားသော ဖြူဖျော့နေသည့် လီယွိရုန်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ စားပွဲကို ဆောင့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒီကျောင်းသားတွေကို လူ့အောက်တန်းစားတွေလို့ ပြောခဲ့တယ်ဟုတ်လား။ ငါတော့ မင်းလိုလူတွေကမှ တကယ့် လူ့အောက်တန်းစားတွေလို့ ထင်တယ်!"

"မြို့တော်ဝန်! ဒီကလေးတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့!"

သူ၏ အကဲဖြတ်ချက်သည် လီယွိရုန်ကို နက်နဲသော ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းနှင့် တူပေသည်။ သူ(မ)အတွက် ဘာကောင်းကျိုးမှ ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သူ(မ)သည် ကြောက်ရွံ့မှုကိုပင် မေ့သွားကာ မိမိကိုယ်ကို ခုခံရန် ထရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒါကို သူတို့အတွက် လုပ်ခဲ့တာပါ! အတန်း ၅ က ကလေးတွေက ညံ့ဖျင်းတဲ့ သင်ယူသူတွေ၊ အမှတ်မကောင်းတဲ့သူတွေ၊ အရေးအကြီးဆုံးက ဆိုးသွမ်းတဲ့သူတွေပါ။ ကျွန်မ သူတို့ကို ဆူပူတာက သူတို့အတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ!"

"ဘာမှမပြောနဲ့။"

တူကန် သူ(မ)ကို အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။ သူသည် လက်ညှိုးကို ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ချွီယွမ်ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား—ပြောစမ်း!"

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူသည် ထောင်ဖန်ကျိန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လီယွိရုန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ မိမိစကားများ၏ အကျိုးဆက်များကို တွေးတောနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျောင်းသားတွေ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။"

ထောင်ဖန်ကျိန့်နှင့် လီယွိရုံတို့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ချွီယွမ်က ဆက်ပြောသည်။

"ဆရာမလီက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကတည်းက ကျောင်းသားတွေကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာခိုင်းခဲ့တယ်။ အတန်း ၅ ရဲ့ အခြေအနေက အဆိုးဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အတန်း ၁ ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့အတန်းတွေ အားလုံးမှာ အဲ့ဒီအတိုင်းချည်းပဲ။ အတန်းတစ်ခုစီရဲ့ တာဝန်ခံဆရာတွေက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုင်ကြားခဲ့ကြတယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးလည်း ဒါကို သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အလုပ်ဝန်ကြောင့် ဒီအခြေအနေကို ပြုပြင်ဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး ထင်ပါရဲ့။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်သာ မမှားဘူးဆိုရင် မကြာသေးခင်က မတ်လ ၁၇ ရက်နေ့မှာ အတန်း ၅ က ကျောင်းသားတွေ အားလုံး အင်္ဂလိပ်စာသင်ချိန်ကို သပိတ်မှောက်ခဲ့ကြတယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အဲဒီနေရာကို အလျင်အမြန် သွားပြီး ညှိနှိုင်းခဲ့ကြသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာမလီက သူတို့ကို နောက်ထပ် မသင်ချင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။"

သူသည် ခဏရပ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်ကလည်း တခြားအဆင့်က ဆရာတစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးဖို့ ပြောတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို ပယ်ချခဲ့တယ်။"

ဤ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရှင်းပြချက်သည် တူကန်၏ နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသကို မီးတောက်မှသည် ပြင်းထန်သော မီးပုံကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

အေးချမ်းသာယာသော မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ကျောင်းက ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု သူ မည်သို့ ထင်မြင်နိုင်မည်နည်း။ သူတို့သည် တတိယနှစ် ကျောင်းသားများအကြောင်း ပြောနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဆရာမတစ်ဦး၏ စိတ်အခြေအနေကြောင့် ထောင်ဖန်ကျိန့်က သူတို့၏ အင်္ဂလိပ်စာသင်ချိန်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်ခြင်းသည် လုံးဝ မိုက်မဲရာရောက်၏။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်မိနစ်က သူသည် မိမိ၏ မွေးရပ်မြေကျောင်းက သူတက်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။ ယခုမူ စားသောက်ဆောင်တွင် ထိုင်ကာ ဆူညံသံကြောင့် ဤဘက်သို့ လှည့်ကြည့်နေသော ကျောင်းသားများအားလုံး၏ အကြည့်အောက်တွင် သူ ခေါင်းမဖော်ဝံ့လောက်အောင် ရှက်ရွံ့နေတော့သည်။

သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် အနည်းဆုံး ကျောင်းသားများရှေ့တွင် ဒေါသမထွက်စေရန်အတွက် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်သည်။

ကြွေဇွန်းနှင့် ထိတွေ့သော တဂျွတ်ဂျွတ်အသံက သူ့ကို ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်စေခဲ့သည်။ မုန်တိုင်းထန်နေသော လေထုကြားတွင်ပင် လင်ကျင်းကျယ်သည် သူ၏ ဟင်းချိုကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျင်းကျယ်"

သူ ထရပ်ကာ ထိုလူငယ်ဘက်သို့ လှည့်၍ စတင်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အတန်း ၅ က ကျောင်းသားတွေကို စုစည်းပေးနိုင်မလား။ သူတို့ကို ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောပေးပါ။"

လင်ကျင်းကျယ်သည် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ဟင်းချိုပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်သည်။ သူသည် တိန့်မိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်က ထောင်ဖန်ကျိန့်ဆီသို့ တစ်လှည့်စီ ရွေ့လျားသွားသည်။ တိန့်မိုက်သည် ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး အော်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် မသွားဘူး။ ကျွန်တော် စားလို့ မပြီးသေးဘူး!"

နေ့လယ်စာသည် အင်္ဂလိပ်စာသင်ချိန်ထက် ပိုအရေးကြီးပါသလား။

ဤရိုးရှင်းသော လူငယ်တစ်စုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ တူကန်၏ ဒေါသက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း နောက်မှ စားလို့ရပါတယ်၊ စားသောက်ဆောင်က ဒီမှာပဲ ရှိနေဦးမှာပါ။"

တိန့်မိုက်က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရှိနေနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစားအစာတွေတော့ မရှိတော့ဘူးလေ။ အသားစားရတာ နေ့တိုင်းမှ မဟုတ်တာ—ကျွန်တော် ဗိုက်ပြည့်မှ ထမယ်!"

တူကန် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ အကြည့်ထဲမှ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွား၏။

သူသည် အနည်းငယ်သာ ထိထားသော ဆီပြန် ချက်ထားသည့် ဝက်သားသုံးထပ်သားများ ပြည့်နေသော ပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်ကျင်းကျယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်သည် သူ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး လက်သုတ်ပဝါကို ခေါက်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလာသည်။

ရှက်ရွံ့မှုက တူကန်ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အစောပိုင်းက အစားအစာကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရသွားသောအခါ သူ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာတော့သည်။ သူသည် တိန့်မိုက်ကို ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ်၊ ငါလည်း မင်းတို့နဲ့အတူတူ နောက်မှလိုက်စားမယ်။ အသားမရှိရင် သူတို့ အသစ်ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မယ်!"

ထို့နောက် သူ ထောင်ဖန်ကျိန့်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်မလား၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်?"

သူ၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်း ခံလိုက်ရသော ထောင်ဖန်ကျိန့်ခမျာ နှလုံးသားထဲတွင် ရေခဲလွှာတစ်ခု ဖုံးအုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စေ့စပ်သေချာသော စီစဉ်မှုများက သူအမုန်းဆုံး ကျောင်းသားအုပ်စုကြောင့် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိပေ။

"မယုံနိုင်စရာပဲ! လုံးဝ မယုံနိုင်စရာပဲ!"

တူကန်သည် သေးငယ်သော ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ခုကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ယခင်နေ့က မီနူးကို ရေးထားသည်။ ပြုတ်ထားသော ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ပြုတ်ထားသော ခရမ်းသီးနှင့် ငရုတ်သီးမှုန့်ဖြင့် ကြော်ထားသော မုန်ညင်းချဉ်။

ဒါက ကျောင်းသားတွေ စားခဲ့တာလား?!

သူသည် တိန့်မိုက်ပြောခဲ့တာကို အစားအစာများက သူတို့ ဒီနေ့စားရတာထက် အနည်းငယ် ပိုဆိုးသည်ကို ဆိုလိုသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ဤဟင်းလျာများ၏ အမည်များကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ "အနည်းငယ် ပိုဆိုးတာလား?"

သူ စတင်ပြောဆိုပြီးကတည်းက ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ချွီယွမ်သည် နောက်ထပ် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီမီနူးက အများအားဖြင့် အတူတူပဲ။ တစ်ခါတလေ ဂေါ်ဖီထုပ်အစား တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့ အစားထိုးတာမျိုး ရှိပါတယ်။ ကျောင်းသားတွေက ဒီလိုပဲ နှစ်နှစ်ကျော် စားခဲ့ကြတာပါ။"

တူကန်သည် စားပွဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆောင့်ချလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ဘာလုပ်နေကြတာလဲ!"

ချွီယွမ်မှာ အလွန် မတရားခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျောင်းမှာ စားသောက်ဆောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျောင်းသားတွေရော ဆရာတွေရော တိုင်ကြားမှုတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒါကို ကျောင်းအုပ်ကြီး ထောင်ကို သီးသန့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့ပြီး အဆင့်တိုင်းက အကြီးတန်းဆရာတွေကလည်း ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ သူ့ကို လာတောင်းဆိုခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး! ဘဏ္ဍာရေးကိစ္စတွေက အမြဲတမ်း ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ တာဝန်ပါ။ သူ့ဘက်က ရန်ပုံငွေ မခွဲဝေပေးရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

တူကန်သည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များလည်း ထိုထက် မသာပေ။ သူတို့သည် အလျင်အမြန် အတန်း ၅ ၏ အခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။ တူကန်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

နေသာသော နေ့လယ်ခင်းဖြစ်သော်လည်း အခန်းသည် မှောင်မိုက်လွန်းသောကြောင့် မီးဖွင့်ထားရသည်။ စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် ခုံများသည် ဟောင်းနွမ်းပြီး ပြိုလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ အတန်း ၁ ၏ ပရိဘောဂများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။

လင်ကျင်းကျယ်က သူ့အတွက် သစ်သားခုံတစ်ခု ယူလာပေးပြီး ပြောသည်။

"ထိုင်ပါခင်ဗျ။"

သူလည်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ အသက်ရှူတိုင်း အိမ်သာနံ့ ရနေသောကြောင့် သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ကျန်တဲ့နှစ်ထပ်က အတန်း ၅ တွေကရော အတူတူပဲလား။"

"ဒီအထပ်က နည်းနည်း ပိုကောင်းပါတယ်။"

ဒီအထပ်က 'နည်းနည်း ပိုကောင်းတယ်' တဲ့လား!

လင်ကျင်းကျယ် ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဆရာမဟူ!"

ဟူယွိသည် သူ(မ)၏ သေးငယ်သော ရုံးခန်းတွင် စာသင်ချိန်အတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ ထူးခြားသော ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ အတန်းတံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ ချောင်းကြည့်ခဲ့သည်။ လင်ကျင်းကျယ်၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ သူ(မ)သည် သတိဝီရိယရှိရှိဖြင့် အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ(မ)၏ ကလေးများ နောက်တစ်ကြိမ် ပြဿနာတက်နေသည်ဟု တွေးကာ စိုးရိမ်နေသော်လည်း လင်ကျင်းကျယ်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တူကန်နှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ရဲစွမ်းသတ္တိကို စုစည်းခဲ့သည်။ သူ့ကို သူ(မ)၏နောက်တွင် ကွယ်ဝှက်ထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာများဖြစ်လို့လဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

လင်ကျင်းကျယ်သည် သူ(မ)၏ ပိန်လှီသော ပခုံးကို ညင်သာစွာ ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်သလို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။"

ထို့နောက် သူက တူကန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ အတန်းပိုင်ဆရာမ၊ မစ္စစ်ဟူယွိပါ"

တူကန်သည် သူ(မ)၏ လုပ်ရပ်တိုင်းကို အသေးစိတ် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူ(မ)က သူ့ကို သူ(မ)၏ ကျောင်းသားများထံမှ ကာကွယ်ရမည့် လူဆိုးတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု သူထင်သော်လည်း "ထူးချွန်သော ဆရာမ" လီယွိရုန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဤပိန်လှီသော၊ သေးငယ်သော အမျိုးသမီးအပေါ် သူ့အနေနှင့် မလွဲမသွေ ကောင်းသောအမြင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ လင်ကျင်းကျယ်၏ လေးနက်သော မိတ်ဆက်စကားကြောင့် သူ ထရပ်ကာ ဟူယွိနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဆရာမဟူ။"

လင်ကျင်းကျယ်နှင့် အခြားသူများက ပြဿနာ မဖန်တီးခဲ့ကြောင်း ဟူယွိ ယုံကြည်ရန် ကြာမြင့်စွာ ရှင်းပြခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် တူကန်၏ ကြင်နာပြီး ဖော်ရွေသော သဘောထားကြောင့် သူ(မ)၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းမှ ရင်ဘတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူ(မ)၏ခုခံကာကွယ်မှုကို အလျင်အမြန် လျှော့ချလိုက်သည်။

တူကန်က သူ(မ)၏ အခြေအနေကို စာနာကြောင်း ဖော်ပြသောအခါ သူ(မ)သည်လည်း သတိဝီရိယရှိရှိဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး။ ကျွန်မ အတန်းထဲက ကျောင်းသားတွေက နည်းနည်း ဆိုးသွမ်းပေမဲ့ တကယ်တော့ ကလေးကောင်းတွေပါ၊ ကျွန်မကို အရမ်း ဂရုစိုက်ကြတယ်။ မနက်တိုင်း သူတို့က ကျွန်မအတွက် လက်ဖက်ရည်တောင် ပြင်ဆင်ပေးကြတယ်။ သူတို့က တတိယနှစ်ရောက်နေပြီ၊ အရမ်း ကြိုးစားကြတယ်။ နေ့တိုင်း သူတို့က မေးခွန်းတွေ အများကြီး ဖြေရတယ်၊ စာမေးပွဲတွေလည်း အများကြီး ဖြေရတယ်…"

တူကန်က မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို သူ(မ) မသိပါ၊ ထိုသူက ကျောင်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူ ဖြစ်ကြောင်းသာ သိပေသည်။ ထို့နောက် စိုးရိမ်တကြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာသင်ချိန်…"

တူကန်တစ်ယောက် လီယွိရုန်၏ "လူ့အောက်တန်းစားများ" ဟူသော စကားကို တွေးမိပြီး အတန်း ၅ မှ ကျောင်းသားများ၏ လုပ်ရပ်များ၊ အထူးသဖြင့် ဟူယွိ မတ်တတ်ရပ်မနေရစေရန် ကုလားထိုင်ကို အလောကြီးစွာ ယူလာပေးပုံများကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ သူသည် သူ(မ)၏ပခုံးကို နှစ်သိမ့်စွာ ပုတ်လိုက်၏။

"ဆရာမဟူ၊ စိတ်ချပါ။ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဒီကို ရောက်လာတာပါ။"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာမလီ…."

"ဆရာမလီ? ဆရာမလီက ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

တူကန် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်နောက်ပိုင်း ဒီကျောင်းမှာ ဆရာမလီဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဟူယွိ သူ့ကို နားမလည်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ တူကန်က သူ(မ) ကြောက်ရွံ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ညင်သာသော အမူအရာကို ဆောင်ကာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဆရာမဟူ စာသင်လာတာ ဘယ်နှနှစ်လောက်ရှိနေပြီလဲ။"

ဟူယွိ၏ အာရုံက ချက်ချင်း ပြောင်းသွားသည်။

"ပထမတော့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ ကလေးတွေအတွက် ချည်မျှင်စက်ရုံက ဖွင့်ထားတဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ သင်ခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်နှစ်လောက်က ဒီကို ပြောင်းလာခဲ့တာ။ အားလုံးပေါင်းဆိုရင် ဆယ်နှစ်နီးပါး သင်ကြားခဲ့ပြီးပါပြီ။"

"ဒါဆို ဆရာမက အတွေ့အကြုံရင့် ဆရာမကြီးပဲ!"

တူကန် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဆရာမက ကလေးတွေကို သည်းခံပြီး ဂရုစိုက်တာကို ကျွန်တော် သိနိုင်ပါတယ်။ ဆရာမ အတန်းထဲက လင်ကျင်းကျယ်က ဒုတိယအကြိမ်စာမေးပွဲမှာ ကျောင်းမှာ ပထမရတယ်လို့ ကြားတယ်။"

ဟူယွိက အလျင်အမြန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်း မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူ(မ)သည် ထိုအကြောင်းကို ပြောနေစဉ်တွင် ကြွားလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ

"လင်ကျင်းကျယ်က ထူးချွန်တဲ့ ကလေးပါ၊ တော်လည်း တော်တယ်၊ အသိဉာဏ်လည်း ရှိတယ်။ စာသင်ရုံတင် မကဘူး၊ သူ့အတန်းဖော်တွေကိုလည်း ကူညီဖို့ ဝန်မလေးဘူး။ အင်္ဂလိပ်စာသင်ချိန် ပျက်သွားကတည်းက လင်ကျင်းကျယ်က လူတိုင်းကို သင်ပေးခဲ့တာ။ ကျန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေက သူ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ လမ်းညွှန်မှုအပေါ်မှာ မှီခိုခဲ့ကြတာလေ။ သူ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ကလေးပါ။"

ဟူယွိ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း သူ(မ) တကယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်မက ကျောင်းကို ဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လင်ကျင်းကျယ်မှာ အရမ်းကောင်းတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ အမှတ်ကောင်းတွေ ရှိပါတယ်၊ ဒါက တော်တော်ကို ရှားပါးတဲ့ကိစ္စပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို ချွင်းနန်တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဝင်ခွင့်နေရာကို ရစေချင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဘက်လိုက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ်ဆိုတာ ကျွန်မယုံကြည်လို့ပါ!"

တူကန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူက ဒုတိယအကြိမ် စာမေးပွဲမှာ ပထမရခဲ့တယ်လို့ကြားတယ်။ သူသာ ဝင်ခွင့်နေရာအတွက် အရည်အချင်း မပြည့်မှီဘူးဆိုရင် ဘယ်သူက ပြည့်မီမှာလဲ။"

ဟူယွိက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်က လျှောက်ထားသူကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလို့ ပြောတယ်၊ အဲ့ဒါက လင်ကျင်းကျယ် မဟုတ်ဘူးတဲ့!"

တူကန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဒုတိယအကြိမ် စာမေးပွဲက ပြီးခါစပင် ရှိသေးသည်၊ သို့သော် လျှောက်ထားသူကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ သူသည် ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ချွီယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးက

"ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာမို့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က မေးခွန်းထုတ်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။"

"လျှောက်ထားသူက ဘယ်သူလဲ။"

ချွီယွမ်သည် စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ အင်္ဂလိပ်စာသင်စာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်နေသော လင်ကျင်းကျယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လျှောက်ထားသူက အတန်း ၁ က ကျောင်းသား… ကျန်းရန်ပါ။"

"ဖူး!!"

အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားအားလုံး တစ်ပြိုင်နက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။ တူကန်က ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေတာများလား။"

တိန့်မိုက်၏ အသံက အကျယ်ဆုံးပင်။

"ပြဿနာ ဟုတ်လား။ ပြဿနာဆိုတာထက်ကို ပိုတယ်။ သောက်ကျိုးနည်း! တကယ်ပဲ သူလား။ ယူကျီလျန်ဆိုရင်တောင် ငါ လက်ခံနိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရန် တဲ့လား။"

ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေသော ပညာရေးမှူးမှာ နောက်ထပ် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ

"မြို့တော်ဝန်၊ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးရော ကျွန်တော်ရော ဒီလျှောက်ထားသူကို တော်တော် စိတ်ပျက်နေကြတာပါ။ တကယ်တော့ သူက အမှတ်ကောင်းတွေ ရှိပါတယ်။ အကောင်းဆုံးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက ပြဿနာရှိနေတယ်။ ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ သူက သူ့အတန်းဖော်တွေအပေါ် အရမ်း ရိုင်းစိုင်းတယ်။ ကျွန်တော် သူ အနိုင်ကျင့်တာကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ဖမ်းမိခဲ့တယ်။"

"အတန်းဖော်တွေကို အနိုင်ကျင့်တာလား? အဲ့ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး။"

ကျိုးဟိုင်ထန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သူက မြို့ထဲက လူမိုက်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်။ သူတို့တစ်သိုက်ကို ကျင်းကျယ်ကိုရှာဖို့ တစ်ခါတောင် ခေါ်သွားဖူးသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျင်းကျယ်…"

ကောရှန်က သူ့ကို နောက်သို့ဆွဲခေါ်ပြီး ချောမွေ့စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းထောက်မလို့ ကျင်းကျယ် အဲ့ဒီလူတွေဆီကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တယ်လေ။"

တိန့်မိုက်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ထပ်ပြောလာသည်။

"သူက ရဲစခန်းမှာ မှတ်တမ်းရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်!"

အဲဒီလိုမျိုးလည်း ရှိခဲ့တာလား!

တူကန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လင်ကျင်းကျယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ လင်ကျင်းကျယ်က သက်ပြင်းချကာ စာအုပ်ကို ချထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကြောင့်ပါ။"

တူကန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့်မှုသည် ချက်ချင်းပင် လေးနက်သော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ အမှုတွဲကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ပြီး ထိုအမည်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွား၏။

ကျန်းရန်သည် လင်ကျင်းကျယ်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ ကျန်းရှောင်ယွမ်၏ တစ်ဦးတည်းသောသား မဟုတ်ပါလား။ သူ(မ)သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ လုယက်မှုတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူကလည်း မိခင်နှင့်အတူ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ထူးချွန်သော ပညာရေးမှတ်တမ်းမရှိ၊ အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းသော၊ ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့်ပင် ပေါင်းသင်းနေသော ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် အခြား မရေမတွက်နိုင်သော ကျောင်းသားများကို ကျော်လွှားကာ ချွင်းနန် တက္ကသိုလ်၏ ဝင်ခွင့်နေရာကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် တူကန်တစ်ယောက် အလွန် အံ့သြဖွယ်ရာ ကိစ္စများစွာကို ကြားခဲ့ရသောကြောင့် ဒေါသထွက်ရန်ပင် အားအင် မရှိတော့ပေ။ ယခုမူ ထောင်ဖန်ကျိန့်က လူသတ်ပြီး မီးရှို့သည်ဟု တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကိုပြောလျှင်ပင် သူ အံ့သြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် အသံတိုးလျလျဖြင့်

"ကျောင်းက ဝင်ခွင့်လျှောက်လွှာကို တင်ပြီးပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်က တင်သွင်းပြီးပါပြီ။"

"ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်။"

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီးခမျာ တုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးထောင်က…"

"သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ!"

တူကန်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားပြီး သွားများပင် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ပြုံးခြင်းထက် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် ပိုတူနေ၏။

"သူ ဒီမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ငါ့နာမည်ကို နောက်ပြန်ရေးပစ်မယ်!"

ရင်းနှီးသော 'ဒုန်း' ဟူသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တံခါးဘေးရှိ ပြတင်းပေါက်တွင် မျက်ရည်များဖြင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လီယွိရုန်၏ မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ(မ)ဘေးတွင် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့နောက်သို့ လျှို့ဝှက်စွာ လိုက်လာသော်လည်း အတန်းထဲသို့ မဝင်ဝံ့သော ထောင်ဖန်ကျိန့် ရှိနေသည်။ သူသည် ယခုလေးတင် သတိလစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန်ထပ်ပြီး လဲကျသွားလေတော့သည်။

***

Aurora Novel Translation Team