Chapter 16( ငရဲပြည်သို့ခရီးစဉ် )

အိမ်ရှင်မှာ ထိုနေရာတွင်တင် ကျောက်ရုပ်ပွားတမျှ မတ်တပ်ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး သူ့မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၊ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုနှင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာချင်စိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေတော့သည်။

ကောင်းယန် လှေကားကနေ ဆင်းပြေးရင်း ဗီဇစိတ်အရ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ့မျက်ဝန်းများမှာ မီးပူလောင်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။ သံတံခါးဝတွင် အိမ်ရှင်၏ ဘေးနား၌ နောက်ထပ် အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်ကြီးတစ်ခု မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှင်က အရပ် ၂ မီတာနီးပါး ရှိပြီး၊ ထိုလူရိပ်ကြီးကတော့ သူ့ထက် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်မျှသာ ပုလေသည်။ ထိုအရပ်ရှည်ရှည် လူသားက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူက သက်သောင့်သက်သာ ရပ်နေကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပုဆိန်ရိုးကို ဆွဲကိုင်ထားခြင်းဖြင့် ကောင်းယန်၏အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူက ကောင်းယန် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ရိပ်မိပုံရပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာသည်။ လင်းထိန်နေသော အလင်းရောင်ကို ကျောပေးထားသဖြင့် သူ၏မျက်နှာကိုတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပေ။

သို့သော် ထိုသို့ ခဏမျှ အကဲခတ်လိုက်ရုံလေးအတွင်းမှာတင် ကောင်းယန်မှာ မိမိ၏ အတွင်းစိတ်ကော အပြင်ပန်းပါ အကွာခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားပြီး လှုပ်ရှား၍ပင် မရတော့ဘဲ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ချွေးစေးများ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူစားမျိုးပဲ။

ကောင်းယန်က စိတ်ထဲကနေ အကဲဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ အမြန်ပြေးတော့သည်။

ရန်မျန်က ရှစ်ထပ်တွင် ကောင်းယန်ကို စောင့်နေလေသည်။ သူ့မှာ ချွေးရွှဲနစ်ပြီး အဝတ်အစားများပါ စိုရွှဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ လက်မောင်းရှစ်ဖက်ပြတ် ကွမ်ရင်ရုပ်ပွားတော်ကို ကူသယ်ပေးရင်း ယပ်ခတ်ပေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုယန်... အဆင်ပြေရဲ့လား”

ဒါက သူမ သူ့ကို “အစ်ကိုယန်” ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်ကတော့ သူမက သူ့ကို နာမည်အတိုင်းသာ ခေါ်လေ့ရှိပြီး သိပ်ပြီး ယုံကြည်မှုမရှိလှပေ။သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်အပြီးတွင်တော့ ကောင်းယန်က သူမကို အရင်ပြေးခိုင်းခဲ့သဖြင့် လက်တွေ့တွင် သူမအသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် ကောင်းယန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် သူ တစ်ယောက်တည်း အစောကြီးကတည်းက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရန်မျန်က အခုအခါတွင် ကောင်းယန်ကို သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်၊ အစ်ကိုကြီးအဖြစ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အသိအမှတ်ပြုကာ လိုလိုလားလားပင် ထိုသို့ ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ တာအိုဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အရေးကြီးဆုံးအချိန်တွင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး ဗီဇစိတ်အရ တုံ့ပြန်မှုကလည်း အခြားသူများထက် ပိုမြန်အောင် ပြေးဖို့သာ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်းယန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “မင်းသာ မြန်မြန်မပြေးခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ကယ်ဖို့ နောက်ပြန်လှည့်လာရဦးမှာ။ ပြီးတော့ လူတိုင်းလည်း ကြောက်တတ်ကြတာပဲ။ မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင် တကယ်ကို သတ္တိရှိလှပါပြီ”

ရန်မျန်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းယန်က တကယ်ကို ကြင်နာတတ်သူပဲဟု တွေးမိသည်။ သူက သူမကို မဆူပူသည့်အပြင် နှစ်သိမ့်ပေးသေးသည်... နှမြောစရာကောင်းတာက သူက ဂေးဖြစ်နေတာပဲ။

သူတို့ လှေကားကနေ ဆင်းလာကြစဉ် ရန်မျန်က မေးလိုက်သည်။ “အစောက အိမ်ရှင်က အစ်ကို့နောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်နေတာက ဒီကွမ်ရင်ရုပ်ပွားတော်ကြောင့်မို့လား”

ကောင်းယန်က ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံလိုက်သည်။ အမှန်တော့ သော့တွဲကို ခိုးယူခြင်းက ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ အဓိက ပန်းတိုင်ကတော့ လက်မောင်းရှစ်ဖက်ပြတ် ကွမ်ရင်ရုပ်ပွားတော်ကို ပြန်လည်ရယူရန် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရခဲ့သော ဘုရားကပ် အမွှေးတိုင် ၂၀ အနက် ၆ ချောင်းကို သုံးစွဲပြီးဖြစ်ရာ ၁၄ ချောင်းသာ ကျန်တော့သည်။ အကယ်၍ လူ ၇ ယောက်ကို ညနှစ်ညတိုင်တိုင် ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ရမည်ဆိုပါက ဤအရေအတွက်က လုံးဝ မလုံလောက်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် အမွှေးတိုင်များကို ဂိမ်းအပြင်ဘက်သို့ အသက်ကယ်ပစ္စည်းအဖြစ် ယူဆောင်သွားနိုင်သောကြောင့် ကောင်းယန်က ၎င်းတို့ကို အကုန်လုံး အသုံးပြုပစ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

ရန်မျန်က “မနေ့ညက တခြားသူတွေက အတွဲလိုက် ခွဲအိပ်ကြပြီး၊ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ကတော့ အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ အတူနေခဲ့ကြတာ။ ဆိုလိုတာက အမွှေးတိုင် ၃ ချောင်းက အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်ပေါ့။ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ အကုန်လုံး အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ နေကြမယ်။ ဒါမှမဟုတ် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာပဲ နေမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး အမွှေးတိုင် ၁၂ ချောင်း သုံးရလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ကောင်းယန်က “အဲဒါသာ တကယ် ထိရောက်မယ်ဆိုရင် ကျန်းဝေမင်းက ပထမဆုံးညမှာတင် အမွှေးတိုင် ၁၅ ချောင်း သုံးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ပထမဆုံးညတွင် သူတို့သုံးယောက်အပြင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကြွက်သားထွက်ထွက် လူကြီးပါဝင်ရာ၊ စုစုပေါင်း လူ ၅ ယောက် ရှိခဲ့ပြီး၊ တစ်ယောက်စီက ကိုယ့်အခန်းနှင့်ကိုယ် နေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် အမွှေးတိုင် ၁၅ ချောင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့သာ သူတို့ အတွဲလိုက်ခွဲပြီး အခန်းတစ်ခန်းတွင် အမွှေးတိုင် ၃ ချောင်းစီ မျှဝေသုံးစွဲလို့ ရခဲ့မည်ဆိုပါက ကျန်းဝေမင်းက ၎င်းတို့ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

“နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း လူတစ်ယောက် သေဆုံးခြင်းက ဂိမ်းထဲက သရဲတစ္ဆေတွေကို ခေတ္တခဏ စိတ်ပြေလျော့သွားစေနိုင်တယ်။ ကျန်းဝေမင်းမှာ အသက်ကယ်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာမို့၊ သူက ကိုယ့်အသေဇယားကို နောက်ဆုတ်ဖို့ တခြားသူတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သလို၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတွေရဲ့ သေဆုံးမှုကို အသုံးချပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ကနေ ကင်းဝေးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ”

အထက်တန်းလွှာလူကြီးနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ပထမဆုံးညတွင် ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းက ဤအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကောင်းယန် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ “ငါတို့ဆီမှာ အမွှေးတိုင် မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျန်းဝေမင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ငါတို့က ပထမဆုံးနေ့မှာကတည်းက ဂိမ်းကနေ ထွက်သွားရမှာ။ အခု ကျန်တဲ့ ၅ ရက်ဆိုတာက အမှန်တော့ ညဉ့်နက် ၄ ညပဲ ရှိသေးတာ။ ဆိုလိုတာက နောက်ထပ် လူ ၄ ယောက် သေဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်ပေါ့”

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက်က ကွက်တိပင် ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းယန်နှင့် သူ၏အဖော်နှစ်ယောက်မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘဲ၊ အပြန်အလှန်အနေဖြင့် သူတို့က ကျန်းဝေမင်းကိုပါ ဉာဏ်ဆင် ကစားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

“ဒုတိယညမှာတော့ အမွှေးတိုင် မလုံလောက်တော့တာကြောင့် လူတွေက အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ အတွဲလိုက် ခွဲနေခဲ့ကြပြီး ကျန်းဝေမင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့တာ။ သူကတော့ ဘေးကင်းဖို့ သေချာသလောက်ပဲ။ ဒီအခြေအနေမှာ ဘယ်သူပဲသေသေ လူအလုံအလောက် ကျန်နေဦးမှာ ဖြစ်သလို သူ့အတွက်လည်း ဘာမှ အရှုံးမရှိဘူး”

ရန်မျန်က “တကယ် ကောက်ကျစ်တာပဲ” ဟု ဆိုသည်။ ကောလာဟလများအတိုင်းပင် သူက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်ပြီး ရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။ “အမွှေးတိုင် ၆ ချောင်းက မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေကို ဆွဲဆောင်မိသွားတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ ကိုးကွယ်ခဲ့တာက လောဘကြီးတဲ့ အယူမှားနတ်ဘုရား မို့လို့ပဲ။ ပူဇော်ပသတာ များလွန်းရင် မဖြည့်ဆည်းနိုင်တဲ့ လောဘကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ပိုသွားတဲ့ အမွှေးတိုင် ၃ ချောင်းက မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေကို ဆွဲဆောင်မိသွားတာ ဖြစ်ပြီး ဒါက ကျန်းဝေမင်း ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခဲ့တာပဲ”

ကောင်းယန်က ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်ပြီး “ငါ ဘုရားကပ်အမွှေးတိုင် ၃ ချောင်းပိုထွန်းပြီး ကျန်းဝေမင်းရဲ့ အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာ သွားထားခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူပျောက်သွားတယ်ဆိုတဲ့ အမွှေးတိုင် ၃ ချောင်းကလည်း တကယ်တော့ ငါတို့အခန်းဝမှာ စောစောစီးစီးကတည်းက ရှိနေခဲ့တာ”

ရန်မျန်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရသည်။ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ တာအိုဆရာကလည်း သူတို့ကိုပဲ အရင်ဆုံး ဂိမ်းထဲကနေ ဖယ်ထုတ်ပစ်ချင်နေခဲ့တာကိုး။

“နောက်တစ်ခု မေးပါရစေဦး” ရန်မျန်က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အိမ်ရှင်က ငါတို့နောက်ကို ဘာလို့ ဆက်မလိုက်လာတော့တာလဲ”

အစောက ကောင်းယန်က သူမကို ရှစ်ထပ်ဆီ ပြေးခိုင်းခဲ့ပြီး အဲဒီနေရာက ဘေးကင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်များလဲ။

“ခန့်မှန်းခြေပေါ့။ အပေါ်ဆုံးထပ်က အိမ်ရှင်ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်ပြီး ကိုးထပ်ကတော့ ငရဲပြည်ခရီးစဉ်အတွက် နေရာဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာ။ ငါတို့တွေ ဒီနယ်မြေနှစ်ခုထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မိတာက အိမ်ရှင်အနေနဲ့ ကစားသမားတွေကို တိုက်ခိုက်ခွင့်ရစေတဲ့ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“အိမ်ရှင်က အားကောင်းပြီး လူသားစားရတာကို နှစ်သက်ပေမဲ့ ကစားသမားတွေကို အလိုအလျောက် ထွက်မတိုက်ခိုက်ဘူး။ ဒါက သူ့ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ”

ရန်မျန်က အတန်ငယ် သဘောပေါက်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် ငါးထပ်ရှိ အခန်းနံပါတ် ၅၀၅ သို့ ပြန်လာကာ နေ့လယ်စာစားရင်း အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။ ပြီးနောက် မြေအောက်ထပ်သို့ ဆင်းရန် ပြင်ကြတော့သည်။

ထိုအခါ အထက်တန်းလွှာလူကြီး နှင့် ရုံးဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးတို့က လိုက်ခဲ့ချင်သော်လည်း ကောင်းယန်တို့က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက အားနည်းလွန်းပြီး လမ်းတွင် ပြဿနာအလွယ်တကူ ရှာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ မျက်နှာများ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ပြန်လည်ချေပရန် စကားမရှိခဲ့ချေ။ ဒေါသထွက်မည့်အစား ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် အားနာခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေပြီး၊ အထူးသဖြင့် အထက်တန်းလွှာလူကြီးက ယခင်က သူ၏ ရိုင်းစိုင်းခဲ့မှုများအတွက် တောင်းပန်ရှာသည်။

ကောင်းယန်က ထိုအချက်ကို သိပ်စိတ်ထဲမထားဘဲ ရန်မျန်ကို ကွမ်ရင်ရုပ်ပွားတော်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ နားနေရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး စုကျန်းကတော့ သူ့နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။