CHAPTER 20
ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ အိမ်က ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ယန့်ရန်ဟာ သူငယ်ချင်းအချို့ ရခဲ့ပြီး ထိုသူငယ်ချင်းဆိုသူတွေက သူ့ကို အရာအချို့ သင်ပေးခဲ့ကြောင်း နောက်မှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းနှင့် အရက်သောက်ခြင်းက မပြောပလောက်ပေမဲ့ သူတို့က ယန့်ရန်ကို ဂေးပွန်းတွေပါသည့် CD များကိုပင် ငှားခဲ့ကြသေးသည်။
ယန့်ရန်က ကျွန်တော်တို့ကြားက ကတိကိုတည်ပြီး သူ၏လိင်စိတ်ကို ဖော်ပြလိမ့်မည်တော့မဟုတ်။ သို့သော်ငြား သူ မပြောခဲ့လျှင်တောင် သိသာနေတာဖြစ်မည်။ မဟုတ်ပါက ထိုသူတို့ဟာ သည်လိုအရာတွေကို ပြကြမှာ မဟုတ်ပေ။
သူ ကြည့်ခဲ့၊ နားလည်ခဲ့ပြီးနောက် စတင်တပ်မက်လာခဲ့သည်။
ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့တာက အမွေဆက်ခံ၍ရလားဆိုတာ ကျွန်တော်မသိ။ သို့ငြား ဇနီးနှင့်ကလေးကို စွန့်ပစ်သွားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်၌ သူ့မျိုးဗီဇကို သယ်ဆောင်ထားသော သားနှစ်ယောက်ရှိလေရာ ထိုသူတို့သည်လည်း ကိုယ်ကျင့်တရားကင်းမဲ့သော အရာတွေကို လုပ်နိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အတော်လေး များပေသည်။
ဥပမာပြောရလျှင် သူ၏သားအငယ်က သားကြီးဖြစ်သူရှေ့မှာရပ်ပြီး အိပ်ပေးဖို့ မရှက်မကြောက်တောင်းဆိုနေတာမျိုး။
ယန့်ရန်ကပြောလာသည်။
“ကျွန်တော်တွေးကြည့်ပြီးသွားပြီ.. ကျွန်တော် ကိုကိုနဲ့ပဲအိပ်ချင်တယ်”
ထိုသို့ပြောသည့်အခါတွင် သူ့မျက်နှာက လုံးဝအပြစ်ကင်းစင်သည့် အမူအရာရှိနေသေးသည်။ သူပြောနေတာကို သူတကယ်ပဲ နားလည်ရဲ့လားဟူ၍ပင် ကျွန်တော်သံသယဖြစ်မိ၏။
သူက ကျွန်တော့်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ထားသည်။ ကျွန်တော်မရှိသည့်အချိန်တွင် သူအိပ်သည့်အိပ်ရာမှာလည်း ကျွန်တော့်အိပ်ရာဖြစ်လောက်၏။
ယန့်ရန်က စိတ်လှုပ်ရှားဟန်ဖြင့် တံတွေးမျိုချသည်။
သူကဆက်ပြော၏။
“ကိုကို ကျွန်တော်ဘာဖြစ်တာလဲမသိဘူး.. ကိုကိုကတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးလိမ့်မယ်.. ကျွန်တော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ထင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုကိုနဲ့ပဲအိပ်ချင်တယ်”
သူက ထပ်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်သိတဲ့သူ အတော်များများလုပ်ပြီးကြပြီ.. ကျွန်တော်နဲ့အိပ်ချင်တဲ့သူတွေလည်း ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော်သူတို့ကိုငြင်းခဲ့တာ”
ယန့်ရန် ဤအကြောင်းပြောချိန်မှာ သူက သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သွားသလိုပင် ကျွန်တော်ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်အဝေးသို့ရောက်သွားတာ သိပ်မကြာသေးသော်လည်း သူဟာ အလွန်ခြားနားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပင်။
“ဘယ်သူက မင်းနဲ့အိပ်ချင်တာလဲ”
ကျွန်တော်လေသံမာဖြင့်မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လိုလူစားတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းနေတာလဲ”
အစတွင် ယန့်ရန်က ကျွန်တော့်ကိုပြောပြရန် ငြင်းပေမဲ့ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကိုလွမ်းသဖြင့် ကျွန်တော့်၏တိုက်ခန်းဟောင်းကို သုံးလေးကြိမ်သွားခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံလာသည်။
သူ့တွင်သော့များရှိ၏။ ကျွန်တော့်အံဆွဲထဲမှ နှိုက်ယူထားခြင်းပင်။
သူ သုံးလေးကြိမ်သွားခဲ့ကာ အနီးတွင်နေထိုင်သည့် ကောင်လေးတချို့နှင့် သိလာသည်။ ထိုကောင်လေးများက သူ့ထက်အသက်အနည်းငယ်ကြီးပြီး ကျွန်တော့်ကိုသိကြကြောင်း၊ ယန့်ရန်သာပိုက်ဆံပေးလျှင် ကျွန်တော့်အတိတ်နှင့် ပတ်သက်သည့်အကြောင်းများကို ပြောပြမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုခဲ့၏။
သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အကြမ်းဖျဥ်းတော့ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
ဤအခြေအနေက ကျွန်တော့်ကို အပြည့်အဝဒေါသထွက်စေ၏။ ယန့်ရန် သူတို့နှင့်တွေ့ဆုံမည်ကို ကျွန်တော်အကြောက်ဆုံးပင်။
သူတို့က ကျွန်တော်၏ညစ်ပတ်ပြီး၊ ရွှံ့နွံများတွင်နစ်မြုပ်နေခဲ့၍ အမှိုက်ပုံတွင်ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ကျွန်တော့်အတိတ်ကို ပြောပြကြမှာ ကြောက်သည်။
ယန့်ရန်ကို ဆွဲခေါ်မှာကိုလည်း ကျွန်တော်ကြောက်၏။ ဤညီငယ်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ မနှစ်သက်ပါစေ၊ ထိုသူတို့ထဲမှတစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် ဘယ်လိုတွေဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ တွေးပင်မတွေးရဲခဲ့။
ယန့်ရန်ကပြောလာသည်။
“ကိုကို ဟောင်ကျစ်ကိုသိလား”
ကျွန်တော်သိသည်။ သူက ကလေးဘဝကတည်းက ပစ္စည်းများကိုခိုးယူသူဖြစ်၏။ မကြာခဏအဖမ်းခံရပေမဲ့ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် သင်ခန်းစာပေးပြီးလျှင် ပြန်လွှတ်ကြသည်။ ကျွန်တော့်ကို အပြာကားကြည့်ရန် တခြားသူများက တွန်းအားပေးချိန်မှာ သူသည်လည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့၏။
“သူကလည်းဂေးပဲ”
ထိုအကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော်မသိခဲ့။
“အိပ်တဲ့သူက ကိုယ်ကြိုက်တဲ့သူနဲ့ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာ သူက ကျွန်တော့်ကိုပြောပြခဲ့တာ”
“သူက ဘာလို့မင်းကိုပြောပြတာလဲ”
“သူက ကျွန်တော့်ကိုကြိုက်တယ်လို့ ပြောလို့လေ”
ယန့်ရန်ကဖြေ၏။
“အဲ့ဒီနေ့က သူ ကျွန်တော့်ဂျင်းဘောင်းဘီက ကြယ်သီးပြုတ်သွားတဲ့အထိ ဆွဲပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကိုမကြိုက်လို့ ထွက်ပြေးခဲ့တာ”
ယန့်ရန်က ကျွန်တော့်အနားသို့တိုးလာပြီး ကျွန်တော့်အင်္ကျီလက်စကိုဆွဲကိုင်လာသည်။
“ကျွန်တော် ကိုကို့ကိုကြိုက်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ရင်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်မှာ မျက်တောင်ပင် မခပ်စတမ်း။
ထို့အခိုက် အပြင်မှ ယန့်ရန်၏မိခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ညစာစားရန်ခေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံးသွားစားရအောင်”
ကျွန်တော် သူ့ကိုတွန်းထုတ်လိုက်၏။ အားပြင်းလွန်းသဖြင့် သူ၏နောက်ကျောက သူ့နောက်တွင်ရှိသော စားပွဲနှင့် ဆောင့်မိသွားရသည်။
နာကျင်လွန်းသောကြောင့် ယန့်ရန် အချိန်အတော်ကြာအောင် မလှုပ်ခဲ့ပေ။ ကျွန်တော်ကမူ သူ့ကိုဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တံခါးဖွင့်၍ဿာ ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုညတွင် ကျွန်တော်တို့လိင်ဆက်ဆံခဲ့ကြ၏။ ယန့်ရန်က သူနှင့်အိပ်ရန် ကျွန်တော့်ကိုတောင်းဆိုခဲ့သည်။
နှစ်တွေအကြာကြီးစုထားခဲ့သည့် မွေးနေ့လက်ဆောင်များကို နောက်ဆုံးတွင် ယန့်ရန်၏ ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်မြောက်မွေးနေ့၌ လက်ဆောင်အကြီးကြီးအဖြစ် ပေးလိုက်ချေလေပြီ။
ဤအရာက ဘယ်တုန်းကမှ ကျွန်တော့်၏အစီအစဉ်မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူ့အပေါ် ဒါမျိုးမဆက်ဆံချင်ခဲ့သလို လိင်တူချင်းကြိုက်မိဖို့လည်း ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့။
ထိုည ကျွန်တော်တို့ညစာစားပြီးသောအခါ အတော်လေးနောက်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယန့်ရန်၏မိခင်က ကျွန်တော့်ကိုစကားစမြည်ပြောရန် ခေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့က ဧည့်ခန်းထဲတွင်ထိုင်နေရင်း ဒုတိယနှစ်ဝက်အတွက် တက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းသားဖလှယ်ရေး အစီအစဉ်အကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ တခြားအရာတွေကတော့ အဆင်ပြေပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က မြင့်မား၏။ သူမနှင့် ထိုင်ပြီး စကားပြောဖြစ်တာက ထိုသင်တန်းကိုစမ်းကြည့်ရန် တွေးနေခဲ့သောကြောင့်ပင်။
ကျွန်တော်တို့စကားပြောနေစဉ် ယန့်ရန်က ရေချိုးပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ပြန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
၁၁ နာရီကျော်လောက်တွင် ကျွန်တော် အင်္ကျီလဲဖို့နှင့် ရေချိုးဖို့ အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ယန့်ရန်က ကျွန်တော့်အိပ်ရာပေါ် လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ကျွန်တော် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူအိပ်ချင်သည့်နေရာတွင် အိပ်နိုင်၏။ ကျွန်တော်က အပေါ်ကုတင်တွင် မအိပ်နိုင်ခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ရေချိုးခန်းက ပြန်လာပြီး မီးပိတ်၊ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည့်အခါ ယန့်ရန်က ကျွန်တော့်ကိုရုတ်တရက်ခေါ်လာသည်။
“ကိုကို ကျွန်တော့်ကိုမလိုချင်ဘူးဆိုရင် တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ပစ်မယ် ”
သူက ကျွန်တော့်စောင်ကိုခြုံပြီး ကျွန်တော့်အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေခဲ့၏။ ကျွန်တော် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သော် ထထိုင်လာသည်။
စောင်က အောက်သို့လျှောကျသွားပြီး သူ၏ဘာမှဝတ်မထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူကတောင်းဆိုလာသည်။
“ကျွန်တော်ပုံမှန်မဟုတ်တာကို ကျွန်တော်သိပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ ဒီမွေးနေ့လက်ဆောင်ကို ပေးလို့ရမလား”
ထိုအချိန်က သူမပြောခင်အထိ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသိခဲ့သေးပေ။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်ကို ကိုကိုနဲ့ပဲဖြစ်ချင်တယ်.. ကျေးဇူးပြုပြီး”
ယန့်ရန်ကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မသိတော့။
လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အိပ်မက်တွေအားလုံးဟာ ဆူနာမီလှိုင်းလို ကျွန်တော့်ဆီကို ပြေးဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မလိုပင်။
ကျွန်တော် သူ့ကိုပြောလိုက်၏။
“မင်းမိဘတွေက ဘေးအခန်းမှာရှိတယ်”
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး”
ယန့်ရန်ကပြောသည်။
“ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေးနေမယ်”
“ငါ သူတို့ကိုပြောမှာ မကြောက်ဘူးလား”
“မကြောက်ဘူး”
သူသည် စတင်ပြီး ကျွန်တော့်အနားသို့နီးကပ်လာ၏။ သူ၏အပေါ်ပိုင်းပဲ အဝတ်အစားမရှိသည်မဟုတ်ဘဲ အောက်ပိုင်းတွင်လည်း ဘာမှမရှိကြောင်း ခုမှ ကျွန်တော်နားလည်လိုက်ရသည်။
လုံးဝကိုယ်လုံးတီးဖြင့် သူသည် ကျွန်တော့်ကိုဖက်ပြီး ရှင်းပြလာသည်။
“အမေနဲ့ အဖေက ကျွန်တော့်ကိုဆူရက်မှာမဟုတ်ဘူး”
ထိုစကားက ကျွန်တော့်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်၏။ ဤခဏ၌ ကျွန်တော့် ဆင်ခြင်တုံတရားတွေ လုံးဝ ပြိုလဲသွားတော့သည်။
ဟုတ်သည်။ သူ၏မိဘများက သူ့ကိုချစ်မြတ်နိုးလွန်းသဖြင့် ဆူမည်မဟုတ်။ အချိန်ရောက်လာသော် နောက်ကွယ်တွင်ရှိသော တရားခံက ကျွန်တော်သာဖြစ်လိမ့်မည်။
သူဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲက နာကြည်းစိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်ပြီပင်။ ကျွန်တော် သူ့ကိုကြမ်းတမ်းစွာဖြင့် အိပ်ရာပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်သည်။
သူ့အပေါ်တွင်အုပ်မိုးကာ သူ့လည်ပင်းကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်လျှက် ကျွန်တော် သူ့ကိုအမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ခြေထောက်တွေကားလိုက်… ငါ မင်းကို -ိုး ပေးမယ်”