အပိုင်း ၄
“နှင်းပွင့်တွေက ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
စုကွေ့ဖေးက သိချင်စွာနှင့် မေးသည်။
“ဆိုရိုးစကားအရဆို၊ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နှင်းပွင့်တွေက ကောက်ပဲသီးနှံဖြစ်ထွန်းစေတယ်တဲ့။”
ကျို့ကျူက ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ပန်းချီကားက နောင်နှစ်လည်း စည်ပင်သာယာဝပြောမယ်လို့ နိမိတ်ဖတ်ထားတာပါ။ မယ်မယ်က တကယ်ကို ကြင်နာနွေးထွေးပြီး နတ်သမီးလေးလို လှပတဲ့သူပဲ။ မယ်မယ် စုဆောင်းထားတဲ့ ပန်းချီကားတွေကတောင် အနာဂတ်မှာ ထွန်းလင်းတောက်ပမယ်ဆိုတဲ့ သဘောဆောင်တဲ့ ပန်းချီကားတွေလေ။”
စုကွေ့ဖေးက သဘောတကျလေး ရယ်လိုက်ပြီး
“နတ်သမီးလေးတဲ့လား။ မင်းကတော့ ဒီမယ်မယ်ကို မြှောက်ပင့်နေတာပဲ။”
အမတ်ကြီးများက မကြာခဏဆိုသလို သူ(မ)အား သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသူဟု တီးတိုးပြောတတ်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ(မ)အား လှပပြီး ကြင်နာနွေးထွေးသော နတ်သမီးလေးဟု ခေါ်သည်မှာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
“မယ်မယ်။ ဒီငယ်သားက မြှောက်ပင့်ပြောဆိုတာမဟုတ်ပါဘူး။”
ကျို့ကျူက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ထပ်ပြောလေ၏။
“မယ်မယ်က နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပဲဆိုတော့ မယ်မယ်ရဲ့သွေးသားကလည်း နတ်သူငယ်လေးလို ဖြစ်နေမှာပဲ။”
“သူ့ကို နတ်သူငယ်လေးလို့ ခေါ်ဖို့ကတော့ တော်တော်ထွားလွန်းနေပြီ။”
စုကွေ့ဖေးက ရယ်လိုက်ပြန်ကာ ကျို့ကျူထံသို့ နူးနူးညံ့ညံ့လေး ကြည့်လိုက်ပြီး
“မင်းနာမည်က ကျို့ကျူလို့ ကြားတယ်။ ဒီမယ်မယ်ရော အဲ့လို ခေါ်လို့ရလား။”
“မယ်မယ့် သဘောပါ။”
ကျို့ကျူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး
“ဒီငယ်သား စိတ်မရှိပါဘူး။”
“ကျို့ကျူဆိုတာ နာမည်ကောင်းတစ်ခုပဲ။”
စုကွေ့ဖေးက ကျို့ကျူ၏လက်ကိုကိုင်ကာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနာမည်က ကောင်းချီးအပြည့်ပဲ။ မိဘတွေက ကျို့ကျူကို အရမ်းချစ်ကြတာပဲဖြစ်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ရတနာလေးလိုသဘောထားပြီး ဒီလိုနာမည်မျိုး ပေးထားတာပေါ့။”
မြို့တော်မှ ပညာရှိများက သူတို့ကိုယ်တိုင်ကပင် ကျက်သရေရှိစွာ ထည်ဝါမှုကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတတ်ကြပြီး သားသမီးများကိုလည်း သမားရိုးကျနာမည်များမပေးဘဲ ဂန္ထဝင်စာပေများကို ကိုးကား၍ နာမည်ပေးတတ်ကြသည်။
ကျို့ကျူဟူသော နာမည်က ထည်ဝါသလို ရိုးရိုးစင်းစင်းလည်းရှိလှပြီး သူ(မ)မွေးဖွားလာမှုကို မိဘများက ပျော်ရွှင်နေကြောင်းနှင့် မျှော်လင့်တောင့်တနေကြကြောင်းတို့ကို မြင်သာနိုင်သည်။
“မယ်မယ်က အမြော်အမြင် ရှိလှပါတယ်။”
ကျို့ကျူက နှစ်လိုစွာ ပြောလေသည်။ သူ(မ)၏နာမည်လေးနှင့်ပင် စုကွေ့ဖေးက မိဘများ၏ ချစ်ခင်မှုအတိုင်းအတာကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။
တောထဲတွင် အဝတ်ကလေးနှင့်ထုတ်ထားသည့် သူ(မ)ကို တွေ့ခဲ့စဉ်က ထုတ်ထားသည့်အဝတ်မှာ အဝတ်စလေးများ တွဲချုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တချို့က ကောင်းကောင်းမွန်မွန်၊ တချို့က ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း အသေးစိတ်ချုပ်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ဆရာများက ပြောပြခဲ့သည်။
သူ(မ)က အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသည့် မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကံတရားကြောင့်သာ ကွဲကွာနေခဲ့ရကြောင်း ပြောပြခဲ့ကြ၏။
ထိုအချိန်က နန်းတွင်း၌ အရှုပ်အထွေးကြီးဖြစ်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မှူးမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများသည် မင်းသားများ၏ အာဏာလုပွဲထဲတွင် ပိတ်မိနေကြတော့သည်။ တချို့မိသားစုများက ဖျက်ဆီးခံကြရပြီး၊ တချို့က တကွဲတပြားဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် တချိုဆိုလျှင် သေဒဏ်ပေးခံရပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ရှင်းထုတ်ခံလိုက်ကြရ၏။
သူ(မ)၏ဆရာများက မြို့ထဲတွင် ကလေးပျောက်ကြေညာချက်မတွေ့သည်ကြောင့် ကရုဏာသက်စွာဖြင့် သူ(မ)အား ခေါ်သွားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
သူ(မ)ကို ထုတ်ထားသည့် အဝတ်စတွင် မွေးနေ့နှင့် နာမည်ကို ရေးပေးထားခဲ့ပြီး ဆရာများက သူ(မ)ကို
“သမီးရဲ့မိဘတွေက သမီးကို တခြားသူဆီမှာ အလျင်စလို အပ်နှံထားခဲ့ရပုံပေါ်တယ်။ သမီးရဲ့နာမည်နဲ့ မွေးနေ့ကို မေ့သွားမှာစိုးလို့ သေချာပြင်ဆင်ထားကြပုံပေါ်တယ်။”
ဟုပြောခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ငယ်ရွယ်စဉ်တည်းကပင် သူ(မ)က ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး မလိုလားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုမဟုတ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။
မင်ကျင်းကျိုးသည် နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် ရိုကျိုးစွာမတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး ပုံမှန်မဆန်လှသော ဧကရာဇ်၏မျက်ဝန်းထဲမှ ဖော်ရွေသောအကြည့်က သူ့ကို နည်းနည်းလေးမှ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းမွန်လာစေပါ။
“အမတ်ကြီးမင်။”
ဧကရာဇ်က လေးတွဲ့တွဲ့ဖြင့် ပြောလာသည်။
“မောင်မင်းက နန်းတော်ရဲ့ ထောက်တိုင်တစ်ခုပါ။ ပြီးတော့ မောင်မင်းပျိုးထောင်ထားတဲ့ကလေးကလည်း အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကလေးမလေး။ မောင်မင်းရဲ့သမီးက မောင်မင်းနဲ့ ထက်မြက်လှတဲ့ ဇနီးသည်တို့အတိုင်းပဲ ထူးချွန်မယ်ဆိုတာ ဒီဧကရာဇ် ယုံကြည်တယ်။”
“ဧကရာဇ်၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့သမီးက တောထဲမှာကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး နန်းတွင်းရဲ့ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို နားမလည်လို့ တော်ဝင်ဝမ်ဖေးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်လှပါဘူး။”
“သင့်တော်တာပေါ့။"
ဧကရာဇ်၏အပြုံးက ပို၍ပင် ပီပြင်လာပြီး
“ဒီဧကရာဇ်ရဲ့ပဉ္စမသားတော်ကလည်း ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို သိပ်ဂရုမထားဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်တဲ့သူလေ။ သူတို့တွေက တကယ်ကို လိုက်ဖက်ညီမဲ့သူတွေဖြစ်ပုံပဲ။”
မင်ကျင်းကျိုး : “……….”
ဘယ်လို စော်ကားလိုက်မှုကြီးလဲ။ ဘယ်သူကများ ချန်းဝမ်နှင့် လိုက်ဖက်ညီနိုင်မည်တဲ့လဲ။
“အမတ်ကြီးမင်၊ ဒီလောက်ထိ နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီဧကရာဇ်က မောင်မင်းရဲ့သမီးတော်ကို ချွေးမတော်’တော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။”
ဧကရာဇ်လုံဖန်းက စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး မင်ကျင်းကျိုးထံသို့လျှောက်သွားကာ ပခုံးကို ဖွဖွပုတ်ပေးလျက်
“မောင်မင်း ဆက်ပြီးတော့ နှိမ့်ချနေမယ်ဆိုရင်တော့၊ မောင်မင်းက ယွင်မျိုးရိုးကို အထင်သေးနေတယ်လို့ ဒီဧကရာဇ် ထင်မိတော့မယ်။”
“ဒီအစေခံ မလုပ်ဝံ့ပါဘူး။”
မင်ကျင်းကျိုးက ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်လုံဖန်းက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး
“ဒီဧကရာဇ်က စနောက်တာပါ အမတ်ကြီးရဲ့။ စိတ်ဖိစီးနေစရာ မလိုပါဘူး။ အမျိုးအဆွေတွေကြားမှာ သီးသန့်အချိန်တွေဆို ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။”
မင်ကျင်းကျိုးသည် တော်ဝင်ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးဆယ့်ရှစ်ဆက်လောက်ထိတိုင် စိတ်ထဲမှ ဆဲရေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ တစ်လုံးတစ်လေမျှပင် ထုတ်ဖော်မပြောရဲပါချေ။
ဆက်၍ငြင်းဆန်နေသည်က ဧကရာဇ်ကို ဒေါသဖြစ်စေရုံသာရှိကြောင်း နားလည်၍ မင်ကျင်းကျိုးလည်း ပြန်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။
မိန်းမစိုးတစ်ယောက်ကို မင်ကျင်းကျိုးအား လိုက်ပို့ပေးရန် မိန့်ဆိုပြီးသည်နှင့် ဧကရာဇ်လုံဖန်းသည် သူ့ကိုခစားသည့် မိန်းမစိုးအား လှည့်မေးလိုက်၏။
“ခုနက မင်ယွဲ့နန်းဆောင်က တစ်ယောက်ယောက် လာသွားတာလား။”
“စုကွေ့ဖေးက လူလွှတ်ပြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ် လာဌားခိုင်းလိုက်တာပါ ဧကရာဇ်။ ဧကရာဇ်က အမတ်ကြီးမင်နဲ့ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေတာတွေ့လို့ ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင်ပဲ သူ(မ)ကို ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရွေးပေးလိုက်ပါတယ်။”
ဧကရာဇ်လုံဖန်းမှာ စိတ်မဆိုးရုံမက တော်တော်လေးကို ဘဝင်ခိုက်သွားသည်။ သူ၏ချစ်လှစွာသော ကွေ့ဖေးက သည်လက်ထပ်ပွဲကိစ္စကို စိတ်ကျေနပ်ပုံပင်။ နောင်တွင် သူ(မ)၏ချွေးမတော်နှင့် သဟမျှတသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုရှိစေရန် ပန်းချီကားရှုစားခြင်းမျိုးပါ စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။
“မောင်မင်း ဘယ်ပန်းချီကားကို ရွေးပေးလိုက်လဲ။”
“အရင်မင်းဆက်ရဲ့ နာမည်ကြီး လက်ရာမြောက်ပန်းချီကားတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ‘ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ဥတုလေးလီ’ ဆိုတဲ့ ပန်းချီကားပါ။”
“ကောင်းတယ်။”
ဧကရာဇ်လုံဖန်းသည် လက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုပန်းချီကား၏ဇာစ်မြစ်မှာ ရာသီဥတုအပြောင်းအလဲများကို နားမလည်ဘဲ ပန်းချီဆွဲကြသည့်သူများကို လှောင်ပြောင်ရန် ရေးဆွဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပ်စပ်မှုမရှိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သည်ပန်းချီကားက ရိုးစင်းသလို၊ ထူးလည်းထူးခြားကာ နှစ်ခြိုက်စရာကောင်းလှပြီး လေ့လာခါစသူများအဖို့ ရှုစားရန် သင့်တော်လှပေသည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်။”
***
Aurora Novel Translation Team