အခန်း (၈) - ငါ အခု စိုက်ပျိုးလို့ ရပြီ!
ရှောင်ကော်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျွမ့်ကျွမ့်သည် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်တော့သည်။ သူသည် အမေဖြစ်သူကို ကူညီနိုင်သည့်အတွက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေမိ၏။
ရှောင်ကော်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတိအကျကို သူမ မသိသော်လည်း နေမှာ ကောင်းကင်အလယ်သို့ တော်တော်လေး မြင့်တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ကော်က ကျွမ့်ကျွမ့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ကျွမ့်ကျွမ့်... အခု အချိန်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ သား သိလား?”
ရှောင်ကော်သည် အမှတ်မထင် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကလေးက ပြန်ဖြေနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သို့သော် ကျွမ့်ကျွမ့်သည် နေကို ချက်ချင်းကြည့်ကာ “မနက် ၉ နာရီခွဲ ရှိပြီ အမေ”
ရှောင်ကော်သည် အံ့အားသင့်သွားကာ ကျွမ့်ကျွမ့်ကို ကြည့်ရင်း... “သားက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အတိအကျ သိတာလဲ?”
“အမေ အပြင်သွားတိုင်း သား အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရတော့ တကယ်ကို ကြောက်တာ။ ဒါကြောင့် အမေ ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်လာမလဲဆိုတာ သိအောင် နေကို ကြည့်ပြီး အချိန်မှတ်ထားတာ” ဟု ကျွမ့်ကျွမ့်က ရိုးရိုးသားသားပင် ဖြေရှာသည်။ ရှောင်ကော်၏ နားထဲတွင်တော့ ထိုစကားမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ အရင်က ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ အခြားသူများ အိပ်ပျော်နေစဉ်၊ မိုးမလင်းမီကတည်းက အပြင်ထွက်လေ့ရှိသည်။ အစောကြီးထွက်မှသာ စားစရာ ရှာတွေ့နိုင်ခြေ ပိုများသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ကလေးငယ်မှာ အိပ်ရာနိုးချိန်တွင် အမေမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတိုင်း နာရီပေါင်းများစွာကို တွက်ချက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်ကို တွေးမိရင်း ရှောင်ကော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။
ရှောင်ကော်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကျွမ့်ကျွမ့်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း “သားလေး... နောင်ကို အမေ ဘယ်သွားသွား သားကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားမယ်လို့ ကတိပေးတယ်!”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျွမ့်ကျွမ့်၏ မျက်လုံးလေးများမှာ အရောင်တောက်သွား၏။ “တကယ်ကြီးလားဟင်?”
“တကယ်ပေါ့! တကယ်!”
“အမေ! သား အမေ့ကို အချစ်ဆုံး! အချစ်ဆုံးပဲ!” ကျွမ့်ကျွမ့်သည် ရှောင်ကော်ကို ဖက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကိုယ်လေးကို ယိမ်းခါပြီး ပျော်နေတော့သည်။
ရှောင်ကော်သည် ကျွမ့်ကျွမ့်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။ သူမ ထင်သည်မှာ မှန်ပေသည်။ ကျွမ့်ကျွမ့်သည် အရင်က လုံခြုံမှုမရှိဟု အမြဲ ခံစားနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် အလွန်ပင် ငယ်သေးသည်။ အမေမရှိဘဲ နိုးထလာရပြီး အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အချိန်အတော်ကြာ နေရသည်မှာ သူ့အတွက် တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် အိမ်အလုပ်များ ကူလုပ်ပေးမည်ဟု အမြဲ ပြောနေခြင်းမှာလည်း အမေသွားလေရာ လိုက်ချင်သဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အသုံးဝင်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
နေ့လယ်ပိုင်း အချိန်များ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ရှောင်ကော်သည် ခြောက်သွေ့နေသော ဟင်းရွက်စိုက်ခင်းကို ကြည့်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ စိုက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အသက်ဆက်ဖို့အတွက် အခြားကမ္ဘာမှ အရာများကိုချည်း အမြဲတမ်း အားကိုးနေ၍ မဖြစ်ပေ။ ထိုဘက်ခြမ်းတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များစွာ ရှိသော်လည်း စားသုံးနိုင်သော အစားအစာ အရေအတွက်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။
လက်ရှိအခြေအနေကို တွေးကြည့်ရင်း သူမတွင် ငွေကြေးအချို့လည်း လက်ဝယ်ရှိထားသင့်သည်ဟု ရှောင်ကော် ခံစားမိသည်။ သူမ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေအားလုံးမှာ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ နာရေးတွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ သူမတွင် ငွေတစ်ပြားမှ မကျန်တော့ပေ။ ဤအိမ်ထဲတွင် မျိုးစေ့များ ရှိမရှိ သူမ ရှာဖွေကြည့်ရန် စဉ်းစားလိုက်၏။
အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေစဉ်မှာပင် အိမ်ရှေ့တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ “ကျန်းမိသားစုက ချွေးမလေး အိမ်မှာ ရှိလား?” ဟူသော အသံကို အပြင်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။
မည်သူနည်းဟု တွေးရင်း ရှောင်ကော် အိမ်ရှေ့တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်၏။
“အစ်မရန်လား?” ထိုသူ မှာ ဘေးအိမ်မှ အစ်မရန် ဖြစ်ပေသည်။
“အိမ်မှာ ရှိသားပဲ။ မနေ့က အပြင်ထွက်တာ မတွေ့လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသလားလို့ လာကြည့်တာ” အစ်မရန်က ရှောင်ကော်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ပြောသည်။ ယခုအခါ ရွာထဲတွင် အမျိုးသားများ မရှိကြတော့သဖြင့် အမျိုးသမီးအချင်းချင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင့်ရှောက်ကြည့်ရှုကြရသည်။ ရှောင်ကော် တစ်နေ့လုံး အပြင်မထွက်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အစ်မရန် စိတ်ပူသွားခြင်း ဖြစ်၏။
ရှောင်ကော်မှာလည်း ထိုစေတနာကို မြင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ “ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ် အစ်မရန်။ မနေ့က နေနည်းနည်းမကောင်းလို့ တစ်နေ့လုံး နားနေတာပါ။ အခုတော့ သက်သာသွားပါပြီ။”
“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။” အစ်မရန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။ “ပြောဖို့ မေ့နေလို့၊ မနေ့က ရွာထဲက မိသားစုတိုင်းကို ဂျုံမျိုးစေ့ တစ်အိတ်စီ ဝေပေးတယ်လေ။ အဲဒါ ညီမ အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း ယူလာပေးတာ။”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အစ်မရန်သည် ခြင်းတောင်းထဲမှ အဝတ်အိတ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးသည်။ “ဒါက ခရိုင်ထဲက ပို့ပေးတာတဲ့။ ရွာလူကြီး ပြောတာတော့ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနက နိုင်ငံတစ်ဝန်းက ပြည်သူတွေကို သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကူညီထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ဝေပေးနေတာတဲ့။ အခု ဘေးအန္တရာယ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီဆိုတော့ အားလုံးက ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဆက်လျှောက်ကြရမှာပဲ။ ဒီမျိုးစေ့တွေ ရှိပြီဆိုတော့ စားဝတ်နေရေးအတွက် အရမ်းကြီး ပူစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။”
အစ်မရန်သည် ခြင်းတောင်းထဲမှ နောက်ထပ် အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးပြန်သည်။ “ဒါလည်း ယူထားဦး။ မနေ့က မြို့တက်တုန်းက ဝယ်လာတာရယ် နဲ့ အိမ်က စိုက်ခင်းက ဆွတ်လာတာရယ်။ အများကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ နှစ်နပ်စာလောက် ရမှာပါ”
ရှောင်ကော်သည် အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်၏။ ထိုအထဲတွင် ဆန်အိတ်အသေးလေး တစ်အိတ်၊ သခွားသီး၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥ နှစ်လုံး ပါဝင်သည်။ “မယူပါဘူး၊ အစ်မရန်။ ဒါတွေက များလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မ မယူရဲပါဘူး။ အစ်မရန်တို့ မိသားစုပဲ ထားလိုက်ပါ။ ရှောင်ဟွားနဲ့ ရှောင်ဟူတို့ကို ကျွေးရဦးမှာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ ဒါတွေကို မယူနိုင်ပါဘူး!”
ရှောင်ကော်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ထိုရိက္ခာများကို အစ်မရန်၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးသည်။ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် အစားအစာမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှ၏။ အစားအစာ ရှားပါးမှုမှာ နေရာအနှံ့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အစ်မရန်တွင်လည်း သူမ၏ မိခင်နှင့် ကလေးနှစ်ဦးကို ကျွေးမွေးရဦးမည်ဖြစ်ရာ ရှောင်ကော်ထက် ကျွေးရမည့် ပါးစပ်များ ပိုများနေသည် မဟုတ်ပါလား။
အစ်မရန်က ရှောင်ကော် ပြန်ပေးသည်ကို တားမြစ်လိုက်၏။ “ငါတို့ မိသားစုက ယောက်ျားနှစ်ယောက် စစ်ထဲပါသွားတာဆိုတော့ တစ်လကို ငွေတုံး နှစ်တုံး ရတယ်လေ။ ငွေကြေးပိုင်းမှာတော့ အစ်မတို့က နည်းနည်း ပိုပြေလည်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မျိုးစေ့တွေလည်း ပိုရထားတယ်ဆိုတော့ အခုကစပြီး စိုက်ပျိုးလို့ ရပြီလေ။ အစ်မတို့အတွက်က နည်းနည်း ပိုလွယ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို ယူထားလိုက်ပါ”