အခန်း (၂၁) ပထမကမ္ဘာ

ကား ရပ်သွားသောအခါ ရွမ်ယွီလင်းနှင့် ရွမ်ကျားချီတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ လေယာဉ်ပေါ် မတက်မီက ဆုန်ကျူယောင်သည် ရွမ်ယွီလင်းထံသို့ ဆက်သွယ်ကာ သူမ၏မိခင်ကို ဆွေမျိုးများက ပြန်ပေးဆွဲထားကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ ရွမ်ယွီလင်းသည် ဆုန်ကျူယောင်နှင့် သိကျွမ်းသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း သံယောဇဉ်ကြီးသူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို လေယာဉ်ပေါ်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်ကာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အချေအတင် ငြင်းခုံပြီးနောက် ရွမ်ယွီလင်းနှင့် ရွမ်ကျားချီတို့သည် အဖြစ်အပျက် အလုံးစုံကို နားလည်သွားကြသည်။ ရွမ်ယွီလင်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ဤကိစ္စမှာ ဥပဒေအရ ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် လျို့ယန်ကို ကြည့်မရဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ဤအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းတစ်ခုဟု ယူဆလိုက်သည်။

ရွမ်ယွီလင်းသည် ဆုန်ကျူယောင်ကို သူမ၏နောက်သို့ ဆွဲခေါ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပြီးသား။ အဒေါ်လျို့ယန်... ဆုန်ကျူယောင်နဲ့ မလိုက်ဘူးဆိုတာ သေချာလား"

လျို့ယန်က ခေါင်းလွှဲသွားသည်။

"... ဆုန်ကျူယောင်က အရွယ်ရောက်သွားတဲ့အခါ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းပြီး အဒေါ်နဲ့ အဆက်အသွယ် အပြီးဖြတ်သွားမှာကို တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်ဘူးလား" ရွမ်ယွီလင်းက ဆက်မေးသည်။

လျို့ကော်ချင်းက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟား... မင်းကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရုံနဲ့ သားအမိသံယောဇဉ်က ပြတ်တောက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု သမီးဖြစ်သူက မြို့ကြီးပြကြီးမှာ ပညာသင်ရင်း အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်မယ်၊ အမေအိုကြီးကတော့ ဇာတိရွာမှာ စောင့်နေမှာပေါ့။ ဒါတွေအားလုံးက ဆုန်ကျူယောင်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကောင်းစားဖို့အတွက်ပဲလေ"

လျို့ယန်သည် ကနဦး တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း လျို့ကော်ချင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ဓာတ်များ ခိုင်မာသွားသည်။ မှန်သည်၊ ဆုန်ကျူယောင်သည် အရွယ်ရောက်သွားသည့်တိုင်အောင် သူမ၏သမီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ သံယောဇဉ်များ ပြတ်တောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးကမူ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးရင်း အသနားခံလိုက်သည်။

"အမေ... သမီးကို မစွန့်ပစ်ပါနဲ့နော်..."

ထိုအခါ ရွမ်ယွီလင်းသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသော ကလေးမလေးကို ပွေ့ချီဆွဲထုတ်ပြီး ကားပေါ်သို့ အတင်းတင်ကာ မောင်းထွက်သွားတော့သည်။ ကားထဲတွင်မူ ကလေးမလေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စွန့်ပစ်မှုကို ခံလိုက်ရသည့် သနားစဖွယ် ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ မရပ်မနား ငိုကြွေးနေရှာသည်။

[သေစမ်း... ငါတော့ မျက်ရည်တွေ ကျနေပြီ]

[ဒါ ဘယ်လို လူ့လောက ဒုက္ခတရားပါလိမ့်။ ရွမ်ယွီလင်း... နင် အရမ်းတော်တယ်!]

[ကျူယောင်လေးက သနားစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီဘဝမှာ လျို့ယန် လုပ်ခဲ့ဖူးသမျှထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော ကောင်းကွက်က ဆုန်ကျူယောင်နောက်ကို လိုက်မသွားတာပဲ]

[အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ရင်နာလိုက်တာ။ တော်သေးတာပေါ့... အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီမို့လို့]

[ဘယ်သူမဆို 'လျို့ယန်က အမေပဲလေ' လို့ လာပြောရဲရင် ပြောကြည့်၊ အကုန် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်မှတ်!!]

လျို့ယန်ဟူသော အမည်ရှိသည့် ချုပ်နှောင်မှု သံကြိုးများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ကလေးမလေးသည် ရွမ်ယွီလင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ခံထားရစဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်လာခြင်းကို မည်သူမျှ မသိလိုက်ပေ။ သူမသည် သူမ ရရှိလိုက်သည့် အောင်ပွဲကို သိနေသကဲ့သို့ပင်။

---

အစီအစဉ် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သားများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထျန်းရှန်သည် သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝန်ထမ်းအများအပြားသည် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေကြပြီး စားပွဲအချို့ပေါ်တွင်လည်း သုံးပြီးသား တစ်ရှူးပုံကြီးများ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဆုန်ကျူယောင်က မကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်..."

သူမသည် လျို့ယန်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လျို့ယန်ကသာ သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှူး!"

ထျန်းရှန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ တရားစီရင်ရေး မှန်ကန်ကြောင်းနှင့် ဆုန်ကျူယောင်ကို လူသတ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ အမြဲ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဟော့ဟိုင်က ချမ်းသာပြီး ဆုန်ကျူယောင်က သာမန်လူတစ်ဦး ဖြစ်နေလင့်ကစား ကောင်လေးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ အမှန်တရားပင်။ ဆင်းရဲသူတိုင်းက လူကောင်းဖြစ်ပြီး ချမ်းသာသူတိုင်းက လူဆိုးဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆုန်ကျူယောင်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အမှောင်စိတ်များရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ အမြဲ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာကာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် သံသယဝင်လာမိသည်။

...မဟုတ်သေးဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။

ထျန်းရှန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ ပါးကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ အစီအစဉ်၏ ဒါရိုက်တာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဤမျှအလွယ်တကူ စိတ်ယိမ်းယိုင်သွား၍ မဖြစ်ပေ။

ဒီရှစ်နှစ်တာ ကာလထဲမှာ ဆုန်ကျူယောင်က မကောင်းမှုတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့ရင်ရော၊ သူ့ရဲ့ စရိုက်ထဲမှာ တကယ်ပဲ မကောင်းတဲ့ အချက်တွေ ရှိနေရင်ရော။

"ဆက်ကြည့်မယ်!" ထျန်းရှန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လျို့ယန်သည် ငတုံးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုကလည်း ထိုသို့ပင် ယူဆထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူမကို လုံးဝ အလေးမထားကြချေ။ ဆုန်ကျူယောင် ထွက်သွားပြီးနောက် လျို့ကော်ချင်းသည် သူပေးထားသော ကတိအတိုင်း ဆုန်ကျူယောင် ရှာဖွေပေးသော ငွေများဖြင့် လျို့ယန်အတွက် ဥယျာဉ်နှင့် အိမ်ဖော်ပါဝင်သော ဗီလာကြီးတစ်လုံး ဆောက်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လျို့ကော်ချင်းနှင့် သူ၏မိသားစုသည်လည်း ထိုအိမ်ထဲသို့ အတူတူ နေထိုင်ကြလေသည်။ အစပိုင်းတွင် လျို့ယန်က ပျော်ရွှင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အစ်ကို့မိန်းမ၏ အမြဲတမ်း နှိမ်ချစော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် လျို့ကော်ချင်းနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများ မာကျောက်ကစားကာ ညစာစားနေကြသည့် ဆူညံသံများကြောင့် သူမ ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူမ၏ တူဖြစ်သူသည် နံနက်စောစောအချိန်များတွင် စတင် ငိုကြွေးတတ်ခြင်းပင်။ သူမသမီး၏ ငွေကြေးများဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကသာ ငွေကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူမကိုမူ သူတစ်ပါးအိမ်တွင် ခိုကပ်နေရသည့် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။

ဝမ်းနည်းအားငယ်မှုနှင့် ဆုန်ကျူယောင်ကို လွမ်းဆွတ်မှုတို့ကြောင့် လျို့ယန် ထွက်သွားချင်သော်လည်း လျို့ကော်ချင်းက သူမအား ဆုန်ကျူယောင်ထံ ဖုန်းဆက်ခွင့်မပြုသည့်အပြင် သူမ၏ မှတ်ပုံတင်ကိုပင် ဝှက်ထားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လျို့ယန်သည် သူမ လိမ်လည်ခံလိုက်ရကြောင်း သိသွားသော်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ငိုယိုနေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ လျို့ကော်ချင်းသည် သူမ၏ ငိုသံကို ငြီးငွေ့လာကာ သူမအား အခြားလူတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးရန် ကြံစည်လိုက်သည်။ သို့သော် ဆုန်ကျူယောင် သိသွားပြီး ငွေမပို့တော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမအား ချန်လောင်အာနှင့် လက်မထပ်ပေးရဲတော့ဘဲ သင့်တင့်သော မိသားစုတစ်ခုကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုမိသားစုသည် လျို့ယန်ကို မင်းသမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ မဆက်ဆံခဲ့ချေ။ သူမသည် သာမန် ကျေးလက်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ပြီး သားတစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဈေးကြီးသော အသားအရေ ထိန်းသိမ်းသည့် ပစ္စည်းများကို သူမ မဝယ်နိုင်တော့ဘဲ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ အလှအပများ နွမ်းလျလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏သားလေးကို ပွေ့ဖက်ကာ ယခင်ခင်ပွန်းနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ အလိုလိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့် အတိတ်နေ့ရက်များကို အောက်မေ့ကာ ငိုကြွေးနေတတ်သည်။

[နည်းတောင် နည်းသေးတယ်]

[ဒါက ဝဋ်လည်တာပဲ!]

[မင်းသမီးဖြစ်ရမယ့်အစား ကျွန်ဖြစ်ရမယ့် ကံပါလာတာပဲ။ မင်းသမီး ဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီလောက် ကံမကောင်းခဲ့ဘူးလေ]

[ဟား ဟား ဟား၊ လျို့ကော်ချင်းရဲ့သားက လောင်းကစားစွဲနေပြီဆိုတော့ မွဲပြာကျပြီး အကြွေးနွံထဲ နစ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ ဆုန်ကျူယောင် အရွယ်ရောက်လာတဲ့အထိသာ စောင့်နေလိုက်ကြ၊ နင်တို့ သေမယ့်ရက်ကို စောင့်နေကြတာနဲ့ အတူတူပဲ!]

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဆုန်ကျူယောင်သည် အစီအစဉ်များတွင် ပါဝင်ခြင်း၊ စာလေ့လာခြင်းနှင့် စာတမ်းများ ရေးသားခြင်းတို့ဖြင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။ သူမ၏ နေ့စဉ်အချိန်တိုင်းကို အစွမ်းကုန် အသုံးချနေရသည်။ လျို့ကော်ချင်းသည် သူမ ငွေပို့ရန် မေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လစဉ် ဖုန်းဆက်ကာ လျို့ယန်သည် အချိန်မရွေး ချန်လောင်အာနှင့် လက်ထပ်သွားနိုင်ကြောင်း ခြိမ်းခြောက် သတိပေးတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဆုန်ကျူယောင်သည် ကျောင်းကန်တင်းရှိ အသက်သာဆုံး ဆန်ပြုတ်နှင့် အရံ ဟင်းတစ်ခွက်ကိုပင် ဝယ်မစားနိုင်လောက်အောင် ငွေကြေး ပြတ်လပ်နေတတ်သည်။

သူမသည် စိန်ခေါ်မှုများစွာကြားမှ အားမလျှော့ဘဲ ကြိုးစားခဲ့ရာ လူအများစုထက် သာလွန်သော ထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းတွင် ဆုန်ကျူယောင်သည် ထူးချွန်သော ကျောင်းသားအများအပြားကြားမှ သူမ၏ ထူးကဲသော အမှတ်များဖြင့် ထင်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နည်းပြဖြစ်သူ ပါမောက္ခ အဲလ်ဘတ်ထံမှ အသိအမှတ်ပြုခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော လက်ခုပ်သံများကြားတွင် ထိုင်ခုံမှ ထကာ စင်မြင့်ထက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး အိုလံပစ်အဖွဲ့၏ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

[ဝါး... ငါတော့ ရင်ထဲ တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ မျက်ရည်တွေ မတားနိုင်တော့ဘူး]

[ကျူယောင်လေးက တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ TwT]

[တကယ့်ကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား မြင့်တက်စေတယ်။ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ တော်နိုင်ရတာလဲ]

[ဒါပေမယ့် ဆုန်ကျူယောင် ကျန်းပိုင်ချီကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်ခဲ့တာကျတော့ရော...]

[အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုရှိမှာပါ။ ကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်!]

[ဒီအစီအစဉ်မှာ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်အတွက် တရားမျှတမှု တောင်းဆိုဖို့ မဲပေးဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ငါ ဆုန်ကျူယောင်အတွက် မဲပေးချင်နေပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ ပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ခွင့်ရပြီး ဘဝသစ် ပြန်စသင့်တယ်!]