သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့အတူ ခရီးတစ်လျှောက် တစ်ခါရပ်လိုက်၊ တစ်ခါဆက်သွားလိုက်နဲ့ ခရီးနှင်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပထမဆုံးသော အလယ်အလတ်အဆင့် မြို့ကြီးဖြစ်တဲ့ H မြို့ကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

H မြို့ဟာ နာမည်ကြီး ခရီးသွားနေရာတွေနဲ့ နီးကပ်တဲ့အပြင် အစားအသောက်ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံကြီးတွေလည်း အများအပြားရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ပိုင်ကျင်းက ဒီမြို့မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အရင်က ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ မြို့ငယ်လေးတွေမှာတော့ အစားအသောက်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ စိုက်ပျိုးရေးသုံးပစ္စည်းနဲ့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ရတာ အဆင်ပြေပြီး ဈေးလည်းသက်သာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြံစည်းရိုး၊ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းနဲ့ အဲဒီလိုပစ္စည်းမျိုးတွေ ဝယ်ချင်ရင်တော့ မြို့ကြီးတွေဆီ လာရမှာပဲ။

လမ်းတစ်လျှောက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ထားခဲ့ပေမဲ့ နေရာလွတ်ထဲမှာ နေရာယူထားတာက စတုရန်းမီတာ ၃၀၀ တောင် မပြည့်သေးဘူး။

တကယ်ပြောရရင် ပိုင်ကျင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာတာနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျတာက ရောထွေးနေတယ်။ နေရာလွတ်ကြီးထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထည့်ထားနိုင်တာကို ဝမ်းသာပေမဲ့ နေရာက ဒီလောက်ကျယ်နေတာတောင် ဘယ်အချိန်မှ အပြည့်ဖြည့်နိုင်ပါ့မလဲဆိုတာကိုတော့ စိတ်ပျက်မိတယ်။

ပစ္စည်းသိုလှောင်ဖို့ နေရာနဲ့ သီးနှံစိုက်ပျိုးဖို့ မြေကွက်က မတူဘူး။ သိုလှောင်တဲ့နေရာမှာတော့ ပစ္စည်းတွေရဲ့ ထုထည်အလိုက် အထပ်ထပ် စုစည်းထားနိုင်တယ်။ အမြင့် မီတာနှစ်ဆယ်ရှိတဲ့ သိုလှောင်နေရာ ရှစ်ဧကလောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကြောင့် ပိုင်ကျင်းက ဒီနေရာကို အပြည့်အဝ အသုံးချသင့်တယ်လို့ ခံစားလာရတယ်။ တကယ်တော့ စိုက်ပျိုးရေးတောင် မလုပ်ဘဲ နေခဲ့ရင်တောင် တစ်သက်လုံး စားလို့လောက်မယ့် အစားအစာတွေကို သိုလှောင်ထားနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက စိတ်ကူးသက်သက်ပဲ။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်သလောက် ပြင်ဆင်ထားတာကတော့ ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ရင်ထဲမှာလည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်သွားပါစေလို့ မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက အများစုကို တစ်သက်လုံး အသုံးမပြုဖြစ်တော့ရင်တောင် သူကတော့ မဝယ်ဘဲ မနေနိုင်သေးဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးက တကယ်ပဲ အဆုံးသတ်သွားနိုင်ပါ့မလား။

ပိုင်ကျင်းလည်း အဲဒီအကြောင်းကို သေချာမသိနိုင်ဘူး။ အရင်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးကာလတွေမှာ သူဟာ သုတေသနဌာနထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့ရပေမဲ့ သုတေသီတွေရဲ့ အမူအရာတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက်အထိ ဆိုးရွားလာပြီလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တယ်။

သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ရန်သူတွေကလည်း ပိုပိုပြီး အင်အားကြီးလာကြတယ်။ အရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ၊ မိစ္ဆာတွေ၊ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ အပင်တွေ...

လူသားတွေအတွက် တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ နေရာတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးရဲ့လား။

"သခင်လေး၊ ရောက်ပါပြီ။"

ချောင်လဲ့ရဲ့အသံကြောင့် ပိုင်ကျင်းရဲ့အတွေးတွေ ပြတ်တောက်သွားတယ်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလို အပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒီဘဝမှာ သူဟာ သေခြင်းတံခါးဝကနေ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်၊ ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံး တကယ်ပဲ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ရှောင်ဆာနဲ့အတူ သေခွင့်ရမယ်ဆိုရင် သူကျေနပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်။

ရှောင်ဆာကတော့ သူနဲ့အတူ နေရာလွတ်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး နေထိုင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သေရမယ့်အချိန်ရောက်လာရင် သေလိုက်ရုံပဲ။ ပိုင်ကျင်းအတွက်တော့ အဲဒါက အရေးမကြီးဘူး။

ဒါပေမဲ့ မကြိုးစားရသေးခင်မှာပဲ လက်လျှော့လိုက်ဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အခွင့်အရေးက အနည်းငယ်လေးပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုရင်တောင် သူနဲ့ရှောင်ဆာတို့ အတူတူ ကြိုးစားပြီး အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သွားကြမယ်။

"မင်းတို့အရင် ဟိုတယ်မှာ အခန်းသွားယူထားကြ။ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ပတ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ဒီအထိ တွေးမိပြီးတဲ့နောက် ပိုင်ကျင်းက အချိန်တစ်စက္ကန့်တောင် အလဟဿ မဖြုန်းချင်တော့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အရင်ခွာထားပြီး ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းဈေးကွက်ဆီ တန်းသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ခြံစည်းရိုးကို အမြန်ဆုံး ဝယ်ယူထားဖို့ လိုအပ်နေပြီ။

လမ်းမှာ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ မြို့ငယ်လေးတွေမှာလည်း ခြံစည်းရိုးရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေကို တွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ပိုင်ကျင်း သိပ်စိတ်တိုင်းမကျခဲ့ဘူး။ ပုံစံက ကြည့်မကောင်းသလို ခိုင်ခံ့မှုလည်း မရှိဘူး။ အော်ဒါမှာထားရင်လည်း တစ်ပတ်ကျော်လောက် စောင့်ရနိုင်တယ်။ အမြန်ဆုံးရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါးရက်လောက်တော့ ကြာဦးမှာပဲ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် H မြို့မှာ ရက်အနည်းငယ် နေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကြောင့် ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းဈေးကွက်ကို စောစောသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မရရင်တောင် ကြိုတင်အော်ဒါမှာထားလို့ ရသေးတယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းနဲ့ ချောင်လဲ့တို့ကတော့ အံ့ဩမနေကြဘူး။ H မြို့က ခရီးသွားမြို့တစ်မြို့ပဲလေ။ ချောင်လဲ့ကတော့ ရောက်ရောက်ချင်း ဘယ်နေရာတွေ သွားလည်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေပြီ။

ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရဲ့ အပြုအမူတွေ ပြောင်းလဲလာတာကို မြင်ရတဲ့ ဝမ်ရွှယ်ပင်းကတော့ စိတ်ပူမိတယ်။

ပြောင်းလဲမှုတွေက အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။ တခြားသူတွေ တုံ့ပြန်ဖို့တောင် အချိန်မမီဘူး။ အခုထိလည်း သခင်လေးက သူ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လာတာကို ဘယ်လိုသိသွားခဲ့မှန်း သူနားမလည်နိုင်သေးဘူး။

ဇူလိုင်လ ၃၁ ရက်နေ့ကစပြီး သခင်လေးက လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

အရင်ကလို အေးစက်ပြီး လူတွေကို ဂရုမစိုက်တတ်တဲ့ပုံစံမျိုးပဲ ဖြစ်နေသေးပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မျက်လုံးထဲက အေးစက်မှုနဲ့ လျစ်လျူရှုမှုတွေက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာတယ်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို အပြင်ကနေ အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေသလိုပဲ။ အဲဒါက ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဝမ်ရွှယ်ပင်း ကောင်းကောင်းသိတယ်။

အဲဒီလို သခင်လေးကို ကြည့်နေရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ သက်တမ်းကုန်ခါနီး လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသလိုတောင် ခံစားရတယ်။

သခင်လေးက အရင်ကတည်းက မာနကြီးတယ်၊ ခေါင်းမာတယ်၊ မွေးရာပါ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ယောက်လို ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး စိတ်မချမ်းသာတတ်တဲ့သူမျိုး။ အဲဒီလိုလူတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်အချိန်တိုအတွင်း အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲဆိုတာ ဝမ်ရွှယ်ပင်း ဘယ်လိုစဉ်းစားစဉ်းစား အဖြေမထွက်ဘူး။

ဒါ့အပြင် သူ့အထင်မှားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သခင်လေးက သူ့အပေါ် အရင်နဲ့မတူဘဲ အနည်းငယ် ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံနေတယ်လို့လည်း ခံစားရတယ်။

ဘာကြောင့် ဒီလိုအထူးဂရုစိုက်မှုမျိုး ရလာတာလဲဆိုတာ သူလည်း မစဉ်းစားတတ်ဘူး။

သခင်လေးက သူ့အကျင့်စရိုက်ကောင်းတာကို သိသွားလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရုပ်ရည်ကို သဘောကျပြီး စိတ်ဝင်စားနေတာများလား။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လှောင်ပြောင်မိတယ်။

သူ့မျက်နှာလေး အနည်းငယ်နီလာပြီး အဲဒီနေ့က ရေချိုးပြီးခါစ သခင်လေးရဲ့ပုံစံကို ပြန်သတိရသွားတယ်။

သောက်ကျိုးနည်း၊ အဲဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတာ ဘယ်သူက မငေးဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ တကယ်ကို လူကို ဒုက္ခပေးတဲ့ အလှမျိုးပဲ။

ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက မိန်းကလေးတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူဆိုတာတော့ သူသိတယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ချောင်လဲ့ရဲ့မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားတယ်။

သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတွေက တစ်ခါတလေ ရှက်သလို၊ တစ်ခါတလေ ကြည်နူးသလိုနဲ့ နည်းနည်းလေးတောင် မိန်းမဆန်နေတယ်။ ချောင်လဲ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ စိတ်ဝင်စားမှုတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတယ်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အန္တရာယ်ရှိသလို၊ လူရဲ့ရင်ကို လှုပ်ခတ်စေတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးနဲ့အတူ သံလိုက်ဓာတ်ပါတဲ့ အသံနိမ့်နိမ့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်လိုက်တယ်။

"မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ၊ ဟမ်?"

"မ... မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာမှမတွေးပါဘူး။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်တယ်။ သူ့ခမျာ ငိုချင်ရက်လက်တို့ ဖြစ်နေပြီ။

သူ တကယ်ကြီး ဘာမှမလုပ်ထားပါဘူး။ လူတိုင်းမှာ လှပတဲ့အရာတွေကို သဘောကျတတ်တဲ့ စိတ်ရှိတာပဲလေ။ သူကလည်း လှတာလေးကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေရုံသက်သက်ပါ။

"ဟွန်း!"

ချောင်လဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးကာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လှည့်ထွက်သွားရင်း ဝမ်ရွှယ်ပင်းရဲ့နားထဲကို စကားနှစ်လုံးပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်။

"အခန်းထဲမှာစောင့်နေမယ်။"

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက အလျင်အမြန် လိုက်သွားပေမဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အမူအရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။

ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟ။

ပိုင်ကျင်းက အရင်ဆုံး ဂိုဒေါင်တစ်ခု ငှားလိုက်ပြီးမှ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းဈေးကွက်ဆီ သွားခဲ့တယ်။

ခြံစည်းရိုးရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို မတွေ့ရသေးခင်မှာပဲ အဲဒီဈေးကွက်ထဲက ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲမှာ အံ့ဩမှုတွေ ပြည့်နှက်လာတယ်။ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းတွေက မျိုးစုံလွန်းတော့ ဘာကို ရွေးရမလဲဆိုတာတောင် ခေါင်းစားစရာ ဖြစ်နေပြီ။

ဒီပစ္စည်းတွေထဲကနေ နေစရာအိမ်လေးတစ်လုံးကို သူ့နေရာလွတ်ထဲမှာ ထည့်ထားနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ။

သူ့စိတ်ကြိုက် နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖန်တီးထားမယ်။ နေရာလွတ်ထဲ ပြန်ဝင်လိုက်တိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာသလို ခံစားရမှာပေါ့။

"လူကြီးမင်း မင်္ဂလာပါ။ ဘာပစ္စည်းမျိုး လိုအပ်ပါသလဲခင်ဗျာ။"

အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ပိုင်ကျင်းရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူ့ဆီကို ချက်ချင်း လျှောက်လာတယ်။ ပိုင်ကျင်းက အသက်ငယ်ငယ်လေးပဲ ထင်ရပေမဲ့ သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကြောင့် လျစ်လျူရှုထားလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ အရောင်းဝန်ထမ်းက နားလည်တယ်။

ပိုင်ကျင်းက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ စိတ်ပျက်မှုတစ်ခု ရှိနေတယ်။

ဒီပစ္စည်းတွေကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူလိုချင်တဲ့အရာမျိုးအတွက် အသုံးပြုလို့မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သိနေတယ်။

ရှောင်ဆာနဲ့ တွေ့ပြီးသွားရင်တောင် အိမ်ဆောက်နည်းကို ရှောင်ဆာကိုယ်တိုင်လည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။ နေရာလွတ်အကြောင်းကိုလည်း လျှို့ဝှက်ထားရမှာဆိုတော့ တခြားလူတွေကို ခေါ်ပြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းလို့လည်း မဖြစ်ဘူး။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ပြီးတဲ့နောက် လူတိုင်း အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားနေရတဲ့အချိန်မှာ သိပ်မထင်ရှားတဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို ဝှက်ထားတာက ပြဿနာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုပြီး အိမ်တစ်လုံးလုံး တည်ဆောက်ထားတာမျိုးဆိုရင်တော့ လူတိုင်းရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိမှာ သေချာတယ်။

သစ်ပင်မြင့်လေ လေတိုက်ခံရလေဆိုတဲ့ စကားပုံလိုပဲ၊ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိသမျှကို အကုန်ထုတ်မပြသင့်ဘူးဆိုတာ သူနားလည်တယ်။ အရင်ဘဝမှာလည်း ဒီလိုအကြောင်းတွေကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။

အရောင်းဝန်ထမ်းက ပိုင်ကျင်း စဉ်းစားနေတဲ့ပုံစံကို မြင်ပေမဲ့ လက်မလျှော့သေးဘူး။

"လူကြီးမင်း၊ ဘာကို စိတ်ပူနေတာပါလဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့က H မြို့မှာ အကြီးဆုံး ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်း ဖြန့်ဖြူးရောင်းချသူတွေပါ။ လူကြီးမင်းကို အကြံဉာဏ်တွေလည်း ပေးနိုင်ပါတယ်။ အိမ်ပြုပြင်မွမ်းမံတာနဲ့ ဒီဇိုင်းဆွဲပေးတာတွေလည်း လုပ်ပေးပါတယ်။ စိတ်ကြိုက် လှည့်ကြည့်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"ငါ အိမ်တစ်လုံးလိုချင်တယ်။"

ပိုင်ကျင်းက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်တယ်။

အရောင်းဝန်ထမ်းက ခဏတာ ကြောင်သွားတယ်။ အိမ်တစ်လုံး လိုချင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်လဲ။ အိမ်မဝယ်ရသေးတာလား။ ဒါပေမဲ့ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာလည်း အဲဒီလို မဟုတ်ပြန်ဘူး။

သူက အပြုံးနဲ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။

"လူကြီးမင်း လိုချင်တဲ့ပုံစံကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ရှင်းပြပေးလို့ရမလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်။"

ပိုင်ကျင်းလည်း အခုအချိန်မှာ အားနေတာပဲ။ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းဈေးကွက်ထဲကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ့စိတ်ကူးကို ပြောပြကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ခြံစည်းရိုးက အခုချက်ချင်း မဖြစ်မနေ ဝယ်ရမယ့်အရာလည်း မဟုတ်သေးဘူး။

"ငါက တကယ့်အိမ်တစ်လုံးလိုမျိုး ဆောက်ထားတာကို လိုချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အုတ်မြစ်တော့ မလိုဘူး။ ခိုင်ခံ့ပြီး တာရှည်ခံရမယ်၊ လူနေဖို့လည်း သင့်တော်ရမယ်။ ရေပိုက်၊ လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးနဲ့ မိလ္လာပိုက်စနစ်တွေလည်း အကုန်ပါရမယ်။ အတွင်းပိုင်းကိုလည်း သက်သောင့်သက်သာရှိအောင် အလှဆင်ထားရမယ်။ ဧည့်ခန်း၊ အိပ်ခန်း၊ ရေချိုးခန်း၊ မီးဖိုချောင် အကုန်ပါရမယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် နှစ်ထပ်အိမ်လေးတစ်လုံးပေါ့။"

ပိုင်ကျင်းက ပြောပြီးမှ သူ့တောင်းဆိုချက်က နည်းနည်းများနေသလို ခံစားမိသွားတယ်။

ခဏစဉ်းစားပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်တယ်။

"အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ရင်တောင် အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းပါတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးဆိုလည်း ရတယ်။"

အရောင်းဝန်ထမ်းကတော့ မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလူမျိုးပါလိမ့်။

ခေါင်းများ ထိခိုက်ထားလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံတွေ ပိုလျှံလွန်းလို့ သုံးမကုန်တော့တာလား။

ဒါပေမဲ့ ဖောက်သည်ဆိုတာ ဘုရင်ပဲလေ။ ပိုင်ကျင်းရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို ကြားလိုက်တာနဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်းရဲ့ရင်ထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်လာတယ်။ ဒီအော်ဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဒီနှစ်ရဲ့ ကော်မရှင်ကြေးကို လုံလုံလောက်လောက် ရနိုင်လောက်တယ်။

အခွင့်အရေးဆိုတာ ရှာဖွေတတ်သူအတွက် အမြဲရှိတယ်ပဲ မဟုတ်လား။

"လူကြီးမင်း ခဏလောက် စောင့်ပေးပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် မန်နေဂျာကို သွားခေါ်လိုက်ပါမယ်။"

ပိုင်ကျင်းလည်း အံ့ဩသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒီလိုအိမ်မျိုးကို တကယ်တည်ဆောက်ပေးနိုင်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

မကြာခင်မှာပဲ မန်နေဂျာ ရောက်လာတယ်။ အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိတဲ့ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ဝဖြိုးတယ်။ အထူးသဖြင့် ဗိုက်ကလေးက ရှေ့ကို ဖောင်းထွက်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ စူးစူးရှရှ တောက်ပနေပြီး အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပိုင်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒီလူက ကိုင်တွယ်ရလွယ်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသာနေတယ်။

သူက ပိုင်ကျင်းကို သေချာကြည့်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်တယ်။

"အိမ်တစ်လုံး တည်ဆောက်ချင်တဲ့ လူကြီးမင်းက ဒီလူကြီးမင်းပဲလားခင်ဗျာ။"

အရောင်းဝန်ထမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ မဝံ့မရဲနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ရဲ့ဈေးနှုန်းကတော့ မနည်းလောက်ဘူးနော်။"

ပိုင်ကျင်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဈေးနှုန်းက ကိစ္စမရှိဘူး။"

အိမ်က သူစိတ်တိုင်းကျဖြစ်ဖို့ပဲ လိုတယ်။ ဘယ်လောက်ဈေးကြီးကြီး သူဝယ်မှာပဲ။

အိမ်တစ်လုံး... တကယ်ကို သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်တဲ့ အိမ်တစ်လုံး။

အဲဒီလိုအိမ်မျိုးကို သူ ဘယ်လောက်တောင့်တနေခဲ့ရလဲဆိုတာ သူ့ရင်ထဲမှာပဲ သိတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပျော်စရာကောင်းလိုက်မလဲ။

တကယ်ပဲ ဆောက်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ကုန်ကုန် သူသုံးဖို့ ဝန်မလေးဘူး။ ဈေးနည်းနည်းပိုကြီးသွားရင်တောင် တကယ့်ဗီလာအိမ်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ တူသွားမှာပဲ။

"ဒါဆို ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြရအောင်ပါခင်ဗျာ။"

မန်နေဂျာရဲ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း တောက်ပသွားတယ်။ သူက ပိုင်ကျင်းကို ရုံးခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။

ပိုင်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့နောက်က လိုက်သွားတယ်။

ရုံးခန်းထဲရောက်တော့ ပိုင်ကျင်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာတွေကြားမှာတောင် မွေးရာပါ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ကျက်သရေရှိမှုက ထင်ရှားနေတယ်။

မန်နေဂျာကလည်း ဖော်ဖော်ရွေရွေ ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။

"လူကြီးမင်းက ဘယ်နေရာမှာ အိမ်ဆောက်ချင်ပါသလဲ။ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးကို လိုချင်ပါသလဲ။ အတွင်းပိုင်းအလှဆင်တာတွေအပြင် မီးအိမ်တွေ၊ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းတွေနဲ့ တခြားလိုအပ်တာတွေကိုပါ ကျွန်တော်တို့ဘက်က စီစဉ်ပေးရမလား။ လိုအပ်ချက်တွေကို အသေးစိတ်ပြောပြပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်။"

ပိုင်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်တယ်။

ဟုတ်သားပဲ။ အိမ်ဆောက်ဖို့ နေရာတောင် မရှိသေးဘူးဆိုတာ သူမေ့သွားတယ်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကလည်း လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလို့မှ မရတာ။

"လူကြီးမင်း၊ အခက်အခဲတစ်ခုခု ရှိနေပါသလား။ ပြောပြလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ့်နည်းလမ်း ရှာပေးပါ့မယ်။"

ပိုင်ကျင်းက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောစရာတစ်ခုကို ကြံဖန်လိုက်တယ်။

"ငါက H မြို့ကို အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒီနားတစ်ဝိုက်ကို သိပ်မသိဘူး။ စက်ရုံဟောင်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဒေါင်အလွတ်ကြီးတွေ ရှိလား။ အိမ်ကို အဲဒီနေရာမှာ အရင်ဆောက်ထားပေး။ နောက်မှ ငါ လာယူမယ်။"

ပိုင်ကျင်း ပြောပြီးသွားတော့ မန်နေဂျာရဲ့စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။

H မြို့ကို အခုမှရောက်လာတဲ့လူတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် အိမ်ဆောက်ဖို့ စိတ်ကူးရတာလဲ။ မန်နေဂျာကလည်း လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ပိုက်ဆံအများကြီးသုံးပြီး အိမ်တစ်လုံးဆောက်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအိမ်ကို တစ်နေရာရာမှာ သွားထားမယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုသယ်သွားမှာလဲ။ နောက်မှ လာယူမယ်ဆိုတာကရော ဘာသဘောလဲ။ ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ လာသယ်မှာများလား။

မန်နေဂျာက အဲဒီလို တွေးနေချိန်မှာ ပိုင်ကျင်းကတော့ သူ့အတွေးတွေကို မသိဘူး။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အိမ်ကို ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ဆောက်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတယ်။

အိမ်တစ်လုံးကို အစအဆုံး တည်ဆောက်ရင် လအနည်းငယ်လောက် ကြာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဂိုဒေါင်ဖြစ်ဖြစ် စက်ရုံဟောင်းဖြစ်ဖြစ် တစ်နှစ်လောက် ငှားထားလိုက်ရင် ရပြီ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်လာတဲ့အခါ အဲဒီအိမ်ကြီး ဘယ်လိုပျောက်သွားသလဲဆိုတာ ဘယ်သူက လာမေးနေတော့မှာလဲ။

အခုလို စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာတော့ အမှန်တစ်ဝက်၊ အလိမ်တစ်ဝက်နဲ့ ပြောရုံပဲ ရှိတယ်။ လိုအပ်ရင် လေယာဉ်နဲ့ လာသယ်မယ်လို့ ပြောလိုက်လည်း ရတာပဲ။ သူ့ရဲ့အပြုအမူနဲ့ အသုံးအဖြုန်းကို ကြည့်ရင် အဲဒီလိုပြောတာကလည်း မထူးဆန်းပါဘူး။

ပြောရမယ်ဆိုရင် အဲဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးတွေက တိုက်ဆိုင်စွာ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

မန်နေဂျာက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီနားမှာ ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အရင်တုန်းက ဒိန်ချဉ်ထုတ်လုပ်တဲ့ စက်ရုံဟောင်းပါ။ နောက်ပိုင်း စက်ရုံကို တခြားနေရာ ပြောင်းရွှေ့သွားတော့ ဒီနေရာက လွတ်သွားတယ်။ မြို့ထဲကနေ သွားလာဖို့တော့ နည်းနည်းဝေးပေမဲ့ နေရာက ကျယ်တော့ ဂိုဒေါင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြတာပါ။ အခုတော့ လုံးဝလွတ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းက အဲဒီမှာ အိမ်ဆောက်မယ်ဆိုရင်တော့ စရန်ငွေ..."

"စရန်ငွေ ပေးမယ်။"

ပိုင်ကျင်းက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ဝမ်းသာသွားတယ်။

မြို့နဲ့ဝေးတဲ့နေရာလား။ ဒါဆို အကောင်းဆုံးပဲပေါ့။ မြို့လယ်ခေါင်မှာသာ ဆောက်မိရင် မလိုလားအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ ပေါ်လာမှာကို သူစိုးရိမ်နေတာ။

"ဟား ဟား၊ ဒါဆို အဆင်ပြေပါပြီခင်ဗျာ။"

မန်နေဂျာက ရယ်လိုက်တယ်။ ပိုင်ကျင်းက အိမ်ကို ဘယ်လိုသယ်သွားမလဲဆိုတာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ပိုက်ဆံရဖို့သာ အဓိကပဲ။

"ဒါဆို လူကြီးမင်း လိုချင်တဲ့ပုံစံကို ဆက်ဆွေးနွေးကြရအောင်ပါ။"

မန်နေဂျာက ဒီလောက် ဝန်ဆောင်မှုပေးချင်စိတ် ပြင်းပြနေတော့ ပိုင်ကျင်းလည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ့တောင်းဆိုချက်တွေကို တစ်ခုချင်း ပြောပြလိုက်တယ်။

နှစ်ထပ်အိမ်ပုံစံမျိုး ဖြစ်ရမယ်။ ဧည့်ခန်းက ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိရမယ်။ အိမ်ထဲကို အလင်းရောင်ကောင်းကောင်း ဝင်နိုင်ဖို့ လိုတယ်။ ကြမ်းပြင်အထိ ရှည်လျားတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကြီးတွေ တပ်ဆင်ထားရမယ်။ ရေချိုးခန်းတွေကလည်း ကျယ်ဝန်းရမယ်။ တံခါး၊ ပြတင်းပေါက်၊ ကြမ်းခင်း၊ မျက်နှာကျက်အလှဆင်ပုံနဲ့ မီးအိမ်တွေကအစ ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေ သုံးရမယ်ဆိုတာကို သူတစ်ခုချင်း ရွေးချယ်ပြောပြတယ်။ စာကြည့်ခန်း၊ အိပ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်း စတဲ့အခန်းတွေရဲ့ ပုံစံနဲ့ အလှဆင်ပုံကိုလည်း အသေးစိတ် ဆွေးနွေးခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ပိုင်ကျင်းတစ်ယောက် ပါးစပ်ခြောက်လာတဲ့အထိ ပြောဆိုဆွေးနွေးပြီးမှ အိမ်ရဲ့ပုံစံကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတချို့ လုပ်ပြီးတဲ့အခါ နာရီအတော်ကြာ ကုန်သွားခဲ့ပြီ။

ပိုင်ကျင်းကလည်း စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောဘဲ စရန်ငွေ ယွမ် ၂ သန်းကို ပေးချေလိုက်တယ်။

ပြီးမှ ခြံစည်းရိုး မဝယ်ရသေးတာကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ခြံစည်းရိုး ဘယ်မှာရောင်းလဲ။"

ဒီလို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်တတ်တဲ့ ဖောက်သည်မျိုးကို မန်နေဂျာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ သဘောတူညီချက် ရပြီးတာနဲ့ ကိုယ်လိုချင်တာတွေကို ပြောပြပြီး ကျန်တာကို သူတို့စိတ်ကြိုက် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ဒီလိုဖောက်သည်မျိုးက တကယ်ကို ရှားပါးတယ်။

ပိုင်ကျင်းရဲ့မေးခွန်းကို ကြားတော့ မန်နေဂျာက ရယ်လိုက်တယ်။

"လူကြီးမင်းက ခြံစည်းရိုး ဝယ်ချင်တာလား။ ဒီနားမှာ ဆိုင်တချို့ ရှိပါတယ်။ မရှာချင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း အော်ဒါမှာပေးလို့ ရပါတယ်။ ဘယ်လိုပစ္စည်းမျိုးကို လိုချင်ပါသလဲ။"

"ခိုင်ခံ့လေလေ ကောင်းလေလေပဲ။ ဖြစ်နိုင်ရင် သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတာမျိုး။"

"ဒါဆို လွယ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဘယ်အချိန်လောက် လိုချင်ပါသလဲ။"

"အမြန်ဆုံးပဲ။ ဒီနေ့ရရင် အကောင်းဆုံးပဲ။"

"ဒါဆို..."

မန်နေဂျာက အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး နားနားကပ်ကာ စကားတချို့ တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပိုင်ကျင်းဘက်ကို လှည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်တယ်။

"လူကြီးမင်း အရေးပေါ်အော်ဒါအဖြစ် မှာယူမယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ပစ္စည်းတွေကို အခုပဲ သွားကြည့်ချင်ပါသလား။"

ပိုင်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီလိုလုပ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။

H မြို့က တစ်နိုင်ငံလုံးမှာရှိတဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် မြို့ကြီးတွေထဲက တစ်မြို့ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ တကယ်ထိုက်တန်တယ်။

ခြံစည်းရိုးရောင်းတဲ့နေရာကို ရောက်တာနဲ့ ပိုင်ကျင်းက သူလိုချင်တဲ့ပစ္စည်းကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်တယ်။ သံမဏိနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး အမြင့်တစ်မီတာလေးဆယ်လောက် ရှိတဲ့ ခြံစည်းရိုးတွေ ဖြစ်တယ်။ ဂိုဒေါင်ထဲမှာလည်း လက်ကျန်ပစ္စည်း အမြောက်အမြား ရှိနေတယ်။

မူလကတော့ ဒီပစ္စည်းတွေကို သီးသန့်အော်ဒါအတွက် ထုတ်လုပ်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ နှစ်လကျော်ကြာတဲ့အထိ လာယူမယ့်သူ မရှိခဲ့ဘူး။ အခု ပိုင်ကျင်းက အရေးတကြီး လိုအပ်နေတော့ သူ့ကို အရင်ရောင်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။

ပိုင်ကျင်းကလည်း ရက်ရက်ရောရော ငွေပေးချေပြီး ခြံစည်းရိုးတွေကို သူငှားထားတဲ့ ဂိုဒေါင်ဆီ ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။

ဒီနေ့ရဲ့ ရလဒ်ကတော့ မဆိုးဘူး။

ခြံစည်းရိုးတွေ တပ်ဆင်ပြီးသွားရင် တိရစ္ဆာန်တချို့ မွေးလို့ရပြီ။ ပြီးရင် သူ့နေရာလွတ်ကို သာယာလှပတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်။

စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ဖို့တော့ အလျင်မလိုသေးဘူး။ လက်ရှိ သိုလှောင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေက အချိန်အတော်ကြာ စားလို့ရသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့စွမ်းအား အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ရင် မြေဧရိယာကလည်း ပိုကျယ်လာနိုင်တယ်။

အခုလက်ရှိ ရှစ်ဧကပဲ ရှိသေးတာကတော့ မလုံလောက်သေးဘူး။

နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ ညဘက် ဆေးပညာစာအုပ်တွေ မဖတ်ဖြစ်တဲ့အချိန်တိုင်း ပိုင်ကျင်းက သူ့စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး မြေနှစ်ဧကစာလောက်ကို ခွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခြံစည်းရိုးတွေနဲ့ အပိုင်းခြောက်ပိုင်း ထပ်မံခွဲထားလိုက်တယ်။

သူ့နေရာလွတ်ကို ဘယ်လိုစီမံမလဲဆိုတာလည်း ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးပြီ။

ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ သိုးတွေ၊ နွားတွေအပြင် ဝက်တွေလည်း မွေးဦးမယ်။

သိုးတွေကို ဆိတ်တွေနဲ့အတူ မွေးထားလို့ရတယ်။ သိုးမွေးကလည်း အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးမှာ တိရစ္ဆာန်တွေဟာ မျိုးဗီဇမပြောင်းလဲသွားရင်တောင် ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သိုးမွေးကောင်းကောင်း ရဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

နွားတွေလည်း မွေးထားဦးမယ်။ ရှောင်ဆာကိုလည်း အာဟာရပြည့်ပြည့်ဝဝ စားသောက်စေချင်တယ်လေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တိရစ္ဆာန်တွေ မွေးထားရတာလည်း သိပ်ဒုက္ခမများပါဘူး။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက မပြင်ဆင်ထားတာထက် အမြဲပိုကောင်းတယ်။

နေ့ဘက်တွေမှာတော့ ပိုင်ကျင်းက ကားမောင်းပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေတယ်။

ပထမဆုံး အစားအသောက်ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံကြီးတွေကို သွားပြီး အစားအသောက်တွေ အလုံအလောက် ဝယ်ယူတယ်။ ပြီးတော့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းဈေးကွက်ဆီ သွားပြီး အဝတ်လျှော်စက်၊ ရေခဲသေတ္တာ၊ လျှပ်စစ်အပူပေးစက်၊ ပန်းကန်ဆေးစက်၊ လျှပ်စစ်မီးဖိုနဲ့ အဲဒီလိုပစ္စည်းမျိုးစုံကို ဝယ်ယူခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် စဉ်းစားမိပြန်တော့ အရက်ချက်စက်ရုံနဲ့ ဆေးလိပ်စက်ရုံတွေဆီပါ သွားလိုက်သေးတယ်။

ပိုင်ကျင်းက အရက်လည်း မကြိုက်ဘူး၊ ဆေးလိပ်လည်း မသောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်လာတဲ့အခါ အဲဒီပစ္စည်းတွေဟာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သူမှတ်မိနေတယ်။ လက်ဆောင်ပေးဖို့အတွက်လည်း အဲဒီပစ္စည်းတွေက မရှိမဖြစ် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

နေရာတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဝေးကွာနေတာကြောင့် ပိုင်ကျင်း အပြင်ထွက်ဝယ်ယူရတဲ့အချိန်က နှစ်ရက်လောက် ကြာသွားခဲ့တယ်။

ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ ဝမ်ရွှယ်ပင်းက သူ့ကို မေးခွန်းတွေ တစ်သီတစ်တန်းကြီး မေးတော့တယ်။

ပိုင်ကျင်းကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်။

ဝမ်ရွှယ်ပင်းက ဒေါသထွက်ပြီး ခြေထောက်ဆောင့်ကာ စိတ်တိုနေပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ရဲ့အပြုအမူမျိုးကို ပိုင်ကျင်းက အတော်လေး အသားကျနေပြီ ဖြစ်လို့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရတော့ပေ ။