ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူ့သိုလှောင်နယ်မြေကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ဖို့ပဲ။

စိတ်စွမ်းအင် မလုံလောက်တဲ့အချိန်မှာ ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းဖို့ကလည်း အဆင်မပြေဘူး။

သိုလှောင်နယ်မြေထဲက စမ်းရေကို တွေးမိတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းဟာ အရင်က အဲဒီအကြောင်းကို ပြန်သတိရလာတယ်။

စမ်းရေဟာ မျိုးပြောင်းလဲမှုကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဥက္ကာခဲရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ထူးခြားတဲ့အစွမ်းတစ်မျိုး ရှိနေခဲ့တယ်။

ဒဏ္ဍာရီထဲက သန့်စင်ပေးနိုင်တဲ့ ရေလိုပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေရုံသာမက ဒဏ်ရာတွေကိုလည်း ကုသပေးနိုင်တယ်။

အဲဒီစမ်းရေထဲမှာ ခဏလောက် စိမ်ထားလိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတတ်တယ်။

အားနည်းချက်တစ်ခုကတော့ စမ်းရေရဲ့ အစွမ်းဟာ သိုလှောင်နယ်မြေအပြင်ကို ယူထုတ်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ဝက်လောက် လျော့နည်းသွားတာပဲ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အစွမ်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နာရီအနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ သာမန်စမ်းရေနဲ့ ဘာမှမကွာတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာမှမရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းသေးတယ်။

စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးထားတဲ့ ပိုင်ကျင်းဟာ ရေချိုးခန်းထဲကို စမ်းရေအနည်းငယ် ထည့်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

စမ်းရေက သူ့စိတ်စွမ်းအင်ကို တိုးတက်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ရင်တောင် ခေါင်းကိုက်တာကို သက်သာစေနိုင်လောက်တယ်။

ဒီလိုတွေးပြီး လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။

အခုအချိန်က မသင့်တော်သေးဘူး။

ချန်နာနီမှာ သူ့အခန်းသော့ ရှိနေတယ်။ တခြားကိစ္စတွေကို ထားလိုက်ဦး။ သူ သတိလစ်သွားခဲ့ရင် ချန်နာနီဟာ သူ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အခန်းထဲ ဝင်လာနိုင်တယ်။

သူ သတိလစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ချန်နာနီက ထူးခြားတာတစ်ခုခုကို သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိပေမဲ့ သူ့စွမ်းရည်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မဖော်ပြချင်ဘူး။ သူ့အပြုအမူတွေကြောင့် တခြားသူတွေ သံသယဝင်လာတာမျိုးကိုလည်း မလိုချင်ဘူး။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးတဲ့နောက် ပိုင်ကျင်းဟာ စမ်းရေအကြောင်းကို ခဏမေ့ထားလိုက်တယ်။

ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး ခဏတုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။

ဖုန်းမြည်သံ အကြိမ်အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တစ်ဖက်ကနေ လေးနက်တဲ့အမျိုးသားအသံတစ်သံ ထွက်လာခဲ့တယ်။

အသံထဲမှာ ကြင်နာမှုနဲ့ ရင်းနှီးနွေးထွေးမှုတွေ ပါဝင်နေပြီး နောင်တရနေတဲ့အရိပ်အယောင်လည်း ရှိနေတယ်။

“ကျင်း၊ ဒီနေ့ နေကောင်းရဲ့လား။ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။ အဖေက ကတိပေးထားတာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖျက်မိပြန်ပြီ။ နောက်တစ်ခါကျရင် အဖေ ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ပါ။”

ပိုင်ကျင်းဟာ အဲဒီအချိန်မှာမှ အတိတ်ကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရလာခဲ့တယ်။

အဲဒီကာလတုန်းက သူ့အဖေဟာ သူနဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်တဲ့အချိန်အထိ တစ်ရက်တောင် အားလပ်ချိန် မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ သူဟာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ဖြတ်သန်းပြီးမှ သူ့အဖေကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတော့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

အခုလို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းဟာ အလွန်အမင်း ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သုတေသနဌာနဆီ ရောင်းစားခံရပြီးနောက် သူ့အဖေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့ရတဲ့အချိန်ကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ့အဖေရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးတွေက အနားမှာ ရှိနေခဲ့ကြတယ်။

အစ်မတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်စကားတွေကို နားထောင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့မျက်နှာကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူ့အဖေကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ပိုင်ကျင်းဟာ သူ့ကိုယ်သူ မလိုအပ်တဲ့လူတစ်ယောက်သာမက လူတိုင်းအတွက် ဟာသတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။

“ကျင်း? ကျင်း? စိတ်ဆိုးသွားပြီလား။ အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်။ အရင်တစ်ခါ မင်းကြိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ပါဂါနီကားကို မှတ်မိသေးလား။ အဲဒီကားကို အဖေ ဝယ်ပေးမယ်။ လက်ဆောင်အနေနဲ့ပေါ့။”

“ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးပါဘူး။”

ပိုင်ကျင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ပါဂါနီကားလား။

သူ အဲဒီကားကို တကယ်လိုချင်ခဲ့တာတော့ မှန်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာလည်း သူ့အဖေက ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကာလမှာ အဲဒီကားဟာ ဟမ်မာစစ်သုံးကားတစ်စီးလောက်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး။

တောင်တန်းတွေကို ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားခဲ့ရင်လည်း ဘယ်သူမှ အဲဒီကားကို လုယူဖို့ စိတ်ဝင်စားကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

“ကျင်း စိတ်မဆိုးဘူးဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့။ အဖေ ကားယူဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းဆီ ပို့ပေးမယ်။”

“ပါဂါနီကားကို မလိုချင်တော့ဘူး။ D တက္ကသိုလ်ကိုလည်း မတက်ချင်ဘူး။ အဲဒီမေဂျာကိုလည်း မကြိုက်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံပေးပါ။ ခရီးထွက်ချင်တယ်။ ပြီးတော့ စစ်သုံးဟမ်မာကား 2 စီးကိုလည်း ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး ပေးပါ။”

ပိုင်ကျင်းဟာ သူလိုချင်တာတွေကို တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုလိုက်တယ်။

သူ တကယ်ပဲ စိတ်ဆိုးနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့အဖေအတွက် သူဟာ အရေးမပါတဲ့လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိနေပြီ။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ကတိပေးထားခဲ့တယ်။ ရှောင်ဆာအနားမှာ ရှိနေနိုင်ရင် သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး သူ့အဖေတောင် အဲဒီပျော်ရွှင်မှုကို ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ မင်းဘယ်လောက်လိုချင်လဲ။ အဖေ လုံလုံလောက်လောက် ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းတော့ ဆက်တက်ရမယ်နော်။ မင်း ပန်းချီဆွဲရတာ ကြိုက်တယ်မဟုတ်လား။ ဟမ်မာကားတွေကိုလည်း ကြိုက်တယ်ပေါ့။ စစ်တပ်မှာ ကားတချို့ ရှိတယ်။ အဖေ လူလွှတ်ပြီး မင်းဆီ ပို့ပေးခိုင်းလိုက်မယ်။”

“ကျွန်တော် ပန်းချီမဆွဲချင်တော့ဘူး။ စတော့ရှယ်ယာအကြောင်း လေ့လာချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ပိုက်ဆံများများ ပေးပါ။ ကျွန်တော် အသုံးလိုလို့ပါ။”

ပိုင်ကျင်းဟာ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ပြောလိုက်တယ်။ အသံထဲမှာလည်း ခံစားချက်တစ်စုံတစ်ရာ မပါဝင်ခဲ့ဘူး။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူဟာ ပန်းချီဆွဲရတာကို တကယ်မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါဆို ဘာကြောင့် အဲဒီမေဂျာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။

သူ့အဖေနဲ့ ချန်နာနီတို့က အမြဲတမ်း နားပူနားဆာလုပ်ပြီး အဲဒီမေဂျာကို ရွေးချယ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ နှလုံးသားဟာ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း အေးစက်တဲ့အလင်းတစ်ချက် လက်သွားတယ်။

မကြာသေးခင်က ချန်နာနီနဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးတို့ အဆက်အသွယ်ရှိခဲ့တာလား။

သူမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် စစ်တပ်က ကွဲကွာသွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုလမ်းကြောင်းဟာ ချန်နာနီ ထွက်ပြေးသွားတဲ့လမ်းကြောင်းနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ချန်နာနီဟာ စစ်တပ်နဲ့အတူ B မြို့ကို ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။

သူသာ ရှောင်ဆာနဲ့ မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင် အဲဒီအချိန်တုန်းက သေဆုံးသွားလောက်ပြီ။

“မင်း စတော့ရှယ်ယာအကြောင်း လေ့လာချင်တယ်လား...” ဖုန်းတစ်ဖက်က အသံဟာ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့တယ်။

“ပိုက်ဆံပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား။ ကျွန်တော် ရှုံးသွားရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။”

ပိုင်ကျင်းဟာ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

သူ့အဖေက ချန်နာနီလိုပဲ သူ့ကို အလိုလိုက်ပြီး ချစ်ခင်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာ သူ့ကို တိုးတက်ကြီးထွားလာအောင် ကူညီပေးမယ့်အစား တားဆီးထားခဲ့ကြတာပဲ။

ဒီအတွေးကြောင့် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အေးစက်မှုတွေ တိုးလာခဲ့တယ်။

“အင်း... ကောင်းပြီ။”

တစ်ဖက်က ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြန်ပြောလာတယ်။

“ကျင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင် အဖေ ထောက်ခံပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့မေဂျာကိုတော့ မပြောင်းနဲ့နော်။ တခြားဘာသာရပ်တွေကို ရွေးချယ်လို့ရတယ်။ ကျောင်းစာကို မထိခိုက်စေသရွေ့ အဆင်ပြေတယ်။”

ပိုင်ကျင်းဟာ လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ နားလည်သွားခဲ့တယ်။

သူ့အဖေဟာ နိုင်ငံရေးကောင်စီဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အဖေရဲ့ ဇနီးရဲ့ဖခင်က စစ်တပ်မှာ အာဏာရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီလူ ရာထူးမတက်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့အဖေလည်း ဒီလောက်မြန်မြန် ရာထူးတက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အမှန်တော့ သူ့အဖေက သူ့ကို တိတ်တဆိတ်သာ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တာ။

နိုင်ငံရေးနဲ့ စစ်တပ်ဟာ အမြဲတမ်း အပြန်အလှန် ဆက်စပ်နေခဲ့တယ်။ ကမ္ဘာမပျက်ခင်က အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ သူ့အဖေအပေါ် ပြုမူဆက်ဆံပုံကို အားလုံးသိနေကြပေမဲ့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။

ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်မှာတော့ အစိုးရဟာ အရေးမပါတဲ့အရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ဟာ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်စိဆံပင်မွေးစူးစရာ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ချင်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

“သိပါပြီ။ ပိုက်ဆံကိုပဲ မြန်မြန်ပို့ပေးပါ။”

ပိုင်ကျင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

သူ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို လွှတ်ချလိုက်ရသလို သက်သာမှုတစ်ခု ခံစားလာရတယ်။

သူ့အဖေရဲ့ ပိုက်ဆံကို မလိုချင်ဘူးလို့ မာနကြီးစွာ ပြောနိုင်တဲ့အခြေအနေမှာ သူ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်။

သူ အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေနိုင်တဲ့လူက ရှောင်ဆာတစ်ယောက်တည်းပဲ။ တခြားလူတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွေးများနေဖို့ ဘာလိုတော့မှာလဲ။

“ကျင်း ဘယ်ကို ခရီးထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ကိုယ်ရံတော်တွေ ခေါ်သွားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ အပြင်မှာဆို လုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်ပါ။ တစ်ခုခု ဝယ်ချင်ရင်လည်း ပိုက်ဆံကုန်မှာကို မစိုးရိမ်နဲ့။ အဖေ ပေးချေလိုက်မယ်။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဖေ။”

ပိုင်ကျင်းဟာ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်။

သူ ဒီလိုဂရုစိုက်ပေးတဲ့စကားတွေကို ဆက်နားမထောင်ချင်တော့ဘူး။

အဖေက သူ့ကို အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလို အလိုလိုက်မှုတွေကြောင့်ပဲ သူဟာ အဖေ့အပေါ် အလွန်ယုံကြည်အားကိုးခဲ့မိတယ်။

စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ သူ အဲဒါကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အသက်ရှင်ချင်စိတ်တောင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။

ဒီတစ်ဘဝမှာတော့ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြည့်အဝ ယုံကြည်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီလိုချိုသာတဲ့ စကားတွေကို အလွန်အမင်း နားထောင်နေမိမှာကိုလည်း ကြောက်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာကြောင့် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့တယ်။

သူ့အဖေဟာ အလွန်ရက်ရောတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ပဲ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။

သူ့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ သိန်းအနည်းငယ် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကာလမှာ ကောင်းကောင်းနေထိုင်နိုင်ဖို့အတွက် အဲဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်မှာ သူ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ရှောင်ဆာကို အစားအစာအတွက် ဘယ်တော့မှ စိတ်ပူစရာမလိုအောင် လုပ်ပေးမယ်။

အခု ပိုက်ဆံရှိလာပြီဆိုတော့ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို သေချာပြင်ဆင်နိုင်တော့မယ်။

ပိုင်ကျင်းဟာ သိုလှောင်နယ်မြေထဲက မြေဧက 8 ဧကကို စဉ်းစားပြီး စနစ်တကျ အစီအစဉ်ချနေခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ စမ်းရေက ဧကဝက်လောက် ရှိနေတယ်။

ကျန်တဲ့မြေတွေမှာ အစားအစာသီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးနိုင်တယ်။ သစ်သီးပင်တွေလည်း စိုက်နိုင်တယ်။ ကြက်၊ ဘဲ၊ သိုး စတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း မွေးမြူနိုင်တယ်။

ဒါ့အပြင် ရေကန်ငယ်တစ်ကန် တူးပြီး ငါး၊ ပုစွန်နဲ့ ကဏန်းတွေကိုလည်း မွေးမြူထားရမယ်။

ဒီလိုဆိုရင် အသားစားစရာရှိရုံတင်မက ပင်လယ်စာတွေပါ စားနိုင်မှာပဲ။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကိုလည်း စိုက်ပျိုးထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်လာတဲ့အခါ ဆေးဝါးတွေ အလွန်ရှားပါးလာမယ်။ ရိုးရိုးအနာရောဂါလေးတစ်ခုတောင် အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ဆေးရုံတွေမှာ ရှိတဲ့ဆေးဝါးတွေဟာလည်း သုံးစွဲကုန်ဆုံးသွားနိုင်တာကြောင့် ကိုယ်ပိုင်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ စိုက်ပျိုးထားတာက ပိုကောင်းတယ်။

အိပ်ရာတစ်လုံးလည်း ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ ကောင်းကောင်းအနားယူနိုင်ဖို့ပေါ့။

အိမ်တစ်လုံးကိုပါ သိုလှောင်နယ်မြေထဲ ရွှေ့ထည့်ထားနိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုကောင်းမယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ရေချိုးခန်းလည်း လိုလာမယ်။

သူဟာ စမ်းရေထဲမှာ ရေချိုးပြီး သိုလှောင်နယ်မြေရဲ့ ရေအရင်းအမြစ်ကို ညစ်ညမ်းသွားစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။

လျှပ်စစ်မီးထုတ်စက်တစ်လုံးလည်း လိုအပ်မယ်။ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလည်း ပြင်ဆင်ထားရမယ်။

ဒီလိုစဉ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူ ပြင်ဆင်ရမယ့်ပစ္စည်းတွေ အလွန်များပြားနေတယ်ဆိုတာ သတိထားမိလာတယ်။ သိုလှောင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကိုတော့ မထည့်တွက်ရသေးဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက သူ့ရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒီလိုပစ္စည်းတွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့အနာဂတ်ဘဝဟာ ပိုပြီး လုံခြုံလာမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့စိတ်ဓာတ်ဟာ ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒါက သူ့စိတ်စွမ်းအင်ဟာ အခုထိ အားနည်းနေသေးတယ်ဆိုတာကို သတိပေးနေသလိုပဲ။

ဒီတော့ သိုလှောင်နယ်မြေထဲက စမ်းရေကို အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်နေပြီ။

ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာတော့ အဲဒါကို လုပ်လို့မဖြစ်သေးဘူး။

ပိုင်ကျင်းဟာ ကားသော့ကို ကောက်ယူပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

တံခါးဖွင့်ပြီး လှေကားအနည်းငယ် ဆင်းလာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကိုယ်ရံတော် 4 ယောက်က သူ့ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။

ပိုင်ကျင်းဟာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

အရင်တုန်းကတော့ ကိုယ်ရံတော်တွေ အမြဲလိုက်ပါနေတာကို သူ သဘောကျခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဲဒီလိုလူတွေက သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာတယ်။

“ငါ့နောက်ကို မလိုက်နဲ့။”

ပိုင်ကျင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

အိမ်မှာရှိတဲ့ ကိုယ်ရံတော် 6 ယောက်ထဲက ဝမ်ရွှယ်ပင်းတစ်ယောက်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူအားလုံးဟာ သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့ကြတာကို သူ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေတယ်။

သူက လက်စားချေချင်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် လူတွေရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကို အလွန်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်လာခဲ့တယ်။

သူတို့ကို သူ့အနားမှာ မရှိစေချင်တော့ဘူး။ သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာမှာကို မလိုချင်ဘူး။

“သခင်လေး၊ အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်ပါဘူး။ သခင်လေးရဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားတဲ့အတွက် လုံခြုံရေးကို အထူးဂရုစိုက်ရမှာပါ။ သူတို့ကို ခေါ်သွားရင်လည်း အဆင်ပြေမှာပါ။”

ကိုယ်ရံတော်တွေ ဘာမှမပြောရသေးခင် ချန်နာနီရဲ့ ဂရုစိုက်ဟန်ပါသောအသံက အိမ်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့လာခဲ့တယ်။

နောက်တော့ သူမက ပိုင်ကျင်းကို မကျေနပ်သလို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာလည်း အနည်းငယ် အပြစ်တင်တဲ့အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်။

ပိုင်ကျင်းဟာ မျက်နှာကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ထားလိုက်တယ်။

ကာကွယ်ပေးဖို့လား။

တကယ်တော့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။

အရင်ဘဝတုန်းက သူ ဘယ်လောက်တောင် အရူးအမူး ယုံကြည်ခဲ့မိသလဲဆိုတာကို အခုမှ ပြန်တွေးမိတယ်။

တရားမဝင်မွေးဖွားလာတဲ့ သားတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ့ကိုယ်ပိုင်အဆင့်အတန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဂုဏ်ယူမှုနဲ့ သိမ်ငယ်မှုတွေ ရောထွေးနေခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ မာနကြီးပြီး ကြွားဝါပြသတဲ့အကျင့်တွေဟာ သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝအလေ့အထတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒါတွေဟာ ကလေးဆန်လွန်းခဲ့တာပဲ။

ပိုင်ကျင်းဟာ ချန်နာနီကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အခုတော့ နာကြည်းမုန်းတီးမှု မရှိတော့ဘူး။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ချန်နာနီမှာ သားတစ်ယောက် ရှိတယ်။ စစ်တက္ကသိုလ်မှာ ပညာသင်နေပြီး ဒီနှစ်မှာ ဘွဲ့ရတော့မယ်လို့ ထင်တယ်။

သူ့သားအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့အနာဂတ်တစ်ခု လိုချင်တယ်ဆိုရင် ချန်နာနီရဲ့ ရွေးချယ်မှုဟာလည်း နားလည်လို့ရတယ်။

သူ့ကိုယ်သူပဲ အပြစ်တင်ရမှာပါ။ အရင်တုန်းက သူ ဘာမှနားမလည်ခဲ့လို့ပဲ။

သူမကို မမုန်းတော့ပေမဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။

သူ့ကိုယ်သူ အရမ်းရက်ရောတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် မလုပ်ချင်ဘူး။

သူမကို မမုန်းတော့တဲ့အကြောင်းရင်းက 2 ခု ရှိတယ်။

ပထမတစ်ခုက အခုအချိန်မှာ လက်စားချေဖို့ အချိန်မတန်သေးတာကြောင့်ပဲ။ ချန်နာနီရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့်သာ သူ ရှောင်ဆာနဲ့ အောင်မြင်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။

ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ချန်နာနီဟာ သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို မရရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်ကာလကို ဘယ်လိုလုပ် ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မှာလဲ။

အနည်းငယ် သနားစိတ်ဖြစ်တာကလွဲရင် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ တခြားခံစားချက်တွေ မရှိတော့ဘူး။

“ဝမ်ရွှယ်ပင်း၊ မင်း ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။”

ပိုင်ကျင်းဟာ စကားပြောပြီးတာနဲ့ ကားသော့ကို ဝမ်ရွှယ်ပင်းဆီ ပစ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ကားနောက်ခန်းထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

ချန်နာနီဟာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။

သခင်လေးဟာ သူမကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားအောင် လုပ်ချင်တာပဲလို့ သူမ ထင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ခုနက သူမကို ကြည့်လိုက်တဲ့ မျက်လုံးတွေက အလွန်အေးစက်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ သံယောဇဉ်မရှိသလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ သာမန်အရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသလိုမျိုး နက်ရှိုင်းတဲ့ သနားမှုတစ်ခုပါ ပါဝင်နေခဲ့တယ်။

သူမဟာ ပိုင်ကျင်းကို သေချာကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှထူးခြားတာ မတွေ့ခဲ့ဘူး။

ခုနက သူမ မျက်စိမှားသွားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။

ကြည့်လေ၊ သခင်လေးက သူမစကားကို နားထောင်ပြီး လိုက်နာနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ရံတော်ကို ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ကိစ္စကတော့ သူမအတွက် မကျေနပ်စရာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သခင်လေးက သူမစကားကို နားထောင်နေသေးတာပဲ။

သူမ ပထမဆုံး သခင်လေးကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက စိတ်ထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။

တတိယအကြိမ်မှာတော့ အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့အမှားကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးဖို့ စိတ်ကူးခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထအကြိမ်၊ ပဉ္စမအကြိမ်နဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သစ္စာဖောက်ခြင်းဟာ အလေ့အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အဲဒီလိုဖြစ်လာတဲ့အခါ သူမအတွက် အရာအားလုံးဟာ သဘာဝကျတဲ့ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

သူမဟာ သခင်မအတွက် လုပ်ပေးနေတာပဲ မဟုတ်လား။