နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ လှောင်ပြောင်သလို အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

ပိုင်ကျင်းဟာ အမွေဆက်ခံသူတစ်ယောက်အဖြစ် ကြည့်ကောင်းပြီး အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်လို့ ဆိုနိုင်ပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူဟာ တရားမဝင်မွေးဖွားလာတဲ့ သားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်။

သူ့အဖေဟာ တရားဝင်ဇနီးနဲ့ ပြဿနာမဖြစ်နိုင်တဲ့အချိန်တွေမှာပဲ သူ့အပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တာ။

ညစာစားပြီးနောက် ပိုင်ကျင်းဟာ အမြန်ဆုံး အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်သွားခဲ့တယ်။ သူ အခုအချိန်မှာ အလိုချင်ဆုံးအရာက သူ့ရဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ပဲ။ အဲဒါဟာ သူ့အနာဂတ်ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံး အကာအကွယ် ဖြစ်လာမှာမို့လို့ပဲ။

အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်တာနဲ့ ပိုင်ကျင်းဟာ သိုလှောင်နယ်မြေထဲ ဝင်ကြည့်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး။

ပိုင်ကျင်းကတော့ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။ သိုလှောင်နယ်မြေရှိနေတယ်ဆိုတာ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရတယ်။

စိတ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တယ်။

တကယ်ပါပဲ။ ခွက်တစ်ခွက်ဟာ သိုလှောင်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အားအင်အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားသလို ဖြစ်လာပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ခေါင်းထဲက နာကျင်မှုကလည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် ပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။

ပိုင်ကျင်းဟာ ချက်ချင်း စမ်းသပ်မှုကို ရပ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။

သုတေသီတွေ သင်ပေးခဲ့တဲ့ အတွင်းချီလည်ပတ်နည်းကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ချီစွမ်းအင်ကို တစ်ပတ်လှည့်ပတ်စေလိုက်တဲ့အခါမှသာ အနည်းငယ် သက်သာလာခဲ့တယ်။

ပိုင်ကျင်းဟာ မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်တယ်။ သိုလှောင်နယ်မြေထဲမှာ မြေဧက 8 ဧက ရှိနေပေမဲ့ သူ့စိတ်စွမ်းအင်အဆင့်က ဘာကြောင့် 0 ဖြစ်နေရတာလဲဆိုတာ နားလည်လာခဲ့တယ်။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကမ္ဘာပျက်ကာလမှာ လေ့ကျင့်မှုတွေကြောင့် ကြံ့ခိုင်လာခဲ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် အလွန်ကြီးမားတဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို မခံနိုင်သေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ကမ္ဘာပျက်ကာလအဆုံးပိုင်းမှာ သူ့အပေါ် အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်မှုရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့်သာ သိုလှောင်နယ်မြေဟာ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။

လူတွေကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူ ဘာကြောင့် ကမ္ဘာပျက်မလာခင် တစ်နှစ်အလိုကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ နားမလည်နိုင်သေးပေမဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ စိတ်စွမ်းအင် လိုအပ်နေဆဲပဲ။

သူ့သိုလှောင်နယ်မြေဟာ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်တွေ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းနေတာကြောင့် ခေါင်းကိုက်နာကျင်မှုတွေ ပြင်းထန်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒီအချက်ကို နားလည်သွားတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းဟာ စိတ်မပူတော့ဘူး။

စိတ်စွမ်းအင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်တိုးတက်အောင် လုပ်လို့ရတယ်။ ကမ္ဘာပျက်မလာခင် သူ့စွမ်းရည်ကို အဆင့် 1 အထိ တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်တယ်။

ဒီနေရာမှာ သုတေသနဌာနက လူတွေကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ရမယ်လို့ ဆိုနိုင်တယ်။ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် အစားအစာတွေ အလွန်ရှားပါးလာတဲ့အခါ လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အဆင့်ကို မြန်မြန်တိုးမြှင့်ဖို့သာ အလျင်စလို ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ ထူးဆန်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုတောင် အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။

ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက် လူအများကြားမှာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်း ကိုယ်ခံပညာမိသားစုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဖော်ထုတ်လာကြတယ်။

သူတို့ဟာ ဇွန်ဘီတွေရဲ့အမြုတေကို စားသုံးပြီး အဆင့်မြှင့်တင်သူတွေလို မြန်မြန်တိုးတက်လာတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကတော့ ခိုင်မာတယ်။

ဇွန်ဘီတွေရဲ့အမြုတေဟာလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ ကိုင်တွယ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။

ကိုယ့်အဆင့်ထက် မြင့်တဲ့အမြုတေကို စားသုံးနိုင်ဖို့တင်မကဘဲ အခြေခံအုတ်မြစ် မတည်ငြိမ်သွားအောင်လည်း ကာကွယ်ရတယ်။ အဆင့်တိုးတက်ဖို့ အရေးအကြီးဆုံးအရာတွေထဲမှာ ကံကောင်းမှုလည်း ပါဝင်တယ်။

အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတချို့က ဇွန်ဘီအမြုတေ 5 ခု စားသုံးရုံနဲ့ အဆင့်တစ်ဆင့် တိုးတက်နိုင်တယ်။ တချို့လူတွေကတော့ အမြုတေ 12 ခု၊ 20 ခုလောက်အထိ စားသုံးပြီးတာတောင် အဆင့်မတက်နိုင်ကြဘူး။ နောက်ထပ် အမြုတေတွေကို ဆက်လက်ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်နေတတ်တယ်။

ဒါကြောင့်ပဲ သုတေသီတွေဟာ သူ့ရဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေကို အလွန်စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သိုလှောင်နယ်မြေကို အထောက်အပံ့ပေးမယ့် အရာတစ်ခုခု မရှိဘူးဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်ကာလမှာ အဲဒီစွမ်းရည်ကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။

ပိုင်ကျင်းဟာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးထဲမှာ လက်စားချေလိုစိတ်လည်း အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့တယ်။

သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အမုန်းတရားမရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူ တည်ငြိမ်နေတယ်။ လက်စားချေဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့လည်း ခံစားနေရတယ်။

ကမ္ဘာပျက်ကာလအတွင်းမှာ သူတို့တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ အာမခံမပေးနိုင်ဘူး။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ရဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ သိခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှောင်မိုက်သွားပြီး အေးစက်တဲ့အလင်းတစ်ချက် လက်သွားခဲ့တယ်။

အမှန်တော့ အရင်ဘဝတုန်းက သူ့သိုလှောင်နယ်မြေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာဟာ မတော်တဆဖြစ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူဟာ အဲဒီကြောက်မက်ဖွယ်အမှတ်တရတွေကို လုံးဝ မေ့ပစ်ချင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ဘယ်သူ့အတွက်မှ မကောင်းခဲ့ဘူး။ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူဟာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို အဲဒီအကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။

ဘယ်သူသိမှာလဲ။ နောက်ဆုံးမှာ သူ ရောင်းစားခံလိုက်ရတာပဲ။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့ရဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေစွမ်းရည်ဟာ အဆင့် 3 ရှိပြီး ပစ္စည်းတွေကို ကုဗမီတာ 160 အထိ သိုလှောင်ထားနိုင်တယ်။ နယ်မြေအတွင်းမှာ မိနစ် 30 ကြာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်တယ်။

တစ်နေ့မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ အဆင့် 5 ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတွေ ရရှိခဲ့ပြီး သူ့အခြေအနေကြောင့် တခြားအဖွဲ့တွေကလည်း ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားလာကြတယ်။

အဖွဲ့ 3 ဖွဲ့ဟာ အဆင့် 5 အမြုတေ 4 ခုအတွက် အပြိုင်အဆိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီလူဟာ သူ့ကိုယ်သူ ရန်သူတွေ ဝိုင်းရံထားတယ်ဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါ အမြုတေတွေကို မြစ်ထဲ ပစ်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် တခြားသူတွေရဲ့ အာရုံကို လွှဲပြောင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အဲဒါကို မြင်တဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းကို မြစ်ထဲဆင်းပြီး အမြုတေတွေ သွားယူခိုင်းခဲ့တယ်။

မြစ်က သိပ်မနက်ပေမဲ့ မြစ်ထဲက မျိုးပြောင်းတိရစ္ဆာန်တွေဟာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အရေအတွက်လည်း များပြားတယ်။ သိုလှောင်နယ်မြေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနိုင်မှသာ သူ့တာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။

ပိုင်ကျင်းဟာ ရေကူးမကျွမ်းကျင်ဘူး။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တခြားအဖွဲ့တွေကလည်း သိုလှောင်နယ်မြေစွမ်းရည်ရှိသူတွေကို ခေါ်ဆောင်လာကြတယ်။

သူ့နှလုံးသားထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အမြုတေတွေကိုသာမက အနီးအနားက ကျောက်တုံးတွေ၊ ရေတွေ၊ ပြောင်းလဲမျိုးစိတ်တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ အပင်တချို့ကိုပါ သိုလှောင်နယ်မြေထဲ ထည့်သွင်းလိုက်တယ်။

အဲဒီလိုလုပ်ပြီးမှသာ သူ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကမ်းပေါ်ကို မတက်ရသေးခင်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စူးရှတဲ့နာကျင်မှုတစ်ခု ထိုးဖောက်သွားခဲ့တယ်။ သွေးကြောတွေ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးမှာ သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ တကယ်သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။

သတိပြန်ရလာတဲ့အခါ သူဟာ စခန်းထဲကို ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီ။

စောင့်ရှောက်ပေးသူ မစ္စလီရဲ့ ပြောပြချက်အရ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အသားအရေကောင်းကောင်းကျန်တဲ့ နေရာတောင် မရှိတော့ဘူးတဲ့။

ကံကောင်းတာက မြစ်ထဲက မျိုးပြောင်းတိရစ္ဆာန်တွေက သူ့ကို မစားခဲ့ကြဘူး။ မဟုတ်ရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မှာလဲ။

ဒီအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းဟာ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ ချွေးစေးတွေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခေါ်သံတစ်ခုကို ခံစားလာရတယ်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အမြုတေတွေကို တောင်းတဲ့အခါ ပိုင်ကျင်းရဲ့မျက်နှာဟာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲစွမ်းရည်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ စွမ်းရည်နှစ်မျိုးလုံးဟာ အဆင့် 0 အထိ ကျဆင်းသွားခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဆင့် 0 ရှိတဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေစွမ်းရည်အသုံးပြုသူတွေဟာ တခြားကျွမ်းကျင်မှုတွေကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း မရှိကြဘူး။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုတည်းပဲ တွေးနေခဲ့တယ်။

အမြုတေတွေ သူ့လက်ထဲမှာ ကျန်နေသေးတာ မဟုတ်ရင် သူဟာ အသုံးမဝင်တဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာပဲ။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလည်း သူ့ကို ကယ်တင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေဟာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့တာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။

နယ်မြေကို အလွှာ 2 လွှာအဖြစ် ခွဲခြားထားတယ်။

အလွှာတစ်လွှာက ပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်ဖို့အတွက် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လွှာကတော့ မြေပြင်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီမြေဟာ ဧက 1 ဧကခန့် ရှိပြီး တစ်ဝက်လောက်ကတော့ သန့်စင်တဲ့ စမ်းရေတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

စမ်းရေထဲမှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ရှိနေတယ်။ ကျောက်တုံးဘေးမှာလည်း ကြာပန်းနဲ့ ဆင်တူတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အပင်တစ်ပင် ပေါက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပင်ဟာ ပုံမှန်ကြာပန်းနဲ့မတူဘဲ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုး ရှိနေခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ပိုင်ကျင်းဟာ အံ့အားသင့်ခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ပူပန်မှုက ပိုများနေခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သိုလှောင်နယ်မြေထဲမှာ အဆင့် 5 အမြုတေ 4 ခုလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လို့ပဲ။

အရင်က စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူ့အမေရဲ့ အမွေအနှစ်ပစ္စည်းတွေတောင် မကျန်တော့ဘူး။

ဘာမှမတတ်နိုင်တော့တဲ့အတွက် အမြုတေတွေကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီ မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်တုံးနဲ့ ကြာပန်းအကြောင်းကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။

သူမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲဒီကျောက်တုံးဟာ ဥက္ကာခဲတစ်တုံး ဖြစ်သင့်တယ်။ မြစ်ကလည်း ဥက္ကာခဲကျခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ အနီးအနားမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။

အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ပိုင်ကျင်းဟာ အတော်အသင့် အဆင်ပြေတဲ့ဘဝကို ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်စွမ်းအင်ဟာ အရင်ထက် နည်းသွားပေမဲ့ ပိုမိုသန့်စင်လာခဲ့တာကိုလည်း သတိထားမိတယ်။

ဒါဟာ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တိုးတက်ဖို့ အရင်ထက် ပိုခက်ခဲလာမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

ဇွန်ဘီအမြုတေ 15 ခုကို စုပ်ယူပြီးတာတောင် ဘာမှပြောင်းလဲမှု မရှိတဲ့အခါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားက ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ပိုင်ကျင်းဟာ သူ့စွမ်းရည်ကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဆင့် 1 ကို တိုးတက်နိုင်ခဲ့တယ်။

သူ့နယ်မြေဟာလည်း ဧက 2 ဧကအထိ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ အောင်ပွဲခံဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က B မြို့မှာ နေထိုင်ခွင့်ရဖို့အတွက် သူ့ကို သုတေသနဌာနဆီ ရောင်းစားလိုက်ပြန်တယ်။

တခြားနေရာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် B မြို့ဟာ Z နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး စစ်တပ်က အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် တခြားနေရာတွေထက် ပိုလုံခြုံတယ်လို့ ဆိုနိုင်တယ်။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

ဒီကမ္ဘာမှာ သူ အဖြစ်မခံချင်ဆုံးအရာတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒါက B မြို့ကို ပြန်ရောက်သွားရတာပဲ။

သူ့အဖေကို ပြန်တွေ့ရတော့မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာတော့ နောက်ဆုံးရလဒ်က...

ပိုင်ကျင်းဟာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

သူ့အဖေကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ တကယ်ပါပဲ၊ သူ့အဖေကို အပြစ်မတင်ခဲ့ဘူး။

စစ်တပ်အပေါ် သြဇာအာဏာကြီးမားတဲ့ သူ့အဖေရဲ့ ဇနီးကို ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်နဲ့ ဆန့်ကျင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

အဲဒီအချိန်တုန်းက နိုင်ငံရေးပါတီဟာ နာမည်ခံအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလိုသာ ကျန်ရှိတော့တယ်။ ပိုင်ကျင်းဟာ သူ့အဖေရဲ့သားဖြစ်ပေမဲ့ တရားဝင်ဇနီးကလည်း သမီး 2 ယောက် မွေးဖွားထားခဲ့တယ်။

သူ့အဖေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ တရားဝင်ဇနီးနဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလည်း မကြာခဏပဲ။ အရင်ကတည်းက ဒီလိုအခြေအနေတွေ ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်လား။

ဒါကြောင့် ပိုင်ကျင်းဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက D မြို့မှာ နေထိုင်ခဲ့ရတယ်။ တစ်နှစ်အတွင်း သူ့အဖေ လာလည်တဲ့အကြိမ်က အနည်းငယ်သာ ရှိပေမဲ့ အဖေက သူ့အပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး အလိုလိုက်ခဲ့တယ်။

အဲဒါကြောင့် သူ့အဖေအတွက် သူဟာ အရေးပါတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိတယ်။

ဒါပေမဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကြာလာတဲ့အခါ အဲဒီလိုမဟုတ်တော့ဘူး။

ပိုင်ကျင်းဟာ သူ့အဖေကို မမုန်းဘူး။ အပြစ်လည်း မတင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ နားမလည်နိုင်တာတစ်ခု ရှိနေတယ်။

သူ ထွက်ခွာရတော့မယ့်အချိန်မှာတောင် အဲဒီအမျိုးသမီးက သူ့ကို ဘာလို့ လွှတ်မပေးနိုင်ခဲ့တာလဲ။

သူ့အဖေက ဒီအကြောင်းကို မသိခဲ့ဘူးလို့တော့ မထင်ဘူး။ သူ့ကို သေစေချင်တယ်ဆိုရင် စကားတစ်ခွန်းပြောရုံနဲ့ အားလုံးပြီးသွားနိုင်တယ်။

သူ့အတွက်တော့ အမုန်းတရားတွေ ရှိနေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဆာက ဒီကိစ္စထဲ ဝင်ပါခဲ့တာကိုပဲ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ရှောင်ဆာသာ သူ့ကို မကယ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်...

“မင်းမျက်နှာက အတော်သနားစရာကောင်းနေတာပဲ။”

“အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။”

“ဟုတ်လို့လား။ ငါ့အဖေက ငါ့ကို မလိုချင်တော့ဘူး။ မင်းတော့ အရမ်းပျော်နေမှာပေါ့။”

“ကျင်းလေး၊ မဆိုးနဲ့တော့။ မြန်မြန် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ ဒီနေရာက မင်းအတွက် မသင့်တော်ဘူး။”

“မလိုက်ဘူး။ ချန်နာနီက ဒီနေရာဟာ အရမ်းလုံခြုံတယ်၊ မင်းနေတဲ့နေရာထက်တောင် ပိုလုံခြုံတယ်လို့ ပြောထားတယ်။ မင်းကို မြင်ရတာ ငါစိတ်ပျက်တယ်။ အရမ်းစိတ်ပျက်တယ်။”

“သူ့ကို အရမ်းမယုံနဲ့။”

“မင်းပြောတာကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ ချန်နာနီသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ ဘယ်နေရာမှာ သွားနေရမှာလဲ။ မင်းလို လူယုတ်မာကို ငါ မယုံဘူး။ ငါ့အနားကနေ ထွက်သွားစမ်း။ အခု သွားတော့။ သွား!”

“ကျင်း၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါဦး။ မင်းဘာပြောချင်ပြောချင် နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြမယ်။ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး။”

“ဟွန်း၊ မင်းက ဘာပြောချင်လို့လဲ။ အာ...”

“သတိထား! အခုချက်ချင်း ထွက်သွား!”

“မဟုတ်ဘူး... ငါ မသွားဘူး...”

“သွားတော့! အခုချက်ချင်း!”

“ချန်နာနီက ငါ့ကို လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ ငါ့ကို လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ မသွားဘူး... မသွားဘူး...”

အဲဒီအချိန်တုန်းက ပိုင်ကျင်းဟာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့တယ်။ စိတ်လွတ်သွားတဲ့လူတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ ပြေးလွှားနေခဲ့တယ်။

သူ ဘယ်လောက်ပဲ လက်မခံချင်ပါစေ သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့အရာက အမှန်တရားပဲ။ အဲဒီဇွန်ဘီဟာ အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

သူ့အဖေက သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။ ချန်နာနီကလည်း သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ချန်နာနီပဲ။

သူတို့ဟာ အခြေအနေမတူတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး အချိန်အတော်ကြာ ခွဲခွာနေခဲ့ရပေမဲ့ ချန်နာနီက သူ့အပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တယ်။

သူ့အဖေက သူ့ကို မလိုချင်တော့ရင်တောင် ချန်နာနီကတော့ သူ့ကို ဂရုစိုက်နေဦးမယ်လို့ သူ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။

ချန်နာနီက သူ့ကို သေဖို့ပစ်ထားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ယုံနိုင်မှာလဲ။

သူ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ဇွန်ဘီရဲ့ လက်သည်းတွေက ရှောင်ဆာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ။

မသေဆုံးခင် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်မှာ ရှောင်ဆာဟာ ပိုင်ကျင်းရှေ့ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဝင်ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။

ဇွန်ဘီကို အတူတူသတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ရှောင်ဆာဟာ ဇွန်ဘီရဲ့ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဇွန်ဘီရဲ့ လက်သည်းတွေကြောင့် ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရတယ်။

“ကျင်း... ကျင်းလေး... ငါ မင်းနဲ့အတူ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး... မင်း... မင်း သတိထားနေရမယ်။ တခြားလူတွေကို... ဘယ်သူ့ကိုမှ... လွယ်လွယ်နဲ့ မယုံနဲ့...”

ပိုင်ကျင်းဟာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့တယ်။

ရှောင်ဆာလို အစွမ်းထက်တဲ့လူတစ်ယောက်က သူ့အတွက် အသက်ပေးသွားမယ်ဆိုတာကို သူ လုံးဝ မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူဟာ တကယ်ကို လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှောင်ဆာနဲ့အတူ ထွက်သွားခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် သူ အဲဒီလောက် မထိတ်လန့်ခဲ့ရင် ရှောင်ဆာဟာ သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ အသက်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ပိုင်ကျင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ခါးသီးတဲ့ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရှောင်ဆာနဲ့ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အခုအချိန်မှာ သူ နောင်တရဆုံးအရာက ရှောင်ဆာအပေါ် ဂရုစိုက်မှု နည်းပါးခဲ့တာပဲ။

ရှောင်ဆာဟာ N မြို့မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုပဲ သူ သိခဲ့တယ်။ တခြားအကြောင်းအရာတွေကိုတော့ ဘာမှမသိခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်သွားရှာလို့ရပြီ။

ပိုင်ကျင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်တယ်။

အခုလေးတင် တွေးခဲ့တဲ့အကြံကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အတော်ရယ်စရာကောင်းနေတယ်။

ကမ္ဘာမပျက်ခင် ရှောင်ဆာကို သွားရှာလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ရှောင်ဆာရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက အဲဒီလောက် ထူးဆန်းပြီး အကျင့်စရိုက်လည်း မခန့်မှန်းနိုင်တာကြောင့် သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားလာနိုင်တယ်။ သူ့မှာ တခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမလားဆိုတာလည်း မသိနိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပိုင်ကျင်း နားမလည်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။

ရှောင်ဆာက သူ့ကို ဘာလို့ သဘောကျခဲ့တာလဲ။

သူ့ရုပ်ရည်ကိုတော့ သူ ယုံကြည်မှုရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အလွန်ချောမောတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့လည်း မဆိုနိုင်ဘူး။

သူ့ရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့စိတ်နေစိတ်ထား၊ မာနကြီးမှု၊ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုနဲ့ ဒေါသထွက်လွယ်တဲ့ အကျင့်တွေကို ရှောင်ဆာက ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်ခဲ့တာလဲ။

ပိုင်ကျင်းဟာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေ အနည်းငယ်သာ ကွေးတက်သွားပြီး ချောမောတဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ နူးညံ့တဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရှောင်ဆာအပေါ် သူ့ရဲ့သဘောထားကို မှန်မှန်ကန်ကန် ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ရှောင်ဆာက သူ့ကို အခုထိ သဘောကျနေသေးတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီလူဟာ တကယ်ပဲ ရှောင်ဆာဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် သူ လက်ခံပေးနိုင်လောက်တယ်။

နောက်ပိုင်းကျမှ ပြန်စဉ်းစားလို့ရတာပဲ။ ဒါဟာ အရမ်းကြီး အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။

ရှောင်ဆာမှာ ချစ်သူတစ်ယောက် ရှိနေပြီးသားဆိုရင်လည်း ပိုင်ကျင်းဟာ ရှောင်ဆာကို ဆက်လက်ကာကွယ်ပေးသွားမယ်။ အဲဒီလူက သူ့ကို မလိုအပ်တော့တဲ့အချိန်အထိပေါ့။

ရှောင်ဆာအပေါ် သူထားတဲ့ခံစားချက်တွေက ဘာလဲဆိုတာ ပိုင်ကျင်းကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ဘူး။

သူသိတာတစ်ခုကတော့ ပြန်လည်မွေးဖွားမလာခင် ရှင်သန်ခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်ပေါင်း 1,000 ကျော်အတွင်း ရှောင်ဆာဟာ သူ့စိတ်ထဲမှာ စွဲလမ်းမှုတစ်ခု၊ အားကိုးရာတစ်ခုနဲ့ ကယ်တင်ခြင်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ရှောင်ဆာကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်ရမယ်။